பூமி தினம் ஏன் கடைபிடிக்கப்படுகிறது? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள் :

• எதிர்கால சந்ததியினருக்காக பூமியின் வளங்களை பாதுகாப்பதில் மனிதகுலத்தின் பொறுப்பை நினைவூட்டும் வகையில், ஆண்டுதோறும் ஏப்ரல் 22ஆம் தேதியை பூமி தினமாக (Earth Day) கடைபிடிக்கிறோம். 

• இது பூமியின் ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி சிந்திக்கவும், முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகள் குறித்து சமூகங்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கவும், நிலையான நடைமுறைகளுக்காக பரிந்துரைக்கவும் ஒரு நாளாகும்.

• 1970ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து, பூமி தினம் உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் முயற்சிகளை வடிவமைக்கவும், நாடுகளை ஒன்றிணைக்கவும் உதவியுள்ளது. ஆனால், இன்று இது பெரும்பாலும் ஒரு சமூக ஊடக இடுகை அல்லது ஒரு முறை நிகழ்வு போன்ற ஒரு அடையாளமாக மட்டுமே கருதப்படுகிறது. விழிப்புணர்வு முக்கியமானது என்றாலும், இந்த நாள் ஒளியியல் (optics) பற்றியது மட்டுமல்ல. சுயபரிசோதனை செய்து, செயல்படவும், சுரண்டலில் இருந்து தலைமைப் பொறுப்பிற்கு மாறவும் இது ஒரு சக்திவாய்ந்த நினைவூட்டலாகும்.

• உலகின் வேகமாக வளரும் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றான இந்தியா, நிலைத்தன்மையை நோக்கி ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது. 2021ஆம் ஆண்டில் கிளாஸ்கோவில் நடைபெற்ற 26-வது காலநிலை உச்சி மாநாட்டில், பிரதமர் நரேந்திர மோடி பஞ்சாம்ரித் (Panchamrit) ஐந்து அம்ச கொள்கையை அறிவித்தார். இதில் 2070ஆம் ஆண்டுக்குள் நிகர-பூஜ்ஜிய உமிழ்வு (net-zero emissions) அடைதல், 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் ஆற்றல் தேவைகளில் 50 சதவீதத்தை புதுப்பிக்கத்தக்க ஆதாரங்களிலிருந்து பெறுதல் மற்றும் பொருளாதாரத்தின் கார்பன் தீவிரத்தை 45 சதவீதம் குறைத்தல் ஆகியவை அடங்கும். இவை துணிச்சலான இலக்குகள் மற்றும் சொல்லாட்சிக் கலையிலிருந்து பொறுப்புக்கு தெளிவான மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

• ஏப்ரல் 22 அன்று, உலகம் முழுவதும் உள்ள நாடுகள் உலக பூமி தினத்தை (World Earth Day) அனுசரிக்க ஒன்றிணைகின்றன. இது 2025ஆம் ஆண்டில் 55வது முறையாக கொண்டாடப்படும். இந்த ஆண்டின் கருப்பொருள் "நமது சக்தி, நமது கிரகம்" (Our Power, Our Planet) இது புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலைப் (renewable energy) பயன்படுத்தி 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் "மும்முறை தூய மின்சாரம்" (triple clean electricity) இலக்கை அடைவதாகும்.

பூமி தினம் 1970ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் செனட்டர் கேலார்ட் நெல்சனால் (Senator Gaylord Nelson) நிறுவப்பட்டது. அதன் பிறகு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏப்ரல் 22 அன்று அனுசரிக்கப்படுகிறது.

• பூமி தினம் வெறும் கொண்டாட்டம் மட்டுமல்ல; இது உலகளாவிய காலநிலை பேரழிவை (global climate catastrophe) எதிர்கொள்வதற்கும், சுற்றுச்சூழல் வாழ்க்கை முறை மாற்றங்களை ஆதரிப்பதற்கும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துதல், பரிந்துரைத்தல் மற்றும் மக்களை செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுத்துவதற்கான ஒரு முக்கியமான நாளாகும்.

• earthday.org-ன் கூற்றுப்படி, பூமி தினம் "மக்கள் மற்றும் கிரகத்திற்கான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த உலகின் மிகப்பெரிய சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்தை உருவாக்குவதை" நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த இயக்கத்தின் நோக்கம் "உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்தை பல்வகைப்படுத்துதல், கல்வி புகட்டுதல் மற்றும் செயல்படுத்துதல்" ஆகும்.

• பூமியும் அதன் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளும் நமக்கு வாழ்க்கையையும் வாழ்வாதாரத்தையும் வழங்குகின்றன என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுவதற்காக பூமி தினம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. 1992ஆம் ஆண்டில் ரியோ பிரகடனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, இயற்கையுடனும் பூமியுடனும் நல்லிணக்கத்தை ஊக்குவிப்பதற்கும், தற்போதைய மற்றும் எதிர்கால தலைமுறையினரின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தேவைகளுக்கு இடையில் ஒரு நியாயமான சமநிலையை அடைவதற்கும் இந்த நாள் ஒரு கூட்டுப் பொறுப்பை அங்கீகரிக்கிறது.

Original article:

Why Earth Day is celebrated? -Priya Kumari Shukla

Read More →

இந்திய சட்டப்படி தீவிரவாதம் என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி : 

மும்பை 26/11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் பொதுமக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட மிக மோசமான பயங்கரவாதத் தாக்குதலில், செவ்வாய்க்கிழமை குறைந்தது 25 சுற்றுலாப் பயணிகளும் ஒரு உள்ளூர் நபரும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். ஜம்மு காஷ்மீரில் உள்ள பஹல்காம் அருகே ஒரு புல்வெளியில் இந்தத் தாக்குதல் நடந்தது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

• சவூதி அரேபியாவிற்கு இரண்டு நாள் பயணமாக நேற்று முன்தினம் ஜெட்டா சென்றடைந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, தனது பயணத்தை நிறுத்திக் கொண்டு நாடு திரும்ப முடிவு செய்தார். அவர் புதன்கிழமை அதிகாலை திரும்புவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

• தாக்குதலைக் கண்டிப்பதில் உலகத் தலைவர்கள் இந்தியாவுடன் இணைந்த நிலையில், வெளியுறவு அமைச்சகத்தின்படி அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் மோடிக்கு அழைப்பு விடுத்து,, "இந்த கொடூரமான தாக்குதலுக்குக் காரணமானவர்களை நீதியின் முன் நிறுத்த இந்தியாவுக்கு முழு ஆதரவைத் தெரிவித்தார். பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் ஒன்றாக நிற்கின்றன என்றார்".

• பைசரன் பள்ளத்தாக்கில் மதியம் தாக்குதல் நடந்தது. இது பஹல்காமில் இருந்து 6 கிமீ தொலைவில் உள்ள ஒரு சாலைக்கு அருகில் உள்ள ஒரு புல்வெளி. இது சுற்றுலாப் பயணிகளால் நிரம்பி வழிகிறது. அப்போது அங்கு வந்த பயங்கரவாதிகள் சுற்றுலாப் பயணிகளை நோக்கி சரமாரியாக துப்பாக்கியால் சுட்டனர்.

