அமெரிக்கா, வாஷிங்டன் டிசி மூலம், 810 அங்கீகாரத்தை அங்கீகரிப்பதன் மூலம் ஒரு பெரிய ஒழுங்குமுறைக்கான தடையை (regulatory hurdle) நீக்கியுள்ளது. இப்போது, இரண்டு சட்டங்களையும் நிறைவேற்றுவது என்பது, அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்த்துவதற்கான இந்தியாவின் பொறுப்பாகும்.
இந்தியாவின் அணுசக்தித் துறையை கட்டுப்படுத்தும் இரண்டு முக்கிய சட்டங்களில் பல திருத்தங்களைச் செய்ய அரசாங்கம் செயல்பட்டு வருகிறது. இந்த மாற்றங்கள் உலகளாவிய சட்டத் தரங்களுடன் பொருந்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. முதலீட்டாளர்களின் நீண்டகால கவலைகளையும் தீர்க்க அவை முயல்கின்றன. கூடுதலாக, இந்த மாற்றங்கள் இந்தியாவின் சிவில் அணுசக்தித் துறையைத் திறப்பதற்குத் தயாராக உதவும்.
முதலாவது இந்தியாவின் அணுசக்தி பொறுப்புச் சட்டத்தில் (India’s nuclear liability law) உள்ள விதிகளை தளர்த்துவதை உள்ளடக்கியது. இந்தச் சட்டம் அணுசக்தி சேதத்திற்கான சிவில் பொறுப்புச் சட்டம், 2010 (Civil Liability for Nuclear Damage Act(CLNDA)) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அணு விபத்துகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குவதற்கான ஒரு அமைப்பை வழங்குவதற்காக இது உருவாக்கப்பட்டது. இது பொறுப்பை ஒதுக்குவதற்கும், இழப்பீட்டிற்கான நடைமுறைகளைக் குறிப்பிடுவதற்கும் ஒரு வழிமுறையை உருவாக்க முயன்றது.
ஆனால் பின்னர், இது அமெரிக்காவை தளமாகக் கொண்ட வெஸ்டிங்ஹவுஸ் எலக்ட்ரிக் (Westinghouse Electric) மற்றும் பிரெஞ்சு அணுசக்தி நிறுவனமான ஃப்ரேமடோம் (French nuclear company Framatome) போன்ற வெளிநாட்டு உபகரண விற்பனையாளர்கள் பின்னர் இந்த சட்டம் ஒரு பிரச்சனை என்று கூறினர். இந்த சட்டம் இயக்குபவர்களின் பொறுப்பை விநியோகர்களுக்கு வழங்கியதாக அவர்கள் வாதிட்டனர். இது ஆபரேட்டரின் உதவி உரிமை (right of recourse of the operator) எனப்படும் விதியின் மூலம் நிகழ்கிறது. ஒரு அணுமின் நிலையத்தில், ஆபரேட்டர் பொதுவாக அரசுக்கு சொந்தமான இந்திய அணுசக்தி கழகம் லிமிடெட் (Nuclear Power Corporation of India Ltd (NPCIL)) போன்ற ஒரு நிறுவனமாகும். விநியோகர்கள் வெஸ்டிங்ஹவுஸ் (Westinghouse) அல்லது ஃப்ராமடோம் (Framatome) போன்ற வெளிநாட்டு உலை தயாரிப்பாளர்களாக இருக்கலாம். அவர்கள் எல்&டி அல்லது வால்சந்த்நகர் இண்டஸ்ட்ரீஸ் போன்ற உள்நாட்டு உபகரண விநியோகர்களாகவும் இருக்கலாம்.
அணுசக்தித் தீவு மற்றும் அணுசக்தித் திட்டத்தின் வழக்கமான பாகங்களில் ஈடுபட்டுள்ள வெளிநாட்டு விற்பனையாளர்கள், அணுசக்தி விபத்து ஏற்பட்டால் எதிர்காலப் பொறுப்பைச் சந்திக்க நேரிடும் என்ற அச்சத்தின் காரணமாக, இந்தியாவின் அணுசக்தித் துறையில் முதலீடு செய்வது குறித்த கவலைகளுக்கு, ஆபரேட்டர்களின் ‘உரிமையின்’ இந்த குறிப்பிட்ட விதியை மேற்கோள் காட்டினர்.
இந்தக் கவலைகளைத் தீர்க்க, அணுசக்தி சேதத்திற்கான சிவில் பொறுப்புச் சட்டத்தில் (Civil Liability for Nuclear Damage Act (CLNDA)) சுமார் 11 சட்டத் திருத்தங்கள் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. இவற்றில், இரண்டு குறிப்பாக முக்கியமானவை. ஒரு முக்கிய திருத்தம் CLNDA இன் பிரிவு 17(b)-ஐ மாற்றுவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இந்தப் பிரிவு மற்ற நாடுகளில் உள்ள அணுசக்தி பொறுப்புச் சட்டங்களுடன் முரணாகக் கருதப்படுகிறது.
CLNDA இன் பிரிவு 17-ன் படி, அணுசக்தி நிறுவுதலின் இயக்குநருக்கு அணுசக்தி சேதத்திற்கு இழப்பீடு செலுத்திய பிறகு உதவி பெற உரிமை உண்டு. இந்த உரிமை பின்வரும் சந்தர்ப்பங்களில் பொருந்தும்:
(அ) இது ஒரு எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தத்தில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
(ஆ) அணுசக்தி சம்பவம் விநியோகர்கள் அல்லது அவர்களின் ஊழியரின் செயலால் நிகழ்ந்தது. இதில் வெளிப்படையான அல்லது மறைக்கப்பட்ட குறைபாடுகளைக் கொண்ட உபகரணங்கள் அல்லது பொருட்களை வழங்குவது அல்லது தரமற்ற சேவைகளை வழங்குவது ஆகியவை அடங்கும்.
(இ) அணுசக்தி சம்பவம் அணுசக்தி சேதத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக வேண்டுமென்றே செயல்பட்டதால் அல்லது செயல்படத் தவறியதால் நிகழ்ந்தது.
இந்தியாவிற்காக (ஆ) சலுகை சிறப்பாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. வெளிநாட்டு விற்பனையாளர்கள் இதை ஒரு பிரச்சனையாகப் பார்க்கிறார்கள். இதன் காரணமாக, சட்டம் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து அவர்களில் யாரும் இந்தியாவில் எந்த திட்டத்திலும் முதலீடு செய்யவில்லை.
இது இந்திய துணை விற்பனையாளர்களையும் கவலையடையச் செய்கிறது. "விநியோகர்" (supplier) என்ற சொல் மிகவும் பரந்ததாகக் காணப்படுகிறது.
இப்போது பல திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. மிக முக்கியமானது, சர்வதேச தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப பிரிவு 17-ஐ புதுப்பிப்பது. மற்றொரு முக்கியத் திருத்தம், விநியோகரின் வரையறையை தெளிவுபடுத்துவதாகும். உள்நாட்டு அணுசக்தி உபகரண தயாரிப்பாளர்கள் கவலைகளை எழுப்பியுள்ளனர். தற்போதைய சட்டம் துணை விநியோகர்களை, விநியோகர்களாக உள்ளடக்கியதாக அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்த சட்டம் "விநியோகர்" என்ற சொல்லை தெளிவாக வேறுபடுத்தாததால் இது நிகழ்கிறது. விவாதங்களில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு மூத்த அரசு அதிகாரி இவ்வாறு கூறினார். சிறிய இந்திய விற்பனையாளர்கள் இந்தப் பிரச்சினையை எழுப்பியதாக அறியப்படுகிறது.
விவாதங்களில் ஈடுபட்ட ஒரு மூத்த அரசு அதிகாரி இதை விளக்கினார். சிறிய இந்திய விற்பனையாளர்கள் இந்தப் பிரச்சினையை எழுப்பியதாகக் கூறப்படுகிறது.
