முதல் அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் விளைவுகள் எவ்வகையிலும் பாதிப்பற்றவையாக இருக்கவில்லை. இது இந்திய தாராளவாத (liberalism) சிந்தனை உருவெடுத்துக்கொண்டிருந்த சக்திகள் மீது ஒரு கடுமையான தாக்குதலை நடத்தியது. அத்துடன் தேசத்துரோகச் சட்டம் உள்ளிட்ட அடக்குமுறை மற்றும் கட்டாயப்படுத்துதல் சார்ந்த சட்டங்களின் பரந்த தொகுப்பிற்குத் தேவையான அரசியலமைப்புரீதியான அடித்தளத்தை இது உருவாக்கியது.
இராஜேந்திர பிரசாத் முதல் சட்டத் திருத்தத்திற்குத் தயக்கத்துடன் ஒப்புதல் அளித்து, 2026 ஜூன் 18-ம் தேதியுடன் 75 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. இது இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் ஒரு "பெரும் மாற்றத்தை" (seismic shift) ஏற்படுத்தியது. இந்த மாற்றத்தின் தாக்கம் எந்தளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்ததென்றால், நாட்டின் முன்னணி சட்ட அறிஞரான உபேந்திர பக்ஷி இதன் விளைவை "இரண்டாவது அரசியலமைப்பு" என்று வர்ணித்தார். 1951-ல் நடந்த அந்த மோசமான நிகழ்வுகளை இன்று வெகு சிலரே நினைவுகூர்கின்றனர். இருப்பினும், அந்தத் தருணம் இன்றும் இந்தியாவின் அரசியல் அமைப்பை வடிவமைத்து வருகிறது. மேலும், அது நாட்டின் ஜனநாயகம் மற்றும் அரசியலமைப்பு ஒழுங்கின் மீது ஆழமான மற்றும் மோசமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஜனவரி 26, 1950 அன்று, ஜனநாயக அரசாங்கத்திற்கான உலகின் மிகச்சிறந்த பரிசோதனை என்று ஆக்ஸ்போர்டு அறிஞர் கென்னத் வீர் (Kenneth Wheare) வர்ணித்த இந்தியக் குடியரசு, பெரும் வரவேற்புடன் தொடங்கி வைக்கப்பட்டது. பலர் இதனை ஒரு சாத்தியமற்ற விஷயமாகவே கருதினர். இந்தியா பரிசீலித்து வந்த குடியரசு முறை ஐரோப்பியக் கருத்து என்று கூறி, கிளமென்ட் அட்லி கூட ஜவஹர்லால் நேருவை இதிலிருந்து விலகி இருக்குமாறு எச்சரித்திருந்தார். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மாற்றத்தின் முக்கிய அமைப்பாக இந்தியாவின் புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் திகழ்ந்தது. "எங்கும் காணமுடியாத மிக விரிவான அடிப்படை உரிமைகள் ஆவணம்" (the most detailed document of fundamental rights found anywhere) என்று 'நியூயார்க் டைம்ஸ்' இதழ் பாராட்டிய இந்த ஆவணம், காலனித்துவ கடந்த காலத்தை இந்தியா பின்னுக்குத் தள்ளுவதன் அடையாளமாக இந்த அரசியலமைப்பு பரவலாகக் கருதப்பட்டது. அதேவேளையில், தாராளவாத மற்றும் ஜனநாயக எதிர்காலத்தை நோக்கிய ஒரு முக்கிய அடியாகவும் இது பார்க்கப்பட்டது.
ஆனால், மக்கள் கற்பனை செய்தவாறு அமையாத ஒரு எதிர்காலமாக இருந்தது. 1951-ம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலேயே, தனது சமூகக் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்துவதில் அரசியலமைப்புச் சட்டமே முக்கிய தடையாகவும், முன்னேற்றத்திற்கு அரசியலமைப்பு ஒரு தடையாக இருப்பதாகவும் அறிவித்தது. மேலும் நேரு கூறியது போல, அந்த "மகத்தான அரசியலமைப்பு", "வழக்கறிஞர்களால் கடத்தப்பட்டு அபகரிக்கப்பட்டிருந்தது" என்று குறிப்பிட்டார். இத்தகைய சூழல் எவ்வாறு உருவானது? பேச்சுரிமை, பாகுபாடின்றி நடத்தப்படுவதற்கான உரிமை மற்றும் சொத்துரிமை ஆகிய மூன்று முக்கிய அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பாக நடைபெற்ற மூன்று முக்கிய சட்டப் போராட்டங்களே நேருவின் இந்த மதிப்பீட்டை வடிவமைத்தன. கிழக்கு வங்காளத்திலிருந்து வந்த அகதிகளின் அவலநிலை குறித்த அரசின் அலட்சியப் போக்கை கடுமையாக விமர்சித்த 'ஆர்கனைசர்' (Organiser) என்ற இதழ் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கைதிகள் மீதான கொடூரமான நடத்தையைச் சாடிய இடதுசாரி வார இதழான 'கிராஸ் ரோட்ஸ்' (Cross Roads) ஆகியவற்றின் மீது தணிக்கை விதிக்க அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகளை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இருப்பினும், உச்சநீதிமன்றம் இந்தத் தணிக்கை நடவடிக்கைகளை ரத்து செய்ததுடன், அவற்றை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்ட சட்டங்கள் அரசியலமைப்புக்கு முரணானவை என்றும் அது அறிவித்தது. சர்தார் படேல் குறிப்பிட்டது போல, பத்திரிகைகளைக் கட்டுப்படுத்த அரசாங்கம் பயன்படுத்திய சட்டங்களின் அடிப்படையையே இந்தத் தீர்ப்பு தகர்த்தெறிந்தது. மதராஸில் (சென்னை), சாதி மற்றும் சமூகத்தின் அடிப்படையில் கடுமையான இடஒதுக்கீடு முறையை அமல்படுத்திய கொள்கையை செம்பகம் துரைராஜன் என்ற பெண் எதிர்த்து வழக்கு தொடர்ந்திருந்தார். கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர் சேர்க்கைக்கு மதம், இனம் மற்றும் சாதி ஆகியவை அடிப்படையாக இருக்க முடியாது என்றும், பட்டியலினத்தவர் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு வழங்கப்படும் இடஒதுக்கீட்டைத் தாண்டிய பிற இடஒதுக்கீடுகள் பாகுபாட்டிலிருந்து விடுபடுவதற்கான உரிமையை மீறுவதாகும் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இறுதித் தாக்குதல், 1951 மார்ச் மாதம் பாட்னா உயர்நீதிமன்றம் பீகார் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டத்தை (Bihar Land Reform Act) அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்று அறிவித்ததன் மூலம் நிகழ்ந்தது. சுவாரஸ்யமாக, சொத்துரிமையின் காரணமாகவே அந்தச் சட்டம் ரத்து செய்யப்படும் என்று பலர் எதிர்பார்த்திருந்தனர். ஆனால், சமத்துவத்திற்கான உரிமையே அந்தச் சட்டத்தின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக அமைந்தது. நிலத்தின் அளவு அதிகரிக்கும்போது அதற்கான இழப்பீட்டு விகிதம் குறையும் வகையில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட 'படிநிலை இழப்பீட்டு முறை'யே (sliding scale of compensation) இதற்குக் காரணமாக இருந்தது.
ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த மூன்று நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளும் கருத்துப் பரவலைத் தணிக்கை செய்யவும் கட்டுப்படுத்தவும் அரசுக்கு இருந்த அதிகாரத்தை வெகுவாகப் குறைத்தன. அவை, அரசின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்ததுடன், அதன் சமூக நலத் திட்டங்களையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. நேருவைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய விவகாரங்களில் நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பளிக்க முன்வந்தது என்பதே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு செயலாக இருந்தது. மக்களின் விருப்பத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது தனது அரசுதான் என்றும், ஆனால் அரசியலமைப்பு அதற்குத் தடையாக இருப்பதாகவும் அவர் வாதிட்டார். இதன் விளைவாகவே 'முதல் அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தம்' (First Amendment)கொண்டுவரப்பட்டது.
இது சொத்துரிமையை பலவீனப்படுத்தியது. மேலும், "பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின்" சமூக மேம்பாட்டை முன்னெடுப்பதற்காக, பாகுபாட்டிற்கு எதிரான உரிமையை அரசு புறக்கணிக்கவும் இது வழிவகுத்தது. நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்களைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில், இது 'ஒன்பதாவது அட்டவணையை' (Ninth Schedule) உருவாக்கியது. அடிப்படை உரிமைகளை மீறினாலும்கூட, நீதிமன்ற மறுஆய்வுக்கு உட்படாத வகையில் சட்டங்களை இதில் சேர்க்க முடிந்தது. சட்ட நிபுணர் ஏ.ஜி. நூரானி இதனை "வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அருவருப்பான செயல்" என்று வர்ணித்தார். மிக முக்கியமாக, பேச்சுரிமையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான புதிய காரணங்களையும் இது அறிமுகப்படுத்தியது. பொது ஒழுங்கு, குற்றங்களைத் தூண்டுதல், வெளிநாடுகளுடனான உறவுகள் மற்றும் நாட்டின் பாதுகாப்பு நலன்கள் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.
முதல் சட்டத் திருத்தத்தின் விளைவுகள் பாதிப்பற்றவையாக இருக்கவில்லை. இது இந்திய தாராளவாதத்தின் (liberalism) வளர்ந்து வந்த சக்திகளுக்குப் பெரும் தாக்கத்தைக் கொடுத்தது. தேசத்துரோகக் குற்றம் உள்ளிட்ட அடக்குமுறை மற்றும் கட்டாயப்படுத்தும் சட்டங்களின் பரந்த தொகுப்பிற்குத் தேவையான அரசியலமைப்புரீதியான கட்டமைப்பை இது உருவாக்கியது. மேலும், பாதகமான நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை முறியடிக்க அரசியலமைப்பை முன்தேதியிட்டு (retrospectively) திருத்தும் மோசமான முன்னுதாரணத்தையும் இது ஏற்படுத்தியது. ஜனநாயக மரபுகள் மீதான அலட்சியமான அணுகுமுறை, எதிர்காலத்திலான மிக மோசமான செயல்களுக்கு ஒரு பாதையை அமைத்துக் கொடுத்தது. அரசியலமைப்பு ஒழுங்குமுறைக்கு மேலாக அரசியல் அதிகாரம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக, அசல் அரசியலமைப்புச் சட்டம் முழுமையாக வேரூன்றுவதற்கு முன்பே ஜனநாயக நெறிமுறைகள் பலவீனமடையத் தொடங்கின.
குடிமை உரிமைகள் மீதான அலட்சியம், அரசின் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்தல், மற்றும் பொது விமர்சனங்களை "போலிச் செய்தி" அல்லது "நாசவேலை நடவடிக்கைகள்" என்று முத்திரை குத்தித் தவிர்த்தல் ஆகியவை இச்சூழலில் காணக்கூடிய அம்சங்களாகும். நாடாளுமன்றத்தில் பெரும் பெரும்பான்மை கொண்ட ஒரு அரசால், எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் குடிமைச் சமூகத்தின் ஆட்சேபனைகளைப் புறக்கணிக்க முடியும். அது தனது சொந்த செயல்திட்டத்தையும் கட்சி சித்தாந்தத்தையும் அடிப்படை உரிமைகளுக்கு மேலாக முன்னிறுத்த முடியும். மேலும், அரசியலமைப்பு நெறிமுறைகளை விடச் சட்டமன்றத்தின் விருப்பங்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அது வாதிடலாம். தற்கால உலகத்துடனான இந்த ஒற்றுமைகள் வெறும் மொழிசார்ந்த ஒற்றுமைகள் மட்டுமல்ல, அவை வலுவான ஒப்புமைகளையும் பிரதிபலிக்கின்றன. இருப்பினும், இதன் 75-வது ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடுவதிலோ அல்லது இந்திய ஜனநாயகத்தின் மீது இது ஏற்படுத்தியுள்ள நீண்டகாலத் தாக்கத்தை மறுபரிசீலனை செய்வதிலோ பெரிய ஆர்வம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இதைத் தொடக்கத்தில் ஆதரித்தவர்கள், இது உருவாக்க உதவிய சட்டக் கட்டமைப்பின் விளைவுகளை இப்போது எதிர்கொள்கின்றனர். ஒரு காலத்தில் இதன் முக்கிய இலக்குகளாக இருந்த இதன் ஆரம்பகால எதிர்ப்பாளர்கள், இப்போது ஆளும் அதிகார அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக உள்ளனர். இருப்பினும், நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம், அந்தத் திருத்த மசோதாவை எதிர்த்து முன்னின்று போராடியவரும், எதிர்காலத்திற்கு ஒரு கட்டுப்பாடற்ற கருவியாக இது மாறக்கூடும் என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்தவருமான சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி அரசுக்கு விடுத்த எச்சரிக்கையை நினைவில் கொள்வது அவசியம். "ஒருவேளை நீங்கள் என்றென்றும், அடுத்த தலைமுறையிலும், இன்னும் பிறக்காத தலைமுறைகளிலும்கூட ஆட்சியில் தொடரலாம், அது முற்றிலும் சாத்தியமே. ஆனால், வேறொரு கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் என்ன செய்வது? அப்போது நீங்கள் எத்தகைய முன்னுதாரணத்தை விட்டுச் செல்கிறீர்கள்?"
கட்டுரையாளர் ஜெனீவாவில் உள்ள 'கிராஜுவேட் இன்ஸ்டிடியூட்' (Graduate Institute)-ல் 'அம்பிசியோன் ஃபெலோ' (Ambizione Fellow) ஆக உள்ளார்.
Original article : Revisiting the First Amendment, which created the architecture of state control in India -Tripurdaman Singh