சனாவர்-ல் உள்ள லாரன்ஸ் பள்ளி, ஆதரவற்றோருக்கான இராணுவ காப்பகமாகத் (asylum) தொடங்கப்பட்டாலும், இந்தியாவின் சுதந்திரப் பத்தாண்டுகளில் டூன் பள்ளி (Doon School) உருவானது. இது சுதந்திர தேசத்திற்கான புதிய கல்வி இலக்குகளை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்க உறுதியளிக்கும் மதிப்புமிக்க குடியிருப்புப் பள்ளிகளாக இந்தக் காலனித்துவ கால நிறுவனங்கள் எவ்வாறு பரிணமித்தன?
முசோரி, நைனிடால், ஊட்டி, சிம்லா மற்றும் டார்ஜிலிங் போன்ற அமைதியான மலைகளுக்கு மத்தியில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அதன் குடியிருப்புப் பள்ளிகள் இந்தியாவின் மிகவும் மதிப்புமிக்க நிறுவனங்களாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலரை மட்டுமே சேர்க்கும் இந்த பள்ளிகள் தங்கள் மாணவர்களின் மீது நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சிலர் அவர்களை சிறப்புரிமை மற்றும் பிரத்தியேகத்தின் கோட்டைகளாகக் கருதுகின்றனர். மற்றவர்கள் நாட்டின் மிகவும் பிரபலமான பல நபர்களை வடிவமைப்பதில் அவர்களின் பங்கை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.
இந்த நிறுவனங்களில் பல இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது தொடங்கப்பட்டன. அவை அந்தக் காலனித்துவ காலத்தின் தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளன, இன்றும் மக்கள் இதைப் பற்றி விவாதித்து வருகின்றனர்.
ஊட்டியில் உள்ள லாரன்ஸ் பள்ளியில் படித்து, டேராடூனில் உள்ள டூன் பள்ளியில் கற்பித்த மோஹித் சின்ஹா, ஒரு பரந்த பார்வையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு முன்பே இந்தியா இதேபோன்ற கல்வி முறையைக் கொண்டிருந்தது என்று அவர் விளக்குகிறார். பண்டைய "குருகுல" முறை கட்டமைக்கப்பட்ட மற்றும் நன்கு வட்டமான கல்வியில் கவனம் செலுத்தியது. இருப்பினும், இது சில சாதிகளுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமானது மற்றும் காலனித்துவ காலத்திற்கு கிட்டத்தட்ட 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்தது.
அதே நேரத்தில், இந்தியாவின் நவீன உண்டுறைப் பள்ளிகள், உயரடுக்கு பிரிட்டிஷ் நிறுவனங்களின் செல்வாக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன. "இங்கிலாந்தில் உள்ள ஈடன், ஹாரோ மற்றும் வின்செஸ்டர் போன்ற பள்ளிகள் அவற்றின் அமைப்பு மற்றும் மரபுகளை வடிவமைத்துள்ளன" என்று சின்ஹா குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், இந்த பள்ளிகள் காலனித்துவ கால நிறுவனங்களில் இருந்து சுதந்திர இந்தியாவின் அடிக்கல்லாக எப்படி உருவானது? கூர்ந்து கவனித்தால் காலப்போக்கில் அவற்றின் மாற்றம் தெரியவரும்.
குடியிருப்புப் பள்ளிகளின் வேர்கள்
1300ஆம் ஆண்டுகளின் நடுப்பகுதியில் இங்கிலாந்தில் 'நவீன' குடியிருப்புப் பள்ளிகள் பற்றிய யோசனை உருவாகத் தொடங்கியது. அந்த நேரத்தில், ஏற்கனவே பல இலக்கணப் பள்ளிகள் இருந்தன. பணக்கார தொழிலதிபரும் சர்ச் தலைவருமான வைகேஹாமின் வில்லியம், முதல் நவீன குடியிருப்புப் பள்ளிகளில் ஒன்றைத் தொடங்க உதவினார். 1394ஆம் ஆண்டில், இங்கிலாந்தின் ஹாம்ப்ஷயரில் உள்ள வின்செஸ்டரில் வின்செஸ்டர் கல்லூரியை நிறுவினார்.
பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர் டேவிட் டர்னர், The Old Boys: The Decline and Rise of The Public School என்ற புத்தகத்தில, வின்செஸ்டர் ஒரு மடாலயம் போன்றது என்று விளக்குகிறார். இது சிறுவர்களை மதப் பணிகளுக்குப் பயிற்றுவிப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டது என்றும் மாணவர்கள் கண்டிப்பான மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தினசரி வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் என்றும் குறிப்பிட்டு இருந்தார். அவர்கள் சர்ச்சின் மொழியான லத்தீன் மொழியில் மட்டுமே பேசினர். மேலும் தனித்துவமான 'டான்சூர்' (‘tonsure - சமயச் சடங்குக்கான தலையை முழுவதுமோ (அ) பகுதியாகவோ மழித்தல்’) முடி வெட்டும் முறையையும் ஏற்றுக்கொண்டு இருந்தனர். இது அவர்களை சாதாரண மக்களிடமிருந்து தனித்தனியாகக் குறித்தது.
1440ஆம் ஆண்டில், இங்கிலாந்தின் பெர்க்ஷயரில் உள்ள ஈட்டனில், மன்னர் ஹென்றி VI அவர் லேடி மேரி கல்லூரியை நிறுவினார். அவர் அதை நேரடியாக வின்செஸ்டர் கல்லூரியை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்பட்டார். அதற்கு அரச ஆதரவு இருந்ததால், ஈடன் விரைவில் பிரபலமடைந்தார். லட்சிய குடும்பங்கள் தங்கள் மகன்களை அங்கு அனுப்பி பிரபுத்துவத்துடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்த விரும்பின. காலப்போக்கில், வின்செஸ்டர் மற்றும் ஈடன் இரண்டும் அதிக உயர் வகுப்பு மாணவர்களை அனுமதித்தன, இது உயர்நிலைப் பள்ளிகள் என்ற தங்கள் நற்பெயரை வலுப்படுத்தியது.
ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவில் தங்கள் ஆட்சியை விரிவுபடுத்தியதால், அவர்கள் தங்கள் கல்வி மாதிரிகளை தங்கள் நிர்வாக அமைப்புகளுடன் இடமாற்றம் செய்தனர். வரலாற்றாசிரியர் சஞ்சய் சேத், காலனித்துவ இந்தியாவின் மேற்கத்திய கல்வியில், ஆயுதங்கள் மற்றும் பொருட்கள் போன்ற மேற்கத்திய அறிவு வேண்டுமென்றே காலனிகளின்மீது திணிக்கப்பட்டது மற்றும் வெற்றி, பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் கட்டுப்பாட்டின் சக்திவாய்ந்த கருவியாக செயல்படுகிறது என்று வாதிடுகிறார்.
1835ஆம் ஆண்டு முதல், காலனித்துவ அதிகாரிகள் இந்தியாவில் மேற்கத்திய பாணி கல்விக்கான உந்துதலுக்கு வழிவகுத்தனர். பம்பாய், மெட்ராஸ் மற்றும் கல்கத்தாவில் உள்ள நவீன நிறுவனங்களுக்கு அரசு நிதியை செலுத்தினர். இது பிரிட்டிஷ் பாணி குடியிருப்புப் பள்ளிகளின் கல்வி முறையை மறுவடிவமைத்தது.
இந்தியாவின் முதல் உண்டுறைப் பள்ளிகள்
வரலாற்றாசிரியர் டிம் அலெண்டர், தனது Spatiality, Semiotics, and the Cultural Shaping of Children: The Boarding School Experience in Colonial India, 1790-1955 என்ற கட்டுரையில், காலனித்துவ இந்தியாவில் இரண்டு வகையான உண்டுறைப் பள்ளிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அதில் ஒன்று ஆதரவற்றவர்களுக்கு மற்றொன்று உயரடுக்கு பிரிவினருக்கானது.
கிழக்கிந்திய கம்பெனி 1790ஆம் ஆண்டு வாக்கில் முதல் குடியிருப்பு நிறுவனங்களைத் தொடங்கியது. இவை ஏழை அல்லது ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கானவை. இவை பொதுவாக ஐரோப்பிய வீரர்கள் மற்றும் இந்திய அல்லது யூரேசிய பெண்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகளுக்கான பள்ளிகள் ஆகும். இந்தக் குழந்தைகள் ஐரோப்பியர்களைப் போலவே சலுகைகளை எதிர்பார்க்கக்கூடும் என்று நிறுவனம் கவலைப்பட்டது. இதைத் தடுக்க, அவர்கள் குழந்தைகளின் உணவு முறைகளைக் கட்டுப்படுத்தினர். ரொட்டி, பால் மற்றும் தேநீருக்குப் பதிலாக அரிசி மற்றும் மிளகு கொடுத்தனர். மேலும், அவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த கல்வியையே வழங்கினர். 1780ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் நிறுவப்பட்ட இந்த மெட்ராஸ் இராணுவ காப்பங்களில் ஆரம்பகால நிறுவனங்களில் ஒன்றாகும்.
1813ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, கிழக்கிந்திய கம்பெனி தயக்கத்துடன் இந்தியாவுக்குள் கிறிஸ்தவ தூதுவர்களை அனுமதித்தபோது, இந்த அமைப்புகளின் கவனம் மாறியது. மிஷனரிகள் அனாதைகளைப் பயன்படுத்தி இந்தியக் குழந்தைகளை மதமாற்றம் செய்வதிலும் கல்வி கற்பதிலும் தங்கள் வெற்றியை வெளிப்படுத்தி, அவர்களை கிறிஸ்தவ வெற்றியின் சான்றாக முன்வைத்தனர்.
சர் ஹென்றி லாரன்ஸ் போன்ற பிரிட்டிஷ் இராணுவ அதிகாரிகளும் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தனர். அவர் தனது சொந்த நிதி மற்றும் காஷ்மீர் மகாராஜா போன்ற பூர்வீக ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவுடன் சனவாரில் (ஹிமாச்சல பிரதேசம்) இராணுவ புகலிடத்தை நிறுவினார். லாரன்ஸ் 1857ஆம் ஆண்டு இறக்கும் வரை பள்ளிக்கு நிதியளித்தார்.
“ஆதரவற்றவர்களுக்கான பள்ளி, சனாவர்-ல் உள்ள லாரன்ஸ் பள்ளி இப்படித்தான் தொடங்கியது. அது ஒருபோதும் உயரடுக்கு அல்லது சலுகை பெற்றவர்களுக்காக இல்லை. ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் ஆங்கிலோ-சீக்கிய மோதல்கள் உட்பட நடந்து வரும் போர்களின் போது இறந்த பிரிட்டிஷ் வீரர்களின் குழந்தைகளுக்கு இது பாதுகாப்பான துறைமுகமாக நிரூபிக்கப்பட்டது. சனாவர்-ல் அந்த புனிதமான கவனிப்பு இன்னும் வழிகாட்டும் கோட்பாடாக உள்ளது,” என்று தி லாரன்ஸ் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் ஹிம்மத் சிங் தில்லான் கூறுகிறார்.
லாரன்ஸின் வாழ்நாளில் இரண்டு பள்ளிகள் நிறுவப்பட்டன. அவை 1847ஆம் ஆண்டில் சனாவர் பகுதியிலும், 1856ஆம் ஆண்டில் மவுண்ட் அபுவிலும் (ராஜஸ்தான்) மூன்றாவது பள்ளி அவர் இறந்த ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு 1858ஆம் ஆண்டில் லவ்டேலில் (தமிழ்நாடு), நான்காவது பள்ளி அவரது நினைவாக 1860ஆம் ஆண்டில் கோரா கலியில் (தற்போதைய பாகிஸ்தான்) கட்டப்பட்டது.
கூடுதலாக, முசோரி, சிம்லா மற்றும் டார்ஜிலிங் போன்ற மலை பகுதிகளில் பள்ளிகள் தோன்றின. இது ஆங்கிலேயர்களை பிரதான நிலப்பகுதியின் வெப்பம், ஈரப்பதம் மற்றும் கொசுக்களிலிருந்து விலக்கி வைத்தது. குறிப்பிடத்தக்க நிறுவனங்களில் முசோரியில் உள்ள உட்ஸ்டாக் பள்ளி (1854), கலிம்போங்கில் உள்ள செயின்ட் ஆண்ட்ரூஸ் காலனித்துவ வீடுகள் (கிரஹாம்ஸ் ஹோம்ஸ், 1900) மற்றும் குர்சோங்கில் உள்ள கோதல்ஸ் மெமோரியல் பள்ளி (1907) ஆகியவை அடங்கும். இவை முதன்மையாக இந்தியாவில் பணிபுரியும் மிஷனரிகளுக்காக அமைக்கப்பட்டன. இது அவர்களின் குழந்தைகளுக்கான பள்ளிகளாக செயல்பட்டது என்று சின்ஹா குறிப்பிடுகிறார்.
