உப்புக்கு முன்னால், நீர் இருந்தது: மகத் சத்தியாகிரகம் ஏன் அதன் நூற்றாண்டுச் சிறப்பிற்குத் தகுதியானது? - சஞ்சய் ஹெக்டே

மகத் சத்யாகிரகத்தின் நூற்றாண்டை, அதற்குரிய முழுமையான தீவிரத்துடன்  நமது நாட்டில் கொண்டப்பட வேண்டும்; கண்ணியமும் தீண்டாமை ஒழிப்பு குறித்த அரசியலமைப்பு வாக்குறுதியானது, அனைவருக்கும் ஏற்றதாக மாறியுள்ளதா என்பதைச் சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ளும் ஓர் ஆண்டாக இது அமைய வேண்டும்.

பள்ளியில் பயிலும் ஒரு குழந்தையை நினைத்துப்பாருங்கள். அவனுக்குத் தாகம் எடுக்கிறது. வகுப்பறையிலேயே தண்ணீர் இருக்கிறது. ஆனால், அவனால் அதைக் குடிக்க இயலவில்லை. தண்ணீர் அசுத்தமாக இருப்பதால் அல்ல. வகுப்பறையில் தண்ணீர் குடிக்கக் கூடாது என்ற விதி இருப்பதால் அல்ல. அந்த நாளில் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டிய பணியாளர் இல்லாததால், அவர் தண்ணீர் குடிக்க முடியவில்லை என்பது முக்கிய காரணமாகும்.

பணியாளர் இல்லை என்றால், தண்ணீர் இல்லை (No peon, no water)

அந்த விதிமுறையே Bhimrao Ramji Ambedkar அவர்களின் குழந்தைப் பருவத்தை நிர்ணயித்தது. தனது சுயசரிதை கட்டுரையான 'Waiting for a Visa' என்பதிலும், பணியாளர், தண்ணீர் இல்லை ('No Peon, No Water') என்று அறியப்படும் சிறு குறிப்பிலும் இதை குறிப்பிடுகிறார். அவர் இதனை மிகவும் அமைதியாக எழுதியுள்ளார். தந்தையைச் சந்திக்கப் பயணம் செய்த அவர் மற்றும் அவரது சகோதரர்கள், தாகமாக ஒரு ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தார்கள். ஆனால், யாரும் அவர்களுக்கு தண்ணீர் கொடுக்கவில்லை. அவர்கள் 'மகார்' சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனக் கருதப்பட்டவர்கள். அவர்கள் 'தீண்டத்தகாதவர்கள்' (untouchable) என்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தவர்கள். பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் குழாய் நீர் அவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை.

அந்தக் காட்சி ஒரு நிமிடம் உங்கள் நினைத்துப் பாருங்கள்: சிறு குழந்தைகள், தாகத்தால் தவித்துக்கொண்டு, சுற்றிலும் நீர் சூழ்ந்திருந்தும், அதைக் குடிக்க இயலாமல் நிற்கிறார்கள். அது ஒரு பாலைவனத்தில் நிகழவில்லை; ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் நிகழ்ந்தது. அது பஞ்ச காலத்தில் நிகழவில்லை; வளமான காலத்தில் நிகழ்ந்தது.

அந்தச் சிறுவன் வளர்ந்தான். அவன் கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றான். லண்டன் பொருளாதாரப் பள்ளியில் பயின்றான். 'கிரேஸ் இன்' (Gray’s Inn) கல்வி நிறுவனத்தில் சட்டம் பயின்றான். பின்னர், அவன் தன் தாய்நாடு திரும்பினான்.  பிறகு அவன் வீட்டிற்கு வந்து, ஒரு தண்ணீர் தொட்டியை நோக்கி நடந்தான்.

மகத்தில் என்ன நடந்தது?

1927 மார்ச் 20 அன்று, பீம்ராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர், பம்பாய் பிரெசிடென்சியின் கோங்கண் பகுதியில் உள்ள சிறிய நகரமான மகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஈடுபடுத்தி ஒரு பேரணியை நடத்தினார். அவர்களின் இலக்கு, சாவ்தார் டேல் என்ற பொதுத் தண்ணீர் குளம் ஆகும். 1923-ஆம் ஆண்டு பம்பாய் சட்டமேலவை, போல் தீர்மானத்தை (Bole Resolution) நிறைவேற்றியது. அதன் பின்னர் 1924-ஆம் ஆண்டு, மகத் நகராட்சி இந்தத் தொட்டியை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு திறந்தது.  ஆனால், காகிதத்தில் உள்ள தீர்மானங்களும் (resolutions) நிஜ வாழ்க்கையில் தண்ணீர் குடிப்பதும் (practical reality) வேறுபட்டவை. மேல்சாதியினர் இந்தத் தீர்மானம் நடைமுறைக்கு வராமல் தடுத்ததால், அது வெறும் எழுத்தாகவே இருந்து விட்டது.

அம்பேத்கர் குளத்திற்கு நடந்து சென்றார். அவர் குனிந்தார். அவர் தண்ணீரை குடித்தார்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் அவரைப் பின்தொடர்ந்து நீர் அருந்தினர். தங்கள் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக, பொதுத் தண்ணீர் ஆதாரத்திலிருந்து, மறைவாக அல்ல, உரிமையாக தண்ணீர் குடித்தனர்.

அதன் பிறகு வன்முறை வெடித்தது. சத்தியாக்கிரகிகள் வீரேஸ்வர் கோவிலுக்குள் நுழையத் திட்டமிட்டுள்ளதாக வதந்திகள் பரவின. மாநாட்டிலிருந்து திரும்பிச் சென்றவர்களை தெருக்களில், எருதுவண்டிகளில், அவர்களது கிராமங்களில் தாக்கினர். அந்தத் தொட்டி “சுத்திகரிக்கப்பட்டது”. மனித கண்ணியம் (human dignity) என்பது கழுவி நீக்கிவிடக்கூடிய ஒரு மாசுப்பொருளைப் போன்றது என்பதுபோல, அந்தத் தொட்டி சாணம் மற்றும் சிறுநீரால் ‘தூய்மைப்படுத்தப்பட்டது’.

டிசம்பர் 1927-ல், இரண்டாவது மாநாட்டிற்காக அம்பேத்கர் மீண்டும் மகதுக்கு வந்தபோது, ​​அவர் மீண்டும் நீர் அருந்த வேண்டும் என்ற உறுதியை மட்டுமல்லாமல், அதைவிட ஆழமான ஒரு குறியீட்டு நோக்கத்தையும் தன்னுடன் சுமந்து வந்தார். டிசம்பர் 25, 1927 அன்று, அந்த மாநாட்டில் மனுஸ்மிருதியின் ஒரு பிரதி வெளிப்படையாக எரிக்கப்பட்டது. அந்தத் தீ வெறும் அடையாளம் அல்ல. அது ஒரு பிரகடனம்; எதிர்காலக் குடியரசுக்கு ஏதேனும் ஒரு அர்த்தம் இருக்க வேண்டுமென்றால், அது பண்டைய நூல்களில் குறியிடப்பட்டுள்ள படிநிலை ஏற்றத்தாழ்வுகளின் அடிப்படையில் அமையாமல், 'உரிமைகளின்' அடிப்படையிலேயே அமையும் என்பதற்கான பிரகடனமாக இருந்தது.

நீதிமன்றத்தில் பத்து ஆண்டுகள்

அந்தச் சத்தியாக்கிரகத்தைத் தொடர்ந்து நடந்த நிகழ்வுகளும், அந்தச் சத்தியாக்கிரகத்தைப் போலவே பல படிப்பினைகளாக அமைந்தன.

மகத்தின் உயர்சாதியினர் வன்முறையில் மட்டும் ஈடுபடவில்லை. அவர்கள் நீதிமன்றத்தையும் நாடினர்.

டிசம்பர் 12, 1927 அன்று, 2-வது மாநாடு தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே, மகத்தைச் சேர்ந்த இந்து மக்கள் கொலாபா மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் ஒரு உரிமையியல் வழக்கை (Civil Suit) தொடர்ந்தனர். ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சாவ்தார் குளத்தைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கும் வகையில், ஒரு தற்காலிகத் தடை உத்தரவைப் பெறவே அவர்கள் இவ்வழக்கைத் தொடர்ந்திருந்தனர். டிசம்பர் 14, 1927 அன்று அந்தத் தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

அரசியலமைப்பு வழிமுறைகளின்மீது தாம் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைக்கு உண்மையாக இருக்கும் வகையில், அம்பேத்கர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை மதித்து நடப்பதே சிறந்தது என்று கருதினார். அதேவேளையில், அவர் தனது மாநாட்டைத் தொடர்ந்து நடத்தினார். அவர் கூட்டத்தினரிடையே உரையாற்றினார். அவர் மனுஸ்மிருதியை எரித்தார். ஆனால், அவர் குளத்திற்குச் செல்லவில்லை.

அந்தச் சட்டப் போராட்டம் ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு நீடித்தது. இவ்வழக்கு மகத்திலுள்ள விசாரணை நீதிமன்றத்திலும், அதனைத் தொடர்ந்து தானாவிலுள்ள துணை நீதிமன்றத்திலும் வழக்கு விசாரணை நடந்தது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், சாதி இந்துக்களுக்கு தீண்டத்தகாதவர்களை குளத்திலிருந்து விலக்குவதற்கு உரிமையளிக்கும் எந்தவொரு தொன்றுதொட்ட வழக்கத்தையும் மனுதாரர்கள் நிறுவத் தவறிவிட்டனர் என்று நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பளித்தன.

இந்த வழக்கு இறுதியாக பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு சென்றது. அங்கு, நர்ஹரி தாமோதர் வைத்யா vs  பீம்ராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர் வழக்கில், 1937 மார்ச் 17 அன்று நீதிபதிகள் ப்ரூம்ஃபீல்ட் மற்றும் என்.ஜே. வாடியா ஆகியோரால் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. நீதிபதி ப்ரூம்ஃபீல்ட், மேல்முறையீடு செய்தவர்கள் கூறிய “பழமையான பழக்கம்” (immemorial custom) இருப்பதை நிரூபிக்க முடியவில்லை. அந்தத் தொட்டி நகராட்சிக்குச் சொந்தமானது.  அது பொதுச் சொத்து என்று கூறி,  “ஒதுக்கப்பட்ட” மக்களுக்கும் அதைப் பயன்படுத்த முழு உரிமை உள்ளது என்று தீர்ப்பளித்தார். 

1927-ல் ஒருவர் பொதுத் தொட்டியில் தண்ணீர் குடிக்க ஒரு பேரணி நடத்தினார். அந்த உரிமை இருப்பதை நீதிமன்றம் உறுதிசெய்ய 1937-ஆம் ஆண்டு ஆனது.

சட்டம் அம்பேத்கரை நியாயப்படுத்தியது. ஆனால், அதற்கு 10 ஆண்டுகள் எடுத்தது.  இது அவர் எதிர்கொண்ட எதிர்ப்பின் ஆழத்தை காட்டுகிறது.

உப்பு vs தண்ணீர் (Salt versus water)

மகத் சத்தியாகிரகத்துக்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1930 மார்ச் 12 அன்று மகாத்மா காந்தி, சபர்மதி ஆசிரமத்திலிருந்து தண்டி நோக்கி தனது பேரணியைத் தொடங்கினார். இது உப்புச் சத்தியாகிரகம் ஆகும். உப்புச் சத்தியாகிரகம் என்பது அரசியல் அணிதிரட்டலில் அமைந்த ஒரு மிகச்சிறந்த உத்தியாகும். அது காலனித்துவ அரசின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பையே சவால் செய்ததுடன், உலகப் பத்திரிகைகளின் கவனத்தையும் வெகுவாக ஈர்த்தது. தேசிய வரலாற்றுக் கதையாடலில் அதற்குரிய இடம் உறுதியாக அமைந்துள்ளது; அது முற்றிலும் நியாயமானதே. ஆனால், ஒவ்வொரு சத்தியாகிரகமும் உண்மையில் எதைக் கோரியது என்பதையும், யாரிடமிருந்து வந்தது என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

உப்பு சத்தியாகிரகம் ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து சுதந்திரத்தைக் கோரியது. மகத் சத்தியாகிரகம் சக இந்தியர்களிடமிருந்தே சமத்துவத்தை கோரியது. தண்டி வெளிநாட்டு ஒடுக்குமுறையாளரை அடையாளம் கண்டு, அவரை வெளியேறுமாறு கேட்டது. மகத், ஒரு உள்நாட்டு நோயை அடையாளம் கண்டு, ஒரு நாகரிகம் தன்னைத்தானே சீர்ப்படுத்திக்கொள்ளுமாறு கேட்டது. ஒன்று வெளிநாட்டு ஆட்சிக்கு எதிரான துணிச்சலைக் கட்டாயப்படுத்தியது; மற்றொன்று அதைவிட கடினமானதை — நம்முடைய வெளிநாட்வர்கள், நம்முடைய மதத்தினர், நம்முடைய சக நாட்டினரை நேரில் பார்த்து, “நீங்கள் எங்களை மனிதர்களுக்கும் கீழாக நடத்தினீர்கள்; இதை நாங்கள் இனிமேலும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம்” என்ற சொல்லும் மனவலிமையை உருவாக்கியது.

இதனால் உப்பு சத்தியாகிரகத்திற்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. ஆனால், வரலாற்றில் ஒரு சமநிலையின்மை (historical imbalance) உள்ளது; அதை சரிசெய்ய வேண்டும்.

உப்பு வரி என்பது ஒரு பேரரசால் திணிக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். பேரரசு வெளியேறியதும், சட்டமன்றத்தின் ஒரு கையெழுத்தால் அந்த வரியை ஒழித்துவிட முடிந்தது. இதற்கு மாறாக, தீண்டாமை என்பது ஆங்கிலேயர்களுடன் வரவில்லை, அவர்களுடன் வெளியேறவும் இல்லை. அது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் சமூகக் கட்டமைப்பில் ஒன்றிணைந்து. அதற்கு அரசாங்க மாற்றம் தேவைப்படவில்லை; மாறாக, மனதில் மாற்றம், பழக்கவழக்கங்களின் மாற்றம், யார் மனிதர் என்ற கருத்தாக்கத்தின் மாற்றமே தேவைப்பட்டது.

சவ்தாரில் தண்ணீர் குடித்த அந்த மனிதர், பிற்காலத்தில் அரசியலமைப்பை வரைந்தார் என்பது தற்செயலானதல்ல. அதன் மூன்றாம் பகுதியின் கட்டமைப்பு, மகத் சத்தியாகிரகத்தின் முத்திரையைத் தாங்கியுள்ளது.

சாதியின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டுவதைத் தடைசெய்து, குறிப்பாக கிணறுகள், குளங்கள், குளிக்கும் படித்துறைகள் மற்றும் பொதுமக்கள் கூடும் இடங்களுக்கான அணுகலைக் குறிப்பிடும் 15-வது பிரிவு, அம்பேத்கர் சாவ்தார் குளத்தைத் தன் கண்முன்னே வைத்திருந்தது போல அமைந்துள்ளது.

தீண்டாமையை ஒழித்து, அதனை தண்டனைக்குரிய குற்றமாக ஆக்கும் 17-வது பிரிவு மகத் சத்தியாகிரகம் அரசியலமைப்புச் சட்ட உரையாக உருமாற்றப்பட்டதாகும்.

தண்டி யாத்திரை இந்தியாவிற்கு சுயராஜ்யத்திற்கான ஆதரவு அலையை உருவாக்கியது. மகத் இந்தியாவிற்கு சமத்துவத்தின் இலக்கணத்தை அளித்தது. சுயராஜ்யத்தை பல கைகள் எழுதியிருக்கலாம். சமத்துவத்தின் இலக்கணத்தை, குழந்தையாக இருந்தபோது தண்ணீர் மறுக்கப்பட்ட ஒருவரால் மட்டுமே எழுதியிருக்க முடியும்.

நூற்றாண்டு விழாவுக்கான வாதம்

மகத் சத்தியாகிரகத்தின் 100-வது ஆண்டு விழா மார்ச் 20, 2027 அன்று வருகிறது. நாம் இப்போது 99-வது ஆண்டில் இருக்கிறோம். நமது குடியரசுக்குத் தன் தோற்றம் குறித்த சிறிதளவேனும் உணர்வு இருக்குமானால், தனக்கு அரசியலமைப்பைப் பெற்றுத் தந்த போராட்டங்கள் குறித்த நேர்மையான நினைவு இருக்குமானால், அது இந்த நூற்றாண்டு விழாவை அதற்குத் தகுதியான தீவிரத்துடனும் கொண்டாட வேண்டும்.

மார்ச் 20, 2026 அன்று தொடங்கி, மார்ச் 20, 2027 அன்று சாவ்தார் குளத்தில் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்துடன் நிறைவடையும் ஓராண்டுகால நினைவுக் கொண்டாட்டத்தை நான் முன்மொழிகிறேன். அனைத்து சாதி, மதம், வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த குடிமக்களும் மகத்திற்கு வந்து ஒன்றாக நீர் அருந்த வேண்டும். இது, பிறப்பின் காரணமாக யாரும் தாழ்த்தப்படக்கூடாது என்ற அரசியலமைப்பின் அடிப்படை வாக்குறுதியை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சின்னமாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால், நாம் வெறும் சடங்குகளுடன் நின்றுவிட வேண்டாம்.

இந்த நூற்றாண்டு ஆண்டு, உண்மையான சிந்தனைக்கும் (honest reckoning) பயன்படவேண்டும். இன்று கிராமப்புற அரசு பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு தலித் சிறுவன், ஒரு ஆதிவாசி சிறுமி அல்லது ஒரு தூய்மை பணியாளரின் மகள் — இவர்கள் உண்மையில் “No peon, no water” என்ற நிலைமையிலிருந்து விடுபட்டவர்களா? அல்லது அது புதிய வடிவில் இன்னும் தொடர்கிறதா என்பதை நாம் கேட்க வேண்டும்.

சாவ்தார் குளத்தில் நுழையத் தடை செய்யப்பட்ட மகர்களிடமிருந்து, நமது சாக்கடைகளை வெறும் கைகளால் சுத்தம் (manual scavenger) செய்யும் துப்புரவுத் தொழிலாளி அடிப்படையில் வேறுபட்ட நிலையில் இருக்கிறாரா என்று கேட்போம். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் வாசகம் குடியரசின் யதார்த்தமாக மாறிவிட்டதா என்றும் கேட்போம்.

இந்த நூற்றாண்டு விழா, அனைவருக்கும், கடைநிலையில் உள்ளவர்களுக்கும், எளியவர்களுக்கும், வழிதவறியவர்களுக்கும் உண்மையான சமத்துவத்திற்கான ஓர் ஆண்டாக இருக்க வேண்டும். பிறப்பின் அதிர்ஷ்டத்தால், தரம் குறைந்த குடியுரிமை, கண்ணுக்குப் புலப்படாத உழைப்பு, அநீதி என்று கூட எண்ணமுடியாத அளவுக்கு சமூகத் துன்பம் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்படும் ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் இது ஒரு அழைப்பாக இருக்க வேண்டும். சாவ்தார் குளத்தின் நீர் மீண்டும் பாய வேண்டும்; அது ஒரு வரலாற்று நினைவாக அல்ல, மாறாக ஒரு உயிருள்ள அர்ப்பணிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

அம்பேத்கர் ஒரு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை மட்டும் உருவாக்கவில்லை. ஒருநாள் யாருக்காக அந்த அரசியலமைப்பை எழுதப் போகிறாரோ, அவர்கள் குடிக்கும் அளவுக்கு மனிதர்கள்தான் என்பதை, ஒரு சிறிய நகரத்தில் உள்ள ஒரு குளத்திற்கு நடந்து சென்று அதிலிருந்து தண்ணீர் குடிப்பதன் மூலம் அவர் முதலில் நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது. புரட்சிகரமானதும், எளிமையானதும், மனதை உலுக்கியதுமான அந்தச் செயல், இந்திய அரசியலமைப்பிறகு முக்கிய அடித்தளமாக  இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. அது தண்டிக்கு முன்பே நிகழ்ந்தது. அது எதைக் கோரியது என்பதிலும், யாரிடம் அதைக் கோரியது என்பதிலும், அது தண்டியை விட ஆழமானதாக இருந்தது.

மேலும், மேலும், இந்திய சமத்துவம் எனும் முடிக்கப்படாத பணிகளால் அது இன்னும் முழுமையான நிறைவேற்றத்தை எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நூற்றாண்டு விழா நெருங்குகிறது. நமது நாட்டு மக்கள் அதை மறக்காமல் , அதை நினைவில் கொள்ளட்டும்.

சஞ்சய் ஹெக்டே உச்ச நீதிமன்றத்தில் பயிற்சி செய்யும் ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் ஆவார்.

Original Link: Before salt, there was water: why Mahad Satyagraha deserves its centenary