பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள் முறைசாரா அல்லது பகுதி-முறைசார்ந்த பணிகளில் (informal or semi-formal jobs) தங்கள் வாழ்நாளைக் கழிப்பதால், முறையான வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தங்களில் முதுமைக்கால வருமானப் பாதுகாப்புக்கான அம்சங்கள் பெரும்பாலும் இடம்பெறுவதில்லை.
இந்தியாவானது ஒரு புதிய மக்கள்தொகை கட்டமைப்பிற்குள் நுழைகிறது. சமீபத்திய 'மாதிரி பதிவு அமைப்பு' (Sample Registration System) தரவுகளின்படி, நாட்டின் மொத்தக் கருவுறுதல் விகிதம் ஒரு பெண்ணுக்கு 1.9 குழந்தைகள் என்ற அளவில் உள்ளது. இது உலகளாவிய சராசரியான 2.2-ஐ விடவும், மக்கள்தொகையை நிலையாக வைத்திருக்கத் தேவையான 'மாற்று நிலை' (replacement level) விகிதமான 2.1-ஐ விடவும் குறைவாகும். நீண்டகாலமாக மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டு வந்த ஒரு நாட்டிற்கு, இது ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைகிறது.
இருப்பினும், கருவுறுதல் விகிதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தச் சரிவு நாடு முழுவதும் ஒரே சீராக இல்லை. கிராமப்புறங்களில் கருவுறுதல் விகிதம் இன்னும் 'மாற்று நிலை'க்கு அருகிலேயே உள்ளது. இதற்கு மாறாக, நகர்ப்புறங்களில் இந்த விகிதம் 1.5-ஆகக் குறைந்துள்ளது. இதில், புவியியல் ரீதியான வேறுபாடு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. டெல்லியின் கருவுறுதல் விகிதம் மிகக் குறைந்த அளவான 1.2-ஆக உள்ளது. கேரளா, தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலங்களில் கருவுறுதல் விகிதம் 1.3-ஆக உள்ளது. இந்த விகிதங்கள் அமெரிக்கா (1.6), பின்லாந்து (1.4) மற்றும் ஜப்பான் (1.3) ஆகிய நாடுகளை விடக் குறைவானவை. மறுபுறம், பீகாரில் இந்த விகிதம் 2.9-ஆக உள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து உத்தரப் பிரதேசம் (2.6), மத்தியப் பிரதேசம் (2.4) மற்றும் இராஜஸ்தான் (2.3) ஆகிய மாநிலங்கள் உள்ளன.
இதன் பொருள், தேசிய அளவில் இந்தியா குறைந்த கருவுறுதல் விகிதம் கொண்ட நாடாக மாறியுள்ளது என்பதாகும். இருப்பினும், இந்த விகிதம் ஒரே மாதிரியான மக்கள்தொகை மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட நாடாக மாறவில்லை. சில மாநிலங்கள் ஏற்கனவே முதியோர் அதிகம் உள்ள சமூகமாக வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், மற்ற மாநிலங்களில் அடுத்த இருபதாண்டுகளில் தொழிலாளர் பணியில் தொடர்ந்து இணையவிருக்கும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது. வறுமை மற்றும் இளைய மக்கள்தொகை கொண்ட மாநிலங்களில் உள்ள இளம் தொழிலாளர்களுக்கு உற்பத்தித்திறன் மிக்க வாய்ப்புகளை இந்தியா உருவாக்க வேண்டும். அதேசமயம், கருவுறுதல் விகிதம் மிகக் குறைவாக உள்ள மாநிலங்களில் முதியோருக்கான வருமானம், பராமரிப்பு மற்றும் சுகாதார அமைப்புகளை வலுப்படுத்த வேண்டும்.
ஒரு கடினமான மாற்றம்
இந்த மாற்றம் உண்மையில் சவாலானதாக இருக்கலாம். மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் ஜப்பான் ஆகிய நாடுகள் தொழில்மயமாக்கல், தொழிலாளர்களின் பெரும்பகுதியை முறையான வேலைவாய்ப்பிற்குள் கொண்டுவருதல், வரி அமைப்புகளை விரிவுபடுத்துதல் மற்றும் இடர்-பகிர்வு (risk-pooling) திறன் கொண்ட நலவாழ்வு நிறுவனங்களை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றைச் செய்த பின்னரே முதியோர் அதிகம் உள்ள சமூகங்களாக மாறின. அப்படியிருந்தும், முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு பொது நிதியில் பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. ஜப்பானில், இந்தச் சுமை பொதுக் கடனை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 200%-க்கும் அதிகமாக உயர்த்தியது.
இந்தியா இதே மக்கள்தொகை மாற்றக் கட்டமைப்பிற்குள் நுழையும்போது, பலவீனமான நிறுவன மற்றும் நிதி அடித்தளத்தையே கொண்டுள்ளது. இதன் தனிநபர் வருமானம் சுமார் 2,800 டாலர்கள் மட்டுமே. இதன் அடிப்படையான நேரடி வரியானது குறுகியதாகவே உள்ளது. இதில், மொத்த மக்கள்தொகையில் சுமார் 6% பேர் மட்டுமே நிகர நேரடி வரி செலுத்துபவர்களாக உள்ளனர். சமூகத் துறை சார்ந்த பல பொறுப்புகளைக் கொண்டுள்ள மாநில அரசுகள், ஏற்கனவே நிதி நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ளன.