• மூன்று நான்கு துப்பாக்கி ஏந்திய நபர்கள் சுற்றுலாப் பயணிகள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதாக பைசரானில் உள்ள கடைக்காரர்கள் தன்னிடம் கூறியதாக பெயர் வெளியிட விரும்பாத உள்ளூர் வர்த்தகத் தலைவர் ஒருவர் கூறினார்.

• முதலமைச்சர் உமர் அப்துல்லா, "சமீப ஆண்டுகளில் பொதுமக்கள் மீது நாங்கள் பார்த்ததை விட மிகப் பெரிய தாக்குதல்" என்றார்.

• தடை செய்யப்பட்ட பாகிஸ்தானை தளமாகக் கொண்ட லஷ்கர்-இ-தொய்பா (Lashkar-e-Taiba (LeT)) பயங்கரவாத அமைப்பின்  குழுவான ரெசிஸ்டன்ஸ் ஃப்ரண்ட் (The Resistance Front (TRF)) இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?:

• 26 சுற்றுலாப் பயணிகளைக் கொன்ற பஹல்காம் தாக்குதலுக்கு எதிர்ப்பு முன்னணி (The Resistance Front (TRF)) பொறுப்பேற்றுள்ளது என்று மத்திய ஏஜென்சிகளின் வட்டாரங்கள் தெரிவித்தன. ரெசிஸ்டன்ஸ் ஃப்ரண்ட் (TRF)) என்பது பாகிஸ்தானை தளமாகக் கொண்ட பயங்கரவாதக் குழுவான லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் (LeT) கிளை ஆகும்.

• உள்துறை அமைச்சகம் (MHA) ஜனவரி 2023ஆம் ஆண்டில் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டத்தின்கீழ் TRF-ஐ "பயங்கரவாத அமைப்பாக" (“terrorist organisation”) அறிவித்தது. பயங்கரவாத நடவடிக்கைகள், பயங்கரவாதிகளை ஆட்சேர்ப்பு செய்தல், பயங்கரவாதிகளின் ஊடுருவல் மற்றும் காஷ்மீரில் இருந்து ஆயுதங்கள் மற்றும் போதைப்பொருள் கடத்தல் போன்றவற்றில் அது ஈடுபட்டுள்ளதாக அரசாங்கம் கூறியது.

• ஆனால் TRF முதன்முதலில் 2020ஆம் ஆண்டில் தலைப்புச் செய்திகளை உருவாக்கத் தொடங்கியது. அந்த ஆண்டு மே மாதம், கெரானில் நடந்த துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஐந்து இராணுவ கமாண்டோக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இதில் ஐந்து TRF போராளிகளும் கொல்லப்பட்டனர். அந்த நேரத்தில் ஹந்த்வாரா மற்றும் சோபோரில் இதே போன்ற மோதல்கள் நிகழ்ந்தன.  இதில் பாதுகாப்புப் பணியாளர்களும் கொல்லப்பட்டனர்.

• முதலாவது, ஆகஸ்ட் 2019ஆம் ஆண்டில், சட்டப்பிரிவு 370-ன் கீழ் ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீரின் சிறப்பு அந்தஸ்து ரத்து செய்யப்பட்டது. இரண்டாவது, 2018ஆம் ஆண்டில் காஷ்மீரில் லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் (LeT) தலைமை துண்டிக்கப்பட்டது.

• லஷ்கர்-இ-தொய்பா 1985ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. மேலும், அதன் முக்கிய குறிக்கோள்களில் ஒன்று முழு காஷ்மீரையும் பாகிஸ்தானுடன் இணைப்பதாகும். இருப்பினும், 2018ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், அது இந்திய பாதுகாப்புப் படைகளின் கைகளில் குறிப்பிடத்தக்க பின்னடைவைச் சந்தித்தது.

Original article:

What is terrorism in Indian law? -Priya Kumari Shukla

Read More →

பஹல்காமில் நடந்த பயங்கரவாத தாக்குதலுக்கு எதிர்வினையாற்றுதல் -அமிதாப் மட்டூ

 இந்தியா தேவையான தருணத்தில் வலுவாக பதிலளிக்கத் தயாராகவும் மற்றும் திறமையாகவும் இருப்பதைக் காட்டும் ஒரு தெளிவான உத்தியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இது பதற்றத்தை அதிகரிக்க எதிர்வினையாற்றுவதைக் குறிக்காது, மாறாக ராஜதந்திரம், பொருளாதார அழுத்தம் அல்லது இரகசிய நடவடிக்கைகள் போன்ற கருவிகளைப் பயன்படுத்தி மற்றவர்கள் அதை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளச் செய்வதைக் குறிக்கிறது.

ஜம்மு காஷ்மீரின் பஹல்காமில் நடந்த பயங்கரவாதத் தாக்குதல் வெறும் வன்முறைச் செயல் மட்டுமல்ல. இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட அரசியல் செய்தி.  தாக்குதல் நடத்தியவர்கள் உயிர் இழப்பு மற்றும் கடுமையான இடையூறுகளை ஏற்படுத்த நேரத்தையும் இடத்தையும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து உள்ளனர். காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு மீண்டும் சுற்றுலாப் பயணிகளை வரவேற்கத் தொடங்கியிருந்தபோதும், அமெரிக்க துணைத் தலைவர் ஜே.டி. வான்ஸ் இந்தியாவுக்கு பயணம் செய்தபோதும் இந்தத் தாக்குதல் நடந்தது.  இந்தத் தாக்குதல் தற்செயலானதோ அல்லது விரக்தியின் காரணமாகவோ அல்ல என்பதை இது காட்டுகிறது. இது பாகிஸ்தானின் இராணுவம் மற்றும் உளவுத்துறை சேவைகளால் ஆதரிக்கப்படும் நீண்டகால எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தெரிகிறது. இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் இருந்து பாகிஸ்தான் வெளியேறியபோது, ​​அது இந்தியாவின் முன்னேற்றம் மற்றும் அமைதி மதிப்புகளை சீர்குலைக்கும் நோக்கில் அச்சுறுத்தலாகத் திரும்பியுள்ளது.

‘மினி சுவிட்சர்லாந்து’ என்று அழைக்கப்படும் அழகிய மலைப் புல்வெளியான பைசரனில் இந்தத் தாக்குதல் நடந்தது. இந்த இடம் பொதுவாக சுற்றுலா, குதிரை சவாரி மற்றும் பள்ளிப் பயணங்களை விரும்பும் மக்களால் நிறைந்திருக்கும். இதன் காரணமாக, தாக்குதல் இன்னும் அதிர்ச்சியளிப்பதாக உணர்கிறது. அமைதிக்கு பெயர்பெற்ற இடத்தில் சுற்றுலாப் பயணிகள் பயத்திலும் இரத்தக்களரியிலும் தரையில் ஓடுவதை வீடியோக்கள் காட்டுகின்றன. இது சுற்றுலாப் பயணிகள் மீதான தாக்குதல் மட்டுமல்ல - பார்வையாளர்களுக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் சிறப்பு வாய்ந்த இடம் எனும் காஷ்மீர் பிம்பத்தின் மீதான தாக்குதலாகும்.

இந்தத் தாக்குதல் உளவுத்துறை மற்றும் பாதுகாப்பில் கடுமையான தோல்வியைக் காட்டுகிறது. பைசரனுக்கு அருகில் உள்ள பஹல்காம், ஒரு பிரபலமான சுற்றுலாத் தலமாகவும், அமர்நாத் யாத்திரைக்கான தொடக்கப் புள்ளியாகவும் உள்ளது. பாதுகாப்புப் படையினரும் நிறுவனங்களும் இன்னும் விழிப்புடன் இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தியாவில் ட்ரோன்கள் மற்றும் மின்னணு கண்காணிப்பு அமைப்புகள் இருந்தபோதிலும், அவை இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. கார்கில் மோதலின்போது ஏற்பட்டதைப் போல உளவுத்துறை தோல்வி பெரியதாக இல்லாவிட்டாலும், அது இன்னும் சமூகத்தில் ஆழமான மற்றும் நீடித்த விளைவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

Lashkar-e-Taiba தொடர்புடைய மற்றும் பாகிஸ்தானின் உளவு நிறுவனமான ISI ஆதரிக்கப்படும் Resistance Front, பஹல்காம் தாக்குதலுக்குப் பொறுப்பேற்றுள்ளது.

இந்தியாவை காயப்படுத்துதல், காஷ்மீரில் அச்சத்தை உருவாக்குதல் மற்றும் பதிலடி கொடுக்க முயற்சித்தல் போன்றவற்றில் நேரடியாக ஈடுபடவில்லை என்று பாசாங்கு செய்து கொண்டு இதுபோன்ற தாக்குதல்களை நடத்துகின்றன. பாகிஸ்தானில் இதை அனுமதிக்கும் சூழ்நிலைகள் மாறவில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. இந்த நிலையில் பாகிஸ்தான் மாற வேண்டும்.

ஒரு பதிலை உருவாக்குதல்

இந்தியா ராவல்பிண்டியில் உண்மையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த விரும்பினால், அது பல்வேறு அரசாங்கங்களில் செயல்படும் வலுவான, நிலையான அணுகுமுறையை உருவாக்க வேண்டும். பயங்கரவாதத்தை ஒரே ஒரு பிரச்சினையாகக் கையாளக்கூடாது, ஆனால் ஒரு தொடர்ச்சியான சவாலாகக் கையாள வேண்டும். பயங்கரவாதத்தைத் தடுப்பதற்கான நீண்டகாலத் திட்டத்திற்கு அரசியல் கட்சிகளிடையே உடன்பாடு, வலுவான உளவுத்துறை அமைப்புகள் மற்றும் புதிய தாக்குதல்கள் இல்லாதபோதும் இராஜதந்திர அழுத்தத்தைத் தொடரும் திறன் ஆகியவை தேவை. மெதுவான, நிலையான அழுத்தத்தைச் சமாளிக்க பாகிஸ்தான் நன்கு தயாராக இல்லை. அது குறுகிய, உணர்ச்சிபூர்வமான பதில்களுக்கு அதிகம் பழகி வருகிறது.

பஹல்காம் படுகொலைக்கு இந்தியாவின் எதிர்வினை கோபத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கக்கூடாது. உத்தியின் அளவும் முக்கியமானது. தாக்குதலைக் கண்டனம் செய்வது மட்டும் போதாது. எதிர்காலத் தாக்குதல்களை நிறுத்துவதே குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். உண்மையான கொள்கை நடவடிக்கைகள் மூலம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். உன்னதமான இராஜதந்திர சிந்தனையில், தடுப்பு என்பது தண்டிப்பது மற்றும் அச்சுறுத்துவது மட்டுமல்ல. எதிரியை உண்மையான விலையை செலுத்தச் செய்வதும், காலப்போக்கில் செலவுகளை அதிகரிப்பதும், அதனால் அவர்கள் தங்கள் நடத்தையை மாற்றுவதும் இதன் பொருள்.

சவால் என்னவென்றால், அச்சுறுத்தல்களை ஊக்கப்படுத்தாமல், அதிக சிக்கல்களை உருவாக்காமல் பதிலளிப்பதுதான். உரி மற்றும் புல்வாமா பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகான வலுவான பதில்களைத் தவிர, இந்தியா பெரும்பாலும் நிதானத்தைக் காட்டியுள்ளது. இருப்பினும், இந்த பொறுமையை ராவல்பிண்டியில் உள்ள பாகிஸ்தானின் இராணுவத் தலைவர்கள் பெரும்பாலும் பலவீனத்தின் அடையாளமாகக் கருதுகின்றனர். இந்தக் கண்ணோட்டத்தை மாற்ற, இந்தியா பழிவாங்குவதற்கு மட்டுமல்ல, கடுமையான வரம்புகள் மீறப்படும்போது இராஜதந்திர, பொருளாதார மற்றும் ரகசிய முறைகளைப் பயன்படுத்தி தெளிவான செய்தியை அனுப்பவும் தயாராக உள்ளது மற்றும் உறுதியாக பதிலளிக்க முடியும் என்பதைக் காட்ட வேண்டும்.

பாகிஸ்தானை ராஜதந்திர ரீதியாக தனிமைப்படுத்தும் தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் இதில் அடங்கும். அங்கு அது சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தைப் பெற முயற்சிக்கிறது. பாகிஸ்தான் நம்பியிருக்கும் வர்த்தகம் மற்றும் நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களை கவனமாக மதிப்பாய்வு செய்வதும், எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டில் (Line of Control (LoC)) பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளை சீர்குலைக்க இரகசிய மற்றும் உளவுத்துறை அடிப்படையிலான நடவடிக்கைகளை அதிகரிப்பதும் இதில் அடங்கும். இந்த உத்திகள் பொறுப்பற்றவை அல்லது புதியவை அல்ல. இந்தியா விகிதாசாரமாக செயல்படுவதாக விமர்சிப்பவர்கள் உட்பட மற்றவர்களால் வெற்றிகரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட நிரூபிக்கப்பட்ட முறைகள் அவை.

பாகிஸ்தானில் உறுதியற்ற தன்மை

பாகிஸ்தான் ஏன் இத்தகைய நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, அதன் உள்நாட்டு நிலைமையைப் பார்க்க வேண்டும். பாகிஸ்தான் இப்போது மிகவும் நிலையற்றதாக உள்ளது. அதன் பொருளாதாரம் மந்த நிலையில் உள்ளது. அதன் அரசியல் நிலை மாற்றப்படவில்லை.  இந்த சூழ்நிலையில், காஷ்மீரில் ஆபத்தான நடவடிக்கைகளை எடுப்பது இராணுவம் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் பெறவும், உள்நாட்டில் உள்ள பிரச்சினைகளிலிருந்து திசைதிருப்பவும் ஒரு வழியாகிறது.

தற்போதைய ராணுவத் தளபதி ஜெனரல் அசிம் முனீர், அவருக்கு முன்பிருந்த ஜெனரல் கமர் ஜாவேத் பஜ்வாவைவிட வித்தியாசமானவர். அவர் மிகவும் நடைமுறைக்கு ஏற்றவராக இருந்தார். முனீர் மிகவும் ஆக்ரோஷமானவராகவும், ஆபத்துக்களை எடுக்கத் தயாராகவும் இருப்பதற்காக அறியப்படுகிறார். அணுசக்தி மட்டத்திற்குக் கீழே கவனமாக திட்டமிடப்பட்ட வன்முறைச் செயல்களை உள்ளடக்கிய 'நிர்வகிக்கப்பட்ட விரிவாக்கம்' ('managed escalation,') என்ற உத்தியை அவர் மீண்டும் கொண்டு வருவதாகத் தெரிகிறது. பாகிஸ்தானின் இராணுவம் மற்றும் உளவுத்துறையுடன் வலுவான உறவுகளைக் கொண்ட முன்னாள் ஐஎஸ்ஐ தலைவரான முனீர், சித்தாந்த கவலைகளை இராஜதந்திர இலக்குகளுடன் கலக்கும் மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார். அவர் அடிக்கடி இந்து-முஸ்லீம் உறவுகளைப் பற்றி மிகவும் பிளவுபட்ட முறையில் பேசுகிறார், மேலும் சமீபத்தில் காஷ்மீரை பாகிஸ்தானின் "கழுத்து நரம்பு" என்று அழைத்தார், இது காஷ்மீர் எப்போதும் ஒரு போர்க்களம், அமைதிக்கான இடம் அல்ல என்ற பழைய நம்பிக்கையை ஆதரிக்கிறது. பிப்ரவரி 2021 முதல் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை மீறும் LOC-யில் போர் நிறுத்த மீறல்களின் சமீபத்திய அதிகரிப்பு, அவரது அணுகுமுறை பொறுப்பற்றது என்பதைக் காட்டுகிறது.

பாகிஸ்தானில், உள்நாட்டு அமைதியின்மை அல்லது இராணுவ நிலைத்தன்மை பெரும்பாலும் இந்தியாவுடன், குறிப்பாக காஷ்மீர் தொடர்பாக, பதட்டங்களை அதிகரிக்க வழிவகுக்கிறது. ஒரு தெளிவான உதாரணம் 1999ஆம் ஆண்டில் கார்கில் மோதல், இது ஜெனரல் பர்வேஸ் முஷாரப்பின் தலைமையில் நடந்தது.  அதே நேரத்தில் நவாஸ் ஷெரீப் சிவில் தலைவராக இருந்தார். மோதலைத் தொடங்க இராணுவம் சில நேரங்களில் சிவில் அரசாங்கத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. 2001ஆம் ஆண்டில் பாராளுமன்றத் தாக்குதல், 2008ஆம் ஆண்டில் மும்பை தாக்குதல்கள், 2016ஆம் ஆண்டில் உரி தாக்குதல் மற்றும் 2019ஆம் ஆண்டில் புல்வாமா குண்டுவெடிப்பு போன்ற பிற சம்பவங்களும் பாகிஸ்தானின் ஈடுபாட்டை மறுக்கும் அதே வேளையில் இந்தியாவைத் தூண்டும் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தெரிகிறது. இவை தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் மட்டுமல்ல; அவை தொடர்ச்சியான சமச்சீரற்ற போர் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

தடுப்பை மீண்டும் நிறுவுதல்

இந்தியா தனது எதிரி, கடுமையான விளைவுகளை எதிர்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து தாக்க முடியும் என்று நினைக்க அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதால் தடுப்பு மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். இது வெறும் மரியாதை அல்லது பொதுக் கருத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; நீண்டகால இராஜதந்திர நிலைத்தன்மைக்கு இது மிகவும் முக்கியமானது.

பஹல்காமில் இலக்குகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சுற்றுலா காஷ்மீரில் மீட்சியின் அடையாளமாக மாறியுள்ளது. இது உள்ளூர் மக்களுக்கு வேலைகளை வழங்குகிறது மற்றும் பள்ளத்தாக்குக்கும் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை மீண்டும் உருவாக்க உதவுகிறது. சுற்றுலாப் பயணிகளைத் தாக்குவது பயங்கரவாதம் மட்டுமல்ல; அது சாதாரண வாழ்க்கையின் கருத்தை அழிக்கும் முயற்சியாகும். பள்ளத்தாக்கிலிருந்து பார்வையாளர்களைத் துண்டிப்பது பயங்கரவாதக் குழுக்கள் சார்ந்திருக்கும் தனிமைப்படுத்தலை மட்டுமே அதிகரிக்கிறது.

காஷ்மீர் மக்கள் வன்முறைக்கு பொறுப்பல்ல என்பதை தெளிவாகக் கூறுவது முக்கியம். உண்மையில், அவர்கள்தான் உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். காஷ்மீரில் உள்ள இளைய தலைமுறையினர் வன்முறையை அல்ல, வாய்ப்புகளைத் தேடுகிறார்கள். அவர்கள் சிறந்த கல்வி, சிறந்த வேலைகள் மற்றும் மோதல்கள் இல்லாத எதிர்காலத்தை விரும்புகிறார்கள். காஷ்மீரிகள் பயங்கரவாதிகளை ஆதரிக்கிறார்கள் என்ற கருத்து பொய்யானது மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும். எந்தவொரு நீடித்த அமைதியிலும் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டிய மக்களை இது தள்ளிவிடுகிறது. இந்தியாவின் பதில் வலுவாக இருக்க வேண்டும், ஆனால், அவை பலத்தால் அல்ல. மாறாக, அது பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்வதிலும், அரசியல் ரீதியாக ஈடுபடுவதிலும், சமூக ஒற்றுமையை மேம்படுத்துவதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த அணுகுமுறை சரியானது மட்டுமல்ல, புத்திசாலித்தனமான தேர்வாகும்.

வான்ஸின் இந்திய வருகை சிறந்த ராஜதந்திரத்திற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது. அரசு ஆதரவு பயங்கரவாதம் ஜனநாயகங்களை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை அமெரிக்கா புரிந்துகொள்கிறது. பாகிஸ்தானின் ஆதரவு அமைப்புகள் மீது தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுப்பதோடு, அமெரிக்கா மற்றும் அதன் நட்பு நாடுகளிடமிருந்து வலுவான அறிக்கைகளை இந்தியா வலியுறுத்த வேண்டும். தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு ஆதரவு பாராட்டப்பட்டாலும், முன்கூட்டியே நடவடிக்கை எடுப்பது மிகவும் முக்கியமானது.

எளிமையான பதில்கள் எதுவும் இல்லை. ஆனால், நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன் நாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். பஹல்காம் தாக்குதல் என்பது வன்முறையின் நீண்ட பட்டியலில் உள்ள மற்றொரு சம்பவம் என்பதைத் தாண்டி, தெளிவற்ற பதில்கள் தாக்குதலை ஊக்குவிக்கின்றன என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது. பாகிஸ்தானின் நடவடிக்கைகளைத் தடுப்பதற்கான ஒரே வழி தெளிவான மற்றும் வலுவான கொள்கைகளை பின்பற்றுவதே ஆகும். இப்போது அந்த அணுகுமுறையை மீண்டும் பயன்படுத்த வேண்டிய நேரம் இது.

அமிதாப் மட்டூ, டீன், சர்வதேச ஆய்வுகள் பள்ளி, ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் மற்றும் முன்னாள் துணைவேந்தர், ஜம்மு பல்கலைக்கழகம்.

Original article:

Responding to the terror attack in Pahalgam -Amitabh Mattoo

Read More →

எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சவால்கள் -எஸ் ரங்கராஜ்ன், ஆர். சண்முகம்

 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த நாடு என்ற நிலையை அடைய, சில மாநிலங்கள் தங்கள் வளர்ச்சி விகிதங்களை கணிசமாக உயர்த்த வேண்டும்.

வளர்ந்த நாடாக மாறுவதற்கான இந்தியாவின் ஆசை பல அரசு ஆவணங்களில் வெளிப்பட்டுள்ளது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 100 ஆண்டுகள் நிறைவடையும் 2047ஆம் ஆண்டில் வளர்ந்த இந்தியாக (Viksit Bharat) மாறுவதே இலக்காக உள்ளது. இத்தகைய மாற்றத்தை நிறைவேற்றிய பல நாடுகளின் உதாரணங்கள் உள்ளன.

இந்தியா இந்த இலக்கை அடைய முடியுமா? வளர்ந்த நாடாக மாறுவதற்கான அளவுசார் பரிமாணங்களை முழுமையாக விளக்குவதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும். இதில் இலக்கை அடைவதற்குத் தேவையான வளர்ச்சி விகிதத்தைச் சுற்றியே முக்கிய கேள்வி உள்ளது.

இது முன்னேறிய நாட்டின் வரையறை, மக்கள்தொகை வளர்ச்சி, அந்நியச் செலாவணி விகித மாற்றங்கள் மற்றும் காலப்போக்கில் எதிர்பார்க்கப்படும் பணவீக்க விகிதம் போன்ற பல காரணிகளைப் பொறுத்து அமைகிறது.

இலக்கு

வளர்ந்த நாட்டை வரையறுக்கும் உலகளாவிய அளவுகோல் எதுவும் இல்லை. இருப்பினும், உலக வங்கியின் உயர் வருமான நாடுகளுக்கான தலா வருமான வரம்பு, தற்போது 2024-25 நிதியாண்டுக்கு $14,006-ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே ஒரு முன்னேறிய நாட்டிற்கான வரம்பாகவும் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த வரம்பு 1997-98 நிதியாண்டில் $9,646லிருந்து உயர்ந்து, ஆண்டுக்கு $176.33 அதிகரித்துள்ளது.

இந்தப் போக்கை கணக்கிட்டால், 2047-48 நிதியாண்டுக்கான இலக்கு வருமான அளவு சுமார் $18,414-ஆக இருக்கலாம். 2022-23 நிலவரப்படி, இந்தியாவின் தலா வருமானம் $2,381. இது நம் முன் உள்ள சவாலைக் காட்டுகிறது. சிலர் இலக்கு தலா வருமானத்தை உயர்ந்த அளவான $21,664 என கணக்கிடுகின்றனர். உயர்ந்த தலா வருமான இலக்கு நிச்சயமாக உயர்ந்த வளர்ச்சி விகிதத்தை தேவைப்படுத்தும்.

$18,414 தலா வருமானம் என்பது 2047-48 ஆண்டில் 162.87 கோடி மக்கள்தொகையை கணக்கில் கொண்டால், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி $29.99 டிரில்லியன் ஆக இருக்கும். இதன் ரூபாய் சமமதிப்பைப் பெற, நாம் ரூபாயின் பரிமாற்ற விகிதத்தை கணிக்க வேண்டும். இந்திய ரூபாய் டாலருக்கு எதிராக காலப்போக்கில் மதிப்பை இழந்துள்ளது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த போது, ஒரு டாலர் ரூ4.75க்கு சமமாக இருந்தது. சமீபத்திய மாதங்களில் இது ரூ85 ஆக உள்ளது.

அமெரிக்க டாலரின் மதிப்பு இந்திய ரூபாயுடன் ஒப்பிடும்போது ஒவ்வொரு ஆண்டும் 2% அதிகரித்தால், மாற்று விகிதம் 2047-48 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஒரு டாலருக்கு ₹133.79 ஆக மாறும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அந்த விகிதத்தில், இந்தியாவின் மொத்த மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (பெயரளவு) 2047-48 ஆம் ஆண்டில் ₹4,012 டிரில்லியனாக இருக்க வேண்டும். இந்த இலக்கை அடைய, இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 2023-24 முதல் 2047-48 வரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் 11.41% வளர்ச்சியடைய வேண்டும்.

புதிய பண கொள்கை கட்டமைப்பில் அமைக்கப்பட்ட இலக்கான 4 சதவீத பணவீக்கத்தை கருதினால், தேவையான சராசரி உண்மையான வளர்ச்சி விகிதம் 7.41 சதவீதமாகும். இது 2012-13 முதல் 2023-24 வரை பதிவான 6.1 சதவீத சராசரி உண்மையான வளர்ச்சி விகிதத்தை விட 1.3 சதவீத புள்ளிகள் அதிகம். இந்த சாதனை வளர்ச்சிப் பாதை குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை முன்வைக்கிறது. குறிப்பாக, வளர்ச்சி விகிதங்கள் காலப்போக்கில் சீராக இருக்காது. ஆரம்ப ஆண்டுகளில் வளர்ச்சி விகிதம் இன்னும் அதிகமாக இருக்க வேண்டும், பின்னர் அடிப்படை உயரும்போது குறையலாம்.

தேவைப்படுவது பெயரளவிலான வளர்ச்சியில் உயர்வு என்பதால், விலைகளை உயர்த்துவதன் மூலம் இதை எளிதாக அடையலாம் என்று சிலர் நினைக்கலாம். இது சரியல்ல; பொது விலை மட்டம் தொடர்ந்து உயர்ந்து கொண்டே போனால், இது நாணய மதிப்பிறக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும். இது இன்னும் அதிக பெயரளவிலான வளர்ச்சியை கோரும். மிதமான பணவீக்கம் இந்த அனைத்து கணக்கீடுகளிலும் உள்ளடங்கியுள்ளது.

பொருளாதார ஆய்வறிக்கை (Economic Survey) நிலையான விலைகளில் சுமார் ஒன்று அல்லது 20 ஆண்டுகளுக்கு 8 சதவீத வளர்ச்சி விகிதத்தை பரிந்துரைக்கிறது. ஆனால், இந்த எண்ணை ஆதரிக்க அனுமானங்கள் அல்லது கணக்கீடுகள் பற்றிய விவரங்களை வழங்கவில்லை.

இந்தியாவின் பெயரளவிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 10.89 சதவீதம் (2012-13 முதல் 2022-23 வரையிலான சராசரி விகிதம்) வளர்ந்தால், $18,411 தலா வருமானம் 2049-50 நிதயாண்டில் மட்டுமே அடையப்படும்.  நம்பிக்கையான சூழலில், எதிர்கால தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் வளர்ச்சி-தூண்டப்பட்ட கொள்கைகள் முன்முயற்சிகளுடன், அடுத்த 25 ஆண்டுகளில் பெயரளவிலான வளர்ச்சி 1 சதவீதம் அதிகரித்து 11.89 சதவீதமாக (அதாவது, உண்மையான வளர்ச்சி 7.89 சதவீதம்) ஆனால், இந்தியா 2046-47க்குள் முன்னேறிய நாட்டு நிலையை அடையக்கூடும்.

