டிரம்பின் அச்சுறுத்தல்கள் உறுதியற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துகின்றன. புதிய ஏற்றுமதி சந்தைகள் மற்றும் ஒப்பந்தங்களை ஆராய்வதற்கும், நெருக்கடியின் பின்னணியில் மிகவும் தேவையான உள்நாட்டு சீர்திருத்தங்களை தொடங்குவதற்கும் வாய்ப்பாகவும் இருக்க உதவும்.
"எந்த வர்த்தகமும் இலவசம் அல்ல" (No trade is free) என்று ஹார்வர்ட் பொருளாதார வல்லுனரான டானி ரோட்ரிக் இதை குறிப்பிடுவதுடன், உலகமயமாக்கல் மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கை பற்றி அவர் நிறைய எழுதுகிறார். நாடுகளுக்கு இடையிலான வர்த்தகமானது எப்போதும் கட்டுப்பாடு, செலவுகள் அல்லது இராஜதந்திர ரீதியில் நலன்களை உள்ளடக்கியது என்று அவர் நம்புகிறார். மேலும், பலர் இந்தக் கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். உதாரணமாக, டிரம்பின் கீழ் முன்னாள் அமெரிக்க வர்த்தக பிரதிநிதியான (US Trade Representative (USTR)) ராபர்ட் லைட்ஹைசரும் இதைக் கூறியுள்ளார். 2023-ம் ஆண்டில், லைட்ஹைசர் இந்தத் தலைப்பில் ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட்டார். பயிற்சியின் மூலம் ஒரு வழக்கறிஞரான அவர், தடையில்லா சந்தை சார்ந்த தேர்வைவிட அமெரிக்க இராஜதந்திர ரீதியில் நலன்களை மேம்படுத்துவதற்காக தடையில்லா வர்த்தகத்தைவிட "நியாயமான வர்த்தகம்" (fair trade) என்று தனது கருத்தைத் தெரிவித்தார்.
வர்த்தகம் சுதந்திரமாக இல்லை என்பது, உண்மையான உலகில் சரியான போட்டி இல்லை என்று சொல்வதற்கு ஒப்பானது. சரியான போட்டி மற்றும் தடையில்லா வர்த்தகம் என்பது செலவு இல்லாத பரிவர்த்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட கருத்துக்கள், அவை பெரும்பாலும் பொருளாதார குறிப்புகளில் விவாதிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இந்த யோசனைகள் கவர்ச்சிகரமானவை. ஏனெனில், உண்மையில், முடிந்தவரை பாதிப்பு இல்லாமல் சந்தைகளை உருவாக்க முயற்சிக்கிறோம். இதன் காரணமாக, பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் நிலையைத் தடுக்கும் செயற்கைத் தடைகளைக் குறைக்க வர்த்தகக் கொள்கை செயல்படுகிறது. எந்த நாடும் விருப்பத்துடன் வரிவிதிப்புகள் மற்றும் பிற தடைகளைக் குறைக்காது. இதை நிவர்த்தி செய்வதற்காக, நாம் உலக வர்த்தக அமைப்பை (World Trade Organization (WTO)) உருவாக்கினோம். உலக வர்த்தக அமைப்பு உலகளாவிய வர்த்தகத்தை நிர்வகிக்க உதவுகிறது மற்றும் உறுப்பு நாடுகளால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிகளை மீறும் நாடுகளுக்கு அபராதம் விதிக்கப்படும் என்று அச்சுறுத்துகிறது.
அமெரிக்கா முதன்மையாக, விதிகள் அடிப்படையிலான வர்த்தக அமைப்பை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தியுள்ளது. அதாவது, குறைத்து மதிப்பிடுவதாக இருக்கும். தகராறு தீர்வு அமைப்பு (dispute settlement body) 2019 முதல் செயலிழந்து வருகிறது. அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் கடுமையான, ஒருதலைப்பட்சமான நடவடிக்கைகள் புதியவை அல்ல. ஜெகதீஷ் பகவதி அமெரிக்க வர்த்தகக் கொள்கையை, குறிப்பாக 1990-ம் ஆண்டுகளில் விமர்சித்தார். அப்போது, அமெரிக்கா 1974-ம் ஆண்டு வர்த்தகச் சட்டத்தின் பிரிவு 301 போன்ற உள்நாட்டு வர்த்தகச் சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி, மற்ற நாடுகளை உலகளாவிய அமைப்புக்கு வெளியே தங்கள் வர்த்தகக் கொள்கைகளை மாற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. கடுமையான ஒருதலைப்பட்சமான வர்த்தகப் போர்களும், பழிவாங்கலுக்கும் வழிவகுக்கும் என்று அவர் கணித்தார். இது உலகளாவிய வர்த்தக ஒழுங்கை சீர்குலைக்கும். இது மற்ற நாடுகளை விதிகளுக்கு வெளியே செயல்பட ஊக்குவிக்கும். இது ஒரு ஆபத்தான உதாரணத்தை உருவாக்கும். அதாவது, ஒரு வெளிநாட்டு வர்த்தக நடைமுறை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று அமெரிக்கா தானே முடிவு செய்து விதிகளுக்கு வெளியே செயல்படும்போது, அது அதன் உறுதிப்பாடுகளை புறக்கணிக்கிறது. இது சட்டத்தின் ஆட்சியை காட்டின் சட்டத்தால் (law of the jungle) மாற்றுகிறது.
சீனா, மெக்சிகோ, கனடா மற்றும் இந்தியா உள்ளிட்ட பிற நாடுகளின் மீது வரி விதிப்பது, அதிபரும் அவரது ஆலோசகர்களும் தவறாக கருதுவது போக்குவரத்து விதிமீறலுக்கு ஒப்பானது. இதில் தவறு செய்தவர் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை உடல் ரீதியாக அடக்கி, உடனடியாக பிரச்சினையை தீர்க்க முடிவு செய்கிறார். காடுகளின் சட்டத்தில் (law of the jungle), எப்போதும் வர்க்க மிரட்டல்காரர்களே குறைந்தபட்சம் தொடக்கத்திலாவது மேல் ஆதிக்கம் செலுத்துவார்கள். ஒரு நாகரிக சமூகத்தில், தகராறுகள் ஒரு முறையான செயல்முறை மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டும். 1992-ம் ஆண்டில், ஜெகதீஷ் பகவதி "இந்த செயல்முறை, முட்டாள்தனம்" (It’s the process, stupid) என அமெரிக்காவிற்கு அறிவுறுத்தினார்.
டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் துணிச்சலான நடவடிக்கைகள் கனடா, மெக்சிகோ மற்றும் சீனாவிலிருந்து கோபத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இது அமெரிக்க நுகர்வோர் மற்றும் உற்பத்தியாளர்கள் இருவருக்கும் அதிக செலவுகளுக்கு வழிவகுக்கும். இதன் விளைவாக, இது அமெரிக்காவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை எதிர்மறையாக பாதிக்கும். இதற்கிடையில், அமெரிக்க இறக்குமதிகள் மீதான வரிகளைக் குறைக்க இந்தியா தேர்வு செய்துள்ளது. இது டிரம்ப் இந்தியாவையும் அதன் வரிவிதிப்பு முறையையுமே "வெளிப்படுத்தியதாக" (exposed) கூற வைத்துள்ளது. இந்த ஒப்பந்தங்களின் அடிப்படையில் ஒரு உலகளாவிய வர்த்தக அமைப்பில், ஒவ்வொரு நாடும் தான் செய்ய வேண்டிய சலுகைகள் குறித்து வருத்தப்படுவதாக உணர்கிறது.
எந்தக் கொள்கையும் எப்போதும் வெற்றி மட்டும் அல்ல (No policy is ever a win -win). எப்போதுமே, வெற்றியாளர்களும் தோல்வியாளர்களும் உள்ளனர். உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) விதிகளின்கீழ் அதன் விவசாய மானியங்கள் சட்டவிரோதமாகக் கருதப்படுவதால் இந்தியா வருத்தப்பட உரிமை உண்டு. இதற்கிடையில், ஐரோப்பாவும் அமெரிக்காவும் தங்கள் விவசாயிகளுக்கு பில்லியன் கணக்கான டாலர்களை வருமான ஆதரவை வழங்க அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், இந்த அமைப்பு நேரடி வருமான ஆதரவை சிதைக்காததாகக் கருதுகிறது.
2019-ம் ஆண்டில் பொதுவான விருப்பத்தேர்வு முறையை (Generalised System of Preferences (GSP)) இழந்ததால் இந்தியாவும் தவறாக உணரலாம். இந்தத் திட்டம் இந்தியா குறைந்த கட்டணத்தில் அமெரிக்க சந்தையை அணுக அனுமதித்தது. ஆனால், இந்தியாவின் தனிநபர் வருமானம் $2,000-ஐ எட்டியபோது அது அகற்றப்பட்டது. அனைத்து நாடுகளாலும் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட சிறப்பு மற்றும் வேறுபட்ட முறை (Special and Differential Treatment (S&DT)) கொள்கை, வளரும் நாடுகள் வளர உதவும் நோக்கம் கொண்டது.
ஐரோப்பிய ஒன்றியம் போயிங்கிற்கு மிகப்பெரிய மானியங்களை வழங்கியதால் மட்டுமே ஏர்பஸ் போட்டியாளராக மாறியது. இதுபோன்ற இரட்டைத் தரநிலைகள் பல உள்ளன. ஆனால், இந்தியாவும் பிற நாடுகளும் ஆக்ரோஷமான அமெரிக்காவை சவால் செய்ய இன்னும் போதுமான வலிமையைக் கொண்டிருக்கவில்லை. "நியாயமான விளையாட்டு" (fair play) குறித்த லிக்திசரின் கருத்து, ஒரு வர்த்தகப் போரில், எதுவும் நடக்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது. இது அமெரிக்காவின் தீவிர நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்துகிறது.
நிச்சயமாக, அமெரிக்காவின் நடவடிக்கைகள் பொருளாதாரத்தைவிட அரசியலால் அதிகம் இயக்கப்படுகின்றன. எல்லா இடங்களிலும் வரிவிதிப்புகளை விதிப்பது அமெரிக்காவை மீண்டும் சிறந்ததாக மாற்றாது. உழைப்பு மிகுந்த உற்பத்திப் பொருட்களையோ அல்லது ஆப்பிள் போன்களையோகூட அந்த நாடு இனி திறமையாக உற்பத்தி செய்ய முடியாது. இருப்பினும், வடிவமைப்பு மற்றும் அறிவுசார் சொத்து மூலம் அது இன்னும் மிகப்பெரிய மதிப்பைப் பெறுகிறது. அமெரிக்காவின் பலம் இதில் உள்ளது, சீனாவும் இந்தியாவும் மிகவும் திறமையாக உற்பத்தி செய்யக்கூடிய தயாரிப்புகளை உற்பத்தி செய்வதில் அல்ல. பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்க நோபல் பரிசு பெற்ற பால் சாமுவேல்சன் ஒருமுறை இதைப்பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார்.
இந்தியா எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும்? சில வரிகளை தானாகக் குறைப்பதன் மூலம், அமெரிக்காவின் அச்சுறுத்தல்களை சமாளிக்க இந்தியா முடிவு செய்துள்ளது. அமெரிக்கா இப்போது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி சந்தையாக உள்ளது. அமெரிக்க அரசாங்கத்தைச் சுற்றியுள்ள நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தியா ஏற்கனவே இருந்ததைவிட அதிகமாக விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். இதுவரை, போர்பன் விஸ்கி மற்றும் மோட்டார் சைக்கிள்கள் மீதான வரிகளை இந்தியா குறைத்துள்ளது. ஒரு நெருக்கடியான ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். தேவையான உள்நாட்டு சீர்திருத்தங்களை வலியுறுத்த இந்தியா எத்தனை முறை நெருக்கடியைப் பயன்படுத்தியுள்ளது? பாதுகாப்புவாத தடைகள் குறைந்து வருகின்றன என்பதை இந்தியத் தொழிலுக்குக் காட்ட இது ஒரு சிறந்த வாய்ப்பு. இது இங்கிலாந்து மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடனான தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் குறித்த பேச்சுவார்த்தைகளுக்குத் தயாராக உதவும்.
அமெரிக்க மிரட்டல் புதிய ஏற்றுமதி சந்தைகளைக் கண்டுபிடித்து புதிய ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட நமக்கு ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இது நமது உள்நாட்டுத் தொழிலை வலுப்படுத்தவும் நம்மைத் தூண்டுகிறது. இது 2047-ம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த நாடாக மாறுவதற்கான நமது இலக்கை அடைய உதவும். அந்த எதிர்காலம் நாம் நினைப்பதை விட நெருக்கமாக உள்ளது.
எழுத்தாளர் ஷிவ் நாடார் பல்கலைக்கழகத்தின் மனிதநேயம் மற்றும் சமூக அறிவியல் பள்ளியின் டீன் மற்றும் பொருளாதாரப் பேராசிரியர் ஆவார்.