எவ்வாறாயினும், இந்தியாவில் அணுசக்தித் திட்டங்கள் எப்போதும் நாட்டின் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையமான AERB-ஆல் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும் என்று அந்த அதிகாரி குறிப்பிட்டிருந்தார். எதிர்கால ஒப்பந்தங்களை அங்கீகரிப்பதற்கு முன்பு எழுத்துப்பூர்வமாக (contract in writing) உதவிபெறும் உரிமையை ஒப்பந்தம் தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும் என்று கோருவதற்கு AERB-க்கு போதுமான அதிகாரம் உள்ளது.
உபகரண விற்பனையாளர்களின் (equipment vendors) பொறுப்பைக் கட்டுப்படுத்துவது குறித்தும் விவாதங்கள் உள்ளன. இதில் அவர்கள் பொறுப்பேற்கக்கூடிய அதிகபட்ச தொகையை நிர்ணயிப்பதும் அடங்கும், இது உண்மையான ஒப்பந்த மதிப்பாக இருக்கும். மேலும், இந்தப் பொறுப்பு எவ்வளவு காலம் பொருந்தும் என்பதற்கான கால வரம்பை நிர்ணயிப்பதும் இதில் அடங்கும்.
இது வரவிருக்கும் நாடாளுமன்ற மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரில் தீர்க்க திட்டமிடப்பட்டது. இருப்பினும், இறுக்கமான காலக்கெடு காரணமாக அடுத்த அமர்வுக்கு இது தாமதமாகலாம் என்று அதிகாரி கூறினார்.
திட்டமிடப்பட்டுள்ள இரண்டாவது பெரிய திருத்தம், தனியார் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் அணுமின் நிலையங்களை இயக்க அனுமதிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் வரவிருக்கும் அணுமின் திட்டங்களில் ஒரு சிறிய பகுதியை சொந்தமாக வைத்திருக்க அனுமதிக்கும்.
இதுவரை, அணுசக்தியானது இந்தியாவின் மிகவும் மூடப்பட்ட துறைகளில் ஒன்றாகும். இந்த சட்ட மாற்றங்கள் ஒரு சீர்திருத்த முயற்சியாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்திய-அமெரிக்க சிவில் அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் (Indo-US civil nuclear deal) வணிக திறனைப் பயன்படுத்துவதே இதன் குறிக்கோளாகும். இந்த ஒப்பந்தம் கிட்டத்தட்ட இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு கையெழுத்தானது.
இந்தியா இந்த சீர்திருத்தத்தை வாஷிங்டன் டிசி உடனான பரந்த வர்த்தக மற்றும் முதலீட்டுத் திட்டத்தில் சேர்க்க விரும்புகிறது. இந்தத் திட்டம் இன்னும் பேச்சுவார்த்தையில் உள்ள ஒரு வர்த்தக ஒப்பந்தத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
இரண்டாவது முக்கிய சட்டமான அணுசக்தி சட்டம், 1962-ல் திருத்தங்கள் செய்யப்படுகின்றன. இந்த மாற்றங்கள் தனியார் நிறுவனங்கள் அணுசக்தி உற்பத்தியில் ஆபரேட்டர்களாக நுழைய அனுமதிக்கும். எதிர்காலத்தில், வெளிநாட்டு நிறுவனங்களும் அனுமதிக்கப்படலாம். தற்போது, NPCIL அல்லது NTPC Ltd போன்ற அரசுக்கு சொந்தமான நிறுவனங்கள் மட்டுமே இந்தத் துறையில் செயல்பட முடியும்.
இரண்டு சட்டங்களையும் நிறைவேற்றுவதாக அரசாங்கம் உறுதியளித்துள்ளது. இந்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் ஒன்றிய பட்ஜெட்டில் இந்த வாக்குறுதி தெளிவாக வழங்கப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த மசோதாக்களில் குறைந்தபட்சம் ஒன்றை நிறைவேற்றுவது கடினமான மற்றும் நீண்ட செயல்முறையாக இருக்கும்.
CLNDA-ல் உள்ள திருத்தங்கள், இந்தியாவின் அணுசக்தி பொறுப்புச் சட்டத்தை 1997-ஆம் ஆண்டு அணுசக்தி சேதத்திற்கான துணை இழப்பீடு (Compensation for Nuclear Damage (CSC)) தொடர்பான மாநாட்டிற்கு ஏற்ப கொண்டு வரும். அணுசக்தி பொறுப்புக்கான உலகளாவிய அமைப்பை உருவாக்குவதை CSC நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
CSC படி, 1963 வியன்னா மாநாடு அல்லது 1960 பாரிஸ் மாநாட்டின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் ஒரு நாடானது தானாகவே CSC-ல் சேரலாம். இரண்டு மாநாட்டிலும் இல்லாத ஒரு நாடும் CSC-ல் சேரலாம். இருப்பினும், இணையக்கூடிய நாடுகள் தேசிய அணுசக்தி பொறுப்புச் சட்டம் CSC விதிகள் மற்றும் அதன் இணைப்புகளுடன் பொருந்துவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
இந்தியா வியன்னா அல்லது பாரிஸ் மாநாட்டின் உறுப்பினராக இல்லை. அதன் தேசிய சட்டமான CLND சட்டத்தின் அடிப்படையில், அக்டோபர் 29, 2010 அன்று அணுசக்தி சேதத்திற்கான துணை இழப்பீட்டில் (Compensation for Nuclear Damage (CSC)) கையெழுத்திட்டது. இந்தியா பிப்ரவரி 4, 2016 அன்று CSC-ஐ அங்கீகரித்து, CSC-ன் 'மாநிலக் கட்சி'யாக மாறியது.
இப்போது, அரசாங்கம் CLND சட்டத்தில் மாற்றங்களை முன்மொழிகிறது. இந்த மாற்றங்கள் CSC விதிகளுடன் சட்டத்தை மிகவும் நெருக்கமாக இணைக்கும் என்று அதிகாரிகள் தெரிவிக்கின்றனர்.
தற்போது, விதி 24, 'விநியோகர்' பின்வருவனவற்றை உள்ளடக்குகிறது என்று கூறுகிறது. அவை,
(i) நேரடியாகவோ அல்லது ஒரு முகவர் மூலமாகவோ ஒரு அமைப்பு, உபகரணங்கள் அல்லது கூறுகளை தயாரித்து வழங்குபவர் அல்லது செயல்பாட்டு விவரக்குறிப்புகளின் அடிப்படையில் ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குபவர்.
(ii) ஒரு அமைப்பு, உபகரணங்கள், கூறு அல்லது கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்காக ஒரு விற்பனையாளருக்கு விரிவான வடிவமைப்பு விவரக்குறிப்புகள் அல்லது அச்சிடுவதற்கான வழிமுறைகளை வழங்குபவர் மற்றும் வடிவமைப்பு மற்றும் தர உத்தரவாதத்திற்கு ஆபரேட்டருக்குப் பொறுப்பானவர்.
(iii) தர உத்தரவாதம் அல்லது வடிவமைப்பு சேவைகளை வழங்குபவர்.
இந்த விதியின் விளக்கம் என்னவென்றால், 'அமைப்பு வடிவமைப்பாளர் மற்றும் தொழில்நுட்ப உரிமையாளர்' (the system designer and technology owner) விநியோகராகக் கருதப்படுகிறார். இருப்பினும், 'விநியோகர்' என்ற சொல் உண்மையில் எதை உள்ளடக்கியது என்பது குறித்து குழப்பம் உள்ளது. இது வெஸ்டிங்ஹவுஸ் (Westinghouse) போன்ற ஒரு பெரிய உலை வழங்குநரை (reactor provider) மட்டுமே குறிக்கிறதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அல்லது அணுசக்தி திட்டத்திற்கான மின்சாரத் தொகுப்பை வழங்க ரூ. 1 கோடி மதிப்புள்ள டெண்டரை வென்ற நிறுவனம் போன்ற சிறிய நிறுவனங்களையும் உள்ளடக்கியதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. முன்மொழியப்பட்ட திருத்தங்கள் 'விநியோகர்' என்ற வார்த்தையின் அர்த்தத்தையும் தெளிவுபடுத்தும் என்று அந்த அதிகாரி கூறினார்.
"இந்த திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டிய பொருளாதாரத் தேவை உள்ளது," என்று அதிகாரி கூறினார். இந்த திருத்தங்கள் இப்போது மழைக்கால கூட்டத் தொடருக்கு அப்பால் பரவ வாய்ப்புள்ளது.
இரண்டு முக்கிய சட்டத் திருத்தங்களை நிறைவேற்ற அரசியல் ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்குவதே பெரிய சவாலாக இருக்கும்.
அமெரிக்க எரிசக்தித் துறை (Department of Energy (DoE)) ஹோல்டெக் இன்டர்நேஷனலுக்கு (Holtec International) ஒரு அரிய ஒழுங்குமுறை அனுமதியை வழங்கிய மூன்று மாதங்களுக்குள் இது நடந்தது. ஹோல்டெக் நியூ ஜெர்சியின் கேம்டனில் (Camden) அமைந்துள்ளது. இந்த ஒப்புதல் ஹோல்டெக் இந்திய-அமெரிக்க சிவில் அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் (Indo-US civil nuclear deal) வணிக வாய்ப்புகளிலிருந்து பயனடைய உதவும்.
மார்ச் 26 அன்று, சிறப்பு அங்கீகாரத்திற்கான ஹோல்டெக் இன்டர்நேஷனலின் (Holtec International) கோரிக்கையை DoE அங்கீகரித்தது. இந்தக் கோரிக்கை ‘10CFR810’ எனப்படும் கடுமையான அமெரிக்க எரிசக்தித் துறை (Department of Energy (DoE)) விதியுடன் தொடர்புடையது. SA IN2023-001 எனப் பெயரிடப்பட்ட இந்த ஒப்புதல், ஹோல்டெக் நிறுவனத்திற்கு “வகைப்படுத்தப்படாத சிறிய மட்டு உலை தொழில்நுட்பத்தை” (unclassified small modular reactor technology) பகிர்ந்து கொள்ள நிபந்தனையுடன் அனுமதித்தது. இப்போது அவர்கள் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை தங்கள் பிராந்திய கிளையான ஹோல்டெக் ஆசியாவிற்கும், இந்தியாவில் உள்ள டாடா கன்சல்டிங் இன்ஜினியர்ஸ் லிமிடெட் மற்றும் லார்சன் & டூப்ரோ லிமிடெட் நிறுவனத்திற்கும் மாற்றலாம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட ‘10CFR810’ அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதில் உள்ள பிரச்சினை இந்தியாவுக்கு ஒரு பெரிய ஒழுங்குமுறைத் தடையாக இருந்தது. இந்த அங்கீகாரம் 1954-ம் ஆண்டு அமெரிக்க அணுசக்தி சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இது ஹோல்டெக் போன்ற அமெரிக்க நிறுவனங்களை தீவிரமான பாதுகாப்புகளின் கீழ் இந்தியா போன்ற நாடுகளுக்கு உபகரணங்களை ஏற்றுமதி செய்ய அனுமதிக்கிறது. ஆனால், இது இந்தியாவில் எந்த அணுசக்தி உபகரணங்களையும் தயாரிப்பதையோ அல்லது அணுசக்தி வடிவமைப்பு வேலைகளை செய்வதையோ தெளிவாகத் தடுக்கிறது.
இந்த விதி இந்தியாவுக்கு ஒரு பிரச்சனையாக இருந்தது. இந்தியா சிறிய மட்டு உலைகளை (Small Modular Reactors (SMR)) தயாரிப்பதில் பங்கேற்க விரும்பியது. அதன் சொந்த தேவைகளுக்காக அணு உலை பாகங்களை இணைந்து உற்பத்தி செய்யவும் விரும்பியது.
வாஷிங்டன் டிசி இப்போது 810 அங்கீகாரத்தை மாற்றுவதன் மூலம் இந்த ஒழுங்குமுறை தடையைத் தளர்த்தியுள்ளது. இப்போது, அதன் பக்கத்தில் உள்ள இரண்டு முக்கியமான சட்டங்களை நிறைவேற்றும் பொறுப்பு இந்தியாவிடம் உள்ளது.
Original article: