இந்தியாவின் அணுசக்தி தொலைநோக்குத் திட்டம் எவ்வாறு நிலையான எதிர்காலத்தை ஆதரிக்கிறது? -ரேணுகா

 நீண்டகால எரிசக்தி பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்திக்கான ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பாக அணுசக்தி வெளிப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் அணுசக்தியின் தொலைநோக்கு பார்வை, ஒரு வளர்ந்த இந்தியாவை (Viksit Bharat) உருவாக்குவதில் இரண்டு இலக்குகளான, கார்பன் குறைப்பு (decarbonisation) மற்றும் எரிசக்தி பாதுகாப்பு (energy security) அடைவதை எவ்வாறு நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது?.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக, புதைபடிவ எரிபொருள்கள் மனிதவள முன்னேற்றத்திற்கு உந்துதலாக உள்ளன. இருப்பினும், இந்த முன்னேற்றம் காலநிலை மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. நிலக்கரி, எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயுவின் நமது அதிகப்படியான பயன்பாடு கடுமையான பிரச்சினைகளை உருவாக்கியுள்ளது. இவற்றில் கடல் மட்ட உயர்வு, கணிக்க முடியாத வானிலை மற்றும் தீவிர வெப்ப அலைகள் ஆகியவை அடங்கும். இந்த பின்னணியில், எரிசக்தி சுதந்திரம் நமக்கு உயிர்வாழ்வதற்கான கேள்வியாக மாறியுள்ளது.  மேலும், எரிசக்தி சுதந்திரம் என்பது புதைபடிவ எரிபொருட்களைச் சார்ந்திருக்காமல் வளர்ச்சி மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதாகும்.

இந்தியாவிற்கு அணுசக்தியின் முக்கியத்துவம் 

இந்தியாவின் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி துறை சமீபத்திய ஆண்டுகளில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. அதன் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திறன் அக்டோபர் 2024 நிலவரப்படி 200 GW கடந்தது. இது முந்தைய ஆண்டை விட 13.5% அதிகமாகும். மொத்தம் 92 GW சூரிய சக்தி, 52 GW நீர் மின்சாரம், 48 GW காற்றாலை ஆற்றல் மற்றும் 11 GW உயிரி ஆற்றல் ஆகியவை அடங்கும்.

இந்த முன்னேற்றம் இந்தியாவின் காலநிலை மற்றும் எரிசக்தி பாதுகாப்பு இலக்குகளை ஆதரிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், இந்தியாவின் அதிகரித்து வரும் எரிசக்தித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய சூரிய மற்றும் காற்றாலை ஆற்றல் மட்டும் போதுமானதாக இருக்காது என்பதும் தெளிவாகிறது. இந்த ஆதாரங்கள் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் மட்டுமே செயல்படும். மேலும், இவை பருவ காலங்களைப் பொறுத்ததும் மற்றும் இருப்பிடத்தைப் பொறுத்தும் வரையறுக்கப்படுகின்றன.

இந்த சூழ்நிலையில், நீண்டகால எரிசக்தி பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்திக்கு ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பாக அணுசக்தி வெளிப்படுகிறது. அணுசக்தியானது அதிக திறன் கொண்ட, நிலையான மின்சாரத்தை (base-load electricity) குறைந்தபட்ச கார்பன் உமிழ்வுகளுடன் வழங்குகிறது. வானிலை அல்லது பருவகால மாற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் இது செயல்பட முடியும். 2031-32ஆம் ஆண்டுக்குள் அணுசக்தித் திறனை 22,800 மெகாவாட்டாகவும், 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 100 ஜிகாவாட்டாகவும் அதிகரிக்க இந்தியா ஒரு லட்சிய இலக்கை நிர்ணயித்துள்ளது. இந்தியாவின் வளர்ச்சி மற்றும் எரிசக்தி சுதந்திரத்திற்கான பலதரப்பட்ட எரிசக்தி துறை ஒரு இராஜதந்திர தேவையாகும். 

இந்தியாவின் அணுசக்தி பயணம் 

இந்தியாவின் அணுசக்தி பயணம் தன்னம்பிக்கை மற்றும் அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தை அமைதியான முறையில் பயன்படுத்துவதற்கான தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் தொடங்கியது. 1945ஆம் ஆண்டு டாடா அடிப்படை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (Tata Institute of Fundamental Research) மற்றும் 1954-ம் ஆண்டு அணுசக்தித் துறை (Department of Atomic Energy) மற்றும் பாபா அணு ஆராய்ச்சி மையத்தை (Bhabha Atomic Research Centre) நிறுவியதன் மூலம் அணு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்கான அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டது. 1960 ஆம் ஆண்டுகளில், இந்தியாவின் அணுமின் நிலையங்கள் அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவின் உதவியுடன் தாராபூர் மற்றும் ராஜஸ்தானில் செயல்படத் தொடங்கின. 

1962 ஆம் ஆண்டு சீனாவுடனான போர் மற்றும் 1964 ஆம் ஆண்டு சீனாவின் முதல் அணுகுண்டு சோதனை ஆகியவை இந்தியா தனது அணுசக்தி கொள்கையை மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 1968 ஆம் ஆண்டில், அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் (Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT)) கையெழுத்திட இந்தியா மறுத்துவிட்டது. இது P-5 குழுவிற்கு வெளியே உள்ள நாடுகளுக்கு நியாயமற்றது என்று கூறியது.

இந்தியா தனது முதல் அணுசக்தி சோதனையான போக்ரான்-I ஐ 1974இல் நடத்தியது. இது ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இது பல நாடுகளில் இருந்து குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனங்களை வெளிப்படுத்தின. மேலும், அணுசக்தி வர்த்தகத்தை கட்டுப்படுத்த 48 நாடுகள் கொண்ட அணுசக்தி விநியோக குழு (Nuclear Supplier Group (NSG)) உருவாவதற்கு வழிவகுத்தது. இந்தியா அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தத்திற்கு (NPT) வெளியே இருப்பதால், பத்தாண்டுகளாக அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்திற்கான அணுகல் மறுக்கப்பட்டது. இருப்பினும், இந்தியா தனது உள்நாட்டு அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தை தொடர்ந்து மேம்படுத்தியது மற்றும் அணுசக்தி பொறுப்புணர்வின் நிலையான கொள்கையை பராமரித்தது. 

1996ஆம் ஆண்டில், விரிவான அணு-சோதனை-தடை ஒப்பந்தத்தில் (Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty (CTBT)) கையெழுத்திட இந்தியா மறுத்தது. 1998இல் பொக்ரான்-II அணுகுண்டு சோதனை, CTBT இல் கையெழுத்திட மறுத்ததோடு, இந்தியாவை தனிமைப்படுத்தியது. ஆனால், அதன் வளர்ந்து வரும் எரிசக்தி தேவையை பூர்த்தி செய்ய, அதன் அணுசக்தி திறனை அதிகரிக்க வேண்டியிருந்தது.  

123 ஒப்பந்தம் மற்றும் அணுசக்தி விநியோக குழு (NSG) விலக்கு

பொக்ரான்-II சோதனைக்குப் பிறகு, இந்தியா தனது ‘முதலில் பயன்படுத்த வேண்டாம்’ (No-First-Use) கொள்கையுடன் அணு ஆயுதம் அல்லாத நாடுகளுக்கு எதிராக பயன்படுத்தாதது மற்றும் குறைந்தபட்ச அணுசக்தி தடுப்பு கொள்கையை இந்தியா ஏற்றுக்கொண்டது. இந்தியாவில் அணுசக்திக் கட்டுப்பாட்டை நிறுவனமயமாக்கிய அணுசக்தி கட்டளை ஆணையம் (Nuclear Command Authority) மற்றும் Strategic Forces Command அமைப்பையும் இந்தியா நிறுவியது. இது இந்தியா தனது அணுசக்தி கொள்கை மற்றும் இராஜதந்திரத்தில் நம்பிக்கையை வளர்க்க உதவியது.