பிராந்திய பரிமாணம்

இந்தியாவின் வளர்ச்சி பிராந்தியங்களுக்கிடையே சமமற்றதாக உள்ளது. மகாராஷ்டிரா, தமிழ்நாடு, கர்நாடகா, உத்தரப்பிரதேசம், குஜராத் மற்றும் மேற்கு வங்காளம் போன்ற 6 மாநிலங்கள் தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 52 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக பங்களிக்கின்றன. மாறாக, மீதமுள்ள 27 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்கள் வெறும் 48 சதவீதத்தைக் கொண்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, கோவாவின் தலா வருமானம் (per capita income) பீகாரை விட பத்து மடங்கு அதிகம்.

பல்வேறு மாநிலங்களால் $18,414 தலா வருமானத்தை அடைய தேவையான பெயரளவிலான வளர்ச்சி விகிதம் வெளிப்படுத்துகிறது. முக்கிய மாநிலங்களில், தேவையான பெயரளவிலான வளர்ச்சி விகிதம் தமிழ்நாட்டிற்கு 8.71 சதவீதமாகவும், குஜராத்திற்கு 9.63 சதவீதமாகவும், கர்நாடகாவிற்கு 8.77 சதவீதமாகவும், மகாராஷ்டிராவிற்கு 9.53 சதவீதமாகவும் குறைவாக உள்ளது. மறுபுறம், தேவையான பெயரளவிலான வளர்ச்சி விகிதம் பீகாருக்கு 17.4 சதவீதமாகவும், உத்தரப்பிரதேசத்திற்கு 14.56 சதவீதமாகவும் அதிகமாக உள்ளது.

மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள் 2012-13 முதல் 2022-23 நிதியாண்டு வரையிலான தங்களது சராசரி வளர்ச்சி விகிதத்தில் தொடர்ந்தால், ஒடிசா 2048-49இல் எட்டும், ஹிமாச்சல பிரதேசம் 2049-50இல், உத்தரகாண்ட் 2050-51இல், ராஜஸ்தான் மற்றும் அசாம் 2051-52இல், மேற்கு வங்காளம் மற்றும் நாகாலாந்து 2052-53இல், பஞ்சாப் 2053-54இல், ஜம்மு & காஷ்மீர் மற்றும் சத்தீஸ்கர் 2054-55இல், மணிப்பூர் 2055-56இல், புதுச்சேரி 2056-57இல், உத்தரப் பிரதேசம் 2057-58இல், ஜார்கண்ட் 2062-63இல், பீகார் 2068-69இல், மற்றும் மேகாலயா 2069-70இல் போன்ற 16 மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள் 2047 இலக்கை எட்டத் தவறும். 

மாறாக, சிக்கிம் 2032-33க்குள் இலக்கை எட்டும், தெலுங்கானா மற்றும் கர்நாடகா இரண்டும் 2038-39க்குள் எட்டும். சண்டிகர் மற்றும் மிசோரம் முறையே 2039-40 மற்றும் 2040-41இல் எட்டும். குஜராத், ஹரியானா மற்றும் தமிழ்நாடு 2041-42இல் அடையும். ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் கோவா 2042-43இல் இலக்கை எட்டும், அந்தமான் & நிக்கோபார் தீவுகள் 2044-45இல் மற்றும் திரிபுரா மற்றும் கேரளா 2045-46இல் எட்டும். அருணாச்சல பிரதேசம் மற்றும் மகாராஷ்டிரா 2046-47இல் எட்டும், மத்தியப் பிரதேசம் 2047-48இல் எட்டும். இந்த எல்லா எண்களும் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் கொண்ட மாநிலங்களின் வளர்ச்சி விகிதத்தை உயர்த்த அசாதாரண முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படாவிட்டால், 2047-48லும் கூட மாநிலங்களிடையே தனிநபர் வருமானத்தில் ஒருங்கிணைவு இருக்காது என்பதைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், 2057-58க்குள், ஜார்கண்ட், பீகார் மற்றும் மேகாலயா தவிர அனைத்து மாநிலங்களும் வளர்ந்த நாட்டின் தனிநபர் வருமானத்தைப் பெற்றிருக்கும்.

வளர்ச்சிக்கான உத்தி

வளர்ந்த இந்தியா இலக்கை அடைய, நாம் பல முக்கிய காரணிகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். முதலாவதாக, வளர்ச்சியை ஆதரிக்க முதலீட்டை 2% அதிகரிக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, போட்டித்தன்மையுடன் இருக்க புதிய தொழில்நுட்பங்களை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மூன்றாவதாக, அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் துறைகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இறுதியாக, சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி போன்ற சமூக சேவைகளை விரிவுபடுத்துவது சமூக நீதிக்கு முக்கியமானது. இவை அனைத்தும் நமது வளர்ச்சி உத்தியின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.

வளர்ந்த இந்தியா (Viksit Bharat) தொலைநோக்கு வெறும் புள்ளிவிவர இலக்காக மட்டும் இல்லை. அது அரசாங்கம் மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டு முயற்சி தேவைப்படும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் பயணமாக இருக்க வேண்டும்.

ரங்கராஜன் பிரதமரின் பொருளாதார ஆலோசனைக் குழுவின் முன்னாள் தலைவர், முன்னாள் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் மற்றும் மெட்ராஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியின் தலைவர்; சண்முகம் மெட்ராஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியின் முன்னாள் இயக்குநர்.

Original article:

The challenges ahead -C RangarajanKR Shanmugam

Read More →

ஜல் ஜீவன் திட்டம் எதற்காக? -ரோஷ்னி யாதவ்

 தற்போதைய செய்தி என்ன ?

கிராமப்புற வீடுகளுக்கு குழாய் இணைப்புகளை வழங்குவதற்கான அரசாங்கத்தின் முதன்மைத் திட்டமான ஜல் ஜீவன் திட்டம் (Jal Jeevan Mission (JJM)) வரவு செலவு அறிக்கையில் சிரமங்களை எதிர்கொண்டுள்ளது.  டிசம்பர் 2028ஆம் ஆண்டுக்குள் மீதமுள்ள 25% இலக்கை முடிக்க ஜல் சக்தி அமைச்சகம் ஒன்றிய அரசிடமிருந்து ரூ.2.79 லட்சம் கோடியை வழங்குமாறு கோரிக்கை விடுத்துள்ளது. இருப்பினும், இந்த திட்டத்திற்கு ஒரு பின்னடைவாக, திட்டங்களை மதிப்பிடும் செலவினக் குழு (expenditure panel), அமைச்சகம் முன்மொழியப்பட்ட நிதியில் பாதியை மட்டுமே அங்கீகரித்துள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. ஆகஸ்ட் 15, 2019 அன்று பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் தொடங்கப்பட்ட ஜல் ஜீவன் திட்டம், 2024-ஆம் ஆண்டுக்குள் சுமார் 16 கோடி கிராமப்புற வீடுகளுக்கு செயல்பாட்டு வீட்டு குழாய் இணைப்புகளை (functional household tap connections (FHTC)) வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

2. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்தில், இலக்கில் 75% மட்டுமே எட்டப்பட்டுள்ளது. மீதமுள்ள 4 கோடி குழாய் இணைப்புகளை முடிக்க, இந்த பணி இப்போது டிசம்பர் 31, 2028ஆம் ஆண்டு வரை மேலும் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு தொடர திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

3. ஜல் சக்தி அமைச்சகம் இந்த திட்டத்தை முடிக்க ரூ.2.79 லட்சம் கோடி ஒன்றிய நிதியை கோரிய நிலையில், ரூ.500 கோடிக்கு மேல் மதிப்புள்ள திட்டங்களை மதிப்பிடும் செலவின செயலாளர் தலைமையிலான செலவின நிதிக் குழு (Expenditure Finance Committee (EFC)) மார்ச் 13 அன்று கூடி ரூ.1.51 லட்சம் கோடியை மட்டுமே பரிந்துரைத்ததாக தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் அறிந்தது. செலவின நிதிக் குழு இந்த திட்டத்தின் ஒட்டுமொத்த செலவினத்தை ரூ.41,000 கோடி குறைத்து ரூ.8.69 லட்சம் கோடியாகக் குறைத்தது. 

4. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் ஜல் ஜீவன் திட்டத்திற்கு 50:50 அடிப்படையில் நிதியளிக்கின்றன. ஒன்றிய அரசின் பங்கைக் குறைப்பது என்பது மாநிலங்களுக்கு கணிசமாக பெரிய மசோதாவை விட்டுச்செல்லும் என்பதாகும்.

நீர் தொடர்பான பிற அரசுத் திட்டங்கள்

ஜல் சக்தி அமைச்சகத்தின் பிற திட்டங்களைப் போலவே, நமாமி கங்கை (Namami Gange) மற்றும் நதிகளை இணைப்பது ஆகியவை முக்கியமான திட்டங்களாகும். எனவே, இந்தத் திட்டங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்வது மட்டுமல்லாமல், நதிகளை இணைப்பது என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும் முக்கியம். மேலும், கோதாவரி மற்றும் கிருஷ்ணா நதிகளை இணைப்பது குறித்து முன்னர் ஒரு ஆரம்ப கேள்வி கேட்கப்பட்டது. எனவே, கென்-பெட்வா நதி இணைப்புத் திட்டம் பற்றி அறிந்து கொள்வது முக்கியம்.

நமாமி கங்கை திட்டம்

1. “நமாமி கங்கை திட்டம்” (Namami Gange Programme) என்பது ஒருங்கிணைந்த பாதுகாப்பு இயக்கமாகும். இது ஜூன் 2014ஆம் ஆண்டில் ஒன்றிய அரசால் “முதன்மைத் திட்டம்” (‘Flagship Programme‘) என அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இது மாசுபாட்டை திறம்பட குறைத்தல், பாதுகாப்பு மற்றும் தேசிய கங்கை நதியின் புத்துயிர் பெறுதல் ஆகிய இரட்டை நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது.

2. நமாமி கங்கை திட்டத்தின் முக்கிய தூண்கள்:-

(i) கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு உட்கட்டமைப்பு

(ii) நதி-முன் மேம்பாடு

(iii) நதி-மேற்பரப்பு சுத்தம்

(iv) உயிர் பன்முகத்தன்மை

(v) காடு வளர்ப்பு

(vi) பொது விழிப்புணர்வு

(vii) தொழில்துறை கழிவுநீர் கண்காணிப்பு

(viii) கங்கா கிராமம்

நதிகளை இணைத்தல்

1. நதி இணைப்பு என்பது உபரி நீர் பகுதிகளிலிருந்து பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ளும் பகுதிகளுக்கு மனிதனால் தூண்டப்பட்ட நீர் மறுபகிர்வு செய்வதை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய அளவிலான நீர் மேலாண்மை உத்தி ஆகும்.

2. இந்த உத்தியின் மூலம் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட படுகைகளை கால்வாய்கள், நீர்த்தேக்கங்கள், குழாய்கள் போன்றவற்றின் வலையமைப்பு மூலம் இணைப்பது போன்றவை இதில் அடங்கும். இந்த இடை-படுகை நீர் பரிமாற்ற (Inter-basin water transfer (IBWT)) திட்டங்கள் நீர்ப்பாசன திறனை மேம்படுத்துதல் மற்றும் வெள்ளக் கட்டுப்பாட்டை மேம்படுத்துதல் மற்றும் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் நீர் விநியோகத்தை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

கென்-பெட்வா இணைப்புத் திட்டம்

1. டிசம்பர் 25, 2024 அன்று, முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் 100-வது பிறந்தநாளில், மத்தியப் பிரதேசத்தின் கஜுராஹோவில் கென்-பெட்வா இணைப்புத் திட்டத்திற்கு (Ken-Betwa Link Project (KBLP)) பிரதமர் நரேந்திர மோடி அடிக்கல் நாட்டினார்.

2. இந்த திட்டம் இந்தியாவின் மிகவும் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்றான பண்டேல்கண்டிற்கு நீர்ப்பாசனம் செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த திட்டத்தில், மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள கென் நதியிலிருந்து உபரி நீர் உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள பெட்வா நதிக்கு மாற்றப்படும். இந்த இரண்டு நதிகளும் யமுனை நதியின் வலது கரை துணை நதிகள் ஆகும்.

யமுனை நதி

யமுனை என்பது கங்கை நதியின் துணை நதியாகும். இமயமலைப் பகுதியில் இது ரிஷி கங்கா, ஹனுமான் கங்கா, டான்ஸ் (Tons) மற்றும் கிரி போன்ற நான்கு முக்கிய துணை நதிகளைக் கொண்டுள்ளது. முக்கிய துணை நதிகள் ஹிண்டன், சம்பல், சிந்து, பெட்வா மற்றும் கென் போன்றவை சமவெளிகளின் முக்கிய துணை நதிகளாகும். டான்ஸ் என்பது யமுனையின் மிகப்பெரிய துணை நதியாகும். யமுனை நதியின் பிற சிறிய துணை நதிகளில் உத்தங்கன், செங்கர் மற்றும் ரிண்ட் ஆகியவை அடங்கும்.

3. இந்த திட்டத்திற்கு ஒன்றிய அமைச்சரவை ரூ.44,605 ​​கோடியை ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. KBLP இரண்டு கட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. தௌதன் அணை வளாகம், கென்-பெட்வா இணைப்பு கால்வாய் (நீளம் 221 கி.மீ), மற்றும் அதன் துணை அலகுகள் முதல் கட்டத்தில் கட்டப்படும். இரண்டாம் கட்டம் லோயர் ஆர் அணை கட்டுமானம், பினா வளாக திட்டம் மற்றும் கோதா தடுப்பணை போன்ற கூறுகளைக் கொண்டிருக்கும்.

4. இந்த திட்டம் பன்னா புலிகள் சரணாலயம் வழியாக செல்கிறது. இந்த முக்கியமான புலி வாழ்விடத்தின் ஒரு பகுதி நீரில் மூழ்குவது குறித்து கவலைகள் உள்ளன.

5. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், 1980ஆம் ஆண்டு தயாரிக்கப்பட்ட நதிகளை இணைப்பதற்கான தேசிய தொலைநோக்கு திட்டத்தின் (National Perspective Plan) கீழ் இது முதல் திட்டமாகும். இந்தத் திட்டத்தில் KBLP உட்பட அதன் தீபகற்ப கூறுகளின் கீழ் 16 திட்டங்கள் உள்ளன. இது தவிர, இமயமலை நதிகள் மேம்பாட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் 14 இணைப்புகள் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன.

தேசிய தொலைநோக்கு திட்டத்தின் கீழ் பிற இணைப்பு திட்டங்கள்

பெயர்	நன்மையடைந்த மாநிலங்கள்
மகாநதி (மணிபத்ரா) - கோதாவரி (தோளேஸ்வரம்) இணைப்பு	ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் ஒடிசா
கோதாவரி (போலாவரம்) - கிருஷ்ணா (விஜயவாடா) இணைப்பு	ஆந்திரப் பிரதேசம்
கோதாவரி (ஈஞ்சம்பள்ளி) - கிருஷ்ணா (நாகார்ஜுனசாகர்) இணைப்பு	தெலுங்கானா
கிருஷ்ணா (அல்மாட்டி) - பேன்னர் இணைப்பு	ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் கர்நாடகா
பர்-தபி-நர்மதா இணைப்பு	மகாராஷ்டிரா மற்றும் குஜராத்
பெட்டி - வர்தா இணைப்பு	கர்நாடகா

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் தண்ணீர் குறித்து என்ன சொல்கிறது?

தண்ணீர் அடிப்படை உரிமை: இந்தியாவில், சுத்தமான குடிநீரைப் பெறுவதற்கான அரசியலமைப்பு உரிமையை உணவு உரிமை, சுத்தமான சுற்றுச்சூழலுக்கான உரிமை மற்றும் சுகாதார உரிமை ஆகியவற்றிலிருந்து பெறலாம். இவை அனைத்தும் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21-ன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை உரிமை என்ற பரந்த தலைப்பின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக, நர்மதா பச்சாவ் அந்தோலன் VS இந்திய ஒன்றியம் (Narmada Bachao Andolan VS Union of India) (2000) வழக்கில், "மனிதர்களின் உயிர்வாழ்விற்கான அடிப்படைத் தேவை தண்ணீர் மற்றும் இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வாழ்க்கை உரிமை மற்றும் மனித உரிமைகளின் ஒரு பகுதியாகும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.  மேலும், ஆரோக்கியமான சுற்றுச்சூழலுக்கான உரிமை மற்றும் நிலையான வளர்ச்சிக்கான உரிமை ஆகியவை "வாழ்க்கை" உரிமையில் உள்ளார்ந்த அடிப்படை மனித உரிமைகள்" என்று குறிப்பிட்டது.

கர்நாடக மாநிலம்VS ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் (State of Karnataka v State of Andhra Pradesh) (2000) வழக்கில், நீதிமன்றம் "தண்ணீர் உரிமை என்பது வாழ்க்கைக்கான ஒரு அடிப்படை உரிமை" என்று தீர்ப்பளித்தது.

பிரிவு 39 (b) (மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்) குறிப்பாக, சமூகத்தின் பொருள் வளங்களின் உரிமை மற்றும் கட்டுப்பாடு பொது நன்மைக்காக சிறப்பாக விநியோகிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதை நோக்கி அரசு தனது கொள்கையை வழிநடத்த வேண்டும்' என்று கட்டளையிடுகிறது.

பிரிவு 48A (மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்) "சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும், நாட்டின் காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளைப் பாதுகாக்கவும் அரசு பாடுபட வேண்டும்" என்று வழங்குகிறது.

பிரிவு 51A(g) (அடிப்படை கடமைகள்) சுற்றுச்சூழலைப் பொறுத்தவரை அடிப்படைக் கடமையை குறிப்பாகக் கையாள்கிறது. அது "காடுகள், ஏரிகள், ஆறுகள் மற்றும் வனவிலங்குகள் உள்ளிட்ட இயற்கை சூழலைப் பாதுகாப்பதும் மேம்படுத்துவதும், உயிரினங்கள் மீது இரக்கம் காட்டுவதும் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாகும்" என்று கூறுகிறது.

பிரிவு 262, மாநில எல்லைகளைக் கடக்கும் ஆறுகளின் நீர் தொடர்பான தகராறுகளைத் தீர்ப்பது பற்றியது.

பிரிவு (1): மாநிலங்களுக்கு இடையேயான ஆறுகள் அல்லது நதிப் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து வரும் நீர் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, பகிரப்படுகிறது அல்லது கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பது குறித்த தகராறுகள் அல்லது புகார்களைத் தீர்க்க பாராளுமன்றம் ஒரு சட்டத்தை இயற்றலாம் என்று கூறுகிறது.

பிரிவு (2): உச்ச நீதிமன்றம் அல்லது வேறு எந்த நீதிமன்றமும் இந்த தகராறுகளைக் கையாள்வதைத் தடுக்கும் சட்டத்தையும் நாடாளுமன்றம் இயற்றலாம் என்று கூறுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, இந்த வகையான தகராறுகளைத் தீர்க்க நாடாளுமன்றம் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நதி நீர் தகராறு சட்டம், 1956  உருவாக்கியது.

ஜல் சக்தி அமைச்சகம்

நீர்வளம், நதி மேம்பாடு மற்றும் கங்கை புத்துணர்ச்சி அமைச்சகம் மற்றும் குடிநீர் மற்றும் சுகாதார அமைச்சகம் ஆகிய இரண்டு அமைச்சகங்களை இணைத்து மே 2019ஆம் ஆண்டில் ஜல் சக்தி அமைச்சகம் உருவாக்கப்பட்டது. சர்வதேச மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நீர் தகராறுகள் வரையிலான பிரச்சினைகளை இந்த அமைச்சகத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. புதிய அமைச்சகத்தை அமைக்கும் போது அரசாங்கம் "நீர் தொடர்பான அனைத்து பணிகளும் ஒரே அமைச்சகத்தின் கீழ் இணைக்கப்பட்டுள்ளன" என்று கூறியது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் ஏழாவது அட்டவணையின் மாநிலப் பட்டியலில் (பட்டியல் II) பகுதி 17, "நீர் வழங்கல், நீர்ப்பாசனம், கால்வாய்கள், வடிகால், கரைகள், நீர் சேமிப்பு மற்றும் நீர் மின்சாரம் உள்ளிட்ட நீர், பட்டியல் I இன் பிரிவு 56க்கு உட்பட்டது" என்று கூறுகிறது. இதன் பொருள் மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்தப் பகுதிகளுக்குள் நீர்ப்பாசனம், நீர் வழங்கல், கால்வாய்கள் மற்றும் கரைகள் போன்ற நீர் தொடர்பான விஷயங்களில் சட்டங்களை இயற்றலாம்.

இந்திய அரசியலமைப்பின் 56வது பிரிவு,  பட்டியல் I, ஏழாவது அட்டவணையில், "பொது நலனுக்காக அவசியமானது என்று நாடாளுமன்றம் அறிவித்தால், ஒன்றிய அரசு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான ஆறுகள் மற்றும் நதி பள்ளத்தாக்குகளை ஒழுங்குபடுத்தி மேம்படுத்த முடியும்" என்று கூறுகிறது. இது தேவைப்படும்போது, ​​நாடாளுமன்றத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டபடி, இந்த ஆறுகளை நிர்வகிக்கும் அதிகாரத்தை ஒன்றிய அரசுக்கு வழங்குகிறது.

Original article:

Why Jal Jeevan Mission -Roshni Yadav

Read More →