தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஆறு மாநிலப் பல்கலைக்கழகங்களில் தற்போது துணைவேந்தர் இல்லை. இந்தப் பதவிகள் சில மாதங்களாக காலியாக உள்ளன. மற்றவை ஒரு வருடத்திற்கு மேல் காலியாக உள்ளன. துணைவேந்தர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான தேடல் குழுவை (search committee) எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பது குறித்து ஆளுநருக்கும் மாநில அரசுக்கும் இடையே நிலவும் கருத்து வேறுபாட்டின் காரணமாக துணைவேந்தர்களை நியமிப்பதற்கு தாமதம் ஏற்படுகிறது.
ஆளுநர் பல்கலைக்கழகச் சட்டங்களின் கீழ் மாநில பல்கலைக்கழகங்களின் முன்னாள்-அலுவல் வேந்தராக (ex-officio Chancellor) தேடல் குழுவில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவில் ஒரு உறுப்பினரைச் சேர்க்க விரும்புகிறார். இது பல்கலைக்கழக மானியக் குழு விதிமுறைகள், 2018-ன் விதிமுறை 7.3-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டது. இருப்பினும் இதை மாநில அரசு ஏற்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக மாநில பல்கலைக்கழகச் சட்டங்களைப் பின்பற்ற மாநில அரசு விரும்புகிறது. இந்தச் சட்டங்கள் தேடல் குழுவில் வேந்தர், ஆட்சிக்குகுழு (syndicate) மற்றும் பல்கலைக்கழகப் பேரவையில் (senate) இருந்து தலா ஒரு உறுப்பினர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று கோருகின்றன. பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் தலையீடு மாநில சுயாட்சிக்கு (State autonomy) பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடும் என்ற அச்சத்தின் காரணமாக, மாநில அரசு இதை எதிர்க்கிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் முரண்பாடான தீர்ப்புகளால் நிலைமை சிக்கலாக உள்ளது. உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகளின் ஒரு தொகுப்பு ஆளுநரின் நிலைப்பாட்டை ஆதரிக்கிறது. இந்த தீர்ப்புகள் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமுறைகள் கட்டாயம் என்று கூறுகின்றன. கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால், பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமுறைகள் மாநில பல்கலைக்கழக சட்டங்களை மீறலாம் என்றும் கூறுகின்றன. மற்றொரு, தொகுப்பு தீர்ப்புகள் மாநில அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கின்றன. இந்தத் தீர்ப்புகள் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமுறைகள் மாநில பல்கலைக்கழகங்களுக்கான பரிந்துரைகள் மட்டுமே என்று கூறுகின்றன. பல்கலைக்கழக மானியக் குழு உருவாக்கியுள்ள வரைவு விதிமுறைகளின் (UGC’s Draft Regulations,2025) காரணமாக சர்ச்சை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. இந்த வரைவு விதிமுறைகள் மாநில சுயாட்சியை மேலும் குறைப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.
கேரளா மற்றும் பஞ்சாபிலும் இந்த நிலையே தொடர்கிறது. அங்கும் பல பல்கலைக்கழகங்களில் வேந்தர்கள் இல்லை. இது பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தில் பணியாளர் நியமனங்களில் தாமதம் மற்றும் பட்டங்களை வழங்குதலில் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒரு அரசியலமைப்பு கேள்வி
பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (University Grants Commission (UGC)) விதிமுறைகள் என்பது 1956ஆம் ஆண்டு UGC சட்டத்தின் பிரிவு 26-ன் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட விதிகள் ஆகும். தலைவர், துணைத் தலைவர் மற்றும் 10 உறுப்பினர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த பல்கலைக்கழக மானியக் குழு விதிமுறைகள், மாநில பல்கலைக்கழக சட்டங்களின் விதிகளை மீற முடியுமா என்பது முக்கிய பிரச்சினை. மாநில பல்கலைக்கழக சட்டங்கள் மாநில சட்டமன்றங்களால் நிறைவேற்றப்பட்டு ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத்தலைவரால் ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்ட முழுமையான சட்டங்கள் ஆகும். இந்த பிரச்சினை ஒன்றிய-மாநில உறவுகள் பற்றிய ஒரு பெரிய சட்டக் கேள்வியின் ஒரு பகுதியாகும். ஒன்றிய அரசு மற்றும் அதன் நிறுவனங்களால் உருவாக்கப்பட்ட விதிகள், ஒழுங்குமுறைகள் மற்றும் அறிவிப்புகள் ஒரு முழுமையான மாநில சட்டத்தின் விதிகளை மீற முடியுமா?
இந்தப் பிரச்சினை பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் நோக்கம் பற்றியது. இந்தச் சட்டம் அதிகாரப் பிரிவினையை பலவீனப்படுத்தக்கூடும். இது கூட்டாட்சித் தத்துவத்தையும் பலவீனப்படுத்தக்கூடும். அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் கூட்டாட்சி இரண்டும் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை அம்சங்களாகக் (basic features) கருதப்படுகின்றன.
நீதித்துறை முன்மாதிரிகள் (Judicial precedents)
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 254(1) ஒன்றிய மற்றும் மாநில சட்டங்களுக்கு இடையிலான மோதல்களைக் கையாள்கிறது. ஒரு மாநிலச் சட்டம், பொதுப் பட்டியலில் உள்ள விஷயங்களில் ஒன்றிய அரசின் சட்டத்துடன் முரண்பட்டால், ஒன்றிய அரசின் சட்டமே செல்லும் என்று அது கூறுகிறது. மாநிலச் சட்டத்தின் முரண்பாடான பகுதி செல்லாது. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 254(1)-ன் படி, அது நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களால் இயற்றப்பட்ட முழுமையான சட்டங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும், இது பிரதிநிதித்துவ சட்டங்களுக்குப் பொருந்தாது என்று உச்சநீதிமன்றம் பல முக்கிய தீர்ப்புகளில் இந்தக் கருத்தை நிலைநிறுத்தியுள்ளது.
இது குறித்த ஒரு முன்னணி வழக்கு ச. டிகா ராம்ஜி எதிர் உத்தரபிரதேச மாநில (Ch. Tika Ramji Vs. State of Uttar Pradesh, 1956) வழக்கில், அத்தியாவசியப் பொருட்கள் சட்டம், 1955-ன் கீழ் வெளியிடப்பட்ட ஒன்றிய அரசின் கரும்பு கட்டுப்பாட்டு உத்தரவு, 1955, உத்தரபிரதேச கரும்புச் சட்டம், 1953-ஐ மீற முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. நீதிமன்றம் மேற்படி, “ரத்து செய்யும் அதிகாரம், ஏதேனும் இருந்தால், நாடாளுமன்றத்திடம் இருந்தது. பொருத்தமான விதியை இயற்றுவதன் மூலம் நாடாளுமன்றம் மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்த முடியும். இந்த ரத்து செய்யும் அதிகாரத்தை எந்தவொரு நிர்வாக அதிகாரிக்கும் நாடாளுமன்றம் ஒப்படைக்க முடியாது. அத்தகைய ஒரு பிரதிநிதித்துவம் செல்லாது என்று கூறியது.
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் செய்தித்தாள்கள் (பம்பாய்) எதிர் யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (Bombay VS Union of India, 1984) வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம், துணைச் சட்டத்தை முழுமையான சட்டத்தைப் போலவே கேள்விக்குள்ளாக்கலாம் என்று தீர்ப்பளித்தது. அது உருவாக்கப்பட்ட சட்டத்தைப் பின்பற்றவில்லை என்றால் அல்லது அது மற்றொரு சட்டத்திற்கு முரணாக இருந்தால் அதையும் சவால் செய்யலாம். துணைச் சட்டம் முழுமையான சட்டத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. ஜே.கே. இண்டஸ்ட்ரீஸ் எதிர் யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (J.K. Industries versus Union of India, 2007) வழக்கில், துணைச் சட்டம் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு முரணாக இருந்தால் அல்லது அதே விஷயத்தில் மற்றொரு சட்டத்திற்கு முரணாக இருந்தால் அதை கேள்விக்குள்ளாக்கலாம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் தீர்ப்பளித்தது. துணைச் சட்டம் முழுமையான சட்டத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. ஒன்றிய அரசும் அதன் நிறுவனங்களும் மாநில சட்டங்களை மீற துணைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்த முடியாது. எந்தவொரு மாற்றத்திற்கும் நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒன்றிய அரசின் சட்டம் தேவைப்படுகிறது.
பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமீறல்
பல்கலைக்கழக மானியக் குழு சட்டம், 1956 மற்றும் தமிழ்நாட்டின் பல்கலைக்கழக சட்டங்களுக்கு இடையே எந்த முரண்பாடும் இல்லை. ஏனெனில், பல்கலைக்கழக மானியக் குழு சட்டம் துணைவேந்தர்கள் நியமனத்தைக் குறிப்பிடவில்லை. பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் படி, துணைவேந்தர்கள் மீதான ஒழுங்குமுறை 7.3 ஐ உருவாக்கும் அதன் அதிகாரம் பல்கலைக்கழக மானியக் குழு சட்டம், 1956-ன் பிரிவு 26(1)(e) மற்றும் பிரிவு 26(1)(g)-லிருந்து வருகிறது. பிரிவு 26(1)(e) பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்களுக்கான தகுதிகளை வரையறுக்க பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவை அனுமதிக்கிறது. மேலும் பிரிவு 26(1)(g) பல்கலைக்கழகங்களில் தரநிலைகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பை ஒழுங்குபடுத்த பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவை அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், பிரிவு 26(1)(e)-ன் கீழ் துணைவேந்தர்கள் "கற்பிக்கும் பணியாளர்களாக" (teaching staff) கருதப்படுவதில்லை. ஒன்றிய மற்றும் மாநில பல்கலைக்கழக சட்டங்கள் அனைத்திலும் வேந்தர், துணைவேந்தர், பதிவாளர், தேர்வுக் கட்டுப்பாட்டாளர், நிதி அதிகாரி மற்றும் இயக்குநர்கள் போன்ற பிற பாத்திரங்களுடன் "பல்கலைக்கழகத்தின் அதிகாரி" என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். எனவே, மேலே உள்ள இரண்டு விதிகளும் துணைவேந்தர்களுக்குப் பொருந்தாது.
மேலும், சட்டத்தின் பிரிவு 12(d)-ன் கீழ் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் அதிகாரங்கள் ஆலோசனை மட்டுமே. பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவால் உயர்கல்விக்கான தரநிலைகளை பரிந்துரைக்க முடியும். ஆனால், பிரிவு 14-ன் கீழ் மானியங்களை நிறுத்தி வைப்பதன் மூலம் மட்டுமே அவற்றை அமல்படுத்த முடியாது. டெல்லி பல்கலைக்கழகம் எதிர் ராஜ் சிங் (University of Delhi VS Raj Singh (1994)) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் இதை உறுதிப்படுத்தியது. பல்கலைக்கழக மானியக் குழு விதிமுறைகள் ஆலோசனை மட்டுமே, கட்டாயம் அல்ல என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. பல்கலைக்கழகங்கள் அவற்றைப் பின்பற்றலாமா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்யலாம். ஆனால், அவை அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் நிதியை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது. எனவே, துணைவேந்தர்கள் மீதான பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் ஒழுங்குமுறை 7.3, பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தில் நிர்வாகத்தின் விதிமீறலுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு மற்றும் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் சட்டம், 1956-ன் அதிகாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.
கூடுதலாக, துணைவேந்தர்கள் குறித்த தனது நிலைப்பாட்டை பல்கலைக்கழக மானியக் குழு பலமுறை மாற்றியுள்ளது. துணைவேந்தர்கள் குறித்து 2010 வரை எந்த ஒழுங்குமுறையும் இல்லை. 2010ஆம் ஆண்டில், UGC தேடல் குழுவில் ஒரு உறுப்பினரை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தத் தேவை 2013-ல் திரும்பப் பெறப்பட்டது. 2018-ல் இது மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. 2025 வரைவு விதிமுறைகள் இந்தக் கட்டுப்பாட்டை மேலும் விரிவுபடுத்துகின்றன. இந்த மாற்றங்கள் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் நடவடிக்கைகள் கல்வித் தரங்களை மேம்படுத்துவதைவிட நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டைப் பற்றியது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
தீர்ப்புகளில் முரண்பாடுகள்
சமீபகாலமாக, சில முரண்பட்ட உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகம் VS செயலாளர், தகவல் மற்றும் சுற்றுலா வழக்கு 2009, மேற்கு வங்க மாநிலம் VS அனிந்தியா சுந்தர் தாஸ் 2022 , கம்பிர்தன் கே. காத்வி VS குஜராத் மாநிலம் 2022 , மற்றும் பேராசிரியர் ஸ்ரீஜித் பி.எஸ். VS டாக்டர் ராஜஸ்ரீ எம்.எஸ். 2022 உள்ளிட்ட பல வழக்குகளில், பல்கலைக்கழக மானியக் குழு விதிமுறைகள் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் தாக்கல் செய்யப்பட்டவுடன், அவை பல்கலைக்கழக மானியக் குழு சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்த விதிமுறைகளுக்கு எதிரான எந்தவொரு துணைவேந்தர் நியமனங்களும் செல்லாது என்று நீதிமன்றம் பிரிவு 254(1)-ப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. இருப்பினும், கல்யாணி மதிவாணன் VS கே.வி. ஜெயராஜ் 2015 வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் அதே காரணத்தைப் பயன்படுத்தியது. ஆனால், மாநிலத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாவிட்டால் மாநில பல்கலைக்கழகங்களுக்கு பல்கலைக்கழக மானியக் குழு விதிமுறைகள் கட்டாயமில்லை என்று கூறியது. பி.ஜே. தர்மராஜ் VS தென்னிந்திய திருச்சபை டிசம்பர் 2024 என்ற வழக்கில், மாநில அரசு திருத்தப்பட்ட விதிமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவை நிறுவனத்திற்குப் பொருந்தாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டவுடன் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமுறைகள் தானாகவே அது உருவாக்கப்பட்டச் சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும் என்ற கருத்து அரசியலமைப்புச் சட்டத்தினாலோ அல்லது பொது உட்பிரிவுகள் சட்டத்தினாலோ (General Clauses Act, 1897) ஆதரிக்கப்படவில்லை. இந்தக் கருத்து சுரங்கத் தலைமை ஆய்வாளர் VS கரம் சந்த் தாப்பர் 1961 வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பிற்கு முரணானது. விதிகள் சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தே இருக்கும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. சில நோக்கங்களுக்காக அவை சட்டத்தில் இருப்பது போல் கருதப்பட்டாலும், அவை துணை விதிகளாகவே இருக்கின்றன. மேலும், அது உருவாக்கப்பட்டச் சட்டத்தின்ஒரு பகுதியாக மாறாது.
ஒரு சட்டமன்றத்தின் முன் துணைச் சட்டத்தை இயற்றுவதற்கு மூன்று அங்கீகரிக்கப்பட்ட நடைமுறைகள் உள்ளன:
(i) கூடுதல் நடைமுறை இல்லாமல்: இங்கே துணைச் சட்டம் உடனடியாக அமலுக்கு வருகிறது மற்றும் தகவலுக்காக மட்டுமே பொருந்தும்.
(ii) எதிர்மறைத் தீர்மான நடைமுறை; சட்டம் உடனடியாக அமலுக்கு வருகிறது, ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் சட்டமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்படலாம் அல்லது மாற்றப்படலாம். இது பிரிவு 28(1)-ன் கீழ் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விதிமுறைகளுக்குப் பொருந்தும்.
(iii) உறுதியான தீர்மான நடைமுறை: இங்கே தீர்மானம் சட்டமன்றத்திடமிருந்து முன் ஒப்புதல் பெற்ற பின்னரே நடைமுறைக்கு வரும்.
நீதிமன்றங்கள், உருவாக்கப்பட்ட சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக உறுதிமொழித் தீர்மான நடைமுறையின் கீழ் வகுக்கப்பட்ட விதிகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைகளை மட்டுமே அங்கீகரிக்க வேண்டும். ஏனெனில், மற்ற இரண்டு நடைமுறைகளும் சட்டமன்ற மேற்பார்வை குறைவாகவோ அல்லது இல்லாமலோ இருப்பதால், நிர்வாகத்திற்கு அதிக அதிகாரத்தை வழங்குகின்றன.
அடுத்து என்ன?
சர்ச்சையின் அரசியலமைப்பு முக்கியத்துவம் மற்றும் கோட்பாட்டு தெளிவற்ற சட்டப் புள்ளிகள் காரணமாக, உச்ச நீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பு அமர்விடம் இருந்து தெளிவான தீர்ப்பு தேவைப்படுகிறது. இந்தத் தீர்ப்பு, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 254(1) ஒன்றிய மற்றும் மாநில சட்டங்களுக்கு இடையிலான மோதல்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் உறுதியான தீர்மான நடைமுறையைப் பின்பற்றாவிட்டால், அது தானாகவே உருவாக்கப்பட்ட சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறாது என்பதை தெளிவுபடுத்த வேண்டும். மேலும் கூடுதலாக, பல்கலைகழகச் சட்டத்தை மாநிலம் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) விதிமுறைகள் மாநில பல்கலைக்கழகங்களுக்கு ஆலோசனையாக இருக்கும் என்பதை வலியுறுத்த வேண்டும்.
நாடு முழுவதும் உள்ள மாநில பல்கலைக்கழகங்களின் இயல்பான செயல்பாட்டை மீட்டெடுப்பதற்கு மட்டுமல்லாமல், ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான சட்டமன்ற அதிகாரங்களின் நுட்பமான சமநிலையைப் பாதுகாப்பதற்கும் இத்தகைய தெளிவான நிலைப்பாடு அவசியம்.
கே. அசோக் வர்தன் ஷெட்டி ஓய்வு பெற்ற இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரி மற்றும் இந்திய கடல்சார் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் ஆவார்.
Original article: