ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல் - மானஸ் ஸ்ரீவஸ்தவா

 "ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல்" பற்றிய அரசாங்கத்தின் அடுத்த நகர்வை நோக்கி அனைத்து கண்களும் காதுகளும் இப்போது உள்ளன. மார்ச் மாதத்தில் கோவிந்த் குழு  என்ன பரிந்துரைத்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? 


மார்ச் 2024 இல், முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் தலைமையிலான உயர்மட்டக் குழு, "ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல்" செயல்படுத்த பரிந்துரைத்தது. மக்களவை, மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்த இந்த முன்மொழிவு பரிந்துரைக்கிறது. உள்ளாட்சித் தேர்தல், 100 நாட்களுக்குள் உள்ளாட்சித் தேர்தலை நடத்த வேண்டும் என்றும் ஆலோசனை வழங்கப்பட்டுள்ளது. 


குழுவின் பரிந்துரைகள்:


அறிக்கை சமர்ப்பிப்பு: 


இக்குழு தனது அறிக்கையை 2024 மார்ச் 14 அன்று குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்முவிடம் சமர்ப்பித்தது. குழுவின் தலைவராக முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த்  இருந்தார். 


"ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல்" என்பதன் வரையறை: 


மக்களவை, அனைத்து மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான தேர்தல்களை ஒரே நேரத்தில் நடத்துவதை உள்ளடக்கியது. தற்போது, இந்த தேர்தல்கள் ஒவ்வொரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைப்பின் பதவிக்காலத்தின் அடிப்படையில் சுதந்திரமாக நடத்தப்படுகின்றன. 


தேர்தல் முறை: 


தற்போது, இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு ஐந்து முதல் ஆறு தேர்தல்கள் நடக்கின்றன. உள்ளாட்சி தேர்தல் உட்பட இந்த எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரிக்கிறது. 


 "ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல்" காரணங்கள்:


செலவு: 


அடிக்கடி தேர்தல்கள் அரசாங்க வரவு செலவுத் திட்டம் மற்றும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க செலவுகளைச் சேர்க்கின்றன. 


நிலைத்தன்மை: 


வெவ்வேறு நேரங்களில் தேர்தல்களை நடத்துவது அரசின் திட்டங்கள் மற்றும் அதன் செயல்முறைகள், வணிக முதலீடுகள் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை சீர்குலைக்கும். 


சீர்குலைவு:  


தேர்தல்கள் குடிமக்களின் வாழ்வில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன மற்றும் அரசாங்கத்தின் செயல்திறனை பாதிக்கின்றன. 


அரசாங்க வளங்கள்: 


அடிக்கடி தேர்தல்கள் அரசாங்க அதிகாரிகள் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினரை திணறடிக்கின்றன. 


கொள்கை தாக்கம்: 


தேர்தல்களின் போது மாதிரி நடத்தை விதிகள் (Model Code of Conduct (MCC)) கொள்கை முடிவுகள் மற்றும் மேம்பாட்டுத் திட்டங்களை தாமதப்படுத்தலாம். 

 

வாக்காளர் சோர்வு: 


அடிக்கடி தேர்தல்கள் நடைபெறுவதால் வாக்காளர் சோர்வு மற்றும் குறைந்த பங்கேற்பு விகிதங்களுக்கு வழிவகுக்கும். 


பரிந்துரைகள்: 


1. அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்: 


  • மாநில அரசின் ஒப்புதல் தேவைப்படாமல் மக்களவைக்கும் மாநில சட்டமன்றங்களுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்களை நடத்த அரசியலமைப்பைத் திருத்தங்கள் தேவை. 


  • நகராட்சி மற்றும் பஞ்சாயத்து தேர்தல்களை மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றத் தேர்தல்களுடன் சேர்ந்து நடத்த, குறைந்தது பாதி மாநிலங்களின் ஒப்புதல் தேவை. 


2. ஒற்றை வாக்காளர் பட்டியல் மற்றும் அடையாள அட்டை: 


இந்திய தேர்தல் ஆணையம் ஒரே வாக்காளர் பட்டியலை உருவாக்கவும், அனைத்து அரசாங்க அடுக்குகளுக்கும் ஒருங்கிணைந்த வாக்காளர் அடையாள அட்டையை வழங்கவும் அனுமதிக்கும் வகையில் அரசியலமைப்பைத் திருத்த வேண்டும்.  இதற்கு குறைந்தது பாதி மாநிலங்களின் ஒப்புதல் தேவை. 


 3. தொங்கும் சட்டசபையை  கையாளுதல்: 


தொங்கு சட்டசபை அல்லது நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் ஏற்பட்டால், மக்களவை அல்லது மாநில சட்டமன்றத்தின் காலாவதியாகாத பதவிக்காலத்தை நிரப்ப புதிய தேர்தல்களை நடத்துதல். 


4. திட்டமிடல்: 


சுமுகமான ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்களை உறுதி செய்வதற்காக மனிதவளம், வாக்குப்பதிவு பணியாளர்கள், பாதுகாப்புப் படைகள் மற்றும் வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் உள்ளிட்டவைகளின் நிலையை இந்திய தேர்தல் ஆணையம் திட்டமிட்டு ஒருங்கிணைக்கும். 


முந்தைய வரலாற்று நிகழ்வுகள் : 


1957-ஆம் ஆண்டில் ஏழு மாநிலங்களில் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்களுக்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பீகார், பம்பாய், மதராஸ், மைசூர், பஞ்சாப், உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்காளம். 1967-ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தல்கள் வரை ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்கள்  என்ற நிலை  தொடர்ந்தன. 


1967-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நான்காவது பொதுத் தேர்தல்களுக்குப் பிறகு, மாநில மற்றும் மத்திய அரசாங்கங்களில் அடிக்கடி ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆண்டு முழுவதும் வெவ்வேறு நேரங்களில் தேர்தல்களை நடத்த வழிவகுத்தது.



Original article:

Share:

மக்களாட்சி : உயரடுக்குகளால் உந்தப்பட்ட திட்டத்தில் இருந்து மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் சக்தியாக இந்தியாவின் பயணம். – தர்.சரத்குமார்

 ஒவ்வொரு ஆண்டும் செப்டம்பர் 15 அன்று அனுசரிக்கப்படும் சர்வதேச ஜனநாயக தினத்தில் (International Day of Democracy), ஜனநாயகத்தின் கொள்கைகளை மறுபரிசீலனை செய்வோம். இது மக்களின் வாக்குகளுக்கான போட்டிப் போராட்டமா? அல்லது இந்தியாவில் இருப்பதைப் போல அன்றாட தொடர்புகளில் ஊடுருவி விடுதலை முயற்சிகளை எளிதாக்கும் ஒரு மதிப்பைப் பற்றியதா? என்பதைக் கண்டுபிடிப்போம். 


மக்களாட்சி தனித்துவமானது. ஏனெனில், அது மக்களை இறையாண்மையுடன் பார்க்கிறது. இந்த பண்பு ஜனநாயகத்திற்கு ஒரு சிறப்பு ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. எந்த அளவுக்கு என்றால், சர்வாதிகார அரசாங்கங்கள் கூட அடிக்கடி ஜனநாயகம் பற்றி என்று கூறுகின்றன. ஒரு ஆட்சி வெளிப்படையாக ஜனநாயகத்தை நிராகரிப்பதும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலரின் ஆட்சியை அங்கீகரிப்பதும் அரிதாகிவிட்டது. 


2007–ஆம் ஆண்டில், ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபை செப்டம்பர் 15-ஐ சர்வதேச ஜனநாயக தினமாக (International Day of Democracy) அறிவித்தது. 'புதிய அல்லது மீட்டெடுக்கப்பட்ட ஜனநாயகங்களை ஊக்குவிப்பதற்கும் பலப்படுத்துவதற்கும் அரசாங்கங்களின் முயற்சிகளுக்கு ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் ஆதரவு' (‘Support by the United Nations system of the efforts of Governments to promote and consolidate new or restored democracies’) என்ற தலைப்பிலான இந்தத் தீர்மானம், ஜனநாயகத்தை சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் மனித உரிமைகளுடன் இணைக்கிறது. ஐ.நா.வின் உயர் மதிப்புகளை அடைவதற்கு ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்துவது அவசியம் என்று அது வலியுறுத்துகிறது. காலப்போக்கில், ஜனநாயகத்திற்கான சர்வதேச தினம் ஜனநாயகத்தின் கருத்து, அதன் சவால்கள் மற்றும் மனித வாழ்க்கையில் அதன் தாக்கம் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு தருணமாக மாறியுள்ளது. 


மக்களாட்சி என்றால் என்ன?


மக்களாட்சி என்பது நேரடியாகவோ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் மூலமாகவோ மக்களால் அதிகாரம் வகிக்கப்படும் ஒரு ஆட்சி முறையாகும். இந்த சொல் கிரேக்க வார்த்தையான "dēmokratía" என்பதிலிருந்து வந்தது, அதாவது "மக்களால் ஆட்சி" என்று பொருள். இது அரசியல் சமத்துவத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது, வாக்களிப்பதன் மூலமும், தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதன் மூலமும், கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமும் முடிவெடுப்பதில் பங்கேற்க அனைவரையும் அனுமதிக்கிறது. 


மக்களாட்சி என்பது 'மக்கள் இறையாண்மை' என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதாவது இறையாண்மை மக்களிடம் உள்ளது. பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின் "சுதந்திர அரசாங்கங்களில், ஆட்சியாளர்கள் சேவகர்களாகவும், மக்கள் அவர்களின் மேலதிகாரிகளாகவும் இறையாண்மையுடனும் உள்ளனர்" என்று குறிப்பிட்டார். 


முக்கிய அரசாங்க பதவிகளுக்கு வழக்கமான தேர்தல்கள் ஜனநாயகத்தின் முக்கிய அம்சமாகும். ஜோசப் ஷம்பீட்டர் போன்ற சில அரசியல் அறிஞர்கள், தேர்தல்களை ஜனநாயகத்தின் மையமாகக் கருதுகின்றனர். அதை தேர்தல் போட்டியாகக் குறைத்து, அடிப்படை உரிமைகள் போன்ற பரந்த கூறுகளைப் புறக்கணிக்கின்றனர். 


இருப்பினும், ஜனநாயகத்தின் பரந்த வரையறைகளும் உள்ளன. ஜான் டூயி ஜனநாயகத்தை ஒரு அரசாங்க வடிவத்தை விட மேலானதாகக் கண்டார். தனது முதலாளித்துவம், சோசலிசம் மற்றும் ஜனநாயகம் (Capitalism, Socialism, and Democracy) 1942, புத்தகத்தில் ஜனநாயகம் செயலில் பங்கேற்பு, விவாதம் மற்றும் தார்மீக வளர்ச்சியை உள்ளடக்கியது என்று வாதிட்டார். இது அன்றாட வாழ்க்கை மற்றும் கல்வியை பாதிக்கும் ஒரு மதிப்பு அமைப்பாக அமைகிறது. 


ஜனநாயகத்திற்கான சர்வதேச தினம் இந்த பரந்த பார்வையுடன் இணையாக உள்ளது. இது ஐ.நா உறுப்பு நாடுகளை அவர்களின் ஜனநாயக நடைமுறைகளை மதிப்பீடு செய்ய ஊக்குவிக்கிறது.  இந்த ஆண்டு, ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் அறிவிப்பில், உலகளாவிய தேர்தல்கள் இருந்தபோதிலும், பல ஜனநாயகங்கள் செயல்திறனுக்கான அத்தியாவசிய கூறுகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது என்றார். 


ஜனநாயகத்தின் வரலாறு 


கிமு 5-ஆம் நூற்றாண்டில் ஏதென்ஸில் மக்களாட்சி தொடங்கியது.  மேற்கத்தியம் அல்லாத பண்டைய நாகரிகங்களிலும் ஜனநாயக முறை ஆராயப்படுகின்றன. சில நாடுகள் நீண்ட ஜனநாயக மரபுகளைக் பினபற்றுகின்றன. 


உதாரணமாக, இந்தியா தனது வரலாற்று பரம்பரை ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் ஆலோசனை கவுன்சில்களால் தன்னை 'ஜனநாயகத்தின் தாய்' (‘mother of democracy’) என்று அழைத்துக் கொண்டுள்ளது. நாடுகள் தங்கள் ஆரம்பகால ஜனநாயக நடைமுறைகளை வலியுறுத்துவதால், ஜனநாயகம் எவ்வாறு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. 


நவீன ஜனநாயகங்கள் ஐரோப்பிய அறிவொளிக் காலத்திலிருந்து தோன்றின. ஜான் லாக், ஜீன்-ஜாக் ரூசோ மற்றும் மாண்டெஸ்கியூ போன்ற சிந்தனையாளர்கள் நவீன தாராளவாத ஜனநாயகத்திற்கு பங்களித்தனர். லாக்கின் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு அரசியல் அதிகாரம் ஆளப்படுபவர்களின் ஒப்புதலிலிருந்து வருகிறது என்று கூறுகிறது. ரூசோ மக்கள் இறையாண்மைக்காக வாதிட்டார். மான்டெஸ்கியூ கொடுங்கோன்மையைத் தடுக்க அதிகாரப் பிரிவினை முறையை முன்மொழிந்தார். 


இந்த கருத்துக்கள் அமெரிக்க புரட்சி (1776) மற்றும் பிரெஞ்சு புரட்சி (1789) ஆகியவற்றில் செல்வாக்கு செலுத்தின. இது ஜனநாயக குடியரசுகளுக்கு வழிவகுத்தது.  இந்த ஆரம்பகால ஜனநாயகங்கள்மீது, கட்டுப்பாடுகள் இருந்தபோதிலும், தனிநபர் உரிமைகள், பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி ஆகியவற்றை ஊக்குவித்தன. 


'ஜனநாயகத்தின் மூன்று அலைகள் 


 சாமுவேல் ஹண்டிங்டனின் 'ஜனநாயகத்தின் மூன்று அலைகள்' (‘Three Waves of Democracy’) என்ற கருத்து ஜனநாயகத்தின் விரிவாக்கத்தை விவரிக்கிறது.


  1. முதல் அலை (1828-1926) மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் வடஅமெரிக்காவில் வாக்குரிமையை விரிவுபடுத்துவதன் மூலம் தொடங்கியது. அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் ஜனநாயக நிறுவனங்களை நிறுவியது. 


  1. இரண்டாவது அலை (1943-1962) இரண்டாம் உலகப் போரைத் தொடர்ந்தது. ஆங்கில ஆட்சியாளரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்று ஜனநாயகங்களை நிறுவின. மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஐரோப்பிய நாடுகள் ஜனநாயகமயமாக்கப்பட்டன. 


  1. மூன்றாவது அலை போர்ச்சுகலில் கார்னேஷன் புரட்சியுடன் (1974) தொடங்கி சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு தெற்கு ஐரோப்பா (கிரீஸ், ஸ்பெயின்), லத்தீன் அமெரிக்கா (பிரேசில், அர்ஜென்டினா), ஆசியா (தென் கொரியா, பிலிப்பைன்ஸ்) மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவிற்கு பரவியது. இந்த அலையின் போது பல சர்வாதிகார ஆட்சிகள் வீழ்ந்தன. 


கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பின் வீழ்ச்சி தாராளவாத ஜனநாயகத்தின் வெற்றியாக பார்க்கப்பட்டது. இருப்பினும், ஜனரஞ்சகவாதம், அடையாள அரசியல் மற்றும் இன ஜனநாயகம் போன்ற புதிய சவால்கள் தோன்றியுள்ளன. பிரான்சிஸ் ஃபுகுயாமா உள்ளிட்ட சிந்தனையாளர்கள் இப்போது ஜனநாயகத்திற்கான இந்த புதிய அச்சுறுத்தல்களைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். 


ஜனநாயகத்திற்கான புதிய மற்றும் வளர்ந்து வரும் சவால்கள் 


சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் உலகின் சில பகுதிகளில் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இனப் பெரும்பான்மை நிரந்தர தேர்தல் பெரும்பான்மையாக மாற்றப்பட்டு, ஜனநாயக அமைப்புகள் மாற்றியமைக்கப்படுகின்றன. 


இது பேச்சு சுதந்திரம், மதம் மற்றும் ஒற்றுமை சுதந்திரத்தை பாதிக்கும்.  அவை கருத்துக்கள் மற்றும் கருத்து வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துவதற்கு முக்கியமானவை. இந்த சவால்கள் ஜனநாயகம் செயல்முறையை மாற்றக்கூடும் மற்றும் புதிய ஜனநாயக விரோத சக்திகளை உருவாக்கலாம். 


இந்த ஆண்டின் சர்வதேச ஜனநாயக தினம் ஒரு புதிய சவாலில் கவனம் செலுத்துகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial intelligence) பொதுமக்கள் பங்கேற்பு மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்த முடியும் என்றாலும், அது தவறான தகவல்களையும் வெறுப்பையும் பரப்பி, ஜனநாயகம், அமைதி மற்றும் நிலைத்ததன்மையை அச்சுறுத்துகிறது என்று ஐ.நா பொதுச்செயலாளர் குறிப்பிடுகிறார். 


 இந்தியாவின் பயணம்


இந்தியாவின் வரலாறு ஜனநாயகத்தின் மாற்றும் சக்தியைக் காட்டுகிறது. ஆரம்பத்தில், ஜனநாயகம் கேள்விக்குரிய நிலைத்தன்மையுடன் ஒரு உயரடுக்கு உந்துதல் திட்டமாக இருந்தது. காலப்போக்கில், முன்னர் ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்கள் தங்கள் காரணங்களை முன்னெடுப்பதற்கும், ஜனநாயக நடைமுறைகளை வலுப்படுத்துவதற்கும் ஆழப்படுத்துவதற்கும் ஜனநாயகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 


அரசியல் அறிஞர் ஜாவீத் ஆலமின் படைப்பு,  ‘ஜனநாயகம் யாருக்கு வேண்டும்? (Who Wants Democracy?)’, சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்காக இந்தியாவில் ஜனநாயகம் எவ்வாறு ஆக்கப்பூர்வமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது. அரசியல் போராட்டங்கள் மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் மூலம் அரசியலமைப்பின் உருமாறும் திறன் அதிகரித்து வருகிறது. ஆழமாக வேரூன்றிய சமூக படிநிலைகளைக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் ஜனநாயகத்தின் முக்கியத்துவத்தை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. 


ஜனநாயகத்திற்கான சர்வதேச தினம் சமூக வாழ்வில் ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்துவது குறித்து அதிக விவாதங்களைத் தூண்ட வேண்டும்.



Original article:

Share:

எதிர்கால தலைமுறையின் உரிமைகள் காலநிலை விவாதங்களை வழிநடத்த வேண்டும் -கே.ஸ்ரீநாத் ரெட்டி

 அடுத்த தலைமுறையினருக்கு வாழக்கூடிய சூழ்நிலையை உறுதி செய்ய ஒரு தார்மீக கட்டாயம் உள்ளது. ஆனால் சட்டப்பூர்வ கடமை உள்ளதா?


எதிர்கால உச்சி மாநாடு ( Summit Of The Future) செப்டம்பர் 22-23, 2024-இல் நியூயார்க்கில் உள்ள ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் நடைபெற உள்ளது. மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தை அச்சுறுத்தும் முக்கிய பிரச்சினைகளுக்கு பலதரப்பு தீர்வுகளைக் காண்பதை இந்த உச்சிமாநாடு நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. 


இதில் நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள மோதல்கள், காலநிலை மாற்றம், தொற்றுநோய்கள், மாசுபாடு, வருமான சமத்துவமின்மை மற்றும் பாகுபாடு ஆகியவை அடங்கும். இத்தகைய அச்சுறுத்தல்களின் தாக்கத்திலிருந்து மக்களை  பாதுகாக்க குறிக்கோள்களை கொண்டுள்ளது.


முக்கிய கருப்பொருள்: "எதிர்கால தலைமுறை உரிமைகள்"


கடந்த கால மற்றும் நிகழ்கால தவறுகளிலிருந்து விடுபட்டு, பாதுகாப்பான உலகில் வாழ்வதற்கான எதிர்கால சந்ததியினரின் உரிமைகள் உச்சிமாநாட்டில் முக்கிய கருப்பொருளாக இருக்கும். இந்த கருப்பொருள் காலநிலை நீதிக்கான கோரிக்கைக்கு மையமாக உள்ளது. எதிர்கால சந்ததியினருக்கு வாழ்வதற்கு ஏற்ற கிரகத்தை உறுதி செய்ய வேண்டிய தார்மீகக் கடமை உள்ளது. ஆனால் சட்டப்பூர்வ கடமை உள்ளதா? 


இந்த பிரச்சினை குறித்த விவாதம் 2023-ஆம் ஆண்டில்  ஐரோப்பிய சர்வதேச சட்ட இதழில் தோன்றியது. லண்டன் பொருளாதார பள்ளியைச் (London School of Economics) சேர்ந்த ஸ்டீபன் ஹம்ஃப்ரீஸ் 'எதிர்கால சந்ததியினருக்கு எதிராக' (‘Against Future Generations’) என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். பின்னர் நெதர்லாந்து, இந்தியா மற்றும் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த சட்ட அறிஞர்களால் "எதிர்கால தலைமுறைகளின் பாதுகாப்பில்..." (‘In Defence Of Future Generations...’) என்னும் தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டது. 


ஆம்ஸ்டர்டாம் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த வெவெரிங்கே-சிங் இதற்கு தலைமை தாங்கினார். அவர் சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் காலநிலை மாற்ற வழக்குகளில் ஆலோசகராக பணியாற்றினார் மற்றும் மாஸ்ட்ரிச்ட் கோட்பாடுகள் (Maastricht Principles ) வரைவுக் குழுவின் ஒரு  உறுப்பினராக இருந்தார். 


எதிர்கால சந்ததியினரைப் பாதுகாப்பதற்கான அழைப்பு தெளிவற்றது என்றும் தற்போதைய மக்களுக்கு அவசர பொறுப்புகளைத் தவிர்க்கிறது என்றும் ஹம்ஃப்ரீஸ் வாதிடுகிறார். சில அரசாங்கங்கள் இன்று வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்த சுற்றுச்சூழலுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் வளர்ச்சியைப் பின்பற்றுகின்றனர் என்றார். 'எதிர்கால' அழைப்பு தற்போதைய மக்களிடமிருந்து அதன் பொறுப்பை இன்னும் பூமியில் பிறக்காத நபர்களுக்கு மாற்றுகிறது என்றும் ஹம்ஃப்ரீஸ் வாதிடுகிறார். 


இதற்கு பதிலளிக்கும் வகையில், வெவெரிங்கே-சிங்கும் அவரது சக ஆசிரியர்களும், எதிர்கால தலைமுறையினரின் சொற்பொழிவு நீதி மற்றும் ஒற்றுமையின் அடிப்படையில் சர்வதேச சட்டத்தை மாற்றியமைக்கும் திறனைக் கொண்டுள்ளது என்று வாதிடுகின்றனர். 


எதிர்கால சந்ததியினருக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகளை புனிதமாகக் கருதும் பூர்வீக நம்பிக்கைகளை அவை குறிப்பிடுகின்றன. இந்த கடமைகள் பெரும்பாலும் நான்கு முதல் ஏழு எதிர்கால சந்ததியினரை உள்ளடக்கியது. 


சுற்றுச்சூழல் வழக்குகளின் தீர்ப்புகள் 


சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் குறித்து பல்வேறு நாடுகளின் தீர்ப்புகளையும் இந்த மேற்கோள் காட்டுகிறது. உதாரணமாக,


  • ஒரு வரலாற்று சிறப்புமிக்க கொலம்பிய தீர்ப்பு அமேசானுக்கு ஒரு தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான ஒப்பந்தத்தை உருவாக்க அரசாங்கத்தைக் கோரியது. 


  • பாகிஸ்தானின் உச்சநீதிமன்றம் பலவீனமான மண்டலங்களில் சிமென்ட் ஆலை கட்டுமானத்தை தடை செய்தது, எதிர்கால சந்ததியினருக்கு காலநிலை நீதியை வலியுறுத்தியது. 


  • இந்தியாவின் தேசிய பசுமை தீர்ப்பாயம் சுற்றுச்சூழல் உரிமைகளில் தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான சமத்துவத்தை ஆதரித்தது. 


  • கென்யாவின் உயர்நீதிமன்றம் தற்போதைய தலைமுறையினர் எதிர்கால சந்ததியினருக்கு இயற்கைவள ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தது. 


  • எதிர்கால சந்ததியினருக்கு நீண்டகால மாசுபாடு தாக்கங்களை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று தென்னாப்பிரிக்காவின் உயர்நீதிமன்றம் கூறியது. 


மாஸ்ட்ரிச்ட் கோட்பாடுகள் நிலையான வளர்ச்சி மற்றும் காலநிலை நீதியை எதிர்கால சந்ததியினரின் உரிமைகளுடன் இணைப்பதை ஆதரிக்கின்றன. மனித உரிமைகள் எதிர்கால தலைமுறைகள் உட்பட அனைத்து தலைமுறைகளுக்கும் நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளது என்று முகவுரை வலியுறுத்துகிறது. மனித உரிமைகள் மனிதகுலத்தின் இயற்கை உலகம் மற்றும் வளர்ந்து வரும் அறிவியலுடன் தொடர்புபடுத்தி புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. 


இந்த ஆவணத்தின் 36வது கொள்கை தேசிய மற்றும் உலகளாவிய நிகழ்வுகளில் நடவடிக்கைகளை வழிநடத்துகின்றன. பொது மற்றும் தனியார் நடவடிக்கைகளால் ஏற்படும் அபாயங்களிலிருந்து எதிர்கால சந்ததியினரைப் பாதுகாப்பதற்கான கடமைகளும் அவற்றில் அடங்கும். எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அவர்களின் உரிமைகளை பாதிக்கும் முடிவுகளில் அர்த்தமுள்ள பிரதிநிதித்துவம் இருக்க வேண்டும். இளைஞர்களின் குரல்கள் கேட்கப்பட வேண்டும் மற்றும்  பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்பட வேண்டும். 


புவி ஓவர்ஷூட் தினம் (Earth Overshoot Day)


பூமியின் உயிர்வாழ்வுக்குத் தேவையான ஒன்பது கோள்களில் எட்டு ஏற்கனவே அத்துமீறப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் பூமியின் தீர்ந்துபோகும் இயற்கை வளங்களைப் புதுப்பிக்கும் திறன் தீர்ந்துபோகும் போது, ​​1970 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 30 ஆம் தேதியிலிருந்து 2024 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 1 ஆம் தேதிக்கு மாற்றப்பட்டது. இந்த நிலை தொடர்ந்தால், எதிர்கால சந்ததியினருக்கு ஒரு வளம் குறைந்துபோன கிரகம் கிடைக்கும். தற்போதைய வாழ்க்கைக்கும் எதிர்கால சந்ததியினருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதைத் தடுக்க நாம் இப்போதே செயல்பட வேண்டும். 


கே.ஸ்ரீநாத் ரெட்டி இந்திய பொது சுகாதார அறக்கட்டளையின் பொது சுகாதாரத்தின் புகழ்பெற்ற பேராசிரியர் மற்றும் ‘Pulse to Planet’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர்.



Original article:

Share:

மாநிலங்களவையில் பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சி -குசும் சுதிர்

 ஜக்தீப் தன்கர் தலைமையில் மாநிலங்களவை பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சி என்ற இலட்சியத்தை செயல்படுத்துவதில் முன்னுதாரணமாக விளங்குகிறது.

