மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் கட்டணம் செலுத்துதல் தொடர்பான தீர்ப்பு, கல்வி உரிமை உத்தரவாதம் மற்றும் அதன் நோக்கத்தை எவ்வாறு வலியுறுத்துகிறது? -அமால் ஷேக்

 இந்த உத்தரவு, பள்ளிக் கல்வியின் தொடர்ச்சியிலிருந்து நிலுவைத் தொகையை வசூலிப்பதில் உள்ள சிக்கலைப் பிரிக்கிறது. பள்ளிகள் சட்டத்தின்படி கட்டணங்களை வசூலிக்க முடியும். இருப்பினும், ஒரு குழந்தையை தொடக்கக் கல்வியிலிருந்து நீக்கி கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

கடந்த வாரம், மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் நாக்பூர் அமர்வு தீர்ப்பளித்ததாவது, கட்டணம் செலுத்தாததற்காக 13 வயது மாணவனை வெளியேற்ற முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அந்தக் குழந்தை கட்டாயக் கல்வி சட்டத்தின் கீழ் வரும் வயதுக்குட்பட்டவர் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

நீதிபதிகள் அனில் கிலோர் மற்றும் ராஜ் வகோட் ஆகியோர் அடங்கிய நீதிமன்ற அமர்வு, 7-ம் வகுப்பு மாணவர் ரூ.23,900 கட்டணம் செலுத்தத் தவறியதால், தனியார் பள்ளி வழங்கிய மாற்றுச் சான்றிதழை (transfer certificate (TC)) ரத்து செய்தது. மாணவனை உடனடியாக மீண்டும் சேர்க்க வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.

கல்வி உரிமை மாநில பள்ளி கட்டண ஒழுங்குமுறைச் சட்டங்களுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது என்பது குறித்து இந்தத் தீர்ப்பு முக்கியமானதாக அமைகிறது. இது தொடர்பான சட்டங்கள் கீழே குறிப்பிட்டுள்ளன, 

கேள்விக்குரிய சட்டங்கள்

சட்டக் கட்டமைப்பு (legal framework) இரண்டு சட்டங்கள் மற்றும் ஒரு அரசியலமைப்பு விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21-A, 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதி செய்கிறது. இந்த உத்தரவாதம், குழந்தைகள் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டம்-2009 (Right of Children to Free and Compulsory Education Act (RTE)) மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 3(1) இந்த வயதிற்குட்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையும் "அவரது தொடக்கக் கல்வியை முடிக்கும்வரை அருகிலுள்ள பள்ளியில் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி பெறும் உரிமையைப் பெற வேண்டும்" என்று வழங்குகிறது.

சட்டத்தின் பிரிவு 16, மேலும் "ஒரு பள்ளியில் சேர்க்கப்படும் எந்தவொரு குழந்தையும் தொடக்கக் கல்வி முடியும் வரை எந்த வகுப்பிலும் தடுத்து வைக்கப்படவோ (held back) அல்லது பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்படவோ (expelled from school) கூடாது" என்று கூறுகிறது.

தனித்தனியாக, மகாராஷ்டிரா கல்வி நிறுவனங்கள் (கட்டண ஒழுங்குமுறை) சட்டம்-2011, (Maharashtra Education Institutions (Regulation of Fee) Act) தனியார் உதவி பெறாத பள்ளிகள் எவ்வாறு கட்டணத்தை வசூலிக்கலாம் என்பதை நிர்வகிக்கிறது. வசூலிக்கப்படாத கட்டணங்கள் தொடர்பாக விவாதிக்கப்பட்ட மத்திய விதி பிரிவு 3A ஆகும். இந்தப் பிரிவு பின்னர் சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. பள்ளிகளில் தாமதமாக கட்டணம் செலுத்துவதற்கு அல்லது கட்டணம் செலுத்தாததற்கு அபராத வட்டி வசூலிக்கவும் அனுமதிக்கிறது.

நீதிமன்றத்தின் முன் இருந்த முக்கியக் கேள்வி என்னவென்றால், நிதி அபராதம் விதிக்கும் இந்த அதிகாரத்தை ஒரு பள்ளி ஒரு மாணவனை நீக்குவதற்கு ஒரு காரணமாகக் கருதப்படுமா என்பதுதான்.

நீதிமன்றத்தின் முன் உள்ள சர்ச்சை

மாணவி 2023-2024-ஆம் ஆண்டில் ஃபாதர் ஆக்னஸ் பள்ளியில் (Father Agnes School) 6-ம் வகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டு 2024-2025-ஆம் ஆண்டில் 7-ம் வகுப்பிற்கு மாற்றப்பட்டார்.

இந்த நேரத்தில், அவரது தந்தை அதிகாரிகளிடம் புகார் அளித்தார். அதில், பள்ளியானது "குழந்தைகளை லாபம் ஈட்டுவதிலும் சுரண்டுவதிலும் ஈடுபட்டுள்ளது. குறிப்பாக, தன்னிச்சையாக கட்டணங்களை நிர்ணயிப்பதன் மூலமும், தேசிய கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி கவுன்சில் (NCERT) புத்தகங்களைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்றும் அவர் குற்றம் சாட்டினார்.

இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை பள்ளி மறுத்தது. தந்தை "அரசியல் ஆதாயம்" தேட முயற்சிப்பதாகவும், அவர் பொய்யான புகார்களைப் பதிவு செய்ததாகவும் கூறியது. மேலும் "தனது மகளுடன் சேர்ந்து பெட்ரோல் ஊற்றி தற்கொலை செய்து கொள்வதாக அச்சுறுத்தல் விடுத்துள்ளார்" என்றும் பள்ளி தரப்பில் வாதிட்டது. கூடுதலாக, 6 மற்றும் 7-ம் வகுப்புகளுக்கான கட்டணம் ரூ.23,900 செலுத்தப்படவில்லை என்றும் பள்ளி கூறியது.

மார்ச் 2025-ல், பள்ளி ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டது. நிலுவையில் உள்ள கட்டணங்கள் மூன்று நாட்களுக்குள் செலுத்தப்படாவிட்டால், மாற்றுச் சான்றிதழ் (transfer certificate (TC)) வழங்கப்படும் என்று அது கூறியது. பின்னர், மாற்றுச் சான்றிதழ் (TC) வழங்கப்பட்டது.

கட்டணம் செலுத்த முயன்றதாக தந்தை கூறினார். இருப்பினும், பள்ளி வளாகத்திற்குள் நுழைய தனக்கு தவறுதலாக, வலுக்கட்டாயமாக மறுப்பு தெரிவிக்கப்பட்டதாக அவர் கூறினார்.

பள்ளி இரண்டு முக்கிய வாதங்களை முன்வைத்தது. அது சி.பி.எஸ்.இ உடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு உதவி பெறாத சிறுபான்மை நிறுவனம் என்பதால் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டம் (RTE) அதற்குப் பொருந்தாது. மேலும், கட்டண ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் பணம் செலுத்தாததற்கான மீட்பு நடவடிக்கைகளை அனுமதித்தது.

நீதிமன்றம் சட்டத்தை எவ்வாறு விளக்கியது?

இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் (RTE) சட்டத்தின் பொருந்தக்கூடிய தன்மை குறித்து, சி.பி.எஸ்.இ (CBSE) உடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு உதவி பெறாத சிறுபான்மை நிறுவனமாக, அது சட்டத்தின் கட்டமைப்பிற்கு வெளியே உள்ளது என்று பள்ளி வாதிட்டது. உச்சநீதிமன்ற முந்தைய தீர்ப்புகளை நம்பி, சிறுபான்மை உதவி பெறாத நிறுவனங்கள் நிர்வாக சுயாட்சியைத் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன என்றும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் (RTE) சட்ட ஆட்சியின்கீழ் செயல்பட கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்றும் அது சமர்ப்பித்தது.

பள்ளியின் சொந்த ஒழுங்குமுறை பதிவுகளை சரிபார்த்து உயர்நீதிமன்றம் அந்தக் கோரிக்கையை ஆய்வு செய்தது.

2007-ம் ஆண்டில், மகாராஷ்டிரா அரசு தடையில்லாச் சான்றிதழை (No Objection Certificate) வழங்கியது என்பதை நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இந்தச் சான்றிதழ் பள்ளியை சி.பி.எஸ்.இ பிரிவை நடத்த அனுமதித்ததுடன், அது ஒரு நிபந்தனையுடன் வந்தது. மகாராஷ்டிரா அரசு நிர்ணயித்த விதிகள் மற்றும் விதிமுறைகளைப் பள்ளி பின்பற்ற வேண்டும். அது "2009-ம் ஆண்டின் சட்டத்தின் விதிகள் பொருந்தும்" என்பதைக் குறிக்கும் ஏப்ரல் 2022 ஒப்புதல் கடிதத்தையும் ஆய்வு செய்தது.

2022-ம் ஆண்டு ஒப்புதல் "கட்டாயத்தின் கீழ்" பெறப்பட்டது என்று பள்ளி வாதிட்டது. எந்தவொரு சட்ட நடவடிக்கையிலும் பள்ளி இந்த ஒப்புதலை சவால் செய்யவில்லை என்று நீதிமன்றம் பதிவு செய்தது. இரண்டு தகவல்தொடர்புகளையும் ஒன்றாகப் படித்த நீதிமன்ற அமர்வு, நிர்வாகம் இணைப்புச் சலுகையின் பலனை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதேநேரத்தில், அதனுடன் வரும் பொறுப்புகளை நிராகரிக்கமுடியாது என்றும் அது கூறியது.

இந்த நிலைப்பாட்டை "நியாயமற்றத் தன்மை மற்றும் தன்னிச்சையான நடவடிக்கையின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எடுத்துக்காட்டு" என்று கூறி, நிர்வாகம், ஒரே நேரத்தில் "இரண்டு முரண்பட்ட நிலைப்பாடுகளை எடுக்க முடியாது" என்று அது கூறியது.

இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் (RTE) சட்டம் பொருந்தும் என்று கருதப்பட்டவுடன், பிரிவு 16 தீர்க்கமானதாக மாறியது. மாணவருக்கு 13 வயதால், இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் (RTE) சட்டப் பிரிவின்கீழ் அனுமதிக்கப்பட்ட மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, 6 முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் இந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இந்தப் பாதுகாப்பு வயதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

கட்டண வசூல் தொடர்பாக, மகாராஷ்டிரா கல்வி நிறுவனங்கள் (கட்டண ஒழுங்குமுறை) சட்டம்-2011-ன் (Maharashtra Educational Institutions (Regulation of Fee) Act) பிரிவு 3A நிதி அபராதங்களை அனுமதிக்கிறது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இது வெளியேற்றத்தை அனுமதிக்காது.

இந்த உத்தரவு இரண்டு பிரச்சினைகளை தெளிவாகப் பிரிக்கிறது. ஒன்று செலுத்தப்படாத கட்டணங்களை (unpaid fees) வசூலிப்பது. மற்றொன்று பள்ளிப்படிப்பைத் தொடர குழந்தையின் உரிமை (child’s right to continue schooling) ஆகும். பள்ளிகள் சட்டத்தின்படி கட்டணங்களை வசூலிக்கலாம். இருப்பினும், கட்டணத்தை அமல்படுத்துவதற்காக ஒரு குழந்தையை தொடக்கக் கல்வியிலிருந்து அவர்கள் நீக்க முடியாது.

Original article : How Bombay HC ruling on fee payment highlights Right to Education guarantee, its scope?. -Amaal Sheikh

Read More →

விபி-ஜி ராம் ஜி மசோதா மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதிச் சட்டத்தை (MGNREGA) அழித்து, கிராமப்புற இந்தியாவின் வேலை செய்யும் உரிமையை பலவீனப்படுத்துகிறது -நிகில் டே மற்றும் அருணா ராய்

இந்த மசோதா முழுமையாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டும். மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதிச் சட்டத்தில் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act (MGNREGA)) பல சிக்கல்கள் இருந்தபோதிலும், அது கிராமப்புற இந்தியாவிற்குச் சிறப்பாகப் பணியாற்றியுள்ளது. மேலும், பொருளாதார நெருக்கடி காலங்களில் இந்தியாவிற்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்துள்ளது. இது, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தின் (MGNREGA) தற்போதைய கட்டமைப்புக்குள்ளேயே பல மேம்பாடுகளைச் செய்திருக்க முடியும்.

டிசம்பர் 15 அன்று, எந்தவொரு முன் ஆலோசனைமின்றி, மத்திய அரசு மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதிச் சட்டத்தை (MGNREGA) ரத்து செய்து, அதற்குப் பதிலாக வளர்ந்த இந்தியா வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கான உத்தரவாதத் திட்டம் (கிராமப்புறம்) — விபி-ஜி ராம் ஜி மசோதா-2025-ஐ (Viksit Bharat Guarantee for Rozgar and Ajeevika Mission (Gramin), or the VB-G RAM G Bill) அறிமுகப்படுத்த திட்டமிட்டது. உண்மையில், இந்த மசோதா இரண்டு தனித்தனி சட்டங்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், MGNREGA மற்றும் விபி-ஜி ராம் ஜி திட்டம் ஆகியவை அவற்றின் நோக்கம் மற்றும் குறிக்கோளின் அடிப்படையில் வேறுபட்டவை.

இந்த மசோதா, மக்கள் வேலை செய்யும் அனுமதிக்கும் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தின் (MGNREGA) அடிப்படை உரிமையை நீக்குகிறது. உண்மையில், இந்த மசோதாவில் வேலை செய்வதற்கான உரிமை என்ற அம்சமே இல்லை. இந்த மசோதாவின் நோக்கம் மற்றும் காரணங்கள், "திறனற்ற உடல் உழைப்பு வேலைகளைச் செய்ய முன்வரும் வயது வந்த உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒவ்வொரு கிராமப்புறக் குடும்பத்திற்கும் ஒவ்வொரு நிதியாண்டிலும் 125 நாட்கள் ஊதிய வேலைவாய்ப்பிற்கான சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதத்தை வழங்குவதன் மூலம், வளர்ந்த இந்தியா @2047 (Viksit Bharat @2047) என்ற தேசிய தொலைநோக்குப் பார்வைக்கு இணையாக ஒரு கிராமப்புற மேம்பாட்டுக் கட்டமைப்பை நிறுவுவதற்கான ஒரு மசோதா" என்று கூறப்பட்டிருந்தாலும், இது உண்மைக்குப் புறம்பானது.

இருப்பினும், ஜி ராம் ஜி மசோதா, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் வழங்கிய முக்கிய உத்தரவாதங்களை பலவீனப்படுத்துகிறது. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) மத்திய அரசால் நிதியளிக்கப்படும், தேவைக்கேற்ப செயல்படுத்தப்படும் வேலைவாய்ப்புத் திட்டமாகும். இது இந்தியாவின் ஒவ்வொரு கிராமப்புறக் குடும்பத்திற்கும் 100 நாட்கள் வேலைக்கு உத்தரவாதம் அளித்தது. இந்த மசோதா MGNREGA மற்றும் அதன் சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதங்களை ரத்து செய்து, அதற்குப் பதிலாக எந்த உத்தரவாதங்களையும் வழங்காத ஒரு மத்திய அரசுத் திட்டத்தைக் கொண்டுவருகிறது. இது உண்மையில் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்திற்கு (MGNREGA) முந்தைய காலத்தில் கட்டமைக்கப்பட்ட திட்டமான,  ஜவஹர் ரோஜ்கார் யோஜனா (Jawahar Rozgar Yojana(JRY)) மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (Employment Assurance Scheme) போன்ற திட்டங்கள் கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு "உறுதி" என்ற பெயரை மட்டுமே கொண்டிருந்தன. மேலும், நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் 10 நாட்களுக்கும் குறைவான வேலைவாய்ப்பையே வழங்கின.

முன்மொழியப்பட்ட சட்டத்தில் உள்ள நான்கு பிரிவுகளே, சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதம் என்று கூறப்படுவது எவ்வளவு தவறாக வழிநடத்துகிறது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. இந்த மசோதாவின் முக்கிய சட்டப் பிரிவுகள் மற்றும் துணைப் பிரிவுகளை ஆராய்ந்து, அவற்றின் உண்மையானத் தாக்கங்களைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். 

முதலாவதாக, மசோதாவின் பிரிவு 4(5) குறிப்பிடுவதாவது, “மத்திய அரசால் பரிந்துரைக்கப்படக்கூடிய புறநிலை அளவுகோல்களின் அடிப்படையில், ஒவ்வொரு நிதியாண்டுக்கும் மாநில வாரியான திட்ட ஒதுக்கீட்டை மத்திய அரசு நிர்ணயிக்கும்.” இது சட்டத்தின் மூலம் ஒரு குடும்பத்திற்கு 100 நாட்கள் வேலைக்கு உத்தரவாதம் அளித்த, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) என்பது அடிமட்டத்திலிருந்து தொடங்கப்பட்ட, தேவை அடிப்படையிலான வேலைவாய்ப்புத் திட்டமாக இருந்தது. இந்த அணுகுமுறை இப்போது ஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையிலான திட்டமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இதில், மத்திய அரசும் அதன் அதிகாரத்துவ அமைப்பும், ஒதுக்கீட்டின் அளவை மாற்றுவதற்கும் நிர்ணயிப்பதற்கும் முழு சுதந்திரம் பெற்றுள்ளன. அதற்கான விதிமுறைகளும் காரணங்களும் உண்மையில் மத்திய அரசாலேயே பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.

இரண்டாவதாக, இந்த மசோதாவின் பிரிவு 5 (1) கிராமப்புற இந்தியா முழுவதும் வேலை செய்வதற்கான உலகளாவிய உரிமை என்ற கருத்தை தகர்க்கிறது. இந்த மசோதா குறிப்பிட்டதாவது, “வேறுவிதமாக வழங்கப்பட்டாலன்றி, மத்திய அரசால் அறிவிக்கப்படக்கூடிய மாநிலத்தில் உள்ள கிராமப்புறப் பகுதிகளில், திறனற்ற உடல் உழைப்பு வேலை செய்ய (unskilled manual work) முன்வரும் வயது வந்த உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும், இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட திட்டத்தின்படி, ஒரு நிதியாண்டில் 125 நாட்களுக்குக் குறையாத உத்தரவாத வேலைவாய்ப்பை மாநில அரசு வழங்கும்.” இதன் மூலம், இந்தத் திட்டம் மத்திய அரசால் அறிவிக்கப்படும் நாட்டின் சில பகுதிகளில் மட்டுமே செயல்படுத்தப்படும் என்பதை மத்திய அரசு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. அந்தப் பகுதிகளில்கூட, மத்திய அரசின் விதிமுறைகளின்படி 125 நாட்கள் வேலை வழங்குவதற்கு மாநில அரசுகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட வேலை நாட்களை 100-லிருந்து 125 நாட்களாக அதிகரிப்பது என்பது ஒரு வெற்று வாக்குறுதியாகும். ஏனெனில், வேலைக்கான தேவையைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறிய நிதி ஒதுக்கீடுகளால் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் நிதி நெருக்கடிக்கு உள்ளானது. இதன் விளைவாக, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தாலேயேகூட ஒரு வருடத்திற்கு சுமார் 50-55 நாட்கள் வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே வழங்க முடிந்தது.

மூன்றாவதாக, கிராமப்புற வேலையின்மை மற்றும் துயரத்தைக் குறைக்கும் பொருட்டு, மாநிலங்கள் ஒரு வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தை நடத்துவதற்குத் தங்களின் சொந்த வளங்களைப் பயன்படுத்தி, மிகவும் பரவலான மற்றும் வலுவான ஒரு வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தை நடத்த முடிவு செய்தால், மாநிலங்களால் செலவிடப்படும் எந்தவொரு பணமும் மத்திய அரசால் தீர்மானிக்கப்பட்ட விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டதாக இருக்கும். பிரிவு 4(6) குறிப்பிடுவதாவது, “ஒரு மாநிலம் தனது அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒதுக்கீட்டிற்கு அப்பால் செய்யும் எந்தவொரு செலவும் மாநில அரசாங்கத்தால் ஏற்கப்பட வேண்டும் என்றும், இது மத்திய அரசால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட முறை மற்றும் நடைமுறையின்படி செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் அது கூறுகிறது”.

புதிய சட்டத்தின் கீழ் உள்ள திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாக மாற்றக்கூடிய ஒரு நான்காவது அம்சம், பிரிவு 22 (2)-இல் உள்ளது. அது, “இது, மத்திய அரசுக்கும், மாநில அரசுக்கும் இடையேயான நிதிப் பகிர்வு முறை 60:40 ஆக இருக்கும்” என்று கூறுகிறது. இது வடகிழக்கு மாநிலங்கள், மலை மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களுக்கு இந்த விகிதம் 90:10 ஆக இருக்கும் என்று குறிப்பிடுகிறது. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தின் (MGNREGA) பிரிவு 22-ன் கீழ், மத்திய அரசு தொழிலாளர் செலவில் 100 சதவீதமும் (இதன் மூலம் ஒரு தேசிய வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத்தை உறுதி செய்தது) மற்றும் மூலப்பொருட்களுக்கான செலவில் 75 சதவீதமும் வழங்கியது. இதன் விளைவாக, மொத்தச் செலவில் மத்திய அரசின் பங்கு குறைந்தபட்சம் 90 சதவீதமாக இருந்தது. மேலும், நிதிப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால், வேலையின்மை நிலைகள் மற்றும் நிதிப் பற்றாக்குறையால் ஊதியப் பணம் வழங்குவதில் தாமதம் ஏற்படும்போது, ​​அதற்கான இழப்பீட்டிற்கும் மத்திய அரசே பொறுப்பாக இருந்தது. புதிய ஜி ராம் ஜி திட்டத்தின் கீழ், அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளும் மத்திய அரசிடம் இருக்கும் ஒரு திட்டத்திற்கு நிதியளிக்க 40 சதவீதத்தை வழங்க மாநிலங்கள் விரும்புமா என்பது மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியது. எல்லா சாத்தியக்கூறுகளின்படியும், இந்த மசோதாவின் நோக்கம் மற்றும் காரணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, "வளமிக்க மற்றும் மீள்திறன் கொண்ட கிராமப்புற இந்தியாவிற்கான அதிகாரம், வளர்ச்சி, ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் முழுமையான செயலாக்கம்" ஆகியவற்றை நோக்கிய வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதங்கள் மக்களை ஈர்க்காமலும், போதுமான மத்திய நிதி இல்லாததாலும் இத்திட்டம் ஒரு தோல்வியடைந்த திட்டமாகிவிடும்.

