இந்தியாவில் மின்னணுப் பாகங்கள் உற்பத்தித் துறை -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய நிகழ்வு என்ன : தகவல் தொலைத்தொடர்பு அமைச்சகம் மின்னணு உதிரிபாகங்கள் உற்பத்திக்கான ஒரு லட்சிய ஊக்கக் கொள்கைக்கான வரையறைகளை இறுதி செய்துள்ளது. இது சுமார் ரூ. 23,000 கோடி செலவில், ஆறு ஆண்டுகளில் செயல்படுத்த திட்டமிட்டுள்ளது. அரசாங்கமானது, நாட்டில் ஸ்மார்ட்போன் அசெம்பிளியை வெற்றிகரமாக உள்ளூர்மயமாக்கிய பிறகு, உள்நாட்டு உற்பத்திக்கான மதிப்பு கூட்டலை அதிகப்படுத்துவதாக எதிர்பார்க்கிறது.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் பல உதிரிபாகங்களை உருவாக்க இலக்காகக் கொள்ள அரசாங்கம் இலக்கு வைத்துள்ளது. இவற்றில் காட்சி தொகுதிகள் (display modules) மற்றும் துணை-அசெம்பிளி கேமரா தொகுதிகள் (sub-assembly camera modules) அடங்கும். இவற்றில், பிற பாகங்கள் அச்சிடப்பட்ட சர்க்யூட் போர்டு அசெம்பிளிகள் (circuit board assemblies) மற்றும் லித்தியம் செல் உறைகள் (lithium cell enclosures) ஆகியவற்றின் மூலம், இந்தத் திட்டம் மின்தடையங்கள் (resistors), மின்தேக்கிகள் (capacitor) மற்றும் ஃபெரைட்டுகள் (ferrites) போன்றவற்றையும் உள்ளடக்கியது.

2. இந்தத் திட்டம் அதிக எண்ணிக்கையிலான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதில், பங்கேற்கும் நிறுவனங்களுக்கு நேரடி வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்திற்கான (direct job creation) ஆண்டு இலக்குகளை அரசாங்கம் நிர்ணயித்துள்ளது. இந்தத் திட்டம் ஆறு ஆண்டுகளில் 91,600 நேரடி வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதற்கான வருடாந்திர ஊக்கத்தொகை ரூ.2,300 கோடி முதல் ரூ.4,200 கோடி வரை இருக்கும். நிறுவனங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தங்கள் முதலீடு, உற்பத்தி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு இலக்குகளை அடைந்தால் மட்டுமே இந்த வழங்கல்கள் வழங்கப்படும்.

3. ஆப்பிள் மற்றும் சாம்சங் போன்ற நிறுவனங்களை உள்ளூரில் சில அசெம்பிளி செயல்பாடுகளை (assembly operations) அமைக்க இந்தியா ஈர்த்துள்ளது. இருப்பினும், உள்நாட்டு மதிப்புக் கூட்டல் (domestic value addition) குறைவாகவே சுமார் 15-20% அளவில் உள்ளது. இதை குறைந்தது 30-40% ஆக அதிகரிக்க அரசாங்கம் இலக்கு வைத்துள்ளது. இதை அடைய, உதிரிபாகங்களுக்கான உற்பத்தியை ஊக்குவிக்கும் திட்டம் ஒரு முக்கியமான அடுத்த படியாகக் கருதப்படுகிறது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? :

1. மின்னணு பாகங்கள் ஊக்கத் திட்டம் (ELECTRONICS component incentive plan) இந்தியாவிற்கு ஒரு முக்கியமான அடுத்த படியாகும். ஸ்மார்ட்போன்களுக்கான உற்பத்தியுடன் இணைக்கப்பட்ட ஊக்கத்தொகை (Production Linked Incentive (PLI)) திட்டம் அதன் முடிவை நெருங்கி வருவதால் இது வருகிறது. ஸ்மார்ட்போன் PLI திட்டம் வெற்றிகரமாக உள்ளது. இருப்பினும், மின்னணு உற்பத்தியில் உள்ளூர் மதிப்பு கூட்டல் இன்னும் 15-20% குறைவாகவே உள்ளது. பாகங்களுக்கான மானியத் திட்டத்தின் மூலம் இதை 40% ஆக அதிகரிக்க அரசாங்கம் இலக்கு வைத்துள்ளது.

2. இந்தத் திட்டம் மூன்று வகையான ஊக்கத்தொகைகளை வழங்கலாம். இவை செயல்பாட்டுச் செலவுகள் (operational expenses), மூலதனச் செலவுகள் (capital expenses) அல்லது இரண்டின் கலவையை (mix of both) அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கும். செயல்பாட்டுச் சலுகைகள் PLI திட்டங்களைப் போலவே நிகர அதிகரிக்கும் விற்பனையைப் பொறுத்தது. கேபேக்ஸ் ஊக்கத்தொகைகள் (Capex incentives) தகுதியான மூலதனச் செலவினத்தின் அடிப்படையில் வழங்கப்படும்.

Original article:

Electronics component manufacturing sector in India -Priya Kumari Shukla

Read More →

ரைசினா உரையாடல் மற்றும் உளவுத்துறைத் தலைவர்களின் சந்திப்பு ஏன்? -ரோஷ்னி யாதவ்

 பிரதமர் நரேந்திர மோடி திங்களன்று ரைசினா உரையாடலின் 10-வது பதிப்பைத் தொடங்கி வைத்தார். அது என்ன? ரைசினா உரையாடல் கொள்கையில் என்ன இருக்கிறது?

மார்ச் 17, திங்கள்கிழமை பிரதமர் நரேந்திர மோடி ரைசினா உரையாடல் மாநாட்டை டெல்லியில் தொடங்கி வைத்தார். இந்த மாநாடு உலக அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உறவுகள் குறித்து கவனம் செலுத்துகிறது. இதே நேரத்தில், தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் அஜித் தோவல் நடத்திய மற்றொரு கூட்டத்தில் ஐந்து கண்கள் நாடுகளின் (Five Eyes nations) அமெரிக்கா, யுகே, நியூசிலாந்து ஆகிய மூன்று நாட்டின் உளவுத்துறை தலைவர்கள் பங்கேற்றனர்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. ரைசினா உரையாடல் என்பது புவிசார் அரசியல் மற்றும் புவிசார் பொருளாதாரத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு வருடாந்திர மாநாடு ஆகும். இது இன்று உலகம் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான பிரச்சினைகளை சரி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த மாநாடு புதுடெல்லியில் நடைபெறுகிறது மற்றும் அரசியல், வணிகம், ஊடகம் மற்றும் குடிமை சமூகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த பங்கேற்பாளர்களை ஈர்க்கிறது.

2. ரைசினா உரையாடலின் வலைத்தளத்தின்படி, "இந்த உரையாடல் பல பங்குதாரர்கள், பலதுறை விவாதமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் நாட்டின் தலைவர்கள், அமைச்சரவை அமைச்சர்கள் மற்றும் உள்ளூர் அரசாங்க அதிகாரிகள் கலந்து கொள்கிறார்கள். இவர்களுடன் தனியார் துறை, ஊடகம், கல்வியியல் நிபுணர்கள் ஆகியோர் இணைந்து முக்கியமான விவகாரங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்.

3. இந்த உரையாடலை இந்திய அரசின் வெளியுறவு அமைச்சகத்துடன் இணைந்து அப்சர்வர் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.

4. ரைசினா உரையாடலின் 10-வது பதிப்பு மார்ச் 17-19, 2025 வரை நடைபெறும். 2025 பதிப்பின் கருப்பொருள் "காலச்சக்ரா - மக்கள், அமைதி மற்றும் புவி” (Kālachakra – People, Peace and Planet) என்று வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் செய்திக்குறிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

5. மூன்று நாட்களில், உலக சிந்தனைத் தலைவர்கள் ஆறு கருப்பொருள் தூண்களில் பல்வேறு வடிவங்களில் உரையாடல்களில் ஒருவருக்கொருவர் ஈடுபடுவார்கள்: (i) அரசியல் குறுக்கீடு :  மணல் மாற்றம் மற்றும் உயரும் அலைகள்; (ii) பசுமை மூவழிச் சிக்கலைத் (trilemma) தீர்ப்பது: யார், எங்கே, & எப்படி; (iii) டிஜிட்டல் புவி: முகவர்கள், முகவர்கள் மற்றும் இல்லாமைகள்; (iv) போர்க்குணமிக்க வணிகவாதம்: வர்த்தகம், விநியோகச் சங்கிலிகள் மற்றும் பரிமாற்ற வீத அடிமைத்தனம்; (v) புலியின் கதை: ஒரு புதிய திட்டத்துடன் வளர்ச்சியை மீண்டும் எழுதுதல்; மற்றும் (vi) அமைதியில் முதலீடு செய்தல்: இயக்கிகள், நிறுவனங்கள் மற்றும் தலைமைத்துவம், ”என்று செய்திக்குறிப்பில் மேலும் கூறப்பட்டுள்ளது.

6. 10-வது ரைசினா உரையாடல் மாநாட்டில் 125 நாடுகளிலிருந்து பிரதிநிதிகள் கலந்துகொள்கின்றனர். இதில் அமைச்சர்கள், முன்னாள் அரசுத் தலைவர், இராணுவத் தலைவர்கள், தொழில் முனைவோர், தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள், பேராசிரியர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், சிந்தனை நிபுணர்கள், ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களின் வல்லுநர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள்.

டெல்லியில் உளவுத்துறை தலைவர்கள் கூட்டம்

1. மார்ச் 16 (ஞாயிற்றுக்கிழமை), டெல்லியில் நடைபெற்ற கூட்டம், பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்தியது. இதில் அமெரிக்க தேசிய புலனாய்வு இயக்குநர் துளசி கப்பார்ட், , இங்கிலாந்து தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் ஜோனாதன் பவல் மற்றும் நியூசிலாந்தின் உளவுத்துறைத் தலைவர் ஆண்ட்ரூ ஹாம்ப்டன் ஆகிய பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த  உளவுத்துறை தலைவர்கள் கலந்து கொண்டனர்.

2. இந்த மாநாட்டை இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் அஜித் தோவல், ஆராய்ச்சி மற்றும் பகுப்பாய்வு அமைப்பு (R&AW) தலைவர் ரவி சின்ஹா, மற்றும் உளவுத்துறை இயக்குநர் டபன் டேக்கா நடத்தினர். இதில் ஐந்து கண்கள் கூட்டாளிகள் உள்ள மூன்று முக்கிய நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். இது இந்தியா மற்றும் அதன் கூட்டாளிகளுக்கு இடையிலான பாதுகாப்பு, உளவுத்துறை ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்தியது.

3. ரைசினா உரையாடலின் போது உளவுத்துறைத் தலைவர்கள் முறைசாரா முறையில் சந்திக்கத் தொடங்கிய 2022 முதல் இந்தியா இந்த மாநாட்டை நடத்தி வருகிறது.

ஐந்து கண்கள் கூட்டணி (Five Eyes Alliance)

1. "ஐந்து கண்கள்" என்பது அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, கனடா மற்றும் நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளின் உளவுத்துறை பகிர்வு கூட்டணியைக் குறிக்கிறது. இது இரண்டாம் உலகப் போரின் போது உருவாக்கப்பட்டது.

2. கனடா அரசாங்கத்தின் வலைத்தளத்தின்படி, "இந்த நட்புநாடுகள் உலகின் மிகவும் ஒருங்கிணைந்த பலதரப்பு ஏற்பாடுகளில் ஒன்றில் பரந்த அளவிலான உளவுத்துறையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. ஐந்து கண்கள் ஒப்பந்தம் மற்றவைகளிலிருந்து தனித்து நிற்கிறது. ஏனெனில், நாடுகள் பல்வேறு சமூகங்கள், சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் வலுவான மனித உரிமைகளால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன மற்றும் ஒரு பொதுவான மொழியால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த பண்புகள் நட்புநாடுகள் தங்கள் பகிரப்பட்ட தேசிய நலன்களைப் பாதுகாக்க தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் உதவுகின்றன.

ஆங்கில நாடுகள் (Anglosphere)

ஆங்கிலோஸ்பியர் என்பது ஒரு காலத்தில் ஆங்கிலேய பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்த, அரசியல், சட்டம் மற்றும் கலாச்சாரத்தில் பொதுவான மரபுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகளைக் குறிக்கிறது.

3. ஐந்து கண்கள் கூட்டணியின் வரலாறு வாஷிங்டன் மற்றும் லண்டனுக்கு இடையே கையெழுத்திடப்பட்ட உளவுத்துறை பகிர்வு ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தையது. 1943ஆம் ஆண்டில், பிரிட்டன்-அமெரிக்கா (Britain-USA (BRUSA)) ஒப்பந்தம், பின்னர் UK-USA (UKUSA) ஒப்பந்தமாக மாறுவதற்கான அடித்தளத்தை அமைத்தது, இது UK கணினி விஞ்ஞானி ஆலன் டூரிங் வாஷிங்டனுக்கு பயணம் செய்து இரு நாடுகளின் அதிகாரிகளுக்கு இடையேயான பல இருதரப்பு வருகைகளைத் தொடர்ந்து வந்தது.

4. அமெரிக்க போர்த் துறைக்கும் இங்கிலாந்தின் உளவுத்துறை மற்றும் பாதுகாப்பு நிறுவனமான அரசாங்கக் குறியீடு மற்றும் சைபர் பள்ளிக்கும் (Government Code and Cypher School (GC&CS)) இடையே BRUSA ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இதைத் தொடர்ந்து, 1946-ல் UK-USA ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. கனடா 1949-ல் இதில் இணைந்தது, நியூசிலாந்து மற்றும் ஆஸ்திரேலியா 1956-ல் இணைந்து கூட்டணியை உருவாக்கின. இந்த ஒப்பந்தம் அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும் அதன் இருப்பு 1980-களில் இருந்தே அறியப்பட்டது. ஆனால், 2010-ல் UK-USA ஒப்பந்தக் கோப்புகள் வெளியிடப்பட்டன.

Original article:

Why are Raisina Dialogue and meeting of Intelligence heads? -Roshni Yadav

Read More →

தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் ஏன் அவசியம்? -ரங்கராஜன் ஆர்.