 

“பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சி” (‘women-led development’) என்ற சொற்றொடர் ஜி 20-ன் இந்தியாவின் தலைமையின் போது கவனம் செலுத்திய ஆறு முக்கிய பகுதிகளில் ஒன்றாகும். இந்த அணுகுமுறை எப்போதும் அரசாங்கத்தின் முக்கிய முன்னுரிமையாக இருந்து வருகிறது. பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சி அணுகுமுறையின்கீழ், பெண்கள் வளர்ச்சியின் பயனாளிகள் மட்டுமல்ல. வளர்ச்சிக்கான நிகழ்ச்சி கொள்கைகளையும் அவர்கள் உருவாக்கினார். திட்டமிடல் மற்றும் முடிவெடுப்பதில் பெண்கள் முக்கிய இடத்தில் உள்ளனர்.

 

மாநிலங்களவையின் நடவடிக்கைகள் 


உலகளவில் நிர்வாகம் மற்றும் வளர்ச்சியை பெண்கள் வழிநடத்துவதால், இந்தியாவின் சட்டமன்றம் வேகத்திற்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டும். மாநிலங்களவை தலைவராக இருக்கும் துணை ஜனாதிபதி ஜக்தீப் தன்கர், சபையிலும், செயலகத்திலும் பல முற்போக்கான நடவடிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களின் பங்கு முக்கியமானது என்று தன்கர் நம்புகிறார். நாடாளுமன்றம் மற்றும் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பெண்கள் முக்கிய காரணமாக உள்ளனர் என்று அவர் கூறியுள்ளார். 


2023-ஆம் ஆண்டில் நாரி சக்தி வந்தன் அதிகாரம் (பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா) நிறைவேற்றப்பட்டபோது, துணை ஜனாதிபதி ஜக்தீப் தன்கர் ஒரு வரலாற்று நகர்வை மேற்கொண்டார். துணைத் தலைவர்கள் குழுவில் பெண்களை மட்டும் சேர்க்கும் வகையில் மாற்றியமைத்தார். இந்த மாற்றம் உலகிற்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த செய்தியை அனுப்பும் என்று தன்கர் கூறினார். இந்த முக்கியமான மாற்றத்தின்போது பெண்களுக்கு முக்கிய பங்கு இருப்பதைக் காட்டுவதாகவும் அவர் கூறினார்.

 

துணைத் தலைவர்கள் குழுவில் 50% உறுப்பினர்களாக நான்கு பெண் உறுப்பினர்களை நியமிக்கத் தொடங்கினார். இதன் விளைவாக, நாகாலாந்திலிருந்து மாநிலங்களவைக்குத் தலைமை தாங்கிய முதல் பெண் மாநிலங்களவை உறுப்பினர் என்ற பெருமையை Phangnon Konyak பெற்றார். மேலும், பிரபல தடகள வீராங்கனை பி.டி.உஷா மாநிலங்களவை துணைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்ட முதல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆவார்.


இந்தியாவின் தலைமையின் கீழ், ஜி20 புது டெல்லி தலைவர்களின் பிரகடனம் (New Delhi Leaders’ Declaration) அனைத்து பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளின் அதிகாரமளிப்பதில் முதலீடு செய்வதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியது. நீடித்த வளர்ச்சிக்கான 2030 செயல்திட்டத்தை அடைவதில் இந்த முதலீடு பன்மடங்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளின் (Sustainable Development Goals) 5.5 இலக்கை நோக்கி இந்தியா செயல்பட்டு வருகிறது. இந்த இலக்கு "அரசியல், பொருளாதார மற்றும் பொது வாழ்க்கையில் முடிவெடுக்கும் அனைத்து மட்டங்களிலும் பெண்களின் முழுமையான மற்றும் பயனுள்ள பங்கேற்பு மற்றும் தலைமைத்துவத்திற்கான சம வாய்ப்புகளை" நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த பகுதியில் மாநிலங்களவை செயலகம் சிறந்த முன்மாதிரியாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.


செயலகத்தின் முன்முயற்சிகள் முன்முயற்சிகள் 


  மாநிலங்களவை செயலகத்தில் பாலின சமநிலையை அடைய, தன்கர் பல புதிய முயற்சிகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். உதாரணமாக, தாமதமாக அமர்வதால் வீட்டு கடமை பிரிவுகள் பாரம்பரியமாக ஆண்களின் களமாக பார்க்கப்பட்டன. தலைவர் இந்த ஸ்டீரியோடைப்பை மாற்ற விரும்பினார். எனவே, தலைமைச் செயலகத்தின் அனைத்து அரசிதழ் பதிவுபெற்ற பெண் அதிகாரிகளுக்கும் வீடு தொடர்பான கடமைகளைச் செய்ய பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, பெண் அதிகாரிகள் இப்போது பெரும்பாலும் சபையின் பணிகளை கையாளுகிறார்கள்.  ஒரு பணிப் பட்டியல் பெண் அதிகாரிகளை இந்தப் பணிகளுக்கு ஒதுக்குகிறது. மேலும், ‘வஹன்’ என்ற செயலி தாமதமான நேரங்களில் பெண்களுக்கு போக்குவரத்து உதவிகளை வழங்குகிறது. கூடுதலாக, சில பெண் அதிகாரிகள் அறை உதவியாளர்களாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இது பெண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு சிறந்த சூழலை உருவாக்குகிறது.

 

தலைமைச் செயலக அதிகாரிகளுடனான கலந்துரையாடலில், மாநிலங்களவை செயலகத்தில் எதிர்கால வளர்ச்சி பெண்களின் தலைமைத்துவத்தில் கவனம் செலுத்தும் என்று தங்கர் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். இந்த செயல்முறை ஏற்கனவே தொடங்கப்பட்டுள்ளது. மனித வளம், சட்டமன்றப் பிரிவு மற்றும் திறன் மேம்பாடு போன்ற முக்கியப் பகுதிகளைக் கையாளும் பெண் அதிகாரிகள் இப்போது முக்கிய பதவிகளில் உள்ளனர்.


மாநிலங்களவையின் நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுக்களில் பணியாற்றுவது போன்ற உயர்திறன் அடிப்படையிலான பணிகளையும் பெண்கள் கையாளுகின்றனர். பாதுகாப்பு சேவைகளில் சில மூத்த பதவிகளை பெண் அதிகாரிகள் உள்ளனர். சிறந்த செயல்திறன்கொண்ட பெண் அதிகாரிகள் அனைத்து சேவைகளிலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு வெகுமதி அளிக்கப்படுகிறார்கள். செயலகத்தில் உள்ள பெண் அதிகாரி ஒருவர் ஐகாட் – கர்மயோகி பாரத் திட்டத்தின் (iGOT-Karmayogi Bharat) தலைமைப் பயிற்சியாளராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். 


செயலகத்தில் பெண்களை மையப்படுத்திய நடவடிக்கைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருப்பது இணக்கமான உணர்வைக் காட்டுகிறது. பாலின சமத்துவத்தின் ஆரோக்கியமான கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதற்காக பாலின உணர்திறன்பேச்சுக்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. 


படைப்பாற்றல் மற்றும் பொழுதுபோக்குடன் வேலையை இணைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை தலைவர் வலியுறுத்தியுள்ளார். பெண் அதிகாரிகள் அல்லது ஊழியர்கள் இந்த நிகழ்வுகளை கருத்தாக்கம் செய்கிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சிகள் பெண்கள் தங்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்த வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. 


ஒரு ஜனநாயகத்தில், சட்டமன்றத்திற்கும் கல்வித்துறைக்கும் இடையிலான வழக்கமான தொடர்புகள் சிறந்த விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். செயலகத்திற்கு அப்பாலும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். எனவே, நாடாளுமன்ற நடைமுறைகள் குறித்த 15 நாள் பயிற்சிக்கு டெல்லியில் உள்ள மிராண்டா ஹவுஸிலிருந்து ஐந்து பயிற்சியாளர்களை அழைக்க தன்கர் முன்மொழிந்தார். தன்கர் தலைமையின் கீழ், பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சியை யதார்த்தமாக்குவதில் மாநிலங்களவை ஒரு முன்னுதாரணத்தை அமைத்து வருகிறது. இது இந்தியாவில் உள்ள மற்ற சட்டமன்றங்களையும் இதைப் பின்பற்ற ஊக்குவிக்கும். 


குசும் சுதிர், இணைச் செயலாளர் (விளக்கம்) மாநிலங்களவை செயலகம், இந்திய நாடாளுமன்றம்.



Original article:

Share:

தமிழ்நாட்டின் கல்வி நிதி ஏன் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது? -பிரிசில்லா ஜெபராஜ்

 தமிழ்நாட்டிற்கு இந்த ஆண்டுக்கான சமக்ர சிக்ஷா (Samagra Shiksha) நிதி ஏன் நிறுத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது? தமிழ்நாட்டின் கல்வி நிதி விடுவிக்கப்படுவதற்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள நிபந்தனைகள் என்ன? தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 நிதியை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? மும்மொழி சூத்திரம் ஏன் பிரச்சினையாக உள்ளது? 


சமக்ர சிக்ஷா கல்வித் திட்டத்திற்கான நிதியை  ஒன்றிய அரசு தமிழ்நாட்டிற்கு இன்னும் வழங்கவில்லை. இந்த நிதியை தேசிய கல்விக் கொள்கை (National Education Policy (NEP)) 2020-ஐ முழுமையாக செயல்படுத்த  ஒன்றிய இணைத்துள்ளது என்று மாநில அரசு கூறுகிறது. இதில் சர்ச்சைக்குரிய மும்மொழி கொள்கை உட்பட மாநிலம் எதிர்த்த விதிகள் அனைத்தும் இடம்பெற்றுள்ளது. கடந்த இரண்டு வாரங்களாக நிலைமை மோசமடைந்தது, ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் X வலைதளப்பக்கத்தில் ஒருவரை ஒருவர் விமர்சித்தனர்.

 

சமக்ர சிக்ஷா  திட்டம்  (Samagra Shiksha) என்றால் என்ன, அதன் கீழ் தமிழ்நாட்டிற்கு ஏன் நிதி வழங்கவில்லை? 


சமக்ர சிக்ஷா என்பது நர்சரி முதல் 12 ஆம் வகுப்பு வரையிலான பள்ளிக் கல்விக்கான ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவி திட்டமாகும். இதில் ஆசிரியர் பயிற்சி, சிறப்புக் கல்வி, டிஜிட்டல் கருவிகள், பள்ளி உள்கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில் பயிற்சி மற்றும் விளையாட்டு போன்ற பிற பகுதிகளுக்கு நிதியுதவியும் அடங்கும். இத்திட்டம் பாடப்புத்தகங்கள், சீருடைகள் மற்றும் நூலகங்களுக்கான மானியங்களையும் வழங்குகிறது. இந்த திட்டத்திற்கு 2021 மற்றும் 2026-க்கு இடையில், ₹2.94 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்றிய மற்றும் மாநிலங்கள் செலவுகளை 60:40 விகிதத்தில் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. 2024-25-ல், தமிழ்நாட்டின் பங்கு ₹3,586 கோடி, ஒன்றிய அரசின்பங்கு ₹2,152 கோடி. ஆனால், முதல் காலாண்டு தவணையான ₹573 கோடி இன்னும்  ஒன்றிய அரசால் இன்னும் வழங்கப்படவில்லை.

 

கடந்த மாதம் முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு கடிதம் ஒன்றை எழுதியிருந்தார். அந்த கடிதத்தில், நிதி வழங்குவதற்கு ஒன்றிய அரசு ஒரு நிபந்தனையை சேர்த்துள்ளதாக ஸ்டாலின் குற்றம் சாட்டியுள்ளார். ஒன்றிய அரசின் மற்றொரு கல்வித் திட்டத்திற்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதே அந்த நிபந்தனை என்று முதல்வர் கூறினார். இந்தத் திட்டம் பிரதமர் பள்ளிகள், ரைசிங் இந்தியா (PM Shri) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது 2022 முதல் 2027 வரை இயங்கும். தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020-ஐ செயல்படுத்துவதை வெளிப்படுத்தும் வகையில் நாடு முழுவதும் 14,500 மாதிரி பள்ளிகளை உருவாக்குவதே இந்த திட்டத்தின் இலக்கு. திட்டத்தின் மதிப்பு ₹27,360 கோடி. செப்டம்பர் 2022 முதல் குறைந்தது 10 கடிதங்களை ஒன்றிய அரசு தமிழ்நாடு அரசுக்கு அனுப்பியுள்ளது. செப்டம்பர் 2022 முதல், தேசிய கல்விக் கொள்கையை முழுவதுமாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுமாறு தமிழ்நாட்டு அரசிற்கு குறைந்தபட்சம் 10 கடிதங்களை ஒன்றிய அரசு அனுப்பியுள்ளது.

 

2024 மார்ச் மாதம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட தமிழக அரசு ஒப்புக்கொண்டது. இதுகுறித்து தமிழக கல்வித்துறை அமைச்சர் அன்பில் மகேஷ் கூறுகையில், "சமக்ரா சிக்ஷா திட்டத்திற்கான நிதியுதவியுடன் பிரதமர் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கேள்விக்குரிய நிதியில் 2023-24 முதல் தாமதமான மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது தவணைகள் மற்றும் நடப்பு ஆண்டிற்கான முழு நிதியும் அடங்கும். கடந்த ஜூலை மாதம் தமிழ்நாடு அரசு மாற்றியமைக்கப்பட்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. இந்த பதிப்பு தேசிய கல்விக் கொள்கை செயல்படுத்துதல்  பற்றிய பகுதியை நீக்கியது. ஆனால், இந்த மாற்றத்தை ஒன்றிய அரசு ஏற்கவில்லை. புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட மாநிலங்கள் தங்கள் நிதியைப் பெற்றுக்கொண்டதாக ஆகஸ்ட் மாதம் முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் கடிதம் எழுதினார். கடந்த செப்டம்பர் மாதம் முதல்வர் ஸ்டாலின் வெளியிட்ட பதிவில், தேசிய கல்விக் கொள்கைக்கு உடன்படாததால், "சிறப்பாக செயல்படும் மாநிலங்களுக்கு ஒன்றிய அரசு நிதி வழங்க மறுக்கிறது" என்று குற்றம் சாட்டினார். 


தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 விவகாரத்தில் தமிழ்நாட்டின் பிரச்சினை என்ன?


 மும்மொழிச் கொள்கை மற்றும் பாடத்திட்ட போன்றவற்றில் மாற்றம் செய்வதே தமிழ்நாடு தேசிய கல்விக் கொள்கை எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கான முக்கிய காரணம் என்று தனது X பக்கத்தில் ஒரு பதிவில் கல்வி அமைச்சர் அன்பில் மகேஷ் விளக்கினார். தமிழ்நாடு ஏற்கனவே தேசிய கல்விக் கொள்கையை பின் பற்றி வருவதாக குறிப்பிட்டார். சமக்ரா ஷிக்ஷா நிதிகளை முழு தேசிய கல்விக் கொள்கையுடன் இணைப்பது கல்வியில் மாநிலத்தின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளை கட்டுப்படுத்துகிறது என்று குற்றம் சாட்டினார். 


ஜூலை மாதம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் மாநிலக் கல்விக் கொள்கை (State Education Policy (SEP)) வரைவு, தமிழ்நாடு (5+3+2+2) பாடத்திட்ட கொள்கையை பின்பற்ற விரும்புகிறது. இது முன்பள்ளி ஆண்டுகளை உள்ளடக்கிய தேசிய கல்விக் கொள்கையிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. புதிய கல்விக் கொள்கை பரிந்துரைத்தபடி குழந்தைகள் ஆறு வயதிற்குப் பதிலாக ஐந்து வயதில் 1-ஆம் வகுப்பில் நுழைய வேண்டும் என்று மாநிலக் கல்விக் கொள்கை முன்மொழிகிறது. தமிழ்நாட்டில் 11 மற்றும் 12-ம் வகுப்பு மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் கல்லூரி சேர்க்கைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. பொது நுழைவுத் தேர்வை தேசிய கல்விக் கொள்கை பரிந்துரைக்கிறது. புதிய கல்விக் கொள்கையின் மும்மொழி கொள்கையை செயல்படுத்துவதுதான் இதில் மிகப்பெரிய பிரச்சினை. 



 மும்மொழித் திட்டத்தை (three-language formula) தமிழ்நாடு  எதிர்ப்பது ஏன்? 


  தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 ஐந்தாம் வகுப்பு வரை கற்பிக்க தாய்மொழி அல்லது உள்ளூர் மொழியைப் பயன்படுத்த பரிந்துரைக்கிறது மற்றும் மாணவர்கள் இரண்டு இந்திய மொழிகள் உட்பட குறைந்தது மூன்று மொழிகளைக் கற்க வேண்டும். இந்த யோசனை 1968 முதல் ஒவ்வொரு தேசிய கல்விக் கொள்கையிலும் உள்ளது மற்றும் பல மாநிலங்களில் இந்த கொள்கை பயன்படுத்தப்படுகிறது. அங்கு மாணவர்கள் உள்ளூர் மொழி, ஆங்கிலம் மற்றும் ஹிந்தி ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் சமஸ்கிரதமும் சில சமயங்களில் கற்பிக்கபடுகிறது.   இந்த கொள்கையை தமிழ்நாடு தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகிறது. இந்த எதிர்ப்பு சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய சமூக இயக்கங்களிலிருந்து தொடர்கிறது. 1930-களில் கட்டாய இந்திக்கு எதிரான போராட்டங்கள், 1960-களின் பிற்பகுதியில் இந்தி எதிர்ப்பு வன்முறை கலவரங்கள் மற்றும் 1986-ல் புதிய கல்விக் கொள்கை மற்றும் நவோதயா பள்ளிகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் நடந்தன. 


தமிழ்நாடு இரு மொழி சூத்திரத்தை பயன்படுத்துகிறது. அனைத்து மாணவர்களும் தங்கள் பள்ளி ஆண்டுகளில் தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் இரண்டையும் படிக்க வேண்டும். அவர்கள் இந்தி அல்லது வேறு எந்த மொழியையும் விருப்ப மூன்றாவது மொழியாக தேர்வு செய்யலாம். தமிழ்நாடு கல்வி அமைச்சர் அன்பில் மகேஷ் சமீபத்தில் வெளியிட்ட பதிவில், "எதிர்கால சந்ததியினர் ஆங்கிலப் புலமையைப் பெறுவதை உறுதி செய்யும் அதே வேளையில், எங்கள் அடையாளத்தின் தூணாக தமிழை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்" என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 மும்மொழிக் கொள்கையில் அதிக நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்குகிறது. எந்த மாநிலத்தின் மீதும் எந்த மொழியும் திணிக்கப்படாது என்று அது கூறுகிறது. அதாவது, இந்தியை மூன்று மொழிகளில் ஒன்றாக சேர்க்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. மாணவர்கள் தமிழை மூன்றாவது மொழியாக தேர்வு செய்யலாம். ஆனால் அது நடுநிலைப் பள்ளியில் சில ஆண்டுகள் மட்டுமே கற்பித்து தரப்படும். தமிழ்நாட்டில்  உள்ள அனைத்து முக்கிய அரசியல் கட்சிகளும் புதிய கல்விக் கொள்கையின் மும்மொழித் திட்டத்தை கொள்கை அளவில் நிராகரித்துள்ளன. தேசிய கல்விக் கொள்கைக்கு எதிரான தமிழ்நாட்டின் நிலைப்பாடு தமிழ் உட்பட தாய்மொழியில் கல்வியை எதிர்ப்பதாக அர்த்தமா என்று ஒன்றிய கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் கேள்வி எழுப்பினார்.  


  இதற்கு பதிலளித்த தமிழக கல்வி அமைச்சர் அன்பில் மகேஷ் கூறுகையில், தமிழ்நாடு அரசின் கொள்கை எப்போதும் உள்ளடக்கிய கற்றலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. கல்விக் கொள்கையில் தமிழ் ஒரு மைல்கல் என்றும், மாணவர்களுக்கு ஆங்கில அறிவு அளிக்கப்படுவதாகவும் அவர் விளக்கினார்.


Original article:

Share:

நெருக்கடிகால விதிகள் ஒன்றிய மற்றும் மாநில உறவுகளை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன? -ரங்கராஜன் ஆர்.

 இந்தியாவில் கூட்டாட்சி ஆட்சி (federal structure) முறை என்ன? சட்டப்பிரிவு 355 மற்றும் 356 கூட்டாட்சியை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன? 


கூட்டாட்சி அமைப்பு (federal set-up) என்றால் என்ன? 


