ஜூன் 25, 1975ஆம் ஆண்டு முதல் மார்ச் 21, 1977ஆம் ஆண்டு வரை, பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் அரசாங்கம் அவசரகால நிலையை அறிவித்தது. இந்த 21 மாத காலப்பகுதியில், அடிப்படை உரிமைகள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டன, பத்திரிகை சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன, பலர் கைது செய்யப்பட்டனர், தேர்தல்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன, மேலும் அரசாங்கம் சாதாரண ஜனநாயக செயல்முறைகள் இல்லாமல் ஆட்சி செய்தது.
சரியாக 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கிய இந்த அவசரநிலை, இந்தியாவின் ஜனநாயக வரலாற்றில் இருண்ட காலகட்டங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
வரலாற்று மற்றும் சமூக சூழல்
1971ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் இந்திரா காந்தி மிகப்பெரிய பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்றார். ஆனால், அவரது அரசாங்கம் விரைவில் பல சிக்கல்களை எதிர்கொண்டது. 1971ஆம் ஆண்டு இந்தியா-பாகிஸ்தான் போர், வறட்சி மற்றும் 1973ஆம் ஆண்டு எண்ணெய் நெருக்கடி ஆகியவற்றின் செலவுகள் இந்திய பொருளாதாரத்தை பாதித்து மக்களின் வாழ்க்கையை கடினமாக்கியது. ஊழல், மோசமான நிர்வாகம் மற்றும் அரசாங்கம் அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தியது பொதுமக்களின் கோபத்தை அதிகரித்தது.
பிப்ரவரி 1974ஆம் ஆண்டில், நவநிர்மாண் (மறுபிறப்பு) மாணவர் இயக்கம் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் காரணமாக காங்கிரஸ் முதல்வர் சிமன்பாய் படேலை ராஜினாமா செய்ய வழிவகுத்தது. இது பீகாரில் ஒரு மாணவர் இயக்கத்தை ஊக்குவித்தது, அங்கு சோசலிச மற்றும் வலதுசாரி குழுக்கள் ஒன்றிணைந்து சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதியை உருவாக்கின.
காந்தியவாதி மற்றும் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத் தலைவரான ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் இந்த இயக்கத்திற்குப் பொறுப்பேற்றார். ஜூன் 5 அன்று, பாட்னாவின் காந்தி மைதானத்தில் நடந்த ஒரு பேரணியில் "சம்பூர்ண கிரந்தி" (முழு புரட்சி)க்கு அவர் அழைப்பு விடுத்தார், இதனால் பீகார் முடங்கியது.
முன்னதாக, மே 1974ஆம் ஆண்டில், சோசலிசத் தலைவர் ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் ஒரு பெரிய ரயில்வே தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தத்திற்கு தலைமை தாங்கினார். இது இந்திய ரயில்வேயை மூன்று வாரங்களுக்கு நிறுத்தியது.
1974ஆம் ஆண்டு முழுவதும் மற்றும் 1975ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், ஜேபி இயக்கம் இந்தியா முழுவதும் பரவியது. சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது மகாத்மா காந்தியைப் போலவே ஜேபி நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து, இந்திரா காந்திக்கு எதிராக பொதுமக்களின் கோபத்தைத் திரட்டினார்.
“அரியணையை காலி செய், மக்கள் வருகிறார்கள்” (Sinhasan khaali karo, ke janata aati hai) என்பது பேரணிகளின் போது ஜேபியின் பிரபலமான முழக்கமாக மாறியது.
ஜூன் 12, 1975 அன்று, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி ஜக்மோகன்லால் சின்ஹா, இந்திரா காந்தி தேர்தல் முறைகேட்டில் ஈடுபட்டதாகக் கண்டறிந்து, ரேபரேலியிலிருந்து மக்களவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை ரத்து செய்தார்.
அவரது ராஜினாமாவிற்கான அழைப்புகள் அதிகரித்ததால், ஜனாதிபதி ஃபக்ருதீன் அலி அகமது ஜூன் 25 அன்று தாமதமாக அவசரகாலப் பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்டார். செய்தித்தாள் அலுவலகங்களுக்கான அதிகாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. ஜூன் 26 அன்று காலை 8 மணிக்கு இந்திராவிடமிருந்து அவசரநிலை பற்றி மக்கள் அறிந்து கொண்டனர்.
இந்திராவின் ஆணை மூலம் ஆட்சி
மார்ச் 21, 1977ஆம் ஆண்டு வரை அவசரநிலை நீடித்தது. இந்த நேரத்தில், இந்திரா காந்தியின் அரசாங்கம் அரசியலமைப்பில் உள்ள சிறப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி நாட்டின் சட்டங்கள் மற்றும் நிர்வாகத்தின் மீது முழு கட்டுப்பாட்டையும் பெற்றது.
மாநில அரசுகள் அதிகாரப்பூர்வமாக நீக்கப்படாவிட்டாலும், அவை முழுமையாக மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன. மாநிலங்களால் கையாளப்பட வேண்டிய அமைப்புகளில்கூட நாடாளுமன்றம் சட்டங்களை இயற்றியது. நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுடன், மத்திய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் பணம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பது குறித்த விதிகளையும் குடியரசுத்தலைவர் மாற்றினார்.
ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் (ஜேபி) உட்பட பெரும்பாலான எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு பராமரிப்புச் சட்டம் (Maintenance of Internal Security Act (MISA)), அந்நியச் செலாவணி பாதுகாப்பு மற்றும் கடத்தல் தடுப்புச் சட்டம் (Conservation of Foreign Exchange and Prevention of Smuggling Activities Act (COFEPOSA)) மற்றும் இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் மற்றும் விதிகள் போன்ற கடுமையான சட்டங்களின் கீழ் சுமார் 1.12 லட்சம் பேர் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர்.
எதிர்க்கட்சி சிறையில் இருந்ததால், நாடாளுமன்றம் அரசியலமைப்பில் பல மாற்றங்களை நிறைவேற்றியது. 1976ஆம் ஆண்டு 42வது திருத்தம், தேர்தல் வழக்குகளை விசாரிக்க நீதித்துறையின் அதிகாரத்தை நீக்கியது, மத்திய அரசு மாநில விவகாரங்களில் தலையிட அனுமதித்தது, அரசியலமைப்பை மாற்ற நாடாளுமன்றத்திற்கு வரம்பற்ற அதிகாரத்தை வழங்கியது. மேலும், சில சட்டங்களை நீதிமன்ற மறுஆய்வுக்கு விலக்கு அளித்தது.
பிரிவு 19(1)(a)-ன் கீழ் சுதந்திரமான பேச்சுரிமை உட்பட அடிப்படை உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டன. செய்தித்தாள்கள் முன்கூட்டியே தணிக்கை செய்யப்பட்டன. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்-ன் குல்தீப் நாயர் உட்பட 250-க்கும் மேற்பட்ட பத்திரிகையாளர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
பெரும்பாலான செய்தித்தாள்கள் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தாலும், தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற சில செய்தித்தாள்கள் எதிர்த்தன. அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் தணிக்கையை எதிர்த்துப் போராடினர் மற்றும் செய்திகள் அகற்றப்பட்ட வெற்று இடங்களை அச்சிட்டனர். அதன் முன்னாள் உரிமையாளர் ராம்நாத் கோயங்கா ஒருமுறை கூறியது போல், "இதுபோன்ற விதிகளின் கீழ் நாங்கள் தொடர்ந்து வெளியிட்டால், தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஒரு தாளாக இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு செய்தித்தாளாக இருக்க முடியாது என்றார்."
இந்திரா காந்தியின் மகன் சஞ்சய் காந்தி, இந்தியாவின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க "ஐந்து அம்சத் திட்டத்தைத்" (“five-point programme”) தொடங்கினார். இதில் குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் குடிசை அகற்றல் ஆகியவை அடங்கும். ஏப்ரல் 1976-ஆம் ஆண்டில், டெல்லியில் உள்ள துர்க்மேன் கேட் அருகே உள்ள சேரிகளை புல்டோசர்கள் மூலம் அகற்றத் தொடங்கினர். உள்ளூர்வாசிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தபோது, போலீசார் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி பலரைக் கொன்றனர்.
குறிப்பாக வட இந்தியாவில், குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டம் கட்டாய கருத்தடை அறுவை சிகிச்சைக்கு வழிவகுத்தது. சில அரசு ஊழியர்கள் நிலுவையில் உள்ள சம்பளத்தைப் பெறுவதற்கு முன்பு கருத்தடை செய்ய வேண்டியிருந்தது. லாரி ஓட்டுநர்கள் தங்கள் உரிமங்களைப் புதுப்பிக்க கருத்தடை சான்றிதழ்கள் தேவைப்பட்டன. கருத்தடைக்காக பலர் தங்கள் வீடுகளிலோ அல்லது தெருக்களிலோ அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அக்டோபர் 18, 1976 அன்று, உத்தரபிரதேசத்தின் முசாபர்நகரில் கட்டாய கருத்தடை அறுவை சிகிச்சையை எதிர்த்துப் போராடிய மக்கள் மீது போலீசார் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். இதில் குறைந்தது 50 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
1976ஆம் ஆண்டு, மக்களவைத் தேர்தல் வரவிருந்தபோது, நாடாளுமன்றம் அதன் பதவிக் காலத்தை ஒரு வருடம் நீட்டித்தது.
அவசரநிலை நீக்கப்பட்டது, இந்திரா விரட்டியடிக்கப்பட்டார்
1977ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இந்திரா எதிர்பாராத விதமாக அவசரநிலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்தார். சிலர் அவர் அடுத்த தேர்தலில் வெற்றி பெறுவார் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருந்தார் என்றும், மற்றவர்கள் அவர் தனது மனதை மாற்றிக்கொண்டார் என்று நினைத்தனர்.
இருப்பினும், இந்திராவும் அவரது கட்சியும் 1977ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் படுதோல்வியடைந்தனர். ஜனசங்கம், காங்கிரஸ் (ஓ), சோசலிஸ்டுகள் மற்றும் பாரதிய லோக் தளம் ஆகியவற்றை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சியிலிருந்து மொரார்ஜி தேசாய் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரானார்.
அவசரநிலையின் போது அரசியலமைப்பில் செய்யப்பட்ட பல மாற்றங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன. அவசரநிலை விதி அப்படியே இருந்தபோதிலும், எதிர்கால பிரதமர் இந்திரா செய்தது போல் அதை தவறாகப் பயன்படுத்துவதை ஜனதா அரசாங்கம் மிகவும் கடினமாக்கியது.
அவசரநிலை பிரகடனத்தின் நீதித்துறை மறுஆய்வு மீண்டும் அனுமதிக்கப்பட்டது. மேலும், எந்தவொரு அவசரநிலையும் ஒரு மாதத்திற்குள் பாராளுமன்றத்தின் இரு அவைகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். அதாவது மொத்த உறுப்பினர்களில் பெரும்பான்மை மற்றும் குறைந்தபட்சம் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்கள் மற்றும் வாக்களிப்பவர்கள்.
44வது திருத்தம் அவசரநிலையை அறிவிப்பதற்கான ஒரு காரணமாக "உள்நாட்டு குழப்பம்" (“internal disturbance”) என்ற வார்த்தையை "ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சி" (“armed rebellion”) என்று மாற்றியது.
அவசரநிலையின் நீடித்த மரபு
அவசரநிலைக்குப் பிறகு, ஜனசங்கத்தையும் சோசலிஸ்டுகளையும் ஆதரித்த பல்வேறு சமூகக் குழுக்கள் ஒன்றிணைந்தன. இதில் இந்துத்துவாவை ஆதரிக்கும் உயர் சாதியினரும், லோஹியாவின் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்ட கீழ்நிலை விவசாய மற்றும் கைவினைஞர் சாதியினரும் அடங்குவர்.
ஜனதா அரசாங்கம் மண்டல் கமிஷனை அமைத்து, பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான (Other Backward Classes (OBCs)) இடஒதுக்கீட்டை ஆய்வு செய்தது. இது பின்னர் வட இந்தியாவில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற உதவியது.
அவசரநிலை காங்கிரஸின் ஒரு கட்சி ஆதிக்கத்தின் முடிவைத் தொடங்கியது. 1979-ல் ஜனதா தோல்வி காங்கிரஸ் எதிர்ப்பின் வரம்பைக் காட்டினாலும், அவசரநிலை அரசியல் சக்திகளைத் தூண்டி, 2014-ல் காங்கிரஸின் வீழ்ச்சியில் உச்சமடைந்தது.