உயர்குடியினருக்கு கல்வி கற்பித்தல்
இருப்பினும், காலனித்துவ இந்தியாவில் உள்ள இரண்டாம் வகை உண்டுறைப் பள்ளிகள், பிரிட்டிஷ் மாதிரிகளால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டு, 1860-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு வடிவம் பெறத் தொடங்கின. இந்தப் பள்ளிகள், முக்கியமாக காலனித்துவ உயரடுக்கின் குழந்தைகளுக்கானவை. இந்தப் பள்ளிகள் ஐரோப்பிய கல்வியை இந்திய கலாச்சாரத்தின் கூறுகளுடன் இணைத்தன.
சிறுவர்களைப் பொறுத்தவரை, இந்த போர்டிங் அனுபவம் (boarding experience), உயர்நிலை ஆங்கில பொதுப் பள்ளிகளைப் போலவே இருந்தது. இது 'ஆளுமை,' (manliness) தலைமைத்துவம் (leadership) மற்றும் போட்டிப் போராட்டம் போன்ற மதிப்புகளில் கவனம் செலுத்தியது. இந்த நிறுவனங்கள் ஆக்ஸ்போர்டு அல்லது கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகங்களில் நுழைவதற்கு மாணவர்களைத் தயார்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன. இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் வெற்றி பெறுவது சிவில் சர்வீஸ், இராணுவம், சர்ச் அல்லது வணிகத்தில் மதிப்புமிக்க தொழில்களுக்கு வழிவகுக்கும். இந்த நெறிமுறைகள் கல்கத்தாவில் உள்ள செயிண்ட் சேவியர் கல்லூரி (1860 இல் நிறுவப்பட்டது) மற்றும் டார்ஜிலிங்கில் உள்ள செயிண்ட் பால் பள்ளி (1864 இல் நிறுவப்பட்டது) போன்ற கல்வி நிறுவனங்களில் பிரதிபலித்தன. அலெண்டர் குறிப்பிடுவது போல, இந்த பள்ளிகள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் பணக்கார சிறுவர்களை பங்கேற்க அனுமதித்தன. அவர்களின் பெற்றோர் கலாச்சார ரீதியாக இந்த கல்வி பாணியுடன் இணைந்திருந்தனர்.
செயிண்ட் பால்ஸ் முதலில் 1829-ம் ஆண்டில் கல்கத்தாவில் நிறுவப்பட்டது. இது கிழக்கிந்திய கம்பெனி அதிகாரிகள் மற்றும் பணக்கார ஐரோப்பிய வணிகர்களின் மகன்களுக்கு சேவை செய்தது. கல்கத்தா ஆங்கிலோ-இந்திய சமூகத்திற்கும் பெங்காலி ”பத்ரலோக்” (புத்திஜீவிகள்)க்கும் ஒரு மையமாக இருந்தது. குறிப்பாக, பின்னர் இந்திய சிவில் சர்வீசஸில் (Indian Civil Services (ICS)) சேர்ந்த ஜோதினேந்திரநாத் மற்றும் சத்யேந்திரநாத் தாகூர் போன்ற நபர்கள் செயிண்ட் பால்ஸில் பயின்றனர் என்று பள்ளியின் எழுத்தாளரும் முன்னாள் மாணவருமான பிரணய் குப்தா கூறுகிறார்.
இருப்பினும், 1869-ம் ஆண்டில் சூயஸ் கால்வாய் திறக்கப்பட்டதன் மூலம், மேம்பட்ட பயண விருப்பங்கள் உயரடுக்கு குடும்பங்கள் தங்கள் குழந்தைகளை கல்விக்காக ஐரோப்பாவிற்கு அனுப்ப வழிவகுத்தன. இதன் விளைவாக, பள்ளி டார்ஜிலிங்கிற்கு மாற்றப்பட்டது. அங்கு மற்ற காலனித்துவ உயரடுக்கு, குறிப்பாக ஐரோப்பிய தூதர்கள் மற்றும் நிர்வாகிகள், 1857 கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு தஞ்சம் புகுந்தனர். டார்ஜிலிங் கோடைகால தலைநகராக மாறியது. அதே நேரத்தில், கல்கத்தா 1911 வரை அரசியல் மையமாக இருந்தது. போக்குவரத்து மேம்பட்டதால், மக்கள் அதன் அமைதியான சூழலுக்காக டார்ஜிலிங்கை விரும்பினர். அதனால், அவர்கள் டார்ஜிலிங்கை அதன் அமைதியான சூழலுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்" என்று குப்தா குறிப்பிடுகிறார்.
இந்த நிறுவனங்களின் கட்டிடக்கலை, பணக்கார குடும்பங்களை ஈர்க்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த பிரமாண்டமான கட்டிடங்கள் மேற்கத்திய கட்டிடக்கலைப் பாணி கல் தொகுப்புகளை இணைத்து, பெரும்பாலும் தொலைதூர மூலங்களிலிருந்து பாசால்ட் போன்ற விலையுயர்ந்த பொருட்களைப் பயன்படுத்துகின்றன என்று அலெண்டர் குறிப்பிடுகிறார். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், உட்புறங்கள், குறிப்பாக தங்குமிடங்கள், நூற்றாண்டின் எளிமையான மிஷனரி பள்ளிகளுக்கு மாறாக, அரிதாகவே சாதிப் பிரிவுகள் தேவைப்படும் பிரிக்கப்பட்ட படுக்கைகளுடன் ஐரோப்பிய வடிவமைப்பைப் பராமரித்தன.
ஆளும் தலைவர்கள் மற்றும் பூர்வீக இளவரசர்களுக்காக ஒரு சிறப்பு வகை உயர்நிலைப் பள்ளிகள் உருவாக்கப்பட்டன. இந்தப் பள்ளிகள் வின்செஸ்டர் மற்றும் ஈடன் போன்ற மதிப்புமிக்க நிறுவனங்களின் மாதிரியாக உருவாக்கப்பட்டன. ராஜ்கோட்டில் உள்ள ராஜ்குமார் கல்லூரி (1868), இந்தூரில் உள்ள டேலி கல்லூரி (1870), அஜ்மீரில் உள்ள மேயோ கல்லூரி (ஆண்கள்) (1875) மற்றும் பாகிஸ்தானின் லாகூரில் உள்ள ஐட்சிசன் கல்லூரி (1886) ஆகியவை சில நன்கு அறியப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகள். இந்த நிறுவனங்கள் பிரபுக்களுக்கு சேவை செய்தன. மேலும், ஷேக்ஸ்பியர் மற்றும் ஷெல்லி போன்ற பாடங்களை வழங்கின. பாரம்பரியமாக அரச கல்வியின் ஒரு பகுதியாக இல்லாத ஹாக்கி மற்றும் கால்பந்து போன்ற விளையாட்டுகளையும் அவை உள்ளடக்கியிருந்தன. சின்ஹாவின் கூற்றுப்படி, இந்தப் பள்ளிகளின் முக்கிய குறிக்கோள் பிரிட்டிஷ் கலாச்சாரத்தின் மீதான விசுவாசத்தையும் போற்றுதலையும் வளர்ப்பதாகும்.
ஒரே வகுப்பைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு, இயக்கவியல் (dynamics) என்பது வேறுபட்டது. ஆனால், இன்னும் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய கல்வி முறைகளால் நடத்தப்பட்டது. கௌரி ஸ்ரீவஸ்தவா ”19 ஆம் நூற்றாண்டில் பெண்கள் உயர் கல்வி” (Women’s Higher Education in the 19th Century) என்ற புத்தகத்தில் இதைப் பற்றி விவாதிக்கிறார். கிழக்கிந்திய நிறுவனம் அதன் பிராந்திய கட்டுப்பாட்டைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்தியது. இதன் காரணமாக, பெண்களின் கல்வியை மேம்படுத்துவதில் அது தயங்கியது. அவ்வாறு செய்வது சமூக மற்றும் மத மோதல்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றும் அது அஞ்சியது. இதன் விளைவாக, மிஷனரிகள் இதற்கான இடைவெளியை நிரப்ப முன்வந்தனர். அவர்கள் பெண்கள் உண்டுறைப் பள்ளிகளை நிறுவினர். இந்தப் பள்ளிகளில் பல ரோமன் கத்தோலிக்க மத அமைப்புகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.
கல்கத்தாவில் உள்ள லோரெட்டோ ஹவுஸ் (Loreto House) ஒரு முன்னோடி நிறுவனமாக இருந்தது. இது ஜனவரி 10, 1842-ம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. பள்ளியானது பணக்கார ஐரோப்பியர்கள், யூரேசியர்கள் மற்றும் சில உயர் வர்க்க இந்திய குடும்பங்களுக்கு சேவை செய்தது. இந்தப் பள்ளிகள் ஒழுங்குமுறை (etiquette), தையல் வேலைப்பாடு (needlework), மொழிகள் மற்றும் கவிதை போன்ற மேற்கத்திய மதிப்புகளில் கவனம் செலுத்தின. இது பணக்கார குடும்பங்களின் விருப்பங்களை வலுப்படுத்தியது. திருமணச் சந்தையில் இந்தியப் பெண்களை மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவர்களாக மாற்றுவதே இதன் குறிக்கோள் என்று ஆலெண்டர் குறிப்பிடுகிறார். 1850-ம் ஆண்டு காலகட்டத்தில், 2,000க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் 91 மிஷனரி உண்டுறைப் பள்ளிகளில் படித்ததாக ஸ்ரீவஸ்தவா பதிவு செய்தார். இவற்றில் 41 தமிழ்நாட்டிலும், 28 வங்காளத்திலும் இருந்தன.
சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் குடியிருப்புப் பள்ளிகள்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை, குடியிருப்புப் பள்ளிகள் ஐரோப்பிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே அனுமதித்தன. இதன் மூலம் இவை, இனத் தடையைப் பராமரித்தன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், அதிகமான இந்தியர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இந்தப் பள்ளிகள் அரசியல் விழிப்புணர்வுக்கான தளங்களாக மாறின.
இந்த மாற்றம் கவனம் மாற்றத்தைக் குறித்தது என்று அலெண்டர் வாதிடுகிறார். குடியிருப்புப் பள்ளிகள் இந்திய அடிப்படையிலான கல்விச் சொற்பொழிவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கத் தொடங்கின. இருப்பினும், அவை இன்னும் ஏகாதிபத்திய மரபின் சில அம்சங்களைத் தக்க வைத்துக் கொண்டன. இந்தக் காலகட்டத்தில் விவாத சங்கங்கள் மற்றும் இந்திய மொழிகள் பற்றிய விரிவுரைகள் எழுந்தன. இந்திய இலக்கிய ஆய்வுகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. 1920-ம் ஆண்டுகளில், இந்த நிறுவனங்கள் 1977-2000 வரை வங்காளத்தின் முதலமைச்சராக இருந்த ஜோதி பாசு மற்றும் செயின்ட் பால் பட்டதாரி மற்றும் அந்தத் தரத்தை எட்டிய முதல் இந்தியரான விங் கமாண்டர் கருண் கிருஷ்ணா ‘ஜம்போ’ (Jumbo) மஜும்தார் போன்ற எதிர்காலத் தலைவர்களை உருவாக்கினர்.
சுதந்திர இந்தியாவிற்கான புதிய தலைமுறை சமூகத் தலைவர்களைப் பயிற்றுவிக்க குடியிருப்புப் பள்ளிகள் உதவும் என்பதை மக்கள் உணர்ந்ததாக சின்ஹா விளக்குகிறார். வெளிநாட்டில் படித்த வழக்கறிஞர் சதீஷ் ரஞ்சன் தாஸ், இந்தியா சுயராஜ்யத்தை நோக்கி நகரும்போது எதிர்காலத் தலைவர்களை உருவாக்க வேண்டிய அவசியத்தைக் கண்டார்.
இந்தச் சூழலில், தி டூன் பள்ளி (The Doon School) போன்ற பள்ளிகள் 1935-ம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டன. இந்தப் பள்ளிகள் இராணுவ மற்றும் சுதேச மரபுகளிலிருந்து விலகிச் சென்றன. அதற்குப் பதிலாக, அவை வெவ்வேறு அமைப்புகளின் சிறந்த அம்சங்களை ஒன்றிணைத்து மிகவும் சீரான மாதிரியை உருவாக்கின.
இந்தியாவின் தேசிய கீதமான ”ஜன கண மன” முதன்முதலில் 1935-ம் ஆண்டு - இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு - தி டூன் பள்ளியில் பாடப்பட்டது என்பதையும் சின்ஹா எடுத்துக்காட்டுகிறார். பள்ளியின் காப்பகங்கள் குறித்த அவரது ஆராய்ச்சி ஒரு சோகமான கதையை வெளிப்படுத்தியது. 1947-ம் ஆண்டில், இஸ்லாமாபாத், கராச்சி, லாகூர் மற்றும் ஸ்வாட் (இப்போது பாகிஸ்தானில் உள்ளது) ஆகிய இடங்களிலிருந்து மாணவர்கள் டூன் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டனர். இருப்பினும், பிரிவினை காரணமாக, ஆகஸ்ட் 1-ம் தேதி தொடங்கும் புதிய பருவத்திற்கு அவர்கள் திரும்பி வரவில்லை.
குறிப்பாக, ரவீந்திரநாத் தாகூர் சாந்திநிகேதனில் இருந்து திறமையான கலைஞர்களை டூன் பள்ளியில் இசை மற்றும் கலையைக் கற்பிக்க அனுப்பினார். விவசாயம் மற்றும் சமையலறைத் திறன்களுடன் யோகா 1937-ம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. எதிர்காலத் தலைவர்களை வடிவமைப்பதே இதன் குறிக்கோளாக இருந்தது. இருப்பினும், இந்த மாற்றம் பெரும்பாலும் இந்தியாவின் காலனித்துவமற்ற நிறுவனங்களை புறக்கணிப்பதன் மூலம் வந்தது என்று அலெண்டர் குறிப்பிட்டார். பல சலுகை பெற்ற இந்தியர்கள் இந்த நிறுவனங்களை கலாச்சார பின்தங்கிய தன்மையின் அடையாளங்களாகக் கண்டனர்.
சனாவர் பகுதியில் (Sanawar) உள்ள லாரன்ஸ் பள்ளியில், சிறுவர் சிறுமிகள் வரலாறு, வடிவியல் மற்றும் எண்கணிதம் போன்ற பாடங்களுக்கான வகுப்பறைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். இது ஐரோப்பாவில் காணப்படும் பாரம்பரிய பாலினப் பிரிவினைகளிலிருந்து வேறுபட்டது. பெண்களை நல்ல மனைவிகளாகத் தயார்படுத்துவதில் இருந்து உயர்கல்வி மற்றும் பல்கலைக்கழகப் படிப்புகளுக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவது வரை கவனம் மாறியது.
இருப்பினும், 1947 வரை இந்தியர்கள் மாணவர் அமைப்பிலிருந்து விலக்கப்பட்டிருந்ததை தில்லான் நினைவு கூர்ந்தார். 1946-ம் ஆண்டில், போர் முடிவடைந்து சுதந்திரம் அறிவிப்பு நெருங்கும்போது, மாணவர் எண்ணிக்கை குறைந்தது. பிரிட்டிஷ் குழந்தைகள் வீட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டனர். 1947 வாக்கில், 40 மாணவர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இந்திய மாணவர்கள் இறுதியாக சேர்க்கப்பட்டனர். முதல்வர் கார்ட்டரும் மாணவர்களும் சுதந்திரத் தோட்டத்தில் (Independence Garden) தியோதர்களை நட்டதாக தில்லான் மேலும் கூறுகிறார். சுதந்திரத்தின் முதல் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்க இது செய்யப்பட்டது. மரங்கள் இப்போது 77 ஆண்டுகள் பழமையானவை, மேலும் வலுவாக வளர்ந்து வருகின்றன.
அடுத்த ஆண்டுகளில், லாரன்ஸ் பள்ளி, அரசிடமிருந்து பாதுகாப்பு அமைச்சகத்திற்கும், பின்னர் கல்வி அமைச்சகத்திற்கும், இறுதியாக லாரன்ஸ் பள்ளி சனாவர் சங்கத்திற்கும் மாறியது. சுதந்திர இந்தியாவில் அதன் மாற்றத்தை தில்லான் விவரிக்கிறார். 1951-ம் ஆண்டு குடியரசுத் தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத் வருகை தந்ததாகவும், அதைத் தொடர்ந்து 1955-ம் ஆண்டு குடியரசுத் தலைவர் எஸ். ராதாகிருஷ்ணன் வருகை தந்ததாகவும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். "இந்தப் பள்ளி எல்லா வகையிலும் உள்நாட்டுமயமாக்கப்பட்டது," என்று அவர் கூறுகிறார்.
இந்தியாவில் உள்ள பெண்கள் உறைவிடப் பள்ளிகள் மிகவும் பின்னர் வளர்ந்தன. மிகவும் பிரபலமான ஒன்று டேராடூனில் உள்ள வெல்ஹாம் பெண்கள் பள்ளி. டேராடூனைச் சேர்ந்த மரியாதைக்குரிய கல்வியாளர் டாக்டர். நலந்தா பாண்டே அதன் வரலாற்றைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். வெல்ஹாம் ஆண்களுக்கான தயாரிப்புப் பள்ளியை நிர்வகித்த மிஸ் ஹெர்சிலியா சூசி ஒலிபாண்ட், பிரிட்டிஷ் கல்வியாளர் கிரேஸ் மேரி லின்னலை பெண்கள் பள்ளியை நிறுவ அழைத்தார். லின்னல் ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த கல்வியாளர். அவர் முன்பு ஹைதராபாத்தில் ஒரு பெண்கள் பள்ளி மற்றும் கல்லூரியை வழிநடத்தியிருந்தார். "1957-ம் ஆண்டு முதல் தொகுதியில் 10 பெண்கள் மட்டுமே இருந்தனர். ஆனால், அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் பள்ளி வேகமாக வளர்ந்தது," என்று பாண்டே நினைவு கூர்ந்தார். பெண்கள் கல்வியில் அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை அங்கீகரிக்கும் விதமாக, இந்திய அரசு 1971-ம் ஆண்டில் லின்னலை கௌரவித்தது.
சல்வார் கமீஸ் (Salwar kameez) ஆடைக் குறியீடாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. 1956-ம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட வெல்ஹாம் பெண்கள் பள்ளி சங்கத்தின் குறிப்பேட்டில் இருந்து மேற்கோள் காட்டி, பாண்டே, சங்கத்தின் நோக்கங்களான, 'பெண்களுக்காக ஒரு பள்ளியை நிறுவுதல் - இனம், மதம், சாதி, சமூக அந்தஸ்து இல்லாமல் அனைத்து பெண்களுக்கும் திறந்திருக்கும்.
இந்த உண்டுறைப் பள்ளிகள் காலனித்துவ இந்தியாவில் புதிய கல்வி இயக்கவியலை கணிசமாக வடிவமைத்தன. அவற்றில், பல சமகால கல்வி முறைகளை தொடர்ந்து பாதிக்கின்றன. இருப்பினும், பெரும்பாலான நேர்காணல்கள் காலனித்துவ மரபு நீண்ட காலமாக மறைந்துவிட்டதாகக் கருதினர். "எல்லோரும் இப்போது சர்வதேசத்தை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். அதைத்தான் எங்கள் நிறுவனம் வழங்குவதாக உறுதியளிக்கிறது. அதே நேரத்தில், எங்கள் வேர்களை மறந்துவிடாதீர்கள்.." என்று பாண்டே வலியுறுத்தினார். மேலும், தில்லான் குறிப்பிட்டதாவது, "ஹென்றி லாரன்ஸ் நிறுவனர் மற்றும் சமூகத்திற்கான அவரது இரக்கம் மற்றும் சேவைக்காக நாங்கள் மிகவும் பெருமைப்படுகிறோம். அவர் இந்தியர் அல்ல, ஆங்கிலேயர் என்பது தற்செயல் நிகழ்வு என்று குறிப்பிட்டார்.
"நிச்சயமாக, கிளைவ், ஹேஸ்டிங்ஸ், ஹேவ்லாக் மற்றும் லாரன்ஸ் ஆகியவை இன்றுவரை செயிண்ட் பால்ஸின் சீனியர் பிரிவில் உள்ள வீடுகளின் பெயர்கள்" என்று குப்தா குறிப்பிட்டார். ஆனால் அதில் அவ்வளவுதான் இருக்கிறது. இந்த நிறுவனம் கல்வி மற்றும் அத்தியாவசிய வாழ்க்கைத் திறன்கள் இரண்டையும் வழங்கியது. இது சமூக நிலைமை மற்றும் வீட்டு வாழ்க்கையிலிருந்து நம்மைப் பிரித்தது. சில வழிகளில், இது ஒரு குருகுலத்தைப் போன்றது. இது கற்றல் மற்றும் அமைதிக்கான இடமாக இருந்தது. இது பச்சாதாபத்தையும் புரிதலையும் வளர்த்தது."
இந்த நிறுவனங்கள் பல முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வுகளில் இருந்து தப்பிப்பிழைத்துள்ளன என்று தில்லான் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவை 1857-ம் ஆண்டில் முதல் சுதந்திரப் போர், உலகப் போர்கள் மற்றும் இந்தியப் பிரிவினையைத் தாங்கின. இந்த சவால்களுக்குப் பிறகும் அவை தொடர்ந்து இருந்தன. "அவற்றின் மீள்தன்மை இந்த நிறுவனங்களின் வலிமையையும் சிறப்பையும் பிரதிபலிக்கிறது" என்று அவர் கூறுகிறார்.