இந்தியா ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பு கொண்ட நாடு.  ஒன்றிய மற்றும் மாநிலங்கள் என  இரண்டு நிலை அரசாங்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்திய அரசியலமைப்பின் ஏழாவது அட்டவணை ஒன்றியத்திற்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் அதிகாரத்தைப் பிரிக்கிறது. இதன் படி, சட்டம் ஒழுங்கை பராமரிப்பது மாநில அரசுகளின் கடமையாகும். 

 

அவசரகால விதிகள் (emergency provisions) என்றால் என்ன? 


அரசியலமைப்பின் XVIII பகுதியில் அவசரகால விதிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. சட்டப்பிரிவுகள் 355 மற்றும் 356 ஆகியவை அவசர காலங்களில் மாநில அரசு விவகாரங்களில் கவனம் செலுத்துகின்றன. சட்டப்பிரிவு 355, ஒவ்வொரு மாநிலத்தையும் வெளிப்புற ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் உள்நாட்டுப் பிரச்சனைகளில் இருந்து பாதுகாப்பது குறித்த ஒன்றிய அரசின் கடமைகளை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அனைத்து மாநில அரசுகளும் அரசியலமைப்பை பின்பற்றுவதை ஒன்றிய அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்றும் அதில் கூறப்பட்டுள்ளது.

 

356-வது சட்டப்பிரிவு ஒரு மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்த குடியரசுத் தலைவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. அமெரிக்கா மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவைப் போல இல்லாமல், ஒன்றிய அரசு மாநிலங்களுக்கு உதவுகிறது. ஆனால், மாநில அரசாங்கங்களை அகற்றுவதற்கான விதிகள் அரசியலமைப்பில் இல்லை.  


356-வது பிரிவின் கீழ் மாநில நிர்வாகத்தில் ஒன்றிய அரசு தலையிட வேண்டுமானால், அது அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஒன்றிய அரசுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் சில கடமைகளின் கீழ் இருக்க வேண்டும் என்று நமது அரசியலின் கூட்டாட்சித் தன்மையை மனதில் வைத்து, 355-வது பிரிவின் நோக்கத்தை பி.ஆர். அம்பேத்கர் விளக்கினார். எனவே, சட்டப்பிரிவு 356 முறையான அதிகாரம் இல்லாமல் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதை உறுதி செய்வதற்காக 355 சேர்க்கப்பட்டது.


நீதிமன்றங்கள் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளன? 


டாக்டர் அம்பேத்கர், அரசியல் நிர்ணய சபையின்போது, ​​355 மற்றும் 356 வது பிரிவுகள் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படாது மற்றும் பயன்படுத்தப்படாமல் இருக்கும் என்று நம்பினார்.  இருப்பினும், பிரிவு 356 பல முறை தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. மக்களவைத் தேர்தல்களில் ஏற்பட்ட தோல்விகள் அல்லது மாநிலங்களில் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனைகள் போன்ற பல்வேறு காரணங்களுக்காக பெரும்பான்மையுடன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகள் அகற்றப்பட்டன.


எஸ்.ஆர்.பொம்மை வழக்கில் (1994) உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்குப் பிறகுதான் இதுபோன்ற தவறான பயன்பாடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு சாதாரண சீர்குலைவில் இருந்து வேறுபடுத்தி, அரசியலமைப்பு இயந்திரம் செயலிழந்தால் மட்டுமே 356-வது பிரிவு அமல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்துவது நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது என்றும், அரசியல் காரணங்களுக்காக அதை தவறாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.


பல்வேறு உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகள் காரணமாக பிரிவு 355-ன் நோக்கம் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ராஜஸ்தான் மாநிலம் எதிர் இந்திய ஒன்றிய அரசு (the State of Rajasthan vs Union of India case) வழக்கில் (1977), நீதிமன்றம் பிரிவு 355-ஐ சுருக்கமாக விளக்கியது. அவசர காலங்களில் 356-வது பிரிவைப் பயன்படுத்துவதை மட்டுமே நியாயப்படுத்தியது. இருப்பினும், நாகா மக்கள் மனித உரிமைகள் இயக்கம் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (Naga People’s Movement of Human Rights vs Union of India) (1998) வழக்கில், சர்பானந்தா சோனோவால் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (2005), மற்றும் எச்.எஸ்.ஜெயின் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (1997) போன்ற பிற்கால நிகழ்வுகளில், இந்த விளக்கம் மாறியது. நீதிமன்றம் பிரிவு 355-ன் நோக்கத்தை விரிவுபடுத்தியது. இப்போது, பிரிவு 355-ன் கீழ், ஒன்றிய அரசு சட்டபூர்வமாகவோ அல்லது அரசியலமைப்பு ரீதியாகவோ எந்த நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க முடியும். அரசைப் பாதுகாப்பதும், அதன் நிர்வாகம் அரசியலமைப்பை  பின்பற்றுவதை உறுதி செய்வதும் இதில் அடங்கும். 


 பரிந்துரைகள் என்ன? 


 ஒன்றிய-மாநில உறவுகளுக்கான சர்க்காரியா ஆணையம் (1987), அரசியலமைப்பின் செயல்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான தேசிய ஆணையம் (2002), மற்றும் ஒன்றிய -மாநில உறவுகளுக்கான புஞ்சி ஆணையம் (2010) ஆகிய அனைத்தும் பிரிவு 355, மாநிலங்களைப் பாதுகாக்க தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கும் கடமை மற்றும் அதிகாரம் ஆகிய இரண்டையும் ஒன்றிய அரசுக்கு வழங்குகிறது. குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அனுமதிக்கும் பிரிவு 356, மிகவும் தீவிரமான மற்றும் அவசரமான சூழ்நிலைகளில் கடைசி முயற்சியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறினார்.


மணிப்பூரில் நிலைமை கவலைக்கிடமாக உள்ளது. பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட அப்பாவி பொதுமக்களுக்கு எதிராக பெரிய அளவிலான வன்முறை நடந்துள்ளது. காவல்துறை ஆயுதக்கிடங்குகளில் இருந்து வெடிமருந்துகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், அப்பாவி மக்களின் மீது ஆளில்லா விமானங்கள் மற்றும் ஏவுகணை மூலம் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளன. இதை சாதாரண சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைவு என்று பார்க்க முடியாது. இருப்பினும் பிரிவு 356 அமல்படுத்தப்படவில்லை. இது அரசியல் காரணங்களால் இருக்கலாம். குறிப்பாக ஒரே கட்சி ஒன்றிய மற்றும் மாநில இரண்டையும் ஆட்சி செய்வதால் இது போன்ற சூழல் ஏற்படும். இருப்பினும், பிரிவு 355-ன் கீழ், தேவையான அனைத்து அறிவுறுத்தல்களும் நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட வேண்டும். இந்த முயற்சிகள் விரைவில் இயல்புநிலையை மீட்டெடுக்க உதவும்.


ரங்கராஜன் ஆர்.முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி, ‘Polity Simplified’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர். 



Original article:

Share: