இராமர் கோயில் நன்கொடை விவகாரம் : இந்தியாவின் கோயில்களை நிர்வகிப்பது யார்? இதில் அரசின் பங்கு என்ன? - ஷியாம்லால் யாதவ்

 காலனித்துவக் காலம் முதலே, இந்து கோவில்களைப் பல்வேறு வழிகளில் நிர்வகிப்பதில் அரசு ஒரு பங்குதாரராக இருந்து வருகிறது. இராமர் கோயில் தொடர்பான சமீபத்திய நிதி முறைகேடு சர்ச்சை, இந்த நிர்வாக முறையை மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளது.

அயோத்தியில் உள்ள ஸ்ரீ ராம ஜன்மபூமி கோயிலுக்கு வழங்கப்பட்ட காணிக்கைகள் மற்றும் நன்கொடைகளில் நிதி முறைகேடு நடந்ததாக சமீபத்தில் எழுந்த குற்றச்சாட்டுகள், அதன் நிர்வாகத்தின் மீது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன.

அயோத்தி விவகாரம் தொடர்பான உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, மத்திய அமைச்சரவை இந்த அறக்கட்டளையை அமைப்பதற்கு வழிவகுத்ததை அடுத்து, ஸ்ரீ ராம் ஜன்மபூமி தீர்த்த க்ஷேத்ரா அறக்கட்டளை (Shri Ram Janmabhoomi Teerth Kshetra Trust) 2020 பிப்ரவரி 5 அன்று உருவாக்கப்பட்டது. அப்போதிருந்து, இந்த அறக்கட்டளைக்கு ரொக்க நன்கொடைகளாக மட்டும் சுமார் ரூ. 3,500 கோடி கிடைத்துள்ளது.

நிதி முறைகேடுகள் குறித்த அறிக்கைகளைத் தொடர்ந்து, அறக்கட்டளையின் செயல்பாடுகளை நிர்வகிக்க ஒரு தலைமை நிர்வாக அதிகாரியை நியமிக்க வேண்டும் என இராமர் கோயில் கட்டுமானக் குழுவின் தலைவர் நிருபேந்திர மிஸ்ரா பரிந்துரைத்துள்ளார். மறுபுறம், இராமர் கோயில் இயக்கத்தின் முக்கியப் பங்காற்றிய விஸ்வ இந்து பரிஷத் (Vishwa Hindu Parishad (VHP)) அமைப்பு, தனது நீண்டகால கோரிக்கைக்கு இணங்க, நாடு முழுவதும் உள்ள கோயில்களை அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து 'விடுவிக்க' அழைப்பு விடுத்துள்ளது.

கோயில்களும் அவற்றின் சொத்துக்களும்

இந்தியாவில் உள்ள இந்து கோவில்களின் எண்ணிக்கை குறித்து அதிகாரப்பூர்வமான புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. ஆனால், தோராயமான மதிப்பீடுகளின்படி அவற்றின் எண்ணிக்கை சுமார் 10 லட்சம் ஆகும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை, காணிக்கைகளையும் நன்கொடைகளையும் பெறும் உள்ளூர் சமூகங்கள், குடும்பங்கள் அல்லது பரம்பரை அர்ச்சகர்களால் பராமரிக்கப்படும் சிறிய கிராமியக் கோயில்கள் அல்லது எளிமையான கட்டமைப்புகளாகும்.

குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான பெரிய கோயில்கள், மதிப்புமிக்க அசையும் மற்றும் அசையா சொத்துக்களை (நிலம், கட்டிடங்கள், நகைகள் போன்றவை) சொந்தமாகக் கொண்டுள்ளன. மேலும், பக்தர்களிடமிருந்து பெரும் நன்கொடைகளையும் காணிக்கைகளையும் பெறுகின்றன. இப்பெரிய கோயில்கள் நாடு முழுவதும் அமைந்துள்ளன. இருப்பினும், இவை குறிப்பாக அயோத்தி, வாரணாசி (காசி) மற்றும் ஹரித்வார் போன்ற நகரங்களிலும், தென்னிந்திய மாநிலங்களிலும் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன.

பல கோயில்கள் அறக்கட்டளைகளால் (charitable trusts) நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. பதிவுசெய்யப்பட்ட அறக்கட்டளைகளுக்கு வழங்கப்படும் நன்கொடைகள், சில சமயங்களில் 1961-ம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டத்தின் (Income Tax Act) 80G பிரிவின்கீழ் வருமான வரி விலக்குக்குத் தகுதி பெறுகின்றன. ஆனால், ரொக்க காணிக்கைகள் மற்றும் பண்டமாற்று வடிவிலான குறிப்பிடத்தக்க நன்கொடைகள் பெரும்பாலும் கணக்கில் காட்டப்படுவதில்லை.

கோயில் நிர்வாகத்தின் மூன்று முக்கிய மரபுகள்

இந்தியாவில் கோயில்கள், அரசாங்கத்தின் ஈடுபாடு மாறுபட்ட அளவுகளில் இருக்கும் மூன்று பாரம்பரிய மாதிரிகளின் கீழ், பல்வேறு அமைப்புகளின்மூலம் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. அவை,

1. குடும்ப நிர்வாகம் (பாண்டாக்கள் (Pandas) மற்றும் பூசாரி குடும்பங்கள் (Priest Families))

பெரும்பாலான கோயில்கள், பாண்டாக்கள் அல்லது பூசாரிகள் என்று அழைக்கப்படும் குறிப்பிட்ட குடும்பங்கள் அல்லது பரம்பரை அர்ச்சகர்கள்  வம்சங்களால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. இங்கு, காணிக்கைகள், நன்கொடைகள் மற்றும் சடங்கு சார்ந்த பொறுப்புகள் பாரம்பரியமாக நிர்வாகம் செய்யும் குடும்பத்தைச் (அல்லது குடும்பங்களைச்) சார்ந்ததாகவே அமைகின்றன.

பல குடும்பங்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும்போது, ​​கட்டுப்பாடு பெரும்பாலும் ஒரு நிலையான கால அட்டவணையின் அடிப்படையில் சுழற்சி முறையில் வழங்கப்படும்.  சில நேரங்களில் பரபரப்பான கோயில்களில் தினசரி அல்லது மணிநேர அடிப்படையிலும், மற்ற கோயில்களில் நீண்டகால அடிப்படையிலும் இது நடைபெறும்.

சுழற்சி முறை நிர்வாகத்திற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணம் கர்நாடகாவில் உள்ள உடுப்பி ஸ்ரீ கிருஷ்ண மடம் (Udupi Sri Krishna Mutt) ஆகும். இது 13-ம் நூற்றாண்டின் துறவி மத்வாச்சாரியாரால் நிறுவப்பட்ட அஷ்ட மடங்கள் அல்லது எட்டு மடாலயங்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மடமும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குக் கோயிலின் நிர்வாகத்தையும் தினசரி சடங்குகளையும் நிர்வகிக்கிறது. இதனால், ஒரு மடத்திற்கான அடுத்த சுழற்சி 16 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே வருகிறது.

2. மஹந்த் முறை (Mahant System)

இம்முறையில், ஒரே ஒரு ஆன்மீகத் தலைவர் (மகந்த், மதாதிஷ் அல்லது பிதாதீஸ்வரர்) முதன்மை அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளார். மகந்த் கோயில் சொத்துக்கள், உடைமைகள், காணிக்கைகள் மற்றும் நிர்வாகத்தின்மீது கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்துவதுடன், பொதுவாகத் தனது வாரிசையும் நியமிக்கிறார் அல்லது பரிந்துரைக்கிறார்.

இதற்குத் தற்காலத்திய ஒரு சிறந்த உதாரணம், உத்தரப் பிரதேசத்தின் கோரக்பூரில் உள்ள கோரக்நாத் மடம் (Gorakhnath Math) ஆகும். இதன் தற்போதைய தலைவராக, மறைந்த மஹந்த் அவைத்யநாத்தால் வாரிசாக நியமிக்கப்பட்ட முதலமைச்சர் யோகி ஆதித்யநாத் உள்ளார். ஆதி சங்கராச்சாரியாரால் நிறுவப்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சங்கராச்சாரிய மடங்களிலும் இதேபோன்ற வாரிசு அடிப்படையிலான அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன.

3. அகாதா (பஞ்சாயத்து) அமைப்பு (Akhada (Panchayati) System)

அகாதாக்கள் என்பவை சாதுக்கள் மற்றும் துறவிகளின் தன்னாட்சி அமைப்புகளாகும். மகா கும்பமேளாவின்போது, ​​இவற்றின் தகுதிக்கேற்ப புனித நீராடலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுவதால், இவை பெரும்பாலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இந்த அகாதாக்கள், பெரும்பாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அல்லது ஒருமித்த கருத்தின் அடிப்படையிலான தலைவர்களைக் கொண்ட கூட்டு அல்லது பஞ்சாயத்து அமைப்புகளாகச் செயல்படுகின்றன. இவை "பஞ்சாயத்து அகாதா" (Panchayati Akhadas) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

தற்போது 13 முக்கிய அகாதாக்கள், ஏழு சைவ (தசநாமி), மூன்று வைணவ (பைராகி) மற்றும் மூன்று உதாசீன் அகாதாக்கள் (சைவம் அல்லது வைணவத்துடன் தொடர்பில்லாதவை) என மூன்று பிரிவுகளாகப் பரவலாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த அமைப்புகள் பல கோயில்களையும் மத நிறுவனங்களையும் நிர்வகிக்கின்றன. அவை அர்ச்சகர்களை நியமித்து, தங்கள் பிரிவின் மரபுகளுக்கு ஏற்ப சடங்குகளை மேற்பார்வையிட்டு, நன்கொடைகளையும் சொத்துக்களையும் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

இந்து கோவில்களை நிர்வகிப்பதில் அரசாங்கத்தின் பங்கு

வரலாற்றுரீதியாக, பிரிட்டிஷார் 1863-ல் சமய அறக்கட்டளைச் சட்டத்தை (Religious Endowments Act) அறிமுகப்படுத்தினர். அச்சட்டத்தின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட குழுக்களிடம் கோயில்களின் கட்டுப்பாடு ஒப்படைக்கப்பட்டது. இருப்பினும், பிற சட்ட விதிகள் மூலம் அரசாங்கம் கணிசமான செல்வாக்கைத் தக்கவைத்துக் கொண்டது.

1925-ல், மெட்ராஸ் இந்து சமய அறநிலையச் சட்டம் (Madras Hindu Religious Endowments Act), அறநிலையங்கள் குறித்துச் சட்டம் இயற்ற மாகாண அரசுகளுக்கு அதிகாரம் அளித்தது. அதன் அதிகாரங்கள் படிப்படியாக விரிவடைந்து, மேற்பார்வை செய்யும் அதிகாரத்தையும் உள்ளடக்கியதுடன், கோயில் நிர்வாகத்தைக் கையகப்படுத்தவும் அனுமதித்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, பல்வேறு மாநிலங்கள் கோயில்களை நிர்வகிப்பதற்கான சட்டங்களை இயற்றுவதற்கு 1925-ம் ஆண்டுச் சட்டம் ஒரு வழிகாட்டியாக அமைந்தது. மாநிலங்கள் அதற்கென குறிப்பிட்ட துறைகளையும் அமைச்சர்களையும் கொண்டுள்ளன.

இந்திய அரசியலமைப்பின் 25(2)வது பிரிவு, "மத நடைமுறையுடன் தொடர்புடைய எந்தவொரு பொருளாதார, நிதி, அரசியல் அல்லது பிற மதச்சார்பற்ற நடவடிக்கையையும்" ஒழுங்குபடுத்த அல்லது கட்டுப்படுத்தவும், சமூக நலன் மற்றும் சீர்திருத்தத்திற்கான சட்டங்களை இயற்றவும் அரசுக்கு ஒட்டுமொத்தமாக அதிகாரம் அளிக்கிறது. இந்த ஏற்பாடு, கோயில் அறக்கட்டளைகளை நிர்வகிக்கும் மாநில சட்டங்களுக்கு இந்த விதியே அரசியலமைப்புரீதியான அடிப்படையாக அமைகிறது. முஸ்லிம்களும் கிறிஸ்தவர்களும் தங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களையும் மத நிறுவனங்களையும் சமூகத்தால் நடத்தப்படும் வாரியங்கள் அல்லது அறக்கட்டளைகள் மூலம் நிர்வகிக்கின்றனர்.

பெரிய கோயில் நிர்வாகத்தில் அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட அமைப்புகள் பங்கு வகிப்பதுடன், அவை அர்ச்சகர்களுக்குச் சம்பளம் வழங்குவதுடன், காணிக்கைகள் மற்றும் நன்கொடைகள் பிரத்யேகக் கணக்குகளில் செலுத்தப்படுவதையும் உறுதிசெய்கின்றன. மேலும், மாநிலங்கள் பெரிய கோயில்களில் இருந்து கிடைக்கும் காணிக்கைகள் மற்றும் நன்கொடைகள் மூலமான வருமானத்தின் ஒரு பகுதியை, அந்தப் பெரிய மற்றும் சிறிய கோயில்களின் நிர்வாகத்திற்கும் பராமரிப்பிற்கும், மற்றும் கோயில் சாரா நலப்பணிகளுக்கும் பயன்படுத்துகின்றன.

மாநில நிர்வாகத்தின்கீழ் உள்ள சில முக்கிய உதாரணங்கள் பின்வருமாறு,

தமிழ்நாடு : 1959-ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு இந்து சமய மற்றும் அறநிலையச் சட்டத்தின்கீழ் (Hindu Religious and Charitable Endowments (HR&CE)) நிறுவப்பட்ட இந்து சமய மற்றும் அறநிலையத் துறை, 40,000-க்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை நிர்வகித்து வருகிறது.

ஆந்திரப் பிரதேசம் : திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானம் (Tirumala Tirupati Devasthanams (TTD)) என்பது ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வரர் கோயில் மற்றும் அதனுடன் இணைந்த பல கோயில்களை நிர்வகிக்கும் ஒரு தன்னாட்சி அறக்கட்டளை ஆகும். இதன் அறங்காவலர் குழு மற்றும் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியை அரசாங்கம் நியமிக்கிறது.

கேரளா : 1950-ல் உருவாக்கப்பட்ட திருவிதாங்கூர் தேவஸ்வம் வாரியம் (Travancore Devaswom Board), சபரிமலை கோயில் உட்பட ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை நிர்வகித்து வருகிறது.

உத்தரப் பிரதேசம் : 1983-ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம், அக்கோயிலில் ஒரு பெரிய திருட்டுச் சம்பவம் நடைபெற்றது. இதில் தங்கம் மற்றும் பிற மதிப்புமிக்க பொருட்கள் திருடப்பட்டன; குறிப்பாக, வழிபாட்டிற்குப் பயன்படுத்தப்படும் தங்கத்தாலான 'அர்கா' (ritual vessel) சடங்கு பாத்திரமும் இதில் அடங்கும். இச்சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, ஸ்ரீபதி மிஸ்ரா தலைமையிலான அப்போதைய காங்கிரஸ் அரசால் 'உத்தரப் பிரதேச ஸ்ரீ காசி விஸ்வநாதர் கோயில் சட்டம்' இயற்றப்பட்டது. இச்சட்டத்தின்கீழ், கோயிலின் நிர்வாகம் ஒரு அறங்காவலர் குழுவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. மேலும், அரசு நியமித்த தலைமை நிர்வாக அதிகாரியும் நியமிக்கப்பட்டார்.

ஜம்மு காஷ்மீர் : வைஷ்ணோதேவி கோயில், ஜம்மு & காஷ்மீர் அரசால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.

Original article : Ram Temple donation row: Who manages India’s temples, and what is the state’s role? -Shyamlal Yadav