தொழிலாளர் சந்தையின் அடிப்படை நிலையானது பலவீனமாக உள்ளது. பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை முறைசாரா அல்லது ஓரளவு முறைசாரா வேலைகளில் செலவிடுவதால், முதியோர் வருமானப் பாதுகாப்பு என்பது பெரும்பாலும் முறையான வேலை ஒப்பந்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே உள்ளது. வருமானம் கணிக்கக்கூடியதாகவும், வேலைவாய்ப்பு முறையானதாகவும், தொழிலாளர்கள் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து சேமிக்கக்கூடியதாகவும் இருக்கும்போது, பங்களிப்பு அடிப்படையிலான ஓய்வூதியத் திட்டம் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறது. இந்தியாவில், இந்த கருத்துக்கணிப்பு தொழிலாளர் சக்தியில் ஒரு சிறுபான்மையினருக்கு மட்டுமே பொருந்துகிறது.
தற்போதுள்ள பொதுப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இந்தச் சூழல் சார்ந்த பாதிப்புத்தன்மையை அங்கீகரித்தாலும், அவை அர்த்தமுள்ள வருமானப் பாதுகாப்பை வழங்குவதில்லை. அடல் ஓய்வூதியத் திட்டம் (Atal Pension Yojana), ஒருவரின் பணி வாழ்க்கை முழுவதும் தொடர்ச்சியான பங்களிப்புகளை எதிர்பார்க்கிறது. இது நிலையற்ற வருமானம் கொண்ட முறைசாரா தொழிலாளர்களுக்குக் கடினமானதாகும். தேசிய சமூக உதவித் திட்டத்தின் (National Social Assistance Programme) கீழ் வழங்கப்படும் முதியோர் ஓய்வூதியம், 60 முதல் 79 வயதுக்குட்பட்டவர்களுக்கு மாதம் ₹200 ஆகவும், 80 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு ₹500 ஆகவும் உள்ளது. இத்தகைய குறைந்தபட்ச உதவி, முதியவர்கள் மற்றவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையைத் தடுப்பதில்லை.
இருப்பினும், வருமானப் பாதுகாப்பு என்பது பிரச்சனையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. தலைமுறைகளாக, இந்தியாவின் நலத்திட்ட அரசின் ஓரளவிற்கு குடும்ப அமைப்பிற்குள்ளேயே இருந்து வந்தது. கூட்டுக் குடும்பங்கள், பெற்றோருடன் வசிக்கும் பிள்ளைகள் மற்றும் பெண்கள் வழங்கும் ஊதியம் பெறாத பராமரிப்புச் சேவைகள் ஆகியவை முதுமைக்காலச் செலவுகளைச் சமாளிக்க உதவின. நகரமயமாக்கல், இடம்பெயர்வு, தனிக் குடும்பங்கள் மற்றும் பெண்களின் கல்வி மற்றும் வேலை தொடர்பான விருப்பங்கள் ஆகியவற்றின் அழுத்தத்தால் அந்த ஏற்பாடு பலவீனமடைந்து வருகிறது. பிள்ளைகளின் இடம்பெயர்வு, நிதி வளங்களை மேம்படுத்தினாலும், அது வயதான பெற்றோர்களின் தனிமையையும் உடல்நல பாதிப்புகளையும் மோசமாக்குகிறது என்பதை, கைவிடப்பட்ட வயதான பெற்றோர்கள் குறித்த ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.
நிச்சயமாக, இந்தியாவில் தற்போது 60 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்கள் சுமார் 150 மில்லியன் பேர் உள்ளனர். 2050-ம் ஆண்டில், அந்த எண்ணிக்கை 34.7 கோடியாக, அதாவது மக்கள்தொகையில் கிட்டத்தட்ட ஐந்தில் ஒரு பங்காக உயரும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், முதியோர்களின் எண்ணிக்கை இவ்வாறு அதிகரித்து வந்தாலும், முதுமைக்காலத்தில் கிடைக்கும் வருமான ஆதாரம் பலவீனமாகவே உள்ளது. 70% முதியவர்கள் மற்றவர்களைச் சார்ந்திருப்பதாகவும், 78% பேருக்கு ஓய்வூதியப் பாதுகாப்பு இல்லை என்றும் நிதி-ஆயோக் குறிப்பிட்டுள்ளது. பங்களிப்பு சார்ந்த ஓய்வூதியத் திட்டங்களுக்கு மாற்றாக அல்லாமல், முதுமைக் காலத்திற்கான பொது இடர் பகிர்வின் (public risk-sharing) ஒரு அடிப்படை அடுக்காக, பணவீக்கத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்படும் குறைந்தபட்ச ஓய்வூதிய முறை இந்தியாவுக்கு ஏன் தேவை என்பதை இந்த புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன.
முதுமையடைதல் செயல்முறையானது சுகாதாரத் தேவைகளின் தன்மையையும் மாற்றியமைக்கும். உயர் இரத்த அழுத்தம், நீரிழிவு நோய், டிமென்ஷியா (நினைவாற்றல் இழப்பு), உடல் ஊனம் மற்றும் நோய்த்தணிப்புப் பராமரிப்பு (palliative care) போன்ற நீண்டகாலத் தேவைகளை நிர்வகிப்பதில் இருந்து அதிகப்படியான சவால்கள் எழும். தொடர்ச்சியான பொது முதலீடு மக்கள்தொகை விளைவுகளை மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதை இந்தியா காட்டியுள்ளது. அது கருவுறுதல் குறைப்பு, மருத்துவமனைகளில் நடைபெறும் பிரசவங்கள், மற்றும் குழந்தைகளின் உயிர்வாழ்வு போன்ற துறைகளில் இது அவ்வாறு செய்துள்ளது. முதியோர் நலப் பராமரிப்பு, செவிலியர் பணி, மாவட்ட அளவிலான சுகாதாரத் திட்டமிடல், மற்றும் ஆரம்ப சுகாதார சேவைகளில் ஒருங்கிணைக்கப்பதற்கு, இதேபோன்ற ஒரு பணி சார்ந்த அணுகுமுறை இப்போது தேவைப்படுகிறது.
இடம்பெயர்வு குறித்த கேள்வி
இந்த மக்கள்தொகை மாற்றத்திற்கு ஒரு முக்கியமான கூட்டாட்சிப் பரிமாணமும் உள்ளது. மிக வேகமாக வயதாகி வரும் மாநிலங்களுக்கு, இளைய மாநிலங்களிலிருந்து தொழிலாளர்கள் அதிகளவில் தேவைப்படுவார்கள். இது தேசிய சமநிலைக்கும் பரஸ்பர நன்மைக்கும் ஒரு ஆதாரமாக மாறக்கூடும். ஆனால், இளைய மாநிலங்கள் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் திறன்களில் தீவிரமாக முதலீடு செய்தால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். அப்போதுதான் அவர்களின் தொழிலாளர்கள் வேறு இடங்களில் குறைந்த ஊதியம் பெறும் முறைசாரா வேலைகளுக்குச் சென்றுவிட மாட்டார்கள். மேலும், பழமையான, செல்வந்த மற்றும் அதிக நகரமயமாக்கப்பட்ட மாநிலங்கள், இடம்பெயர்ந்தவர்களைத் தற்காலிகத் தொழிலாளர்களாகக் கருதாமல், தங்கள் பொருளாதாரங்களைத் தக்கவைக்க உதவும் குடிமக்களாகக் கருதி, அதனால் அவர்கள் மாற்றத்தக்க பாதுகாப்பிற்குத் தகுதியானவர்கள் என்று கருத வேண்டும். நலத்திட்டங்கள் ஒரு நபரின் வசிப்பிட மாநிலத்துடன் மட்டுமே பிணைக்கப்பட்டிருந்தால், ஒரு தேசிய தொழிலாளர் சந்தை திறம்பட செயல்பட முடியாது. தொழிலாளர்கள் மாநில எல்லைகளைக் கடந்து சென்றால், அவர்களின் உரிமைகளும் அவர்களுடன் செல்ல வேண்டும். நலத்திட்ட உதவிகளைப் பிற இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லும் வசதி, முதுமையடையும் ஒரு பொருளாதாரத்தின் முக்கிய அடித்தளங்களில் ஒன்றாக மாற வேண்டும்.
குறைந்த கருவுறுதல் விகிதமானது செழிப்புடன் சேர்ந்தே வரக்கூடும் என்பதை சர்வதேச சான்றுகள் காட்டுகின்றன. மற்ற நாடுகள் முதுமையை வெற்றிகரமாகக் கையாள உதவிய பல சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களை நிறைவு செய்வதற்கு முன்பே, இந்தியா ஒரு பெரும் முதுமையடையும் காலகட்டத்திற்குள் நுழைகிறது என்பதே அதிலுள்ள சவாலாகும். எதிர்காலத்தில் பிறப்பு விகிதம் குறையும் சூழலில், பெரிய குடும்பங்கள் முன்பு அமைதியாகவும் முறைசாராமலும் சுமந்த பொறுப்புகளை, வலுவான பொது அமைப்புகள் படிப்படியாகத் தங்கள் வசம் எடுத்துக்கொண்டால் மட்டுமே நிலைமை நீடித்திருக்கக்கூடியதாக அமையும்.
அமரேந்து நந்தி, ராஞ்சியில் உள்ள இந்திய மேலாண்மைக் கழகத்தின் (IIM) பொருளாதாரம் மற்றும் பொதுக் கொள்கைப் பிரிவில் இணைப் பேராசிரியராக உள்ளார்.
Original Link: Sustaining India’s low-fertility future.