தேசிய அளவில் புற்றுநோயை அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக மாற்றுவதே சரியான முன்னெடுப்பாகும்.
மாநிலங்களுக்கு எது நன்மையளிக்கிறதோ, அது ஒட்டுமொத்த நாட்டிற்கும் நிச்சயமாகப் பயனளிக்கும். இந்தியாவில், புற்றுநோய் தேசிய அளவில் 'அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக' வகைப்படுத்தப்படவில்லை. ஏனெனில், சுகாதார அமைச்சகம் பொதுவாகத் தொற்றக்கூடிய நோய்களுக்கு மட்டுமே இத்தகைய அறிவிப்பு முறையைக் கருத்தில் கொள்கிறது. தற்போது, புற்றுநோய் பாதிப்புகளைக் கணக்கிட மத்திய அரசு மக்கள் தொகை சார்ந்த மற்றும் மருத்துவமனை சார்ந்த புற்றுநோய் பதிவேடுகளைச் (cancer registries) சார்ந்திருக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்தப் பதிவேடுகள் மக்கள்தொகையில் சுமார் 10% முதல் 16% வரையிலான பகுதியையே உள்ளடக்கியுள்ளன. மேலும், இவை நகர்ப்புற மற்றும் அரசு சுகாதாரக் கட்டமைப்பு சார்ந்த தரவுகளையே அதிகம் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், பல மாநிலங்கள் தங்கள் எல்லைக்குள் புற்றுநோயை அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக மாற்றுவதில் முன்னிலை வகிக்கின்றன. தெலுங்கானா மாநிலம் சமீபத்தில் இந்தப் பட்டியலில் இணைந்துள்ளது. இதன்மூலம் இத்தகைய நடவடிக்கையை மேற்கொண்ட மாநிலங்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 17-ஆக உயர்ந்துள்ளது.
உலக சுகாதார அமைப்பின் (World Health Organization(WHO)) ஒரு பகுதியான 'குளோபல் கேன்சர் அப்சர்வேட்டரி' (Global Cancer Observatory), 2022-க்கும் (1.41 மில்லியன்) 2045-க்கும் (2.46 மில்லியன்) இடைப்பட்ட காலத்தில் புற்றுநோய் பாதிப்புகள் 1.05 மில்லியன் வரை அதிகரிக்கும் என்று கணித்துள்ளது. அதாவது, இந்த அதிகரிப்பு 74%-க்கும் அதிகமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதிகரித்துவரும் ஆயுட்காலம், முதியோர்களின் பெருக்கம், வாழ்க்கை முறை மற்றும் உணவுப் பழக்கவழக்கங்களில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, சுகாதாரத் தரவுகளைக் கொண்டு பொது சுகாதாரக் கண்ணோட்டத்தில் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வது மிகவும் அவசியமாகிறது. மாநிலங்களின் நடவடிக்கைகள் தரவு தொடர்பான சிக்கலை ஓரளவுக்குத் தீர்க்கக்கூடும் என்றாலும், ஒவ்வொரு புற்றுநோய் பாதிப்பையும் சுகாதாரத் துறையினருக்குத் தெரிவிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் பலன்கள் மட்டுமே நாட்டின் புற்றுநோய் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டத்தை வடிவமைப்பதற்கான முழுமையான அடிப்படையாக அமைய முடியாது. தற்போதுள்ள பதிவேடுகள் பெரும்பாலும் நகர்ப்புற மற்றும் பகுதியளவு-நகர்ப்புறப் பகுதிகளை மட்டுமே உள்ளடக்கியுள்ளன. ஆனால், இந்தியாவில் கணிசமான அளவு மருத்துவச் சேவைகள் தனியார் துறை மூலமாகவும் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும், அந்தத் தரவுகள் சீரான முறையில் சேகரிக்கப்படுவதில்லை. இந்திய அரசு தனது சொந்த நிபுணர் ஆலோசனை அமைப்புகளின் பரிந்துரைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கவுன்சில் (ICMR) மற்றும் தேசிய நோய் தகவல் மற்றும் ஆராய்ச்சி மையம் (ICMR-NINE) ஆகியவை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே புற்றுநோயை அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக மாற்ற வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்துள்ளன. புற்றுநோயை அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக மாற்றும்போது பதிவு செய்யப்படும் பாதிப்புகளின் எண்ணிக்கையில் திடீர் உயர்வு ஏற்படும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், இதனை ஒரு சுமையாகவோ அல்லது எதிர்மறையான விஷயமாகவோ கருதக்கூடாது. மாறாக, இது தேசிய அளவில் புற்றுநோயை எதிர்கொள்வதற்கான, அதாவது நாடு முழுவதும் புற்றுநோய் தொடர்பான தகவல், கல்வி மற்றும் தொடர்பு (information, education, and communication (IEC)) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய நன்கு ஆராயப்பட்ட மற்றும் சான்றுகளின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாகும். ஆராய்ச்சி மற்றும் சிகிச்சை முறைகளில் ஏற்பட்டுள்ள குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்கள், புற்றுநோய் குறித்து நிலவிய அச்சம் மற்றும் முற்றிலும் இயலாமை என்ற உணர்விலிருந்து அதனைக் மீட்டெடுத்திருந்தாலும், தரவுகள் இல்லாமை என்பதே இச்சிக்கலின் முக்கியப் பிரச்சினையாகத் தொடர்கிறது. பல்வேறு மாநிலங்களின் முன்னுதாரணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, மத்திய அரசு தனது அணுகுமுறையை மாற்றியமைத்து, இந்தியாவில் புற்றுநோயை 'கட்டாயம் அறிவிக்கப்பட வேண்டிய நோயாக' (notifiable disease) வகைப்படுத்த வேண்டும்.
Original articles : Counting cancer: On making cancer a notifiable disease in India