நீதித்துறை விடுமுறைகள் ஏன் அவசியம்? -கபில் சிபல்

 நீதிமன்றங்கள் மூடப்பட்டவுடன் ஒரு நீதிபதியின் கடமை நின்றுவிடுவதில்லை. அதைத் தொடர்ந்து, நள்ளிரவில் வரைவுப் பணிகள், அதிகாலைத் தயாரிப்புகள் மற்றும் சட்டத்துடனான தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு ஆகியவற்றின் வழியாகத் தொடர்கிறது.

நீதித்துறை விடுமுறைகள் (judicial holidays) குறித்த விவாதம் சமீப வாரங்களில் மீண்டும் தலைதூக்கியுள்ளது. நீதிமன்றங்கள் ஏன் நீண்ட விடுமுறைகளைக் கடைபிடிக்கின்றன என்று விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்பி வருகின்றனர். பெரும்பாலான தொழில் வல்லுநர்களைப் போலவே நீதிபதிகளும் இந்தக் காலகட்டங்களில் பணியிலிருந்து விலகி இருக்கிறார்கள் என்று பலர் கருதுகின்றனர். அந்தக் கருதுகோள் பெரும்பாலும் தவறானது.

பெரும்பாலான நீதிபதிகளுக்கு, ஒரு விடுமுறை என்பது வழக்கமான நிலையில் ஒரு விடுமுறையாக அமைவதில்லை.

பொதுமக்கள் ஒரு நீதிபதியின் பணியின் வெளிப்படையான பகுதியை மட்டுமே காண்கிறார்கள். நீதிபதிகள் நீதிமன்ற வளாகங்களுக்குத் தலைமை தாங்குவதையும், வாதங்களைக் கேட்பதையும், வழக்கறிஞர்களிடம் கேள்வி கேட்பதையும், மற்றும் உத்தரவுகளை வழங்குவதையும் அவர்கள் காண்கிறார்கள். நீதிமன்ற நேரம் முடிந்த பிறகு, நீதிபதிகள் தீர்ப்புகளை எழுதுவதற்காக வீடு திரும்பும்போது, தீர்ப்புகளை எழுதுவதில் தங்கள் நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள். இந்தப் பணி பெரும்பாலும் நள்ளிரவைத் தாண்டியும் நீடிக்கிறது. ஒவ்வொரு தீர்ப்புக்கும் உண்மைகளின் நுணுக்கமான பகுப்பாய்வு, சட்டக் கோட்பாடுகளின் பிரயோகம், முன்னுதாரணங்களைக் குறிப்பிடுதல் மற்றும் மொழி நடையில் துல்லியம் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. ஏனெனில், ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் சட்டரீதியான முக்கியத்துவம் உண்டு.

ஒரு தனிப்பட்ட முடிவு உயிர்களையும், வணிகங்களையும், நற்பெயரையும், தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தையும் பாதிக்கக்கூடும்.

தடையற்ற பணிக்கான நேரம்

இந்த முறை இந்தியாவிற்கு மட்டும் தனித்துவமானது அல்ல.

அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்தில் 27 ஆண்டுகள் நீதிபதியாக இருந்த நீதிபதி ரூத் பேடர் கின்ஸ்பர்க், மதிய உணவிற்குப் பிறகு தனது அறைக்கு வந்து, இரவு வெகு நேரம் வரை பணியாற்றுவார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவரது முன்னாள் சட்ட உதவியாளரான குட்வின் லியு, தற்போது கலிபோர்னியா உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக உள்ளார். அவர் தனது எழுத்துப் பணியின் உச்சத்தில் இருந்தபோது, ​​அதிகாலை இரண்டு அல்லது மூன்று மணிக்கு அவரிடமிருந்து வாய்மொழிச் செய்திகளைப் பெற்றதாக லியு கூறியுள்ளார். வாய்மொழி வாதங்கள் முதல் பெரும்பான்மைத் தீர்ப்புகள் வழங்கப்படும் வரை, அவர் சராசரியாக 60 நாட்கள் எடுத்துக்கொண்டார், இது அவரை நீதிபதிகள் குழுவில் மிக வேகமாக எழுதும் நபராக ஆக்கியது. 1999-ல் பெருங்குடல் புற்றுநோய்க்காகவும், 2009-ல் கணையப் புற்றுநோய்க்காகவும் அவர் அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டபோதுகூட, நீதிமன்றத்தில் ஒருநாள்கூட விடுப்பு எடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக அந்த நடைமுறைகளை அவர் கவனமாகத் திட்டமிட்டார்.

இந்தியாவிலும், பணிச்சுமை அதே அளவு கடினமானது. நீதிபதி டி.ஒய். சந்திரசூட், உச்சநீதிமன்றத்தில் தனது எட்டு ஆண்டு காலப் பதவிக்காலத்தில், 600-க்கும் மேற்பட்ட தீர்ப்புகளை எழுதியுள்ளார் மற்றும் 1,200-க்கும் மேற்பட்ட அமர்வுகளில் பணியாற்றியுள்ளார். பின்னர், நவம்பர் 2024-ல் இந்தியாவின் 50-வது தலைமை நீதிபதியாக அவர் ஓய்வு பெற்றார். நீதித்துறைக்கு வெளியே மிகச் சில தொழில்களுக்கு மட்டுமே ஆண்டுதோறும் இத்தகைய உயர்மட்டத்திலான தொடர்ச்சியான அறிவுசார் உழைப்பு தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், இதில் ஈடுபடும் உழைப்பின் அளவை பொதுமக்கள் பெரும்பாலும் பார்ப்பதில்லை அல்லது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதில்லை.

நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் தொடங்குவதற்கு நீண்டநேரத்திற்கு முன்பே வேலைநாள் தொடங்கிவிடுகிறது. நீதிபதிகள் அதிகாலை நேரத்தை நீண்ட வழக்குக் கோப்புகளைப் படிப்பதிலும், சட்ட முன்னுதாரணங்களை ஆய்வு செய்வதிலும், விசாரணைகளுக்குத் தயாராவதிலும் செலவிடுகிறார்கள். நீதிமன்றம் கூடும் நேரத்திற்குள், அவர்கள் ஏற்கனவே பல மணிநேரத் தீவிரப் பணியை முடித்திருப்பார்கள்; இது பெரும்பாலும் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வராமலேயே போய்விடுகிறது.

நீதித்துறை இடைவேளைகள் என்பவை ஓய்வு நேரங்கள் அல்ல, மாறாக அவை பணிக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் காலக்கட்டங்கள் ஆகும். இந்த இடைவேளைகளின்போது, ​​நீதிபதிகள் நிலுவையில் உள்ள தீர்ப்புகளை நிறைவுசெய்து, நீண்ட வழக்கு ஆவணங்களைப் படித்து, அரசியலமைப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களுக்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்கின்றனர். நீதிமன்றங்கள் முழுவதும் தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதால், தடையற்ற பணிக்கு வழிவகுக்கும் ஒரே காலகட்டங்களாக இந்த இடைவேளைகள் பெரும்பாலும் அமைகின்றன.

இந்தச் சுமையின் பெரும்பகுதியைக் குடும்பங்களே தாங்குகின்றன. நீதிபதிகளின் வாழ்க்கைத் துணைவர்களும், குழந்தைகளும் ஒரு பழக்கமான போக்கை விவரிக்கின்றனர். விடுமுறை நாட்களில்கூட, நீதிபதிகள் தங்கள் மடிக்கணினிகள், கோப்புகள் அல்லது சட்ட உதவியாளர்களுடனான காணொளி அழைப்புகளில் மும்முரமாக இருக்கின்றனர். தங்கள் குடும்பத்தினருடன் செலவிட வேண்டிய நேரம், நீதித்துறைப் பணிகளால் தொடர்ந்து தடைபடுகிறது. இதனால், நீதித்துறைப் பணி என்பது ஒரு தனிப்பட்ட கடமை மட்டுமல்ல. அது குடும்பத்திற்கான ஒரு பகிரப்பட்ட கடமையாக மாறுகிறது.

அவ்வளவு லாபகரமானது அல்ல

நீதிமன்றத்தின் பொருளாதாரப் பக்கமும் அடிக்கடி விவாதிக்கப்படுவதில்லை. நீதிபதிகள் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட மற்றும் மரியாதைக்குரிய சம்பளத்தைப் பெற்றாலும், அது வழக்கறிஞர் சமூகத்தின் உயர் மட்டத்தில் உள்ள மூத்த வழக்கறிஞர்கள் ஈட்டும் வருமானத்துடன் ஒப்பிடத்தக்கதல்ல. ஒரு நீதிபதி பல மாதங்களில் ஈட்டும் வருமானத்தை, ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் ஒரே ஒரு விசாரணையிலேயே ஈட்டிவிடக்கூடும். இதன் விளைவாக, முடிவெடுப்பதிலும் பொறுப்புக்கூறலிலும் நீதிபதிகளே பெரும் சுமையைச் சுமக்கின்றனர்.

பலர், தனிப்பட்ட நிதி ஆதாயத்தைவிட நாட்டுச் சேவையைத் தேர்ந்தெடுத்து, இலாபகரமான தொழில்களைக் கைவிட்டு நீதிபதிப் பொறுப்பை ஏற்கின்றனர்.

இந்தப் பணியின் அழுத்தங்கள் அதிகப்படியான பணிச்சுமையையும் தாண்டியவை. நீதித்துறை முடிவுகள் பொதுவெளியிலும் சட்டரீதியாகவும் கவனமாகவும் ஆராயப்படுகின்றன. அவ்வாறு செய்வது தனிப்பட்ட முறையில் கணிசமான இழப்பை ஏற்படுத்தினாலும், நீதிபதிகள் எல்லா நேரங்களிலும் நடுநிலையாகவும் பற்றற்றவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

கண்ணுக்குப் புலப்படாத செலவு

நீதிபதி எச். ஆர். கன்னா தனது சுயசரிதையான Neither Roses Nor Thorns என்ற நூலில், அவசர காலத்தின் போது ஏ.டி.எம். ஜபல்பூர் வழக்கில் தனது தனிப்பட்ட மாறுபட்ட தீர்ப்பை வழங்குவதற்கு முந்தைய இரவை நினைவுகூர்ந்தார். அவர்களுக்கு முன்னால் கங்கை நதி ஓடிக்கொண்டிருக்க, தனது வளாகத்தில் நிலவொளியில் அமர்ந்திருந்த அவர், தனது தங்கையிடம் திரும்பி, "இந்தியத் தலைமை நீதிபதி பதவியையே நான் இழக்கச் செய்யப்போகும் ஒரு தீர்ப்பைத் தயாரித்துள்ளேன்" என்று கூறினார். அவர் சொன்னது சரிதான். அடுத்த ஆண்டு, பெரும்பான்மையுடன் தீர்ப்பளித்த நீதிபதி எம்.எச். பெக் என்பவரால் அவர் அந்த உயர் பதவியிலிருந்து அவர் நீக்கப்பட்டார். அதன் பிறகு, நீதிபதி கன்னா நீதிமன்றத்திலிருந்து ராஜினாமா செய்தார்.

2017-ம் ஆண்டு புட்டசுவாமி வழக்கில் ஏ.டி.எம். ஜபல்பூர் தீர்ப்பை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தபோது இறுதியில் சரியென நிரூபிக்கப்பட்ட அவரது மாறுபட்ட கருத்து, தற்போது இந்திய நீதித்துறை வரலாற்றின் மிகத் துணிச்சலான முடிவுகளில் ஒன்றாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

ஒரு நீதிபதியிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் அர்ப்பணிப்பு ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் முடிந்துவிடுவதில்லை. நவீன காலத்தின் மிகச்சிறந்த ஆங்கில நீதிபதி என்று மார்கரெட் தாட்சர் வர்ணித்த பிரபு டென்னிங், 38 ஆண்டுகள் நீதிபதியாகப் பணியாற்றினார். அந்தக் காலகட்டத்தில், தனது 83-வது வயதில் ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு, அவர் சுமார் 2,000 பதிவு செய்யப்பட்ட தீர்ப்புகளை வழங்கினார். ஓய்வுக்குப் பிறகும், தனது 100-வது பிறந்தநாள் வரை சட்டம் குறித்த புத்தகங்களைத் தொடர்ந்து எழுதினார்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள நிகழ்வுகளைப் பார்த்தால், நீதிபதி வி.ஆர். கிருஷ்ண ஐயர் உச்சநீதிமன்றத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னரும், 2014-ல் தனது 99-வது வயதில் இறக்கும் வரை, சட்டவியல் குறித்து நூல்கள், கட்டுரைகள் மற்றும் விரிவுரைகளைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வந்தார்.

நீதிமன்ற விடுமுறைகள் குறித்த விவாதம், நீதித்துறைப் பணியின் யதார்த்தங்களைப் பற்றிய சிறந்த புரிதலின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும். நீதிமன்றங்கள் மூடப்படும்போது ஒரு நீதிபதியின் கடமை நின்றுவிடுவதில்லை. அவை, நள்ளிரவில் தீர்ப்புகளை வரைவு செய்தல், அதிகாலையில் விசாரணைகளுக்குத் தயாராகுதல் மற்றும் சட்டத்துடன் தொடர்ந்து ஈடுபடுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் தொடர்கின்றன.

அமைப்பைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதற்கு முன், அதில் பணியாற்றுபவர்களிடமிருந்து அது உண்மையில் என்ன எதிர்பார்க்கிறது என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

கபில் சிபல் ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் மற்றும் மாநிலங்களவை உறுப்பினர் ஆவார்.

Original article : Why judicial holidays are necessary? -Kapil Sibal