நீதிமன்றம் மிகச் சரியாகக் கூறியது போல், பிரிந்து வாழும் ஒரு தம்பதியரின் வழக்கு சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிபந்தனைகளுக்குள் வரவில்லை என்பதற்காக, அவர்களின் மனவேதனையை மேலும் நீட்டிப்பது என்பது,"காகிதத்தில் மட்டுமே நீடிக்கும் ஒரு திருமண பந்தத்திற்கு" அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதற்குச் சமமாகும்.
"ஏற்கனவே உடைந்து போய், நாளுக்கு நாள் மோசமாகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு திருமண வாழ்க்கையை" கட்டாயப்படுத்தித் தொடரச் செய்வது தம்பதியருக்கும் நல்லது அல்ல, சமுதாயத்திற்கும் நல்லது அல்ல என்ற உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து, மிக அழுத்தமான மற்றும் கசப்பான சட்ட நடைமுறைகளில் ஒன்றை எளிதாக்குவதை நோக்கிய ஒரு முக்கியமான படியாகும். கடந்த 15 ஆண்டுகளாகத் தனித்தனியாக வாழ்ந்து வரும் ஒரு தம்பதியின் விவாகரத்து வழக்கை விசாரித்த இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, இவ்வளவு நீண்ட பிரிவிற்குப் பிறகு அவர்களை மீண்டும் ஒன்றாக வாழச் சொல்வது "இருதரப்பினருக்கும் தீங்கிழைப்பதற்குச் சமம்" என்று கூறியுள்ளது. இந்த விவகாரத்தை நீதிமன்றம் இந்தக் கோணத்தில் அணுகியதன் மூலம், திருமண முறிவுகளைக் கையாளும்போது இன்னும் நடைமுறைக்கு ஏற்ற மற்றும் மனிதாபிமானத்துடன்கூடிய அணுகுமுறை தேவை என்பதை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
தற்போது விவாகரத்து பெறுவதற்கு சட்டம் இரண்டு வழிகளை வழங்குகிறது. இருதரப்பு சம்மதத்துடன் பெறுவது (Mutual consent) மற்றும் ஒருதரப்பு எதிர்ப்புடன் நீதிமன்றப் போராட்டம் மூலம் பெறுவது (Contested divorce). இருப்பினும், இந்திய உச்சநீதிமன்றம் அவ்வப்போது தனது சிறப்பு அதிகாரமான 'அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு-142(1)'-ஐப் பயன்படுத்தி, "மீட்டெடுக்க முடியாத திருமண முறிவு" (Irretrievable Breakdown of Marriage) என்ற கருத்தாக்கத்தை அங்கீகரிப்பதன் மூலம் விவாகரத்து வழங்குவதற்கான எல்லையை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. கடந்த 2006-ஆம் ஆண்டு, 'நவீன் கோலி vs நீலு கோலி' (Naveen Kohli vs Neelu Kohli) வழக்கின் தீர்ப்பின்போது, இந்த "மீட்டெடுக்க முடியாத திருமண முறிவை" ஒரு முறையான விவாகரத்துக்கான காரணமாகச் சேர்ப்பதற்கு ஏதுவாக, 1955-ஆம் ஆண்டின் 'இந்து திருமணச் சட்டத்தில்' (Hindu Marriage Act, 1955)) திருத்தம் செய்வதை தீவிரமாகப் பரிசீலிக்குமாறு அரசாங்கத்தை நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. நீதிமன்றத்தின் இந்தக் கவலை நியாயமானதுதான். ஏனென்றால், பல ஆண்டுகள் நீடிக்கும் நீண்ட சட்டப் போராட்டங்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் மன, உடல் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான ஆரோக்கியத்தைக் கடுமையாகப் பாதிக்கும். அதோடு, இது மிகப்பெரிய நிதிச்சுமையையும் ஏற்படுத்தும். பிரிந்து வாழும் தம்பதியரின் நிலைமை தற்போதைய சட்ட விதிகளுக்குள் பொருந்தவில்லை என்பதற்காகவே, அவர்களின் மனவேதனையை மேலும் நீட்டிப்பது என்பது, "காகிதத்தில் மட்டுமே நீடிக்கும் ஒரு திருமண பந்தத்திற்கு" அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதற்குச் சமம் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்பு, திருமணச் சட்டங்களில் சீர்திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட வேண்டிய காலம் எப்போதோ கடந்துவிட்டது என்பதை அரசாங்கத்திற்கும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் நினைவூட்டும் ஒன்றாக அமைந்துள்ளது. சட்ட ஆணையம் தனது 2009-ஆம் ஆண்டு அறிக்கையில், திருமணம் மீட்டெடுக்க முடியாத அளவுக்கு முறிந்துபோவதை (Irretrievable Breakdown of Marriage) விவாகரத்துக்கான ஒரு காரணமாகச் சேர்க்க பரிந்துரைத்தது. அதைத் தொடர்ந்து, 2010 மற்றும் 2013-ஆம் ஆண்டுகளின் திருமணச் சட்டங்கள் (திருத்த மசோதாக்கள்) (Marriage Laws (Amendment) Bills) மூலமாக சட்டச் சீர்திருத்தத்திற்கான இரண்டு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், அந்த இரண்டு மசோதாக்களுமே நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படாமல் காலாவதியாகிவிட்டன. அதேநேரத்தில், பெண்கள் பெரும்பாலும் சமூக ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் பின்தங்கிய நிலையிலிருந்தே விவாகரத்து நடைமுறைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. எனவே, ஆணாதிக்கச் சமூகம் சார்ந்த இத்தகைய உண்மை நிலைகளைச் சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் அலட்சியப்படுத்திவிடக் கூடாது. விவாகரத்தின்போது பெண்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பது, குறிப்பாக சொத்துரிமை, குழந்தைப் பாதுகாப்பு, ஜீவனாம்சம் மற்றும் குடியிருப்பு உரிமை ஆகிய கேள்விகளில் அவர்களின் உரிமைகளை உறுதிசெய்வது மிகமிக முக்கியமானதாகும். சட்டச் சீர்திருத்தம் என்பது தேவையானதுதான், ஆனால் அதுவே பெண்களுக்கு எதிரான சமத்துவமின்மையைத் தொடரச் செய்யும் மற்றொரு கருவியாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
Original article : In law, need to write a new marriage story