 எப்போதிலிருந்து மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் மூலம் மட்டுமே வாக்குகள் பதிவு நடத்தப்பட்டு வருகிறது? வாக்காளர் பட்டியலை மாற்றியமைத்ததாக தேர்தல் ஆணையத்தை சில எதிர்க்கட்சிகள் ஏன் குற்றம் சாட்டுகின்றன? தேர்தலில் போட்டியிடும் அரசியல்வாதிகள் மீதான குற்ற வழக்குகள் பரவலாக விளம்பரப்படுத்தப்பட வேண்டுமா ?

இதுவரையிலான நிகழ்வு :

சமீபத்திய மாநிலத் தேர்தல்களில் வாக்காளர் பட்டியலில் முறைகேடுகள் நடந்ததாக எழுந்த குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் பல்வேறு மாநிலங்களில் போலி வாக்காளர் அடையாள அட்டை எண்கள் (Electoral Photo Identity Card (EPIC)) குறித்த எழுந்த பிரச்சனையை தொடர்ந்து, தேர்தல்களை தேர்தல் செயல்முறையை வலுப்படுத்துவது குறித்து விவாதிக்க தேர்தல் ஆணையம் அரசியல் கட்சிகளுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளது.

சட்ட விதிகள் என்ன கூறுகிறது?

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 324, வாக்காளர் பட்டியல்களைத் தயாரிப்பது உட்பட, நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களுக்கான தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடவும் நிர்வகிக்கவும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. வாக்காளர் பட்டியல்களை உருவாக்கும் செயல்முறை, 1950-ஆம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் (Representation of the People Act) மற்றும் 1960-ஆம் ஆண்டு வாக்காளர் பதிவு விதிகள் போன்ற தொடர்புடைய விதிகளைப் பின்பற்றுகிறது.

1952-ஆம் ஆண்டு முதல் பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு வாக்களிக்கும் செயல்முறை நிறைய மாறிவிட்டது. 1952 மற்றும் 1957 தேர்தல்களில், ஒவ்வொரு வேட்பாளருக்கும் அவரவர் தேர்தல் சின்னத்துடன் கூடிய தனித்தனி வாக்குப் பெட்டி இருந்தது. ஆரம்பகால தேர்தல்களில், வாக்காளர்கள் தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வேட்பாளரின் பெட்டியில் ஒரு வெற்று வாக்குச் சீட்டை செலுத்தினர். 1962 தேர்தலிலிருந்து, வாக்குச் சீட்டுகளில் வேட்பாளர் பெயர்கள் மற்றும் சின்னங்கள் இடம் பெறதொடங்கின. 2004-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல்களிலிருந்து, அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் (Electronic Voting Machines (EVM)) பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. 2019-ஆம் ஆண்டு முதல், அனைத்து தொகுதிகளிலும் 100% வாக்காளர் சரிபார்க்கக்கூடிய காகித தணிக்கை (Voter Verifiable Paper Audit Trail (VVPAT)) சீட்டுகளால் EVM செயல்முறைகள் ஆதரிக்கப்படுகின்றன.

என்னென்ன பிரச்சினைகள் உள்ளன?

வாக்குப்பதிவு மற்றும் எண்ணும் செயல்முறை தொடர்பாக கடந்த காலங்களில் தொடர்ச்சியான பிரச்சினைகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. முதலாவதாக, காகித வாக்குச்சீட்டு முறைக்கு திரும்புவதற்கான பொதுநல வழக்கு மூலம் கோரிக்கைகள் இருந்தன. அந்த மனுவை ஏப்ரல் 2024-ல் உச்ச நீதிமன்றத்தால் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இரண்டாவதாக, இந்த வழக்கு அனைத்து VVPAT சீட்டுகளையும் EVM முடிவுகளுடன் பொருத்த வேண்டும் என்றும் கோரியது. ஆனால் தற்போது, ​​ஒரு சட்டசபை பிரிவில் ஐந்து இயந்திரங்கள் மட்டுமே சரிபார்க்கப்படுகின்றன. தற்போது, இது ஒரு சட்டமன்றத் தொகுதி/பிரிவுக்கு ஐந்து இயந்திரங்களுக்கு மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்தக் கோரிக்கையை உச்சநீதிமன்றம் நிராகரித்தது. ஆனால், ஒரு உத்தரவை வழங்கியது. 5% மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்களில் உள்ள மைக்ரோகண்ட்ரோலர்களின் எரிந்த நினைவகம், ஏதேனும் சேதம் ஏற்பட்டதாக சந்தேகம் இருந்தால், அதைச் சரிபார்க்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இதில் ஒவ்வொரு சட்டமன்றப் பிரிவிலும் உள்ள கட்டுப்பாட்டு அலகுகள், வாக்குச் சீட்டு அலகுகள் மற்றும் VVPAT-கள் ஆகியவை அடங்கும். மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திர உற்பத்தியாளர்களின் பொறியாளர்கள் குழு சரிபார்ப்பு செயல்முறையைக் கையாளும். ஒரு தொகுதியில் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது இடத்தைப் பிடிக்கும் வேட்பாளர்கள் எழுத்துப்பூர்வ கோரிக்கையைச் சமர்ப்பிப்பதன் மூலம் செயல்முறையைத் தொடங்கலாம். தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்ட ஏழு நாட்களுக்குள் அவர்கள் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, மகாராஷ்டிரா மற்றும் டெல்லி சட்டமன்றத் தேர்தல்களுக்கு முன்னதாக வாக்காளர் பட்டியலில் முறைகேடு நடந்ததாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. ஒன்றயதில் ஆட்சியில் உள்ள கட்சிக்கு பயனளிக்கும் வகையில் ஏராளமான போலி வாக்காளர் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டதாக எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டின. நான்காவது மற்றும் தற்போதைய பிரச்சினை மேற்கு வங்கம், குஜராத், ஹரியானா மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற பல்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த வாக்காளர்களுக்கு ஒரே மாதிரியான வாக்காளர் அடையாள அட்டை எண்கள் (Electoral Photo Identity Card (EPIC)) தொடர்பானது. திரிணாமுல் காங்கிரஸ் போன்ற எதிர்க்கட்சிகள், வாக்காளர் பட்டியலில் போலி வாக்காளர்கள் சேர்க்கப்பட்டதாகக் கூறுகின்றன. EPIC எண்களை வழங்குவதற்கான பழைய பரவலாக்கப்பட்ட அமைப்பு காரணமாக நகல் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்று தேர்தல் ஆணையம் விளக்கியது. இந்த பிரச்சினை பின்னர் மையப்படுத்தப்பட்ட ERONET தளத்திற்கு மாற்றுவதன் மூலம் தீர்க்கப்பட்டது. வாக்காளர்களின் வாக்காளர் அட்டை எண் எதுவாக இருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் மாநிலம் அல்லது யூனியன் பிரதேசத்தில் உள்ள தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வாக்குச் சாவடியில் மட்டுமே வாக்களிக்க முடியும் என்று தேர்தல் ஆணையம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

தேர்தல் செயல்பாட்டில் மேற்கூறிய பிரச்சினைகள் தவிர, பிரச்சார செயல்முறை தொடர்பான குறிப்பிடத்தக்க பிரச்சினைகள் கவனிக்கப்பட வேண்டும். முதலாவதாக, பெரும்பாலான கட்சிகளின் “நட்சத்திர பேச்சாளர்கள்” பிற அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களுக்கு எதிராக அவதூறான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துதல், வாக்காளர்களின் சாதி/வகுப்பு உணர்வுகளைத் தூண்டுதல் மற்றும் ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளை வைத்தல் ஆகியவற்றில் குற்றவாளிகளாக உள்ளனர். முக்கிய அரசியல் கட்சிகளின் வேட்பாளர்கள் அனுமதிக்கப்பட்ட தேர்தல் செலவு வரம்பைவிட அதிகமாக செலவு செய்கிறார்கள். தேர்தல்களின் போது அரசியல் கட்சிகளுக்கு செலவு வரம்புகள் இல்லை. 2024 மக்களவைத் தேர்தலின் போது அரசியல் கட்சிகள் ₹1,00,000 கோடி செலவிட்டதாக ஊடக ஆய்வுகள் மையம் மதிப்பிட்டுள்ளது. அதிக தேர்தல் செலவு ஊழலுக்கு வழிவகுக்கிறது. இது தவறான முன்னுதாரணமாக மாறுகிறது. மூன்றாவது, ஜனநாயக சீர்திருத்த சங்கத்தின் (ADR) அறிக்கை, 2024-ஆம் ஆண்டில் அரசியல் குற்றமயமாக்கப்பட்டதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 543  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 251 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மீது 46% குற்ற வழக்குகள் உள்ளன. அவர்களில், 170 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மீது 31% பாலியல் வன்கொடுமை, கொலை முயற்சி மற்றும் கடத்தல் போன்ற கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.

தேவையான சீர்திருத்தங்கள் என்ன?

இந்திய அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் ஒரு முக்கிய பகுதி சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்கள் என்று உச்ச நீதிமன்றம் பல வழக்குகளில் குறிப்பிட்டுள்ளது.

வாக்குப்பதிவு மற்றும் வாக்கு எண்ணிக்கை தொடர்பான தேர்தல் செயல்முறையைப் பொறுத்தவரை, பின்வரும் சீர்திருத்தங்களைக் கருத்தில் கொண்டு செயல்படுத்த வேண்டும். முதலாவதாக, மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரம் மற்றும் வாக்காளர் சரிபார்க்கக்கூடிய காகித தணிக்கை சீட்டு (Voter Verifiable Paper Audit Trail (VVPAT)) தொடர்பான அம்சங்களைப் பொறுத்தவரை, மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திர எண்ணிக்கை மற்றும் VVPAT சீட்டுகளைப் பொருத்துவதற்கான மாதிரி அளவை ஒவ்வொரு மாநிலத்தையும் பெரிய பகுதிகளாகப் பிரித்து அறிவியல் பூர்வமாக முடிவு செய்ய வேண்டும். ஒரே ஒரு பிழை ஏற்பட்டாலும், சம்பந்தப்பட்ட பகுதியில் VVPAT சீட்டுகளை முழுமையாக எண்ண வேண்டும். இது வாக்கு எண்ணிக்கை செயல்பாட்டில் புள்ளிவிவர ரீதியாக குறிப்பிடத்தக்க நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும். மேலும், தேர்தல் ஆணையம்  2016-ஆம் ஆண்டில் “மொத்தமாக்கி” (totaliser) இயந்திரங்களை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. இந்த இயந்திரங்கள் வேட்பாளர் வாரியான எண்ணிக்கையைக் காண்பிப்பதற்கு முன்பு 14 மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்களிலிருந்து வாக்குகளை இணைக்கும். இது வாக்குச்சாவடி மட்டத்தில் வாக்காளரின் தனியுரிமையைப் பாதுகாக்க உதவும். தேர்தலில் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது இடத்தைப் பிடிக்கும் வேட்பாளர்கள், உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவைப் பயன்படுத்தி, ஒவ்வொரு சட்டமன்றத் தொகுதியிலும் 5% மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்களைச் சரிபார்ப்பதற்கு விண்ணப்பிக்க வேண்டும். ஏதேனும் சிக்கல் கண்டறியப்பட்டால், அதை முறையாக சரி செய்ய வேண்டும். எந்த பிரச்சினையும் கண்டறியப்படாவிட்டால், அது அரசியல் சந்தேகங்களையும் ஊகங்களையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும்.

இரண்டாவதாக, போலி வாக்காளர்கள் மற்றும் போலி வாக்காளர் அடையாள அட்டை எண்கள் (Electoral Photo Identity Card (EPIC)) சேர்க்கப்படுவது குறித்த கவலையை சரிசெய்ய, அனைத்து பங்குதாரர்களுடனும் விரிவான கலந்துரையாடல்களுக்குப் பிறகும், தனியுரிமை குறித்த கவலைகளை நீக்கிய பிறகும், குடிமக்களின் ஆதார் எண்ணை EPIC அட்டைகளுடன் இணைக்கும் செயல்முறை பரிசீலிக்கப்படலாம். இதற்கிடையில், தேர்தல் ஆணையம் அனைத்து மாநிலங்களிலும் உள்ள வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து போலி வாக்காளர் அடையாள எண்களை நீக்கி, ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் ஒரு தனித்துவமான EPIC எண் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பிரச்சார செயல்பாட்டில் சீர்திருத்தங்கள் இல்லாவிட்டாலும் அதை மேற்கொள்வது மிகவும் முக்கியம். முதலாவதாக, மாதிரி நடத்தை விதிகளை (Model Code of Conduct (MCC)) கடுமையாக மீறும் எந்தவொரு தலைவரின் “நட்சத்திர பேச்சாளர்கள்” அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு இருக்க வேண்டும். இது கட்சி வேட்பாளர்களுக்கு அவர்களின் பிரச்சாரங்களுக்காக வழங்கப்படும் செலவு நிவாரணத்தை பறிக்கும். சின்னங்கள் உத்தரவின் பத்தி 16-A, ஒரு அரசியல் கட்சி மாதிரி நடத்தை விதிகளை பின்பற்றத் தவறினால் அல்லது தேர்தல் ஆணையத்தின் சட்டப்பூர்வ வழிகாட்டுதல்களை மீறினால், அதன் அங்கீகாரத்தை இடைநிறுத்த அல்லது திரும்பப் பெற தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. இந்த விதியின் கீழ் முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை மாதிரி நடத்தை விதிகளை திறம்பட செயல்படுத்த உதவும். இரண்டாவதாக, ஒரு அரசியல் கட்சி தனது வேட்பாளருக்கு வழங்கப்படும் எந்தவொரு நிதி உதவியும் வேட்பாளரின் செலவு வரம்பிற்குள் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை தெளிவாகக் கூறும் வகையில் சட்டம்  திருத்தப்பட்ட வேண்டும். மேலும், தேர்தல்களின் போது அரசியல் கட்சிகள் எவ்வளவு செலவு செய்யலாம் என்பதற்கு அதிகபட்ச வரம்பு இருக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக, வேட்பாளர்களும் அரசியல் கட்சிகளும் தேர்தலுக்கு முன்பு குறைந்தது மூன்று முறையாவது தங்கள் குற்றப் பின்னணிகளை (criminal antecedents) அறிவிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. இது பரவலாகப் பரப்பப்படும் செய்தித்தாள்களிலும் மின்னணு ஊடகங்களிலும் விளமபரப்படுத்தபட வேண்டும். இந்த விதியை கடுமையாக அமல்படுத்துவது வாக்காளர்கள் தகவலறிந்த முடிவுகளை எடுக்க உதவும்.

தேர்தல் ஆணையமும் அரசியல் கட்சிகளும் இந்தப் பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதங்களை நடத்த வேண்டும். இது பிரச்சாரமும் தேர்தல் செயல்முறையும் வாக்காளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதை உறுதி செய்யும்.

R. ரங்கராஜன் ஒரு முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரி மற்றும்  ‘Polity Simplified’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆவார்.

Original article:

Why are electoral reforms necessary? -Rangarajan R.

Read More →

கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் தடைகள் -தருண் செருகுரி, ஹர்ஷில் சர்மா

 பொதுநலத் திட்டங்கள் கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் வேலை செய்யாத நிலையை உருவாக்கின்றன என்ற கருத்து, கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் கட்டமைப்பு சிக்கல்களை மிகைப்படுத்துகிறது.

இந்தியாவில் கட்டுமானத் துறை 2025ஆம் ஆண்டுக்குள் 1.4 டிரில்லியன் டாலர்களை எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 2030ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்தத் துறையில் சுமார் 3 கோடி தொழிலாளர்கள் பணியமர்த்தப்படுவார்கள் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கடந்த மாதம், லார்சன் அண்ட் டூப்ரோவின் (Larsen and Toubro's) தலைவரும் நிர்வாக இயக்குநருமான என். சுப்பிரமணியன், தொழிலாளர் பற்றாக்குறை குறித்து கவலைகளை எழுப்பினார். நலத்திட்டங்கள் அவர்களுக்கு நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்குவதால் சில தொழிலாளர்கள் இடம்பெயர விரும்பவில்லை என்று அவர் கூறினார். இருப்பினும், இந்த விளக்கம் மிகவும் எளிமையானது. கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆழமான கட்டமைப்பு சிக்கல்களை இது கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

ஒரு துண்டு துண்டான பயணம்

கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்தோர் பல சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்கள் பெரும்பாலும் வேலைகளுக்காக அடிக்கடி இடம்பெயர வேண்டியிருக்கிறது மற்றும் வேலை பாதுகாப்பின்மையைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. மேலும், நிலையான நலன் சார்ந்த சலுகைகளைப் பெற போராட வேண்டியிருக்கிறது. இது அவர்களின் பணி நிலைமைகளை  பாதுகாப்பு அற்றதாக மாற்றுகிறது. கட்டிடம் மற்றும் பிற கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் (Building and Other Construction Workers (BOCW)) சட்டம், (1996) அவர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. இருப்பினும், பல தொழிலாளர்கள் இன்னும் நலன் சார்ந்த சலுகைகளைப் பெறுவதில் சிரமப்படுகிறார்கள். சுமார் 5.65 கோடி கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் மாநில கட்டுமான வாரியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். இந்த வாரியங்கள் செஸ்கள் மூலம் சுமார் ₹70,000 கோடி நலநிதியைச் சேகரித்துள்ளன. இருப்பினும், இந்தப் பணத்தில் பெரும்பாலானவை பல்வேறு பிரச்சினைகள் காரணமாக பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளன.

கட்டுமானத் தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு பெரிய சவால், நலத்திட்ட பதிவுக்குத் தேவையான ஆவணங்களைப் பெறுவதும் அவற்றை வைத்திருப்பதும் ஆகும். சலுகைகளைப் பெற அவர்களிடம் அடையாளச் சான்று, பிறந்த தேதி மற்றும் வசிப்பிடச் சான்று இருக்க வேண்டும். கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் வேலைக்காக இடம் விட்டு இடம் செல்வதால், பலருக்கு நிரந்தர முகவரி இல்லை. இதனால், பிறப்புச் சான்றிதழ்கள், குடியிருப்புச் சான்றுகள் மற்றும் வாடகை ஒப்பந்தங்கள் போன்ற முக்கியமான ஆவணங்களைப் பெறுவது அவர்களுக்கு கடினமாகிறது. இவை இல்லாமல், அவர்கள் நலத்திட்ட உதவிகளைப் பெற சிரமப்படுகிறார்கள்.

ஒரு வருடத்தில் 90 நாட்கள் வேலையைச் சரிபார்க்கும் ‘வேலைவாய்ப்புச் சான்றிதழ்’ தேவை என்பது செயல்முறையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. இந்த ஆவணம் பொதுவாக முதலாளிகளால் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் சில மாநிலங்கள் அதற்குப் பதிலாக சுய சான்றிதழ் அல்லது தொழிற்சங்க சான்றிதழ்களை அனுமதிக்கின்றன. இருப்பினும், அதிகாரிகள் இன்னும் சரிபார்ப்புக்காக முதலாளிகளை நம்பியுள்ளனர். மேலும், பல ஒப்பந்தக்காரர்கள் சான்றிதழ் அல்லது தேவையான விவரங்களை வழங்க மறுக்கிறார்கள். இதனால், தொழிலாளர்கள் தங்கள் தகுதியை நிரூபிக்க முடியவில்லை. கூடுதலாக, சரிபார்ப்பு விதிகள் மாநிலங்களுக்கு இடையே வேறுபடுகின்றன. இது குழப்பத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

தொழிலாளர் நலனுக்கு நிதியளிப்பதற்காக மாநில அரசுகள் BOCW சட்டத்தின் கீழ் 1-2% கட்டுமான செஸ் வசூலிக்கின்றன. இருப்பினும், இந்த நிதியில் சுமார் 75% பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளது. இது 2023 நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டது. இந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு முக்கிய காரணம் தொழிலாளர் தரவுத்தளங்களின் சிதறிய தன்மை மற்றும் காரணம் சரிபார்ப்பு நெறிமுறைகளில் உள்ள முரண்பாடு ஆகும். கூடுதலாக, பதிவு செயல்முறை சிக்கலானது, தொழிலாளர்கள் சலுகைகளை அணுகுவது கடினமாக மாற்றுகிறது.

உதாரணமாக, வெப்ப அலைகள் போன்ற பருவகால வேலைவாய்ப்பு இடையூறுகளால் பாதிக்கப்பட்ட கட்டுமானத் தொழிலாளர்களுக்கு சட்டவிதிகள் இருந்தபோதிலும் நேரடிப் பலன் பரிமாற்றங்களை அணுக முடியாமல் தவிக்கின்றனர்.

வட இந்தியாவில், காற்று மாசுபாடு காரணமாக கட்டுமானப் பணிகள் தடை செய்யப்பட்டன. இதன் விளைவாக, லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்தனர். இதனால், நிதி நிவாரணம் பெறுவதில் தாமதங்கள் மற்றும் நிர்வாக சவால்களை அவர்கள் எதிர்கொண்டனர். டிஜிட்டல் பொது உள்கட்டமைப்பு இல்லாதது நிலைமையை மோசமாக்குகிறது. அது இல்லாமல், நிதியை விரைவாக வழங்குவது கடினமாகி தொழிலாளர்களின் பாதிப்பை அதிகரிக்கிறது.

புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் வேலைவாய்ப்பைத் தேடி பல மாநிலங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால், நிலையான இயங்கக்கூடிய அமைப்புகள் இல்லாததால், ஒரு மாநிலத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட நன்மைகளை மற்றொரு மாநிலத்தில் அணுக முடியாது. உதாரணமாக, ஹரியானா கட்டிடம் மற்றும் பிற கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் வாரியத்தின் கீழ் பதிவுசெய்யப்பட்ட ஒரு தொழிலாளி, டெல்லிக்கு இடம் பெயர்ந்தால், அவர் நலனுக்கான அணுகலை இழக்கிறார். இது நலன்புரி விநியோகத்தில் தொடர்ச்சியை சீர்குலைக்கிறது மற்றும் தொழிலாளர்கள் பதிவு செய்வதை முற்றிலுமாக ஊக்கப்படுத்துகிறது.

முன்மொழியப்பட்ட தீர்வுகள்

கட்டுமானத் தொழிலில் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்ய, பின்வரும் செயல் சீர்திருத்தங்களை நாங்கள் முன்மொழிகிறோம். முதலாவதாக, ஒரே நாடு ஒரே குடும்ப அட்டை திட்டத்தைப் போன்ற ஒரு ஒருங்கிணைந்த தேசிய தொழிலாளர் அடையாள அமைப்பு போன்றவை நலத்திட்டத்தின் பலன்களை மாநிலங்களுக்கு இடையே எடுத்துச் செல்ல வசதியாக இருக்கும். கட்டிடம் மற்றும் பிற கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் பதிவுகள் e-Shram-இல் UAN உடன் இணைக்கப்பட்டு, மாநிலங்கள் முழுவதும் உள்ள தொழிலாளர் தரவு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டால், கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் தங்கள் உரிமைகளைப் பெற முடியும்.

இரண்டாவதாக, நலத் திட்டங்களின் அணுகல் மற்றும் செயல்திறனை மேம்படுத்த, திறந்த மூல டிஜிட்டல் தளங்களை மாநில அரசுகள் பின்பற்ற வேண்டும். தரப்படுத்தப்பட்ட பணிப்பாய்வுகளுடன் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தளத்தைச் செயல்படுத்துவது நிர்வாகத் தாமதங்களைக் குறைத்து வெளிப்படைத்தன்மையை அதிகரிக்கும். இத்தகைய தளங்கள் ஆதார் இணைப்பு மற்றும் நலன்புரி விநியோகத்தின் நிகழ்நேர கண்காணிப்பு மூலம் தானியங்கி சரிபார்ப்பையும் ஆதரிக்க முடியும்.

மாற்றுச் சான்றுகளை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் ஆவணப்படுத்தல் நெறிமுறைகளை எளிதாக்குவதும், சரிபார்ப்பு நெறிமுறைகளைத் தளர்த்துவதும் செயல்முறையை எளிதாக்கும். மாநில அரசுகள் ஆன்-சைட் முகாம்கள் மூலம் மொத்தமாகப் பதிவு செய்வதை எளிதாக்கலாம், இதனால் பெரிய கட்டுமானத் திட்டங்கள் துல்லியமான தொழிலாளர் பதிவுகளைப் பராமரிப்பதை உறுதிசெய்ய முடியும். இது முதலாளி வழங்கிய சான்றிதழ்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கும்.

கட்டுமானத் தொழிலாளர்களுக்கான திறன் மேம்பாட்டில் முதலீடு செய்வது முக்கியம். இது நீண்டகால தொழிலாளர் பற்றாக்குறையைத் தீர்க்க உதவுகிறது. பயிற்சித் திட்டங்கள் தொழில்துறையின் மாறிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டும். இது தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்தி, அவர்கள் நீண்ட காலம் தங்கள் வேலைகளில் நீடிக்க உதவும். இருப்பினும், இதற்கு பயிற்சி மட்டும் போதாது. தொழிலாளர்களுக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் மரியாதைக்குரிய பணியிடங்களும் தேவை. இது அவர்களின் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கும் மற்றும் அவர்களை மேலும் திறமையானவர்களாக மாற்றும்.

கட்டுமான நிறுவனங்களுக்கு ஒரு பெரிய பங்கு உண்டு. தொழிலாளர்களுக்கு பயிற்சி அளிப்பதிலும், பணியிட நிலைமைகளை மேம்படுத்துவதிலும் அவர்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த முயற்சிகள் வலுவான, திறமையான மற்றும் நிலையான பணியாளர்களை உருவாக்கும்.

முடிவாக, நலத்திட்ட அணுகல் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு தொடர்ச்சிக்கான முறையான தடைகளை ஒப்புக் கொள்ளாமல் மற்றும் தீர்க்காமல் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்ய முடியாது.

தருண் செருகுரி, Indus Action நிறுவனர் மற்றும் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி, ஹர்ஷில் சர்மா, Indus Action இயக்குநர்.

Original article:

The barriers faced by construction workers -Tarun Cherukuri,Harshil Sharma

Read More →

இந்தியாவில் அனைவருக்குமான சுகாதாரக் காப்பீடு நிலை - சோஹம் டி.பாதுரி

 சுகாதார காப்பீட்டை விரைவாக விரிவுபடுத்துவது என்பது ஆயுஷ்மான் பாரத் போன்ற சேவைகளை வழங்க தனியார் நிறுவனங்களை பணியமர்த்துவதாகும். இருப்பினும், இது அடிப்படை சுகாதாரப் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்துவதைக் குறைக்கலாம்.

ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்திய அரசாங்கம் ஆயுஷ்மான் பாரத் பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்ய யோஜனா (Ayushman Bharat Pradhan Mantri Jan Arogya Yojana (AB-PMJAY)) திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இது உலகின் மிகப்பெரிய சுகாதார உறுதித் திட்டம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இருப்பினும், பின்தங்கிய சமூகங்களுக்கு பொது நிதியளிக்கப்பட்ட சுகாதாரக் காப்பீடு (publicly funded health insurance (PFHI) வலுவான நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்க முடியும் என்பதற்கு மிகக் குறைந்த ஆதாரம் இருந்தது.

இந்தத் திட்டம் ஆரம்ப சுகாதாரப் பராமரிப்பு நிறுவனங்களிலிருந்து வரையறுக்கப்பட்ட நிதியைப் பறித்து, அதற்குப் பதிலாக தனியார் வணிகங்களுக்கு பயனளிக்கும் என்றும் பலர் கவலைப்பட்டனர்.

இத்திட்டம் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து, இரண்டு முக்கிய போக்குகள் இந்த திட்டத்தை வடிவமைத்துள்ளன: அவை,

1. ஒதுக்கப்பட்ட நிதிகளின் குறைந்த பயன்பாடு: இந்தத் திட்டம் ஆரம்பத்தில் அதன் முழு பட்ஜெட்டைப் பயன்படுத்துவதில் சிரமப்பட்டது. இருப்பினும், இது சமீபத்தில் மேம்பட்டுள்ளது.

2. நிதிப் பாதுகாப்பை நிரூபிக்கும் முயற்சிகள்: AB-PMJAY நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்குகிறது என்பதைக் காட்ட அரசும் தொடர்புடைய நிறுவனங்களும் கடுமையாக உழைத்துள்ளன.

பொருளாதார ஆய்வு 2024-25 (Economic Survey 2024-25) திட்டத்தின் சாதனைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஒன்றிய பட்ஜெட் 2024-25 AB-PMJAY திட்டத்திற்கான நிதியையும் அதிகரித்துள்ளது. இந்த முன்னேற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, அதன் தற்போதைய நிலையைச் சரிபார்க்க வேண்டியது அவசியம்.

ஆதாரம் உண்மையில் என்ன சொல்கிறது

பொருளாதார ஆய்வு 2024-25, மற்ற அரசாங்க அறிக்கைகளுடன், AB-PMJAY ஆனது ₹1.25 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான செலவினங்களில் (out-of-pocket (OOP)) சேமிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்று கூறுகிறது. பொது நிதியளிக்கப்பட்ட சுகாதார காப்பீடு (PFHI) அதிகமான மக்கள் சுகாதார சேவைகளைப் பயன்படுத்த வழிவகுத்துள்ளதாகவும், மருத்துவமனை பராமரிப்புக்கான பேரழிவு தரும் சுகாதாரச் செலவு (CHE) மற்றும் OOP செலவுகளைக் குறைத்துள்ளதாகவும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இருப்பினும், தரவுகளை ஆழமாகப் பார்ப்பது கவலைகளை எழுப்புகிறது. குறிப்பாக, தற்போதைய பட்ஜெட் முறைகளுடன் இந்தியாவில் PFHI மீதான ஒரு முக்கிய விமர்சனம் என்னவென்றால், அது வெளிநோயாளர் பராமரிப்பை உள்ளடக்குவதில்லை மற்றும் OOP செலவுகளில் மிகப்பெரிய பங்கை உருவாக்குகிறது. பொது நிதியளிக்கப்பட்ட சுகாதாரக் காப்பீடு (PFHI) மருத்துவமனை செலவுகளைக் குறைக்க உதவியிருந்தாலும், மக்கள் வெளிநோயாளர் பராமரிப்பை அதிகமாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். இது நிதிப் பாதுகாப்பில் ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. இதன் விளைவாக, காப்பீடு செய்யப்பட்ட பேரழிவு தரும் சுகாதாரச் செலவின் (CHE) அளவுகள் அதிகமாகவே உள்ளன. மேலும், வெளிநோயாளர்களில் OOP செலவுகள் கணிசமாகக் குறையவில்லை.

நிதி ஆபத்து பாதுகாப்பில் வரையறுக்கப்பட்ட தாக்கம்

PFHI திட்டங்கள் உள்நோயாளி பராமரிப்பின் நிதிச் சுமையைக் குறைத்துள்ளன. ஆனால், வெளிநோயாளி பராமரிப்பின் அதிகரித்த பயன்பாடு ஒட்டுமொத்த நிதி ஆபத்து பாதுகாப்பில் அவற்றின் தாக்கத்தை மட்டுப்படுத்தியுள்ளது. காப்பீடு செய்யப்பட்ட குடும்பங்களில் பராமரிப்புக்கான சுகாதாரச் செலவு (CHE) அளவுகள் அதிகமாகவே உள்ளன. வெளிநோயாளி செலவினங்களில் (OOP) பெரிய குறைப்பு எதுவும் இல்லை.

உள்நோயாளிகளுக்கான காப்பீடு நிதி ஆபத்து பாதுகாப்புடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதே சமயம் இது ஆரம்ப சுகாதார-பராமரிப்பு  மற்றும் சுகாதார விளைவுகளை மேம்படுத்துவதோடு தொடர்புடையது. இருப்பினும், இத்தகைய வேறுபாடுகள் பெரும்பாலும் செயற்கையானவையாக உள்ளன. மேலும், உள்நோயாளிகளுக்கான சிகிச்சையானது பாதிப்புக்கு நிதியளிப்பதில் தீவிரமான பங்கைக் கொண்டிருந்தாலும், வெளிநோயாளிகளுக்கான பராமரிப்புச் செலவுகளும் பெரும் பங்களிப்பை வழங்குகின்றன என்பதைச் சான்றுகள் காட்டுகின்றன. 

அடிப்படை சுகாதாரப் பராமரிப்பு மற்றும் சமூகத் திட்டங்களை மேம்படுத்துவதன் மூலம் பணத்தைச் சேமிப்பது, குறிப்பாக வளரும் நாடுகளில் மருத்துவமனை காப்பீடு மூலம் பணத்தைச் சேமிப்பதைவிட மிக அதிகம்.  நிதி ஆபத்துப் பாதுகாப்பை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, நாம் அனைத்து காரணிகளையும் ஒன்றாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். AB-PMJAY அதன் பயனாளிகளுக்கு மருத்துவமனை செலவுகளைக் குறைப்பதில் உதவியாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், ஒரு பெரிய பிரச்சினையாக முதன்மை சுகாதாரப் பராமரிப்பு இன்னும் உள்ளது. சுகாதார மற்றும் நல்வாழ்வு மையங்கள் "ஆயுஷ்மான் ஆரோக்கிய மந்திர்கள்" (“Ayushman Arogya Mandirs”) என்று மறுபெயரிடப்பட்ட போதிலும், தேசிய சுகாதார இயக்கத்திற்கான (National Health Mission (NHM)) பட்ஜெட் அதிகரிக்கப்படவில்லை.

நயவஞ்சக சவால்கள்

அனைவருக்குமான சுகாதார காப்பீட்டை வழங்க விரும்பும் வளரும் நாடுகள் பொதுவாக சில கேள்விகளை எதிர்கொள்கின்றன. அவற்றில் முதன்மையானது, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல், பயனாளிகளைச் சேர்ப்பது மற்றும் கட்டணங்களைச் சேகரிப்பது போன்றவை ஆகும். இது விலையுயர்ந்த பணிகளாக இருக்கலாம். ஆயுஷ்மான் பாரத் - பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்ய யோஜனா (AB-PMJAY) போன்ற திட்டங்களுக்கு பயனாளிகளிடமிருந்து பங்களிப்புகள் தேவையில்லை. இது இந்த சவால்களுக்கு எளிதான தீர்வாகத் தோன்றுகிறது. இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் உண்மையிலேயே அனைவருக்குமான காப்பீட்டை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்ட வரை மட்டுமே இது செயல்படும்.

இந்தியாவில், மொத்த செலவினங்களில் சுகாதாரச் செலவுகள் லட்சக்கணக்கான கோடிகளை எட்டுகின்றன. ஒப்பிடுகையில், AB-PMJAY திட்டத்திற்கு அரசாங்கம் சில ஆயிரம் கோடிகளை மட்டுமே செலவிடுகிறது. இது திட்டத்தில் பொது முதலீட்டின் தாக்கம் எவ்வளவு குறைவாக இருக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் மொத்த சுகாதார செலவினங்களில் பொது நிதியுதவி சுகாதாரக் காப்பீடு (PFHI) மிகக் குறைந்த பங்கைக் கொண்டுள்ளது. இது சுகாதார நிதியுதவியில் ஒரு பெரிய இடைவெளியை எடுத்துக்காட்டுகிறது மற்றும் அனைவருக்குமான சுகாதாரக் காப்பீட்டை அடைவதில் திட்டத்தின் செயல்திறன் குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது.

சரியான திட்டமிடல் இல்லாமல் சுகாதார செலவினங்களை அதிகரிப்பது பயனற்றது. அதிக செலவினங்களுக்கு நிதியை திறம்பட நிர்வகிக்கவும் சுகாதாரத்தை வழங்கவும் கூடிய வலுவான நிறுவனங்கள் தேவை. குறுகிய மற்றும் நடுத்தர கால அளவில் பொது நிதியளிக்கப்பட்ட சுகாதாரக் காப்பீட்டிற்கு (PFHI) இது ஒரு பெரிய சவாலாகவே உள்ளது. அதிகமான மக்கள் PFHI திட்டங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும்போது, ​​பெரிய பட்ஜெட்டிற்கான தேவை வேகமாகவும் அதிவேகமாகவும் வளரும். இருப்பினும், ஆரம்ப சுகாதார நிறுவனங்கள் அதே வேகத்தில் வலுப்படுத்தப்பட வாய்ப்பில்லை. அவை மேம்படுத்தப்படாவிட்டால், அது சுகாதார அமைப்பில் வீணான மற்றும் நீண்டகால கட்டமைப்பு சிக்கல்களை உருவாக்கக்கூடும்.

தொழிலாளர் மாநில காப்பீடு (Employees State Insurance (ESI)) மற்றும் மத்திய அரசு சுகாதாரத் திட்டம் (Central Government Health Scheme (CGHS)) போன்ற அரசு சுகாதாரக் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் சிறந்த நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்குகின்றன. அவை வெளிநோயாளி பராமரிப்பை உள்ளடக்குகின்றன. இதன் மூலம் அவற்றை மிகவும் பயனுள்ளதாக்குகிறது. முதன்மை பராமரிப்புக்கான அதன் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதில் ஆயுஷ்மான் பாரத் இன்னும் நீண்டதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்கு வெளிநோயாளி பராமரிப்பு தனியார் துறையால் வழங்கப்படுகிறது. அனைவருக்குமான சுகாதார பாதுகாப்பு (UHC) விரைவாக அறிமுகப்படுத்தப்படும்போது, ​​அரசாங்கங்கள் பெரும்பாலும் தனியார் சுகாதார வழங்குநர்களுடன் கூட்டு சேருகின்றன. இது AB-PMJAY திட்டத்தில் காணப்படுவது போல், பொது-தனியார் கூட்டாண்மை மூலம் செய்யப்படுகிறது.

இருப்பினும், வெளிநோயாளி பராமரிப்புக்கான பெரிய அளவிலான கூட்டாண்மைகள் சாத்தியமில்லை. காரணம், முதன்மை பராமரிப்புக்கான பட்ஜெட் அதிகரிக்கவில்லை. இது அனைவருக்குமான சுகாதார பாதுகாப்புக்கு ஒரு சிக்கலை உருவாக்குகிறது. மருத்துவமனை பராமரிப்புக்கும் முதன்மை பராமரிப்புக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகரித்து வருகிறது.

AB-PMJAY திட்டத்திற்கான நிதியில் ஏதேனும் அதிகரிப்பு முதன்மை பராமரிப்பு செலவில் வரக்கூடும் என்பது கவலைக்குரியது. ஏனெனில், ஒரு நல்ல சுகாதார அமைப்புக்கு வலுவான முதன்மை பராமரிப்பு அவசியம்.

நம்பிக்கைக் கீற்று 

இந்தியாவின் சுகாதாரச் செலவு முறைகள் குறித்த சில தற்போதைய புள்ளிவிவரங்கள் உண்மையில் நம்பிக்கையளிக்கின்றன. மொத்த சுகாதார செலவினங்களில் அரசாங்க சுகாதார செலவினங்களின் பங்கு அதிகரித்துள்ளது. அதே நேரத்தில், வரவுக்கு மீறி செலவழிக்கும் (OOP) செலவுகள் குறைந்து வருகின்றன.

சமீபத்திய தேசிய ஆய்வுகள் ஒட்டுமொத்த சுகாதாரப் பாதுகாப்பு வழங்கலில் பொதுத்துறையின் பங்கு அதிகரித்து வருவதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இத்தகைய முன்னேற்றங்கள், சுகாதாரப் பாதுகாப்பு அணுகலில் இருக்கும் சமூக-பொருளாதார மற்றும் வர்க்க வேறுபாடுகளை நிவர்த்தி செய்தாலும், பொது சுகாதாரப் பாதுகாப்பில் முதலீடு செய்வதன் இன்றியமையாததை தெளிவாக சித்தரிக்கின்றன.

சில மாநிலங்கள் ஒரு நபருக்கு சுகாதாரப் பராமரிப்புக்காக அதிகமாகச் செலவிடுகின்றன, ஆனால் பொது நிதியுதவி சுகாதாரக் காப்பீடு (PFHI) குறைவாக உள்ளன. இந்த மாநிலங்கள் சுகாதாரத்தில் சிறந்த நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்குகின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, அதிக PFHI கவரேஜ் கொண்ட ஆனால் குறைந்த அரசாங்க சுகாதாரச் செலவினங்களைக் கொண்ட மாநிலங்கள் சிறப்பாகச் செயல்படுவதில்லை. காப்பீட்டுத் திட்டத்தை விரிவுபடுத்துவதைவிட சுகாதாரப் பராமரிப்பில் வலுவான அரசு முதலீடு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

டாக்டர் சோஹம் டி. பதுரி ஒரு பொது சுகாதார நிபுணர், தன்னிச்சை ஆராய்ச்சியாளர் மற்றும் தி இந்தியன் பிராக்டிஷனர்  இதழின் முன்னாள் ஆசிரியர் ஆவார்.

Original article:

A status check of universal health coverage in India -Soham D. Bhaduri

Read More →

இந்தியாவின் பிற பகுதிகள், சிறப்பாகச் செயல்படும் தமிழ்நாட்டிடம் இருந்து ஏன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? -பழனிவேல் தியாக ராஜன்

 தமிழ்நாடு போன்ற வளர்ந்த தென் மாநிலங்களின் வெற்றிகரமான கொள்கைகளை வட மாநிலங்களில் ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, ஒன்றிய அரசு எல்லாவற்றையும் ஒரே மாதிரியாக மாற்ற விரும்புகிறது. இது பொருளாதார ரீதியாக பெருங்கேடான  விளைவுகளை (catastrophic) ஏற்படுத்தக்கூடும்.

1990-ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் தனிநபர் வருமானம் (per capita income) $368 ஆகவும், சீனாவின் தனிநபர் வருமானம் $318 ஆகவும் இருந்தது. இரு நாடுகளும் ஒரே மாதிரியான பொருளாதார மட்டத்தில் இருந்தன. 1970-களின் பிற்பகுதியில் சீனா பொருளாதார சீர்திருத்தங்களைத் தொடங்கியது.  ஆனால் அதன் விரைவான வளர்ச்சி இன்னும் உச்சத்தை எட்டவில்லை. அடுத்த 30 ஆண்டுகளில், சீனா உலகளாவிய உற்பத்தி, வர்த்தகம் மற்றும் நாணய இருப்புகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இது மிகப்பெரிய செல்வ உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது. இன்று, சீனாவின் தனிநபர் வருமானம் $12,614 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இது இந்தியாவின் தற்போதைய தனிநபர் வருமானமான $