2005இல் இந்தியா-அமெரிக்க பொது அணுசக்தி ஒப்பந்தம் (India-US Civil Nuclear Agreement) (123 ஒப்பந்தம்) உடன் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனை ஏற்பட்டது. இது அமெரிக்காவின் அணுசக்தி சட்டம், 1954 இன் பிரிவு 123 இன் கீழ் இந்தியாவிற்கும் அமெரிக்காவிற்கும் இடையிலான பொது அணுசக்தி ஒத்துழைப்புக்கான இருதரப்பு ஒப்பந்தமாகும். இது இந்தியாவின் பரவல் தடை சாதனையை ஒப்புக் கொண்டது. மேலும், இதைத் தொடர்ந்து NSG ஆனது NPT யில் கையெழுத்திடாமல் பொது அணுசக்தி வர்த்தகத்தில் ஈடுபட இந்தியாவிற்கு 2008இல் விலக்கு அளித்தது. 

அணுசக்தி விநியோக குழு (Nuclear Supplier Group (NSG))  விலக்கு நிபந்தனைகளை பூர்த்தி செய்ய, இந்தியா தனது குடிமக்கள் மற்றும் இராணுவ அணுசக்தி திட்டங்களை தானாக முன்வந்து பிரித்து, சர்வதேச பாதுகாப்புகளின் கீழ் அதன் சிவிலியன் உலைகளை (சிவிலியன் நோக்கங்களுக்காக இறக்குமதி செய்யப்பட்ட யுரேனியத்தைப் பயன்படுத்துபவர்கள்) வைக்க சர்வதேச அணுசக்தி முகமையுடன் (IAEA) ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. இந்த ஒப்பந்தம், நியமிக்கப்பட்ட வசதிகளில் அணுசக்தி பொருட்களை அமைதியான முறையில் பயன்படுத்துவதை ஆய்வு செய்து சரிபார்க்க முகமையை அனுமதிக்கிறது. 

இதைத் தொடர்ந்து, இந்தியா மூன்று முக்கிய ஏற்றுமதி கட்டுப்பாட்டு குழுக்களில்   இணைந்தது. இவை ஏவுகணை தொழில்நுட்ப கட்டுப்பாட்டு ஆட்சி, ஆஸ்திரேலியா குழு மற்றும் வாஸ்ஸினார் ஏற்பாடு போன்றவை ஆகும். இருப்பினும், NSG உறுப்பினர் பதவிக்கான அதன் முயற்சி இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை. NPT கையொப்பமிட்டவர்கள் மட்டுமே NSG உறுப்பினர் பதவியைப் பெற வேண்டும் என்று சீனா போன்ற நாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன.

தற்போதைய அணுசக்தி திறன் மற்றும் எதிர்கால இலக்குகள்

இந்தியாவில் தற்போது 24 அணு உலைகள் (nuclear reactors) செயல்பாட்டில் உள்ளன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை அழுத்தப்பட்ட கன நீர் உலை (Pressurised Heavy Water Reactor (PHWR)) வடிவமைப்பைப் பயன்படுத்துகின்றன, மொத்தம் 8180 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. இந்த அணு உலைகள் பெரும்பாலும் அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமான இந்திய அணுசக்தி கழகத்தால் (Nuclear Power Corporation of India Limited (NPCIL)) நடத்தப்படுகின்றன. 

2025-2026ஆம் ஆண்டுக்கான ஒன்றிய பட்ஜெட்டில், 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 100 ஜிகாவாட் அணுசக்தித் திறனை அடையும் இலக்குடன் வளர்ந்த இந்தியாவுக்கான அணுசக்தி இயக்கத்தை (Nuclear Energy Mission (NEM)) அரசாங்கம் தொடங்கியுள்ளது. இது எரிசக்தி சுதந்திரத்தை அடைவதையும், காலநிலை இலக்குகளை அடைவதையும் இந்த திட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது உள்நாட்டு திறன்களை மேம்படுத்துதல், பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகளை ஊக்குவித்தல் மற்றும் சிறிய மட்டு உலைகளை (SMRs) உருவாக்குவதன் மூலம் செய்யப்படும். SMR-களை உருவாக்குவதற்காக ₹20,000 கோடி பட்ஜெட் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

மேலும், உள்நாட்டு அழுத்தம் கொண்ட கனரக நீர் உலைகள், ஃபாஸ்ட் ப்ரீடர் உலைகள் (fast breeder reactors) மற்றும் SMR அணுசக்தியின் ஆய்வு ஆகியவற்றின் கலவையானது இந்தியா புதுப்பிக்கத்தக்கவற்றின் இடைவெளியைக் குறைக்கவும், நிலையான, குறைந்த கார்பன் பொருளாதாரத்திற்கு மாற்றத்தை ஆதரிக்கவும் உதவும். 

இந்தியாவின் அணுசக்தி எதிர்காலத்தை வலுப்படுத்துதல் 

இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டங்கள் உலகளாவிய மற்றும் உள்ளூர் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. மேம்பட்ட அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்திற்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தும் அணுசக்தி விநியோக குழுவின் (Nuclear Supplier Group (NSG))  உறுப்பினராக இல்லாதது ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாகும்.

உள்நாட்டில், அணுசக்தித் துறையானது தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீட்டை மிகக் குறைந்த அளவே ஈர்க்கிறது. இந்தியாவின் அணுசக்தி சட்டங்களின் கீழ் ஒழுங்குமுறை மற்றும் சட்டப்பூர்வ தடையே முதன்மையான காரணமாகும். அணுசக்தி சட்டம் (1962), அணுசக்தி உற்பத்தி மற்றும் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றில் இந்திய அரசாங்கத்திற்கு பிரத்யேக அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. இது தனியார் அல்லது வெளிநாட்டு பங்கேற்பாளருக்கு இடமளிக்காது. 

இது தவிர, அணுசக்தி சேதத்திற்கான குடிமை பொறுப்புச் சட்டம் (Civil Liability for Nuclear Damage Act), 2010, அணு விபத்து ஏற்பட்டால் விநியோகர் பொறுப்பை விதித்தது. இது உலகளாவிய விதிமுறைகளிலிருந்து வேறுபட்டது. முக்கிய வெளிநாட்டு விநியோகர்கள் மற்றும் முதலீட்டாளர்கள் ஆபத்தை மிக அதிகமாகக் கண்டதால் இந்தியாவை மிகவும் ஆபத்தானதாகக் கருதி அதைத் தவிர்க்கிறார்கள்.  

இந்தியாவின் தூய எரிசக்தி திட்டத்தில் அணுசக்தியைப் பயன்படுத்துவது கார்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கவும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட புதைபடிவ எரிபொருட்களின் தேவையைக் குறைக்கவும் உதவுகிறது. நாட்டின் தொழில்கள் மற்றும் நகரங்களுக்கு அதிக எரிசக்தி தேவைப்படுவதால் இது முக்கியமானது. சரியான சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் சிறந்த தொழில்நுட்பத்துடன், இந்தியாவின் எரிசக்தி பாதுகாப்பிற்கு அணுசக்தி நம்பகமான, குறைந்த கார்பன் மூலமாக மாறி வருகிறது.

இவற்றை சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அது வளர்ந்த இந்தியா (Viksit Bharat) தொலைநோக்குப் பார்வையை அடைய உதவும். மேலும், இந்தியாவை நிலையான அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தில் உலகளாவிய தலைவராக மாற்றும். நாட்டை தூய்மையான, தன்னிறைவு எதிர்காலத்தை நோக்கி வழிநடத்தும்.

Original article:

How India’s nuclear vision supports a sustainable tomorrow?. -Renuka

Read More →

உறவுகளை சீர்படுத்துதல்: பிலிப்பைன்ஸ் அதிபரின் இந்தியாவிற்கான அரசுமுறைப் பயணம் குறித்து…

 இந்தியாவும் பிலிப்பைன்ஸும் உறவுகளை மேம்படுத்துவதில் ஆர்வம் காட்டி வருகின்றன. 

வெள்ளிக்கிழமை முடிவடையும் பிலிப்பைன்ஸ் அதிபர் ஃபெர்டினாண்ட் மார்கோஸ் ஜூனியர் இந்தியாவிற்கு மேற்கொண்ட அரசு முறை பயணம்  மற்றும் பிரதமர் நரேந்திர மோடி உடனான அவரது சந்திப்புகள், வரலாற்று-கலாச்சார உறவுகளைக் கொண்ட இரு நாடுகளுக்கும் ஒரு இராஜதந்திர  பங்காளித்துவ ஒப்பந்தம் (Strategic Partnership Agreement) கையெழுத்திடுவதன் மூலம் தங்கள் வரலாற்று மற்றும் கலாச்சார உறவுகளை வலுப்படுத்தின.

2022ஆம் ஆண்டில்  பதவியேற்றதிலிருந்து இந்தியாவிற்கு அவரது முதல் பயணத்தில், மார்கோஸ் மேற்கு பிலிப்பைன்ஸ் கடலில் சீன ஊடுருவல்களுக்கு எதிராக வலுவான நிலைப்பாட்டை எடுத்துள்ளார். இந்தியாவுடன் மிக நெருக்கமாக ஈடுபட ஆர்வம் காட்டி வருகிறார். அவரது பயணத்துடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், இந்திய கடற்படை தென் சீனக் கடல் பகுதியில் பிலிப்பைன்ஸ் கடற்படையுடன் தனது முதல் கூட்டு கடல் பயிற்சிகளை நடத்தியது. இந்தப் பயிற்சிகள் சீனாவால் விமர்சிக்கப்பட்டன. இந்தியா பிலிப்பைன்ஸுக்கு ஆதரவாக 2016ஆம் ஆண்டு  கடல் சட்டத்திற்கான ஐக்கிய நாடுகள் மாநாடு (UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS)) நீதிமன்ற நடுவர் தீர்ப்பை தொடர்ந்து ஆதரித்து வருகிறது. 

இந்தோ-பசிபிக்கில் பன்முக ஒழுங்கை மதிக்குமாறு சீனாவை கேட்டுக்கொண்டது மற்றும் மார்கோஸ் இதை பாராட்டினார். இந்தியாவும் பிலிப்பைன்ஸும் தங்கள் கூட்டாண்மையை வலுப்படுத்தி வருகின்றன. உலகளவில் இந்தியா இதுபோன்ற பல ஒப்பந்தங்களைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் பிலிப்பைன்ஸைப் பொறுத்தவரை, ஜப்பான், வியட்நாம், ஆஸ்திரேலியா மற்றும் தென் கொரியாவைத் தொடர்ந்து இந்தியா அதன் ஐந்தாவது ராஜதந்திர நட்பு நாடாகும். 

இந்தியாவின் பிரம்மோஸ் ஏவுகணையைப் பெறும் முதல் நாடு பிலிப்பைன்ஸ் ஆகும். மேலும், பிலிப்பைன்ஸ் அதிபர் ஃபெர்டினாண்ட் மார்கோஸ் ஜூனியர், அதிக இந்திய இராணுவ உபகரணங்களை வாங்க விரும்புகிறார். இரு நாடுகளும் தங்கள் இராணுவ மற்றும் கடலோர காவல்படை சேவைகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள் உட்பட ஒத்துழைப்பை அதிகரிக்க ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டன. விசாக்களை எளிமைப்படுத்தவும் நேரடி விமானங்களைத் தொடங்கவும் அவர்கள் திட்டமிட்டுள்ளனர். தற்போது, இருதரப்பு வர்த்தகம் 2024-25ஆம் ஆண்டில் $3.3 பில்லியனாக சிறியதாக உள்ளது. ஆனால், இரு நாடுகளைச் சேர்ந்த தொழில்நுட்பம் மற்றும் மருந்து நிறுவனங்கள் பல்வேறு துறைகளில் ஒத்துழைப்பதால் முதலீடுகள் அதிகரித்து வருகின்றன.

மார்கோஸ் மற்றும் மோடி இடையேயான சந்திப்புகள், தென்கிழக்கு ஆசியாவுடனான இந்தியாவின் உறவு குறித்து ஒரு முக்கியமான செய்தியை அனுப்பியது.  பிலிப்பைன்ஸ் 2026ஆம் ஆண்டில் ஆசியானுக்குத் தலைமை தாங்கும் மற்றும் ஆசியான்-இந்தியா விரிவான இராஜதந்திர கூட்டாண்மைக்கான ஒருங்கிணைப்பாளராக உள்ளது.

 ஜூன் மாதத்தில் வர்த்தக அமைச்சர் பியூஷ் கோயலின் தேவையற்ற கருத்துக்களால் கோபமடைந்த உறவுகளைத் தளர்த்துவதற்கான ஒரு வழியாகவும் மார்கோஸுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு அவர் பல ஆசியான் நாடுகளை "சீனாவின் B குழு" என்று அழைத்தார். 

மேலும், 2009ஆம் ஆண்டு ஆசியான்-இந்தியா சரக்கு ஒப்பந்தத்தை (ASEAN-India Trade in Goods Agreement (AITIGA)) கேலி செய்தார். அடுத்த வாரம் டெல்லியில் பேச்சு வார்த்தையுடன், AITIGA-ஐ மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான விரைவான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு அரசாங்கம் நகர்ந்துள்ளது. இந்தியாவும் பிலிப்பைன்ஸும் தனித்தனியாக ஒரு முன்னுரிமை வர்த்தக ஒப்பந்தத்திற்கான (Preferential Trade Agreement (PTA)) பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்குவது குறித்து விவாதித்தன. அமெரிக்காவின் வரிகள் மற்றும் அபராதங்களை எதிர்கொண்டாலும், மிகவும் திறந்த உலகளாவிய வர்த்தக அமைப்புக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் இந்தியாவின் நோக்கத்தை இது காட்டுகிறது.

இந்த நிச்சயமற்ற உலகளாவிய காலங்களில், குவாட் நாடுகளுடன் மட்டுமல்லாமல், பிராந்தியத்தில் உள்ள அனைத்து நாடுகளுடனும்  இந்தோ-பசிபிக் பகுதியில் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை இந்தியா விரும்புகிறது என்பதை இந்த வருகை காட்டுகிறது.

Original article:

​Mending ties: On state visit of Philippines President to India.

Read More →

நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய நேரம்: ரிசர்வ் வங்கி, விகிதக் குறைப்புகளை நிறுத்தி வைத்துள்ளது பற்றி..

 நிலைமை நிச்சயமற்றதாக இருப்பதால், வட்டி விகிதங்களைக் குறைப்பதை நிறுத்த இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஒரு நல்ல முடிவை எடுத்தது.

ரிசர்வ் வங்கியின் பணவியல் கொள்கை குழு (Monetary Policy Committee), புதன்கிழமை அறிவித்தபடி, வட்டி விகிதக் குறைப்பை நிறுத்தியது சரியான முடிவாகும். கட்டணங்களைச் சுற்றியுள்ள நிச்சயமற்ற தன்மைகள் இன்னும் உருவாகி வருவதாகவும், பிப்ரவரி 2025 முதல் செயல்படுத்தப்பட்ட 100 அடிப்படைப் புள்ளிகள் விகிதக் குறைப்புக்கள் இன்னும் அமைப்பு முழுவதும் ஊடுருவி வருவதாகவும் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் சஞ்சய் மல்ஹோத்ரா சரியாகச் சுட்டிக்காட்டினார். 

இந்தியாவில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு தற்போதுள்ள 25% பரஸ்பர வரிகளுக்கு மேலாக கூடுதலாக 25% வரியை விதிக்க அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் ஒப்புதல் அளிப்பதற்கு முன்பு மல்ஹோத்ராவின் அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த விவாகரம் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்ற அவரது மதிப்பீடு மிகவும் துல்லியமானது. 

இந்தியா இன்னும் அமெரிக்காவுடன் இருதரப்பு வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை பேச்சுவார்த்தையை நடத்தி கொண்டிருக்கிறது. மேலும், இறுதி வரிகள் இன்னும் முடிவு செய்யப்படவில்லை. இதற்கிடையில், ரஷ்யாவிலிருந்து எண்ணெய் வாங்குவதற்கான "அபராதங்கள்" (penalties) போன்ற கூடுதல் வரிகள் மற்ற நாடுகளுக்கும் விதிக்கப்படலாம் என்று டிரம்ப் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். 

இது இந்தியாவின் ஒப்பீட்டு நன்மையை பாதிக்கும். இந்தியாவின் பொருளாதார நன்மையைப் பராமரிக்க, வட்டி விகிதக் குறைப்புகளை இடைநிறுத்த இந்திய ரிசர்வ் வங்கி முடிவு செய்தது. கடந்த ஆறு மாதங்களில் முந்தைய 1% வட்டி விகிதக் குறைப்புகள் பயனுள்ளதா என்பதை மதிப்பிடுவதற்கு இந்த இடைநிறுத்தம் ரிசர்வ் வங்கியை அனுமதிக்கிறது. மேலும், இந்த குறைந்த விகிதங்களை கடன் வாங்குபவர்களுக்கு வழங்க வங்கிகளுக்கு நேரம் அளிக்கிறது. வங்கிகளில் போதுமான பணம் இருப்பதால், வங்கிகள் கடன்களை வழங்க முடியும் என்று ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் கூறினார்.

இருப்பினும், கேள்வி என்னவென்றால், போதுமான வளர்ச்சி தொடர்பான கடன் வாங்குதல் நடைபெறுகிறதா என்பதுதான். ஜூன் 2025ஆம் ஆண்டுக்கான ரிசர்வ் வங்கியின் தரவுகள், நுகர்வோர் சாதனங்களுக்கான கடன்கள் கடந்த ஆண்டை விட 3% குறைந்துள்ளதாகக் காட்டுகின்றன. வீட்டுக் கடன்கள் 36%இலிருந்து 9.6% ஆக மிகவும் மெதுவாக வளர்ந்தன. 

இந்தக் குறைந்த தேவைக் கண்ணோட்டத்திற்கு ஏற்ப, நிறுவனங்களும் தங்கள் கடன் வாங்குவதைக் குறைத்து வருவதாகத் தெரிகிறது. தொழில்துறைக்கான கடன்கள் ஜூன் 2025இல் 5.5% வளர்ச்சியடைந்தன. இது கடந்த ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் 8.1%ஆக இருந்தது. எனவே, விகிதங்களைக் குறைப்பது மட்டும் போதுமான நடவடிக்கையாக இருக்காது. மேலும், இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு உதவ, பண விவகாரங்களில் மட்டுமல்ல, பல துறைகளிலும் வலுவான கொள்கைகள் தேவை என்று ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் கூறினார். 

அரசாங்கம் பல்வேறு துறைகளில் மூலதனச் செலவினங்களை அதிகரிப்பதை விட இலக்கு நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். வரி விதிப்பதன் மூலம் அதிக பணிகளை மேற்கொள்ள முடியும். பல முறை வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட சரக்கு மற்றும் சேவை வரி விகித பகுத்தறிவு (Goods and Services Tax rate rationalisation) நீண்ட காலமாக நிலுவையில் உள்ளது. எண்ணெய் விலைகள் குறையும் போது எரிபொருள் விலைகள் குறைக்கப்பட வேண்டும். இது நுகர்வோர் நம்பிக்கையை மேம்படுத்தும். ரிசர்வ் வங்கி, இப்போதைக்கு, நடவடிக்கைகளுக்காக காத்திருக்க முடியும். ஆனால், பொருளாதார சவால்களை எதிர்கொள்ள அரசாங்கம் விரைவாக செயல்பட வேண்டும்.

Original article:

​Time for action: On the RBI pausing rate cuts

Read More →

இந்தியாவின் நச்சு குழாய்கள்: நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு எவ்வாறு நாள்பட்ட நோய்களை உருவாக்குகிறது? -சுதீர் குமார் சுக்லா

 நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு (Groundwater pollution) மெதுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. இது கண்ணுக்குத் தெரியாதது மற்றும்  பரவக்கூடியது. இருப்பினும், அது அது ஏற்படுத்தும் சேதம் எப்பொழுதும் சரிசெய்ய முடியாததாக இருக்கும். ஒவ்வொரு நாளும் 600 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இதைச் சார்ந்து இருப்பதால், இது ஒரு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, ஒரு கடுமையான பொது சுகாதார நெருக்கடியாகும்.

இந்தியாவின் ஆறுகள் மற்றும் பருவகால பருவமழைகள் இருந்தபோதிலும், நாட்டின் பெரும்பாலான உள்நாட்டு மற்றும் விவசாயத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது நிலத்தடி நீர்தான். ஊரக பகுதிகளில் 85%க்கும் அதிகமானவை மற்றும் பாசன நீரில் 65% மேற்பரப்புக்குக் நிலத்தடி நீரிலிருந்து வருகிறது.  இருப்பினும், இந்த முக்கிய வளத்தின் விரைவான மற்றும் பெரும்பாலும் கட்டுப்பாடற்ற பிரித்தெடுத்தல், அதிகரித்து வரும் கண்ணுக்குத் தெரியாத நெருக்கடியைத் நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு அதிகரிக்க செய்துள்ளது. ஒரு காலத்தில் இயற்கையின் தூய்மையான இருப்பாகக் கருதப்பட்ட நிலத்தடி நீர், இப்போது நைட்ரேட்டுகள், கன உலோகங்கள், தொழில்துறை நச்சுகள் மற்றும் நோய்க்கிருமி நுண்ணுயிரிகளால் மாசுபட்டுள்ளது. அதனால் மில்லியன் கணக்கான மக்களுக்கு அமைதியான அச்சுறுத்தலாக உள்ளது.

மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியத்தின் (Central Ground Water Board (CGWB)) 2024 வருடாந்திர நிலத்தடி நீர் தர அறிக்கை அதிர்ச்சிகரமான கண்டுபிடிப்புகளை வெளிப்படுத்துகிறது. 440 மாவட்டங்களில் இருந்து 20%க்கும் மேற்பட்ட மாதிரிகள் நைட்ரேட்டுகளால் மாசுபட்டிருந்தன. இதற்கு பெரும்பாலும் இரசாயன உரங்களின் அதிகப்படியான பயன்பாடு மற்றும் கழிவு நீர் தொட்டிகளில் இருந்து வெளி வரும் கசிவுகள் இதற்கு காரணமாகும். 9%-க்கும் மேற்பட்ட மாதிரிகளில் அதிகப்படியான ஃபுளோரைடு கண்டறியப்பட்டது. இது பரவலான பல் மற்றும் எலும்பு பிரச்சினைகளுக்கு (dental and skeletal fluorosis) வழிவகுத்தது. 

குறிப்பாக, இராஜஸ்தான், ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் இது அதிகம் காணப்பட்டது. பஞ்சாப் மற்றும் பீகாரில், உலக சுகாதார அமைப்பு (World Health Organization (WHO)) நிர்ணயித்த பாதுகாப்பான வரம்பை விட ஆர்சனிக் அளவு மிக அதிகமாக இருந்தது. இது புற்றுநோய் மற்றும் மூளை தொடர்பான பிரச்சினைகளின் அபாயத்தை அதிகரித்தது. பஞ்சாப், ஆந்திரா மற்றும் இராஜஸ்தானில் உள்ள சில மாவட்டங்களிலும் அதிக யுரேனியம் அளவுகள் இருந்தன. இது ரசாயன உரங்கள் மற்றும் அதிகப்படியான நிலத்தடி நீர் பயன்பாடு காரணமாக இருக்கலாம். பரிசோதிக்கப்பட்ட மாதிரிகளில் 13%-க்கும் அதிகமானவை இரும்பிற்கான பாதுகாப்பான வரம்புகளை மீறிவிட்டன. இது இரைப்பை குடல் (gastrointestinal) மற்றும் வளர்ச்சி கோளாறுகளுக்கு முக்கிய காரணியாக இருந்தது.

இந்த புள்ளிவிவரங்கள் வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல. அவை முறையான புறக்கணிப்பு மற்றும் கொள்கை செயலற்ற தன்மையை பிரதிபலிக்கின்றன.

நிலத்தடி நீர் மரண மண்டலங்கள் (Groundwater death zones)

உத்தரப்பிரதேசத்தின் பாக்பத் மாவட்டத்தில் உள்ள புத்பூரில், இந்த ஆண்டு இரண்டு வாரங்களில் மட்டும் 13 பேர் சிறுநீரக செயலிழப்பு மற்றும் தொடர்புடைய பிரச்சனைகளால் இறந்தனர். அருகிலுள்ள காகிதம் மற்றும் சர்க்கரை ஆலைகளில் இருந்து வெளியேறும் நச்சுக் கழிவுகளால் இந்த இறப்புகள் ஏற்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. இது உள்ளூர் ஆழ்துளை கிணறுகளை மாசுபடுத்தியுள்ளது. ஜலாவுனில், நிலத்தடி எரிபொருள் கசிவுகள் காரணமாக அடிகுழாய்களில் (handpumps) இருந்து பெட்ரோலியம் போன்ற திரவங்கள் வெளியேறுவதாக குடியிருப்பாளர்கள் தெரிவித்தனர். புவனேஸ்வரின் பைகாராபூரில், ஒரு பழுதடைந்த சுத்திகரிப்பு நிலையத்திலிருந்து வெளியேறிய கழிவுநீர் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்களுக்கு பல்வேறு நோய்களை ஏற்படுத்தியது.

இவை தனித்த சம்பவங்கள் அல்ல. இந்த நிகழ்வுகள் பலவீனமான  செயலக்கம், நிறுவன அக்கறையின்மை (institutional apathy)  மற்றும் வளர்ந்து வரும் ஒரு கடுமையான பிரச்சினையை பொதுமக்கள் கவனிக்காதது போன்ற கவலையளிக்கும் போக்கை இந்த நிகழ்வுகள் காட்டுகின்றன.

உடல்நல பாதிப்புகள்: தரவு எதை  வெளிப்படுத்துகிறது?

இந்தியாவில் நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு தேசிய பொது சுகாதார நெருக்கடியாக அதிகரித்துள்ளது. இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி குழு (Indian Council of Medical Research (ICMR)) மற்றும் உலக சுகாதார அமைப்பு இந்தியாவின் ஆய்வுகள் குடிநீரில் உள்ள நச்சுப் பொருட்கள் காரணமாக பரவலான சுகாதார விளைவுகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளன.

ஃப்ளோரைடு மாசுபாடு 20 மாநிலங்களில் உள்ள 230 மாவட்டங்களை பாதிக்கிறது. ஏறக்குறைய 66 மில்லியன் மக்கள் எலும்புக்கூடு ஃப்ளோரோசிஸால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இது மூட்டு வலி, எலும்பு பிரச்சினைகள் மற்றும் குழந்தைகளின் மெதுவான வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் ஒரு தீவிர நிலையாகும். ராஜஸ்தானில், 11,000-க்கும் மேற்பட்ட ஊரக பகுதிகளில்  இந்த நோய் பாதிப்புகள் பதிவாகியுள்ளன. மத்தியப் பிரதேசத்தின் ஜபுவாவில், ஃப்ளோரைடு அளவு 5மி.கி/லிட்டரை விட அதிகமாக உள்ளது. இதனால், 40% பழங்குடி குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். உத்தரப் பிரதேசத்தின் உன்னாவ் பகுதியில் 3,000-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடு சிதைவு குறைபாடுகள் பதிவாகியுள்ளன.

தேசிய நீர் தர கணக்கெடுப்பில் கேரளத்தின் 10 மாவட்டங்களில் உள்ள கிணறுகளில் பாதி மாசுபட்டிருப்பது கண்டறியப்பட்டது. மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியத்தின்  2024ஆம் ஆண்டு அறிக்கை, 15,259 நிலத்தடி நீர் மாதிரிகளில் 9.04% உலக சுகாதார அமைப்பின் 1.5 மி.கி/லி ஃப்ளோரைடு வரம்பை மீறியதாகக் கண்டறிந்துள்ளது. உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ள  சோனேபத்ரா (உ.பி.) 52.3% பரவல் விகிதத்தைப் பதிவு செய்துள்ளது. மேலும், மத்தியபிரதேசத்தில் ஷிவ்புரில் அளவுகள் 2.92 மி.கி/லிட்டரை எட்டியுள்ளன. நீரிலிருந்து ஃவுளூரைடை (defluoridation) நீக்குதல், சிறந்த ஊட்டச்சத்தை வழங்குதல் மற்றும் சுத்தமான குடிநீரை வழங்குதல் ஆகியவை பயனுள்ள தீர்வுகளில் அடங்கும்.

ஹரியாணாவில் மாசுபட்ட நிலத்தடி நீருக்கு எதிராக தொட்டிகள் போரிடுகின்றன 

மேற்கு வங்கம், பீகார், உத்தரபிரதேசம், ஜார்கண்ட் மற்றும் அசாம் உள்ளிட்ட கங்கை நதிப் பகுதியில் ஆர்சனிக் வெளிப்பாடு அதிகமாக உள்ளது.  இது தோல் பிரச்சினைகள், திசு சேதம், சுவாசப் பிரச்சினைகள் மற்றும் பல்வேறு புற்றுநோய்களை ஏற்படுத்தும். பீகாரில் 2021ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், இரத்தத்தில் அதிக ஆர்சனிக் உள்ள 100 பேரில் ஒருவர் தோல், சிறுநீரகம், கல்லீரல், சிறுநீர்ப்பை மற்றும் நுரையீரல் புற்றுநோய்கள் உள்ளிட்ட புற்றுநோய்க்கான அதிக ஆபத்தில் இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

உத்தரப் பிரதேசத்தின் பல்லியாவில், ஆர்சனிக் செறிவுகள் 200 µg/L-ஐ எட்டின. இது உலக சுகாதார அமைப்பு நிர்ணயித்த வரம்பை விட 20 மடங்கு அதிகமாக உள்ளது. 10,000க்கும் மேற்பட்ட புற்றுநோய் மற்றும் பிற நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். பீகாரின், போஜ்பூர் மற்றும் புக்ஸர் மாவட்டங்களில், இதே போன்ற தாக்கங்கள் காணப்படுகின்றன. ஆர்சனிக் நிலத்தடியில் இருந்து வருவது (geogenic) என்றாலும், நிலத்தடி நீர் அதிகமாக எடுப்பது, சுரங்கம் மற்றும் பாசனத்தால் அதன் இயக்கம் மோசமாகிறது. மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியத்தின் (Central Ground Water Board (CGWB)) 2024ஆம் ஆண்டு அறிக்கை உத்தரப் பிரதேசத்தின் 29 மாவட்டங்களில் பாதுகாப்பற்ற ஆர்சனிக் அளவுகளை அடையாளம் காட்டியது. பாக்பட்  பகுதி பாதுகாப்பான வரம்பை விட 40 மி.கி/லிட்டருக்கு 4,000 மடங்கு அதிகமாக பதிவு செய்துள்ளது.

நைட்ரேட் மாசுபாடு வட இந்தியாவில் பரவலாக உள்ளது மற்றும் குழந்தைகளுக்கு கடுமையான அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது. குழந்தை உணவு நைட்ரேட் கலந்த தண்ணீருடன் கலக்கப்படும்போது, அது ‘blue baby syndrome’ எனப்படும் மெத்தெமோகுளோபினீமியாவை ஏற்படலாம். 2023ஆம் ஆண்டு  தேசிய சுகாதார விவரக்குறிப்பு (National Health Profile) ஐந்து ஆண்டுகளில், பஞ்சாப், ஹரியானா மற்றும் கர்நாடகாவில், கடுமையான நைட்ரேட் நச்சுத் தன்மை பாதிப்பின் காரணமாக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கை 28% அதிகரிப்பைப் பதிவு செய்துள்ளது. இன்று, இந்திய மாவட்டங்களில் 56% பாதுகாப்பான நைட்ரேட் அளவை விட அதிகமாக உள்ளன.

‘ blue baby syndrome‘ என்றால் என்ன?      blue baby syndrome என்பது பெரும்பாலும் குழந்தைகளைப் பாதிக்கும் ஒரு உடல்நலப் பிரச்சினையாகும். இது குழந்தைகள் அதிக மாசுப்பாடு உள்ள  நைட்ரேட் தண்ணீரை குடிக்கும்போது இது நிகழ்கிறது.

ஒரு காலத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட புவியியல் மண்டலங்களுக்குள் மட்டுமே இருந்த யுரேனியம், அதிகப்படியான நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சுதல் மற்றும் உர பயன்பாடு காரணமாக அடிக்கடி கண்டறியப்படுகிறது. மால்வா பகுதியில், மத்திய பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம் நடத்திய ஆய்வில் நிலத்தடி நீரில் யுரேனியம் அளவுகள் உலக சுகாதார அமைப்பு நிர்ணயித்த வரம்பான 30 µg/L-ஐ மீறுவதைக் கண்டறிந்தது. இது நாள்பட்ட உறுப்பு சேதம் மற்றும் சிறுநீரகங்களை பாதிக்கும் நச்சுத்தன்மை (nephrotoxicity) ஆகியவற்றின் கடுமையான அபாயங்களை ஏற்படுத்துகிறது. முடிவுகள் 66% மாதிரிகள் குழந்தைகளுக்கும் 44% பெரியவர்களுக்கும் சுகாதார அபாயங்களை ஏற்படுத்துவதாகக் காட்டின.

கர்நாடகாவின் கடினமான பாறை நிலப்பரப்பில் நிலத்தடி நீர் நெருக்கடி ஆழமடைகிறது.

தொழில்துறை வெளியேற்றங்களிலிருந்து கன உலோகங்கள்  ஈயம், காட்மியம், குரோமியம், பாதரசம்  போன்றவை நிலத்தடி நீரில் நுழைகின்றன. இதனால் வளர்ச்சி தாமதங்கள், இரத்த சோகை, நோயெதிர்ப்பு அமைப்பு பிரச்சினைகள் மற்றும் நரம்பியல் பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. கான்பூர் (உ.பி.) மற்றும் வாபி (குஜராத்) ஆகியவற்றில் உள்ள தொழில்துறை தொகுப்புகளுக்கு (industrial clusters) அருகிலுள்ள குழந்தைகளிடையே ஆபத்தான முறையில் அதிக இரத்த ஈய அளவுகள் இருப்பதை இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சிலின் (Indian Council of Medical Research) தேசிய சுற்றுச்சூழல் சுகாதார ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (National Institute for Research in Environmental Health (NIREH)) கண்டறிந்துள்ளது.

கசிவு ஏற்படும் கழிவுநீர் தொட்டிகள் மற்றும் கழிவுநீர் ஊடுருவல் ஆகியவற்றிலிருந்து காலரா, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் ஹெபடைடிஸ் A மற்றும் E ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் பரவத் தொடங்கியுள்ளன. புவனேஸ்வரின் பைகாராபூரில், 500க்கும் மேற்பட்ட குடியிருப்பாளர்கள் சமீபத்தில் கழிவுநீர் மாசுபட்ட நிலத்தடி நீரால் இணைக்கப்பட்ட நீர்வழி நோய் பரவலால் பாதிக்கப்பட்டனர்.

இந்தியா நிலத்தடி நீரை மிக ஆழமாக உறிஞ்சுகிறதா?

இந்த நெருக்கடி ஒரு பிளவுபட்ட ஒழுங்குமுறை அமைப்பில் வேரூன்றியுள்ளது. நீர் (தடுப்பு மற்றும் மாசுபாட்டுக் கட்டுப்பாடு) சட்டம், 1974 (Water (Prevention and Control of Pollution) Act) நிலத்தடி நீரை அரிதாகவே குறிக்கிறது. மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியத்திற்கு சட்டப்பூர்வ அதிகாரம் இல்லை. மேலும், மாநில மாசுபாட்டு கட்டுப்பாட்டு வாரியங்கள் (State Pollution Control Boards (SPCBs)) வளங்கள் குறைவாகவும் தொழில்நுட்ப ரீதியாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டவையாகவும் உள்ளன. தொழிற்சாலைகள் மிகக் குறைந்த கண்காணிப்புடன் இயங்குகின்றன. மேலும், கிராமப்புற மற்றும் அருகிலுள்ள நகர்ப்புறங்களில் சுகாதார வசதிகள் இன்னும் பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன.

முக்கிய கட்டமைப்பு சிக்கல்கள் பின்வருமாறு:

சிதறிய அமைப்பு (Institutional fragmentation): 

மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியம், மாநில மாசுபாட்டு கட்டுப்பாட்டு வாரியங்கள் மற்றும் ஜல் ஷக்தி அமைச்சகம் போன்ற நிறுவனங்கள் தனித்தனியாக செயல்படுகின்றன. தொழிற்சாலைகள் குறைந்தபட்ச மேற்பார்வையுடன் இயங்குகின்றன. மேலும், சுகாதார உள்கட்டமைப்பு, குறிப்பாக ஊரக மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில், பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன.

பலவீனமான சட்ட அமலாக்கம்: 

நீர் சட்டம் நடைமுறையில் உள்ளது. ஆனால், அது சரியாக அமல்படுத்தப்படவில்லை. குறிப்பாக,  நிலத்தடி நீர் வெளியேற்றத்திற்கு. பலவீனமான விதிகள் மற்றும் மோசமான கண்காணிப்பு மாசுபடுத்துபவர்கள் தங்கள் செயல்பாடுகளைத் தொடர அனுமதிக்கின்றன.

உண்மையான மற்றும் அணுகக்கூடிய தரவு இல்லாதது: 

கண்காணிப்பு அரிதாகவே நிகழ்கிறது மற்றும் பரவலாகப் பகிரப்படுவதில்லை. முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள் அல்லது பொது சுகாதார சோதனைகளுக்கான இணைப்புகள் இல்லாமல், மாசுபாடு பெரும்பாலும் கடுமையான உடல்நலப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்திய பின்னரே கண்டறியப்படுகிறது.

அதிகப்படியான நீர் பிரித்தெடுத்தல்: 

அதிகமாக நீரை இறைப்பது நீர் மட்டத்தைக் குறைத்து மாசுக்களை அதிகரிக்கிறது, இதனால் நிலத்தடி நீர் இயற்கை நச்சுகள் மற்றும் உப்பால் மாசுபடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

நிலத்தடி நீரை அதிகமாகப் பயன்படுத்துவது இந்தியாவின் நிலத்தை அமைதியாக மூழ்கடித்து வருகிறது.

மாற்ற வேண்டியவை

இந்தியாவின் நிலத்தடி நீர் நெருக்கடிக்கு கட்டுப்பாடு, தொழில்நுட்பம், சுகாதாரம் மற்றும் பொது பங்கேற்பை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு துணிச்சலான, ஒருங்கிணைந்த மற்றும் பல பரிமாண உத்தி தேவைப்படுகிறது.அவை:

ஒரு தேசிய நிலத்தடி நீர் மாசு கட்டுப்பாட்டு கட்டமைப்பு: 

நிறுவனங்கள் முழுவதும் பொறுப்புகளை தெளிவாக வரையறுத்து, CGWB-ஐ ஒழுங்குமுறை அதிகாரத்துடன் அதிகாரம் அளிக்கிறது.

நவீனமயமாக்கப்பட்ட கண்காணிப்பு உள்கட்டமைப்பு: 

நிகழ்நேர சென்சார்கள், ரிமோட் சென்சிங் மற்றும் திறந்த அணுகல் தளங்களைப் பயன்படுத்துதல், ஆரம்பகால கண்டறிதலுக்காக சுகாதார மேலாண்மை தகவல் அமைப்பு (Health Management Information System (HMIS)) போன்ற சுகாதார கண்காணிப்பு அமைப்புகளுடன் நீர் தரத் தரவை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். 

இலக்கு வைக்கப்பட்ட தீர்வு மற்றும் சுகாதார தலையீடுகள்: 

குறிப்பாக அதிக ஆபத்துள்ள பகுதிகளில் சமூக அளவிலான ஆர்சனிக் மற்றும் ஃவுளூரைடு அகற்றும் அமைப்புகளை நிறுவவும், குழாய் நீர் அணுகல் மற்றும் விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை விரிவுபடுத்த வேண்டும்.

நகர்ப்புற மற்றும் தொழில்துறை கழிவு சீர்திருத்தங்கள்: 

பூஜ்ஜிய திரவ வெளியேற்றத்தை (Zero Liquid Discharge (ZLD)) கட்டாயமாக்குதல், குப்பைக் கிடங்குகளை கண்டிப்பாக ஒழுங்குபடுத்துதல் மற்றும் சட்டவிரோத வெளியேற்றங்களுக்கு அபராதங்களை அமல்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

வேளாண் வேதியியல் சீர்திருத்தம்: 

கரிம விவசாயத்தை ஊக்குவித்தல், உரம் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லி பயன்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்துதல் மற்றும் சமநிலையான ஊட்டச்சத்து மேலாண்மையை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

குடிமக்களை மையமாகக் கொண்ட நிலத்தடி நீர் நிர்வாகம்: 

பாதுகாப்பான நீர் நடைமுறைகளை சோதித்தல், கண்காணித்தல் மற்றும் ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றில் பஞ்சாயத்துகள், நீர் பயனர் குழுக்கள் மற்றும் பள்ளிகளின் ஈடுபாட்டை அதிகரிக்க  வேண்டும்.

வேதியியல் ரீதியாக மாசுபட்ட இடங்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கான நடைமுறை சட்டப்பூர்வமானது

இந்தியாவின் நிலத்தடி நீர் நெருக்கடி இப்போது அளவை விட பாதுகாப்பைப் பற்றியது. தினமும் 600 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் இதை நம்பியுள்ளனர். இது ஒரு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையாக மட்டுமல்லாமல், பொது சுகாதார அவசரநிலையாகவும் மாறுகிறது. நாடு 5 டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதாரமாக மாற இலக்கு வைத்தாலும், மில்லியன் கணக்கானவர்களுக்கு இன்னும் சுத்தமான தண்ணீர் இல்லை.

நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு (Groundwater pollution) மெதுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. இது கண்ணுக்குத் தெரியாதது மற்றும்  பரவக்கூடியது. இருப்பினும், அது அது ஏற்படுத்தும் சேதம் எப்பொழுதும் சரிசெய்ய முடியாததாக இருக்கும்.  நாம் விரைவாக ஒன்றிணைந்து செயல்படவில்லை என்றால், சுத்தமான தண்ணீரின் முக்கியத்துவத்தை அது இல்லாமல் போன பிறகுதான் நாம் உணர முடியும். அதற்கான விலை பணமாக இருக்காது. மாறாக, உயிர்கள் மற்றும் இழந்த எதிர்காலங்களாக இருக்கும்.

டாக்டர் சுதீர் குமார் சுக்லா ஒரு சுற்றுச்சூழல் விஞ்ஞானி மற்றும் நிலைத்தன்மை நிபுணர் (sustainability expert). தற்போது அவர் புது தில்லியில் உள்ள மோபியஸ் அறக்கட்டளையில் தலைமை சிந்தனையாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

Original article:

India’s toxic taps : how groundwater contamination is fuelling chronic illnesses? -Sudheer Kumar Shukla

Read More →

புலம்பெயர்ந்த பீகார் தொழிலாளர்கள் ஒரு கடினமான தேர்வை எதிர்கொள்கின்றனர் -ரங்கராஜன் ஆர்.

 புலம்பெயர்ந்த வாக்காளர்களின் வாக்குரிமையை பறிப்பது (Disenfranchisement) தொடர்பான பிரச்சினை இன்னும் சிக்கலானதாக உள்ளது.  உச்ச நீதிமன்றம் தனது உத்தரவுகளை பிறப்பிக்கும்போது அவற்றைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

வாக்குரிமை பறிப்பது (Disenfranchisement) என்றால் என்ன?     Disenfranchisement என்பது ஒரு நபர் அல்லது ஒரு குழுவின் வாக்குரிமை, அரசியல் உரிமை அல்லது சமூக பங்கேற்பு உரிமை நீக்கப்படுவதை குறிக்கிறது.

கிரேக்க புராணத்தின் முக்கிய காவியமான Odyssey-யில், ஒடிஸியஸ் மன்னன் பாறையில் வசிக்கும் அசுரனான Scylla  மற்றும் கொடிய சுழல்களை உருவகமாகக் கொண்ட அசுரன் சாரிப்டிஸுக்கும் இடையில் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தால் தொடங்கப்பட்ட பீகார் தேர்தல் பட்டியலின் சிறப்பு தீவிர திருத்தத்தில் (Special Intensive Revision (SIR)), வரைவு வாக்காளர் பட்டியலில் (draft electoral roll) இருந்து பெயர்கள் நீக்கப்பட்ட பல புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் இதே போன்ற சிக்கலான சூழ்நிலையை (Predicament) எதிர்கொள்கின்றனர்.

‘இயல்பு  குடியிருப்பாளர்' (ordinarily resident) என்றால் என்ன?

மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1950இன் விதிகளின்படி, இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தால் வாக்காளர் பட்டியல்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் (Representation of the People (RP) Act)) பிரிவு 19இன் படி, ஒரு நபர் தனது வாக்காளர் பட்டியலில் சேர்ப்பதற்கு ஒரு தொகுதியில் 'இயல்பு குடியிருப்பாளராக' இருக்க வேண்டும். இதனால் அவர் அந்தத் தொகுதியுடன் உண்மையான தொடர்புகளைக் கொண்டிருப்பதை உறுதி செய்து கொள்ள முடியும். இது பொறுப்புணர்வுள்ள பிரதிநிதித்துவத்தை பராமரிக்க உதவுகிறது. இது மோசடியான பதிவுகளைத் தடுப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

பிரிவு 20, 'இயல்பு  குடியிருப்பாளர்' என்ற சொல்லின் பொருளை விளக்குகிறது. ஒரு தொகுதியில் ஒரு நபர் சொந்தமாக வீடு வைத்திருப்பதாலோ மட்டுமே அவர் அந்தத் தொகுதியில் 'இயல்பு  குடியிருப்பாளர்' கருதப்படக்கூடாது என்று இந்த சட்டப்பிரிவு குறிப்பிடுகிறது. இருப்பினும், தற்காலிகமாக தங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே இருக்கும் ஒருவரை அங்கு "இயல்பு  குடியிருப்பாளராக" கருதலாம். 2010ஆம் ஆண்டில், நீண்ட காலமாக வெளிநாட்டில் வசிக்கும் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் கூட, தங்கள் கடவுச்சீட்டு (passport) முகவரியில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள தொகுதியில் பதிவு செய்து வாக்களிக்க அனுமதிக்கும் வகையில் பிரிவு 20A சேர்க்கப்பட்டது.

தேர்தல் ஆணையம் சிறப்பு தீவிர திருத்த செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாக, தங்கள் வசிப்பிடத்தில் காணப்படாத அல்லது கணக்கெடுப்பு படிவங்களைச் சமர்ப்பிக்காத வாக்காளர்களை 'நிரந்தரமாக இடம்பெயர்ந்தவர்கள்/காணப்படாதவர்கள்' (permanently shifted/not found) என வகைப்படுத்தி, அவர்களை வரைவு வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து நீக்கியுள்ளது.

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(e), ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் வசிக்கவும் குடியேறவும் (fundamental right to reside) அடிப்படை உரிமையை உறுதி செய்கிறது. இதன்படி, எந்தவொரு குடிமகனும் விரும்பினால், தனது வாக்கை இந்தியாவில் எங்கு வேண்டுமானாலும் தங்கள் புதிய வசிப்பிடத்திற்கு மாற்றிக்கொள்ள உரிமை உண்டு இந்த பிரிவு கூறுகிறது.

புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் தொடர்பாக இந்தப் பிரச்சினை எழுகிறது. 2020-21ஆம் ஆண்டின் கால இடைவெளி தொழிலாளர் நலன் கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)), இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் 11% பேர் வேலைவாய்ப்பு தொடர்பான காரணங்களால் புலம்பெயர்ந்துள்ளனர் (migrated) என்று மதிப்பிட்டுள்ளது. 15 கோடி வாக்காளர்கள் தங்கள் மாநிலங்களுக்குள் அல்லது வெளியே புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களாக இருப்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள், குறுகிய கால அல்லது நீண்ட கால, தங்கள் பகுதியில் வாய்ப்புகள் இல்லாததால் புலம்பெயர்கின்றனர். பல புலம்பெயர் கட்டுமான மற்றும் பாதுகாப்புத் தொழிலாளர்கள் தனியாக (குடும்பம் இல்லாமல்) புலம்பெயர்கின்றனர். அவர்கள் தங்கள் பணியிடத்தில் தற்காலிக குடிசைகள் அல்லது வசிப்பிடங்களில் வாழ்கிறார்கள் மற்றும் தங்கள் வேலையின் ஒரு பகுதியாக ஒரு மாநிலத்திற்குள் அல்லது பல்வேறு மாநிலங்களில் கூட ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்கின்றனர். அவர்கள் சீரான இடைவெளியில் தங்கள் சொந்த மாநிலத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று, தங்கள் குடும்பங்கள் வசிக்கும் இடத்திலிருந்தும், சொத்துக்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்தும் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

இந்திய தேர்தல் ஆணையம் & அன்ஆர் vs டாக்டர் மன்மோகன் சிங் & மற்றவர்கள் (Election Commission Of India & Anr vs Dr. Manmohan Singh & Ors) (1999) வழக்கில், குவாஹாட்டி உயர் நீதிமன்றம், 'இயல்பு குடியிருப்பாளர்' என்ற சொல் அந்த இடத்தில் வழக்கமாக வசிப்பவரைக் குறிக்கும் என்று சுட்டிக்காட்டியது. அது நிரந்தர தன்மையுடையதாக இருக்க வேண்டும். தற்காலிகமாகவோ அல்லது சாதாரணமாகவோ இருக்கக் கூடாது. ஒரு நபர் நிரந்தரமாக அங்கே வசிக்கும் நோக்கம் கொண்ட இடமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு நியாயமான மனிதன் அவனை/அவளை அந்த இடத்தின் குடியிருப்பாளராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்தப் பகுதியில் நிரந்தரமாக வசிக்கவில்லை என்றாலும், அவர்கள் அங்கு 'இயல்பு குடியிருப்பாளர்' என்ற கருத்தை இன்னும் பூர்த்தி செய்கிறார்கள் என்று நீதிமன்றங்கள் நம்புகின்றன.

சட்டபூர்வமான தன்மை vs உண்மையான அரசியல் (realpolitik)

மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் கீழ், தங்கள் சொந்த மாநிலம்/தொகுதியை விட்டு வெளியேறிய புலம்பெயர்ந்தோர், அவர்கள் வசிக்கும் புதிய வசிப்பிடத்தில் வாக்காளராகப் பதிவு செய்யலாம் என்று கூறுகிறது. இருப்பினும், பல புலம்பெயர்ந்தவர்கள் தங்கள் வாக்கை மாற்ற ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அவர்களிடம் தங்கள் புதிய வசிப்பிடத்தில் ஆதார் அட்டையைத் தவிர வேறு எந்த ஆவணமும் இல்லாமல் இருக்கலாம். இருப்பினும், இது சிறப்பு தீவிர திருத்த செயல்முறையின் கீழ் புதிய வாக்காளர் பதிவுக்கான தகுதியுள்ள ஆவணங்களின் பட்டியலில் இல்லை. மேலும், நீதிமன்றங்களால் வகுக்கப்பட்ட இயல்பு குடியிருப்பாளர்' என்ற நிபந்தனைகளை அவர்கள் பூர்த்தி செய்கிறார்களா என்பதை சவால் செய்யலாம்.

சட்ட வாதங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, புலம்பெயர்ந்தோர் இடம்பெயர்ந்த மாநிலங்களில் உள்ள அரசியல் பிரச்சினைகளை புறக்கணிக்க முடியாது. இந்த மாநிலங்களில் உள்ள பிராந்திய கட்சிகள் புலம்பெயர்ந்தோரை தங்கள் வாக்காளர் பட்டியலில் சேர்ப்பது குறித்து கவலைகளை எழுப்புகின்றன. இந்த புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் நிரந்தர குடியிருப்பாளர்கள் இல்லாததால் இது ஜனநாயக செயல்முறைக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

புலம்பெயர்ந்தவர்கள் தங்கள் மாநிலங்களில் உள்ள அரசியல் பிரச்சினைகளைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. எனவே இந்த தேர்தல்களில் வாக்களிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். புலம்பெயர்ந்தவர்களை சட்டப்படி (de jure) உள்-புலம்பெயர்வு மாநிலங்களின் பட்டியல்களில் சேர்க்கலாம் என்று வாதிடலாம் என்றாலும், அவர்களின் பணியிடத்தில் உள்ள சமூக மற்றும் அரசியல் பிரச்சினைகள் காரணமாக அது அவர்களின் நடைமுறை வாக்குரிமை இழப்புக்கு (de facto disenfranchisement) வழிவகுக்கலாம். சிறப்பு தீவிர திருத்தத்துடன் இணைக்கப்பட்ட வழக்குகளில் தீர்ப்புகளை வழங்கும்போது உச்ச நீதிமன்றம் இந்த காரணிகளைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

நியாயமான மற்றும் உள்ளடக்கிய செயல்முறையை நோக்கி (Towards a fair and inclusive process)

இந்தியாவில், பல நகரங்களில், வாக்குச் சாவடிகள் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து 500 மீட்டருக்கும் குறைவான தூரத்தில் இருந்தாலும், கிட்டத்தட்ட பாதி வாக்காளர்கள் வாக்களிக்கச் செல்வதில்லை. பெரும்பாலான வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களும் தேர்தல் நாளில் தங்கள் தொகுதிக்கு வர முடியாததால் வாக்களிப்பதில்லை.

புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை அவர்களின் உண்மையான வசிப்பிடத்தில் சேர்ப்பதற்கான வழக்குக்கு இந்த வாதங்கள் முன்வைக்கப்படலாம் என்றாலும், தேர்தல்களில் அவர்கள் வாக்களிக்காமல் இருப்பதற்க்கு இது ஒரு காரணமாக இருக்க முடியாது. வாக்குப்பதிவு நாளில் சட்டப்பூர்வ விடுமுறையின் கடுமையான அமலாக்கத்தை உறுதி செய்தல் மற்றும் அதிக சிறப்பு பேருந்துகள் மற்றும் ரயில்கள் இயக்குதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் ஒரு மாநிலத்திற்குள் தேர்தல் செயல்முறையில் புலம்பெயர்ந்தவர்களின் பங்கேற்பை திறம்பட அதிகரிக்க முடியும். 

மாநிலங்களுக்கிடையேயான புலம்பெயர் வாக்காளர்களைப் பொறுத்து, தேர்தல் ஆணையம்  72 தொகுதிகள் வரை கையாளக்கூடிய பல தொகுதி தொலை மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தின் (Multi Constituency Remote Electronic Voting Machine (RVM)) சோதனையை உருவாக்கியிருந்தது. இது 2023ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசியல் கட்சிகளுக்கு ஒரு செயல்முறையை நிகழ்த்த திட்டமிட்டிருந்தது. இருப்பினும், அரசியல் கட்சிகள் எழுப்பிய கவலைகள் மற்றும் நிர்வாக சவால்கள் காரணமாக இது குறுகிய காலம் மட்டுமே நீடித்தது. 

புதிய தொழில்நுட்பங்களுடன், தொலைதூர வாக்களிப்புக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அமைப்பை உருவாக்குவது சாத்தியமாக இருக்க வேண்டும். அதுவரை, அதிக ரயில்கள் மற்றும் பிற போக்குவரத்து சேவைகளை இயக்குவது, புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களுக்கு பயணத்திற்காக சில கூடுதல் நாட்கள் ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு வழங்குவது போன்ற நடவடிக்கைகள் தேர்தல்களில் அவர்களின் பங்கேற்பை அதிகரிக்க உதவும்.

மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நாடாளுமன்றம், புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் எங்கு வாக்களிக்க விரும்புகிறார்கள் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைப் பாதுகாக்க மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தில் (Representation of the People (RP) Act)) தேவையான  திருத்தங்கள் மேற்கொள்வது குறித்து பரிசீலிக்க வேண்டும்.

ரங்கராஜன் R. முன்னாள் இந்தியா ஆட்சிப்பணி அதிகாரி மற்றும்  Courseware on Polity Simplified புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆவார்.

Original article:

The Bihar migrant worker, a Scylla-Charybdis moment -Rangarajan R.

Read More →