அவசரநிலை தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள் என்னென்ன?
-குஷ்பூ குமாரி
நள்ளிரவில் அதிகாரப்பூர்வமாக அவசரநிலை (Emergency) பிரகடனப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பே, அதற்கான தொடக்கம் நீதிமன்ற அறையிலேயே ஆரம்பமாகிவிட்டது. 1975-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 25-26 இடைப்பட்ட அந்த இரவில், எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர், ஊடகங்களுக்குத் தணிக்கை விதிக்கப்பட்டது, மக்களின் சுதந்திரமும் பறிக்கப்படத் தொடங்கியது. ஆனால், அந்த இரவுக்கு வழிவகுத்த அரசியல் நிகழ்வுகளின் சங்கிலித்தொடர், அதற்கு இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பே அலகாபாத் நீதிமன்ற நீதிபதியின் தீர்ப்போடு தொடங்கிவிட்டது. டெல்லியைச் சூழ்ந்த அந்த இருண்ட காலத்திற்காகவே அவசரநிலை இன்றுவரை நினைவுகூரப்படுகிறது, ஆனால் அதற்கான சட்டரீதியான தொடக்கம் பகல் வெளிச்சத்திலேயே அரங்கேறிவிட்டதாக சுபம் குமார் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
முக்கிய அம்சங்கள்:
— இந்த வரலாற்றுத் திருப்பத்திற்கான தொடக்கப்புள்ளியை அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தின் இரண்டு நீதிமன்ற அறைகளில் இருந்து நாம் கண்டறியலாம். நீதிமன்ற அறை எண் 5-ல் நீதிபதி ஜெக்மோகன்லால் சின்ஹா இந்த வழக்கின் விசாரணையை நடத்தினார். 1971-ஆம் ஆண்டு ரே பரேலி (Rae Bareli) தொகுதியில் இந்திரா காந்தி பெற்ற தேர்தல் வெற்றியை எதிர்த்து ராஜ் நாராயண் தாக்கல் செய்த தேர்தல் வழக்கில், இந்திரா காந்தி நேரில் ஆஜராகி சாட்சியம் அளித்தபோது, அந்த விசாரணை நீதிமன்ற அறை எண் 24-ல் நடந்தது.
— இந்த விவகாரம் 1971-ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலுடன் தொடங்கியது. 1969-ஆம் ஆண்டில் காங்கிரஸ் கட்சி உடைந்ததாலும், டிசம்பர் மாதம் 1970-ஆம் ஆண்டில் மக்களவை முன்கூட்டியே கலைக்கப்பட்டதாலும், எதிர்க்கட்சிகள் "இந்திராவை அகற்றுவோம்" (Indira Hatao) என்ற முழக்கத்துடன் பிரச்சாரம் செய்தன. அதற்குப் பதிலடியாக இந்திரா காந்தி "வறுமையை ஒழிப்போம்" (Garibi Hatao) என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தார். ரே பரேலி தொகுதியில் இந்திரா காந்தி 1,83,309 வாக்குகளைப் பெற்றார், அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட ராஜ் நாராயண் 71,499 வாக்குகளை மட்டுமே பெற்றார்.
— பெரும்பாலான வேட்பாளர்களுக்கு இவ்வளவு பெரிய வாக்கு வித்தியாசத்தில் கிடைத்த வெற்றி இத்துடன் பிரச்சனையை முடித்திருக்கும். ஆனால், ராஜ் நாராயண் இந்தத் தேர்தல் முடிவை எதிர்த்து நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றார். அரசு இயந்திரத்தை முறைகேடாகப் பயன்படுத்தியது, பிரச்சாரத்திற்கு அனுமதிக்கப்பட்டதைவிட அதிக பணம் செலவு செய்தது மற்றும் இந்திரா காந்தியின் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் இணைவதற்கு முன்பு பிரதமரின் செயலகத்தில் பணிபுரிந்த யஷ்பால் கபூர் என்பவரைப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்தியது போன்ற குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்து, ஏப்ரல் மாதம் 1971-ஆம் ஆண்டில் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1951-ன்கீழ் (Representation of the People Act, 1951) அவர் இந்தத் தேர்தல் வழக்கை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தார்.
— காலப்போக்கில், இந்த வழக்கு முக்கியமாக யஷ்பால் கபூர் மற்றும் சில குறிப்பிட்ட தேதிகளை நோக்கியே நகர்ந்தது. கபூர் 1971-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் அரசுப் பணியில் இருந்து ராஜினாமா செய்திருந்தார். தேர்தல் சட்டத்தின்படி, ஒரு வேட்பாளர் தனது வெற்றி வாய்ப்புகளை அதிகரிப்பதற்காக அரசு அதிகாரிகளின் உதவியைப் பயன்படுத்துவது 'ஊழல் நடவடிக்கை' என்று கருதப்படுகிறது.
— அரசு அதிகாரிகள், காவல்துறை மற்றும் பொதுத்துறை வசதிகள் அனைத்தும் இந்தியக் குடியரசுக்கே சொந்தமானவை. அவை ஆளுங்கட்சியின் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது. ரேபரேலி (Rae Bareli) தொகுதியில், இந்த அடிப்படை விதியே ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக மாறியது; ஏனெனில், அங்கு விசாரணைக்குள்ளான வேட்பாளர் நாட்டின் பிரதமராக இருந்தார்.
— இந்த வழக்கு விசாரணை மூன்று ஆண்டுகள் மிகவும் மெதுவாகவே நகர்ந்தது. 1974-ஆம் ஆண்டு கோடைகால விடுமுறைக்குப் பிறகு, நீதிபதி ஜெக்மோகன்லால் சின்ஹா இந்த வழக்கைப் பொறுப்பேற்று, அதன் விசாரணையை வேகப்படுத்தினார். மார்ச் மாதம் 1975-ஆம் ஆண்டில், இந்திரா காந்தி சாட்சியாக நீதிமன்றத்தில் ஆஜரானார், இது இந்த வழக்கின் மீது ஒட்டுமொத்த பொதுமக்களின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது.
— நீதிபதி சின்ஹா நீதிமன்ற அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அறை கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. ராஜ் நாராயண் நீதிமன்றத்தில் தான் அமைதியாக இருப்பதாகத் தனது வழக்கறிஞர் சாந்தி பூஷணிடம் உறுதியளித்த பிறகே அங்கு வந்திருந்தார். ராஜ் நாராயண் பொதுவாக எதையும் வெளிப்படையாகவும் முன்கோபத்துடனும் பேசக்கூடியவர் என்பதால், அவரை அழைத்து வர வழக்கறிஞர் பூஷண் முதலில் தயங்கியிருந்தார்.
— பிரதமரின் பதவிக்கான கண்ணியத்திற்கு நீதிமன்றம் மதிப்பளித்தது. இந்திரா காந்தி சாட்சிக் கூண்டில் (Witness box) நிற்க வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கவில்லை. வழக்கறிஞர் சாந்தி பூஷணிடம் கலந்தாலோசித்த பிறகு, நீதிபதி சின்ஹா தனக்கு வலதுபுறம் சற்று உயரமான மேடையில் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் இந்திரா காந்தியை அமர அனுமதித்தார். அவரது வழக்கறிஞர் எஸ்.சி.கரே அவரிடம் முதலில் கேள்விகளைக் கேட்டார், அதைத் தொடர்ந்து சாந்தி பூஷண் குறுக்கு விசாரணை செய்தார்.
— 12-ஆம் தேதி ஜூன் மாதம் 1975-ஆம் ஆண்டு, நீதிபதி சின்ஹா, இந்திரா காந்தியின் தேர்தல் செல்லாது என்று அறிவித்தார். யஷ்பால் கபூரின் உதவி மற்றும் அரசு ஆதாரங்களைப் பயன்படுத்தியது போன்ற சில குறிப்பிட்ட காரணங்களின் அடிப்படையில், அவர் ஊழல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாக நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மேல்முறையீடு செய்வதற்காக நீதிமன்றம் இந்தத் தீர்ப்பிற்கு ஒரு குறுகிய கால இடைக்காலத் தடையை வழங்கியது. இருப்பினும், அதற்குள்ளாகவே நாட்டின் அரசியல் நெருக்கடி தொடங்கிவிட்டது. காங்கிரஸ் கட்சி அவருக்குப் பின்னால் உறுதியாக நின்றது, அதே நேரத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் இந்தத் தீர்ப்பை அரசாங்கத்தின் சட்டபூர்வத் தன்மைக்கு வந்த ஒரு மிகப்பெரிய நெருக்கடியாகக் கருதின.
— ஜூன் மாதம் 24-ஆம் தேதி, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி வி. ஆர். கிருஷ்ண அய்யர், இந்திரா காந்தி பிரதமராகத் தொடர அனுமதித்தார்; ஆனால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் என்ற முறையில் அவருடைய அதிகாரங்களுக்குக் கட்டுப்பாடுகளை விதித்தார். அதற்கு அடுத்த நாள், ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் மற்றும் மற்ற தலைவர்கள் டெல்லியில் நடந்த ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் அவர் பதவி விலக வேண்டும் என்று கோரினர். அன்றைய தினம் மாலையே, நாட்டில் அவசரநிலைச் சட்டத்தைப் பிரகடனப்படுத்துமாறு இந்திரா காந்தி குடியரசுத் தலைவருக்குப் பரிந்துரை செய்தார். ஜூன் மாதம் 25-ஆம் தேதி, 1975-ஆம் ஆண்டு நள்ளிரவுக்குச் சற்று முன்பாக, குடியரசுத் தலைவர் பக்ருதீன் அலி அகமது அவசரநிலைக்கான அறிவிப்பைக் கையெழுத்திட்டு வெளியிட்டார்.
— இத்துடன் ரேபரேலி வழக்கு முடிந்துவிடவில்லை. நாடாளுமன்றம் தேர்தல் சட்டத்தை கடந்த காலத்திற்கும் பொருந்தும் வகையில் முன்தேதியிட்டு மாற்றியமைத்தது. மேலும், 39-ஆவது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தத்தின் மூலம் பிரதமரின் தேர்தல் வழக்கை நீதிமன்றங்களில் மேல்முறையீட்டுக்கு உட்படுத்துவதில் இருந்து பாதுகாக்க முயன்றது.
— நவம்பர் மாதம் 1975-ஆம் ஆண்டில், உச்சநீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பு அமர்வு, தேர்தல் சட்டத்தில் செய்யப்பட்ட பல மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொண்டது. ஆனால், கேசவானந்த பாரதி வழக்கில் (Kesavananda Bharati case) வழங்கப்பட்ட 'அடிப்படை அமைப்பு கோட்பாட்டை' முன்வைத்து, பிரதமரின் தேர்தல் வழக்கை நீதிமன்ற மறுஆய்வுக்கு அப்பாற்பட்டதாகப் பாதுகாத்த அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டப்பிரிவை மட்டும் நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது.
உங்களுக்குத் தெரியுமா?
— பொதுவாக, "அவசரநிலை" (Emergency) என்பது ஜூன் மாதம் 25-ஆம் தேதி, 1975-ஆம் ஆண்டு முதல் மார்ச் மாதம் 21-ஆம் தேதி, 1977-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டத்தைக் குறிக்கிறது. இந்தநேரத்தில், பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் அரசாங்கம் நமது அரசியலமைப்பில் உள்ள சிறப்புப் பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தி, நாட்டின் நிர்வாகம் மற்றும் சட்டமியற்றும் அதிகாரங்கள்மீது கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதித்தது.
— இருப்பினும், இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி 18-ல் (Part XVIII), சட்டப்பிரிவுகள் 352 முதல் 360 வரை உள்ள அவசரநிலைப் பிரிவுகள், மூன்று வெவ்வேறு வகையான அவசரநிலைகளை குறித்து விவரிக்கின்றன.
— 1975-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட தேசிய அவசரநிலை, இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. இது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தங்கள், கூட்டணி அரசாங்கங்களின் எழுச்சி, புதிய சமூக சக்திகளின் உருவாக்கம் மற்றும் அதிகாரப் பரவலாக்கம் ஆகியவற்றிற்கு வழிவகுத்தது.
— ஜனதா அரசு, 1976-ஆம் ஆண்டின் 42-வது அரசியலமைப்பு சட்டத்திருத்தத்தின் மூலம் கொண்டு வரப்பட்ட பல மாற்றங்களை ரத்துசெய்தது. அது அவசரநிலைக்கான விதிமுறைகளை முழுமையாக நீக்கிவிடவில்லை. ஆனால், எதிர்காலத்தில் மீண்டும் ஒருமுறை அவசரநிலையைக் கொண்டு வருவதை மிகவும் கடினமான ஒன்றாக மாற்றியது.