இணையவழிப் போர், உலகளாவிய சட்டப் பொறுப்புடைமையை முந்திக்கொண்டு செல்கிறது. - ஜோதி சிங்

இணையவழி மோதல், படைபலம் மற்றும் அரசின் பொறுப்பு ஆகியவற்றை நிர்வகிக்கும் பாரம்பரியக் கோட்பாடுகளுக்குச் சவால்  அளிக்கிறது.

அமெரிக்கா, இஸ்ரேல் மற்றும் ஈரான் ஆகிய நாடுகளுக்கு இடையே பல நாட்களாக நிலவிவரும் போர் பதட்டங்கள், இன்று படைபலம் பயன்படுத்தப்படும் விதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு தெளிவான மாற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அறிக்கைகள் மற்றும் கொள்கை ஆய்வுகளின்படி, சமீபத்திய தாக்குதல்கள் வழக்கமான இராணுவ நடவடிக்கைகளுடன் மட்டுமல்லாமல், இணையவழிச் செயல்பாடுகளுடனும் சேர்ந்து நடத்தப்பட்டன. இதில், தகவல் தொடர்புகளுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தவும் தகவல் தொடர்பில் ஆதிக்கம் செலுத்தவும் செய்தி வலைத்தளங்கள் மற்றும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் செயலிகள் முடக்கம் செய்யப்பட்டதும் அடங்கும். இணைய வழிமுறைகள் தனித்து பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. மாறாக, பாரம்பரிய இராணுவ வலிமையுடன் இணைந்து டிஜிட்டல் இடையூறுகளுடன் இணைந்து செயல்படும் ஒரு பகுதியாகும். இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவாக இணையவழி நடவடிக்கைகள் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. குறிப்பாக, உடல்ரீதியான தாக்குதல்களுக்கு முன்பாக தகவல் தொடர்பு மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்புகளை சீர்குலைப்பதற்காக அவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

மோதலின் போது நடந்த சமீபத்திய இணையவழிச் சம்பவங்கள், ஹண்டாலா முடக்கக் குழு போன்ற குழுக்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தக்குழு, அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவ தொழில்நுட்ப நிறுவனம் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் மீதான தாக்குதல்களுக்குப் பொறுப்பேற்றுள்ளது. இது போன்ற நடவடிக்கைகள், இணையவழிச் செயல்பாடுகள் எவ்வாறு மோதலைப் போர்க்களங்களை தாண்டி விரிவுபடுத்த முடியும் என்பதை சுட்டிக் காட்டினாலும், இந்த மாற்றத்திற்குச் சட்டம் எவ்வாறு பதிலளிக்கும் என்பது இன்னும் தெளிவாக இல்லை.

வரம்பை நிர்ணயிப்பது கடினம்

சர்வதேச சட்டத்தில் தொடர்புடைய கொள்கைகள் குறைவாக இல்லை.  ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பிரிவு 2(4)-ன்கீழ் உள்ள படைபலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான தடை, அரசுப் பொறுப்புக்கான கட்டமைப்புடன் சேர்ந்து, கொள்கையளவில் இணைய வழி பயன்பாட்டிற்கும் பொருந்தும். இணையச் செயல்பாடுகள் உள்கட்டமைப்பு அல்லது அத்தியாவசிய சேவைகளைப் பாதிக்கும்போது, ​​கடுமையான சட்டச் சிக்கல்கள் எழக்கூடும். இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள் எப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பைக் கடந்து, சர்வதேச அளவில் தவறான செயலாகவோ  வகைப்படுத்தப்படும் அளவிற்குத் தீவிரமடைகின்றன என்பதைத் தீர்மானிப்பதே மிகவும் சிக்கலான பகுதியாகும். கோட்பாட்டளவில், இது போன்ற நடவடிக்கைகள் ஒரு நாட்டின் மீது பொறுப்பைச் சுமத்தவும், இழப்பீடு கோருவதற்கான கோரிக்கைகளுக்கும் வழிவகுக்கலாம். இருப்பினும், நடைமுறையில், இந்த வரம்பை நிலைநாட்டுவது மிகவும் கடினமான ஒன்றாகவே உள்ளது.

சட்டம் அனுமதிப்பதற்கும், உண்மையில் நிகழ்வதற்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளி நாளுக்கு நாள் மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. வெறும் பாதுகாப்பு (Just Security) உள்ளிட்ட சமீபத்திய ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி, இணையச் செயல்பாடுகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதிமன்றங்களில் வழக்குத் தொடர்வதிலோ அல்லது சட்ட வழிமுறைகள் மூலமாக நிவாரணம் பெறுவதிலோ அரிதாகவே வெற்றி பெறுகின்றனர். இந்தச் சட்டம் பொருந்துமா என்பது மட்டும் இங்குள்ள பிரச்சினை அல்ல, அதை நடைமுறையில் பயன்படுத்த முடியுமா என்பதுதான் பிரச்சனையாக உள்ளது.

இந்த இடைவெளிக்கான ஒரு முக்கியக் காரணம், குற்றத்தை யார் மீது சுமத்துவது என்பதில்  உள்ளது. சர்வதேச சட்ட மீறலை நிலைநாட்ட, அந்தச் செயல் ஒரு நாட்டின் மீது சுமத்தப்பட வேண்டும். இருப்பினும், இணையவழிச் செயல்பாடுகள் இயல்பிலேயே இரகசியமானவை. பல வலையமைப்புகள் மற்றும் அதிகார வரம்புகள் வழியாக வழிநடத்தப்படுகின்றன. ஒரு இணையவழி தாக்குதலுக்கு யார் பொறுப்பு என்பது குறித்து அரசாங்கங்கள் ஓரளவிற்கு தெரிந்தாலும், அதைச் சட்டப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய சான்றாக மாற்றுவது மிகவும் கடினம். இது அரசியல் உறுதித்தன்மைக்கும் சட்டப்பூர்வ ஆதாரத்திற்கும் இடையே ஒரு இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

வழக்கு நடவடிக்கைகளைத் தடுக்கும் கவலைகள்

இத்தகைய நுணுக்கமான இணைய தகராறுகளுக்கு தீர்வுக்கான ஒரு தீர்ப்பாயம் இல்லாததும் ஒரு நடைமுறை சிக்கலை உருவாக்குகிறது. நாடுகளின் சம்மதம் இல்லாமல், இப்படிப்பட்ட முக்கியமான இணையத் தகராறுகளை சர்வதேச நீதிமன்றம் உட்பட சர்வதேச நீதிமன்றங்கள் விசாரிப்பது சாத்தியமற்றதாகும் உள்நாட்டு நீதிமன்றங்களும் இதே போன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. குறிப்பாக, வெளிநாடுகள் பெரும்பாலும் இறையாண்மைப் பாதுகாப்பால் பாதுகாக்கப்படுவதால் இது நிகழ்கிறது. இதன் விளைவாக, இணையம் தொடர்பான கோரிக்கைகளைத் திறம்பட விசாரிக்கக்கூடிய தீர்ப்பாயங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. நாடுகள் சட்ட செயல்முறைகளைத் தவிர்ப்பதற்கு ஒரு ராஜதந்திரக் காரணமும் உள்ளது. ஒரு வழக்கைக் கொண்டு வருவது நாடுகளுக்கு இடையேயான பதட்டங்களை அதிகரிக்கலாம். மேலும், முக்கியமான உளவுத் தகவல்கள் அல்லது திறன்களை வெளியிட வேண்டிய சுழல ஏற்படலாம். இந்தக் காரணத்திற்காக, பல இணையவழிச் சம்பவங்கள் நீதிமன்றங்கள் மூலம் அல்லாமல், அரசியல்ரீதியாகவோ அல்லது இராஜதந்திரரீதியாகவோ கையாளப்படுகின்றன.

மற்றொரு சவால் ஆதாரமாகும். இணையவழிச் சம்பவங்களில் தொழில்நுட்பத் தரவுகள், இரகசிய உளவுத் தகவல்கள் மற்றும் சிக்கலான காரணங்களை கொண்டுள்ளன. எனவே, ஒரு நீதிமன்றத்தில், ஒரு நடவடிக்கையை யார் மேற்கொண்டார்கள், அது எவ்வளவு சேதத்தை ஏற்படுத்தியது மற்றும் அது எவ்வாறு ஒரு குறிப்பிட்ட பாதிப்பிற்கு வழிவகுத்தது என்பதைக் காட்டுவது மிகவும் கடினமாக இருக்கும். இது சட்ட நடவடிக்கையைச் சிக்கலானதாகவும் நிச்சயமற்றதாகவும் ஆக்குகிறது. இணையக் குற்றங்கள் குறித்த உடன்படிக்கை மற்றும் இணையக் குற்றங்களுக்கு எதிரான ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உடன்படிக்கை, இணைய குற்றச்செயல்கள்  சம்பவங்களை சமாளிக்க ஒரு விரிவான உலகளாவிய கட்டமைப்பை உருவாக்குவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இந்த முயற்சிகள் பெரும்பாலும் இணைய குற்றங்கள் மற்றும் சட்ட அமலாக்கம் ஆகியவற்றிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றன. நாடுகளுக்கிடையிலான அரசியல் மோதல்களின்  ஒரு பகுதியாக இணைய குற்ற நடவடிக்கைகள் நடைபெறும் போது, அந்தச் செயல்களுக்கு அரசுகள் ஏற்க வேண்டிய பொறுப்பு போன்ற பிரச்சினைகளை சரியாகக் கையாளுவதில் இந்த உடன்படுக்கை குறைபாடுகளைக் கொண்டுள்ளது.

இதன் விளைவாக, ஒரு வளர்ந்து வரும் பொருத்தமின்மை உருவாகியுள்ளது. இணையவழி குற்ற தாக்குதல் நடவடிக்கைகள் அதிகமாகவும், சில நேரங்களில் அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவையாகவும் மாறி வருகின்றன. ஆனால், அவை அரிதாகவே சட்டரீதியான விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன. இதனால் சர்வதேச சட்டம் இனி முக்கியமற்றதாகிவிட்டது என்று அர்த்தமில்லை. ஆனால், இது போன்ற மோதல்களுக்கு தற்போதுள்ள சட்ட அமைப்புகளைப் பயன்படுத்துவது இன்னும் ஒரு பெரிய சவாலாக உள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இணைய வழி  நெறிமுறைகளை வடிவமைப்பதில் இந்தியா உதவ வேண்டும்.

இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டிற்கு இது ஒரு மிக முக்கியமான பிரச்சினையாகும். கடந்த சில ஆண்டுகளில், நிதி, எரிசக்தி மற்றும் ஆளுகை போன்ற துறைகளில் இந்தியா டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பை அதிகளவில் சார்ந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, இந்தியா அதிக பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையை எதிர்கொள்வதோடு, சர்வதேச விதிமுறைகளை வடிவமைப்பதில் ஒரு முக்கியப் பங்கையும் கொண்டுள்ளது. உள்நாட்டு இணையப் பாதுகாப்புத் திறனை வலுப்படுத்துவது முக்கியமானது. ஆனால், இணையவெளியில் பொறுப்புடைமை, குற்றத்திற்குப் பொறுப்பேற்றல் மற்றும் பொறுப்பான நடத்தை குறித்த சர்வதேச விவாதங்களில் தீவிரமாக கலந்து கொள்வதும் முக்கியமான நடவடிக்கையாகும்.

எனவே, இணையவழிச் செயல்பாடுகள் நவீன மோதல்களின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டன என்பதை அங்கீகரிப்பது மட்டுமல்லாமல், சட்டம் பயனுள்ள வகையில் பதிலளிக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்வதும் சவாலானதாகும். இணையவழி தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் நம்பகமான வழிகள் இல்லாமல் குற்றம் தொடர்ந்து விரிவடைந்தால், சட்டத்துக்கும் உண்மையான நிலைக்கும்  இடையிலான இடைவெளி மேலும் அதிகரிக்கும். அதன் விளைவாக, உண்மையான சேதத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு வகையான மோதல், சட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு  இல்லாதததாகவே இருந்து விடும்.

டெல்லியைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞரான ஜோதி சிங், இணையவழிப் போர் மற்றும் சர்வதேச சட்டத்தின்கீழ் படைபலத்தைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ஆய்வு செய்து வருகிறார்.

Original link:

Cyber warfare is outpacing global legal accountability.