இந்த மசோதா முழுமையாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டும். கிராமப்புற மக்களுக்கு இதை மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாகவோ அல்லது பயனுள்ளதாக்குவதற்கோ இதில் "சீர்திருத்தம்" என்ற பெயரில் எதுவும் வழங்காது. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தில் பல சிக்கல்கள் இருந்தன. இருப்பினும், இந்த சிக்கல்களில் பெரும்பாலானவை மோசமான செயல்படுத்தலால் ஏற்படுகின்றன. இந்த சிக்கல்கள் இருந்தபோதிலும், MGNREGA கிராமப்புற இந்தியாவுக்கு நன்றாக சேவை செய்துள்ளது. மேலும், பொருளாதார நெருக்கடி காலங்களில் இந்தியாவிற்கு மிகவும் சிறப்பாகப் பணியாற்றியுள்ளது. காலநிலை நெருக்கடியை நிவர்த்தி செய்யவும், சிறந்த நீர் மற்றும் வள மேலாண்மைக்கும் இந்தியாவிற்கு உதவவும், அதன் தற்போதுள்ள கட்டமைப்புக்குள்ளேயே பலவற்றை வலுப்படுத்தியிருக்க முடியும். 

மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) என்பது, 'ஒவ்வொரு கைக்கும் வேலை கொடுங்கள், ஒவ்வொரு வேலைக்கு முழு ஊதியம் கொடுங்கள்' என்ற பிரபலமான முழக்கத்துடன் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு மக்கள் சட்டம் ஆகும். இது 100 நாட்களுக்கும் மேலான வேலைக்கான உரிமைகளை வழங்கியது, கிராமப்புற நிர்வாகத்தை சீர்திருத்த உதவியது. மேலும், மக்கள் தங்கள் வேலைக்கான உரிமையைப் போராடிப் பெறுவதற்கு அதிகாரம் அளிக்கும் குறைந்தது 10 உரிமைகளை வழங்கியது. திட்டச் செயலாக்கத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சமூகத் தணிக்கைகள் தொடர்பான விதிகளைத் தவிர, இந்தச் சட்டம் MGNREGA-வின் பெரும்பாலான உரிமைகளை பலவீனப்படுத்துகிறது. இதில் பரவலாக்கப்பட்ட திட்டமிடல் நீர்த்துப்போகச் செய்யப்படுவதும் அடங்கும். குறிப்பிடும்படி, நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்களிலும் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள இலக்குகளை ஜி ராம் ஜி மூலம் ஒருபோதும் அடைய முடியாது. உண்மையில், அந்த நோக்கங்களுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டுமானால், இந்த மசோதா திரும்பப் பெறப்பட வேண்டும். மேலும், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) மேம்படுத்தப்பட்ட குறைந்தபட்ச ஊதியத்துடன் 125 நாட்களாக உயர்த்தப்பட வேண்டும். அப்போதுதான், ஒவ்வொரு இந்தியனின் மிகவும் நியாயமான கோரிக்கையான, “ஒவ்வொரு கையும் வேலை பெறுவது, மற்றும் அனைத்து வேலையும் நியாயமான கூலி பெறுவது” என்ற இலக்கை நாம் நெருங்க முடியும். எந்தவொரு மசோதாவும் அந்த லட்சியத்தை அடக்கிவிட முடியாது என்பதை அரசியல் அமைப்பு இதை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

2005-ம் ஆண்டில், அனைத்து அரசியல் கட்சிகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒருமித்த ஆதரவால், "வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் வாழ்க - ரோஜ்கார் உத்தரவாதம் ஜிந்தாபாத்" என்ற முழக்கங்களுக்கு மத்தியில் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்ட (MGNREGA) சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதை ஆளும் கட்சிக்கு நினைவூட்டுவது பொருத்தமானது. இந்தச் சட்டத்தை இரகசியமாக ரத்து செய்ய பாஜக மேற்கொள்ளும் முயற்சி, உழைப்பின் கண்ணியத்திற்குச் செய்யப்படும் துரோகம் மட்டுமல்ல, ஜனநாயக ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்கும் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் இது பலவீனப்படுத்துகிறது.

கட்டுரையாளர்கள் சமூக ஆர்வலர்கள். அவர்கள் மஸ்தூர் கிசான் சக்தி சங்கத்தின் (MKSS) நிறுவன உறுப்பினர்கள் ஆவர்.

Original link:

VB-G RAM G Bill annihilates MGNREGA and undermines rural India’s right to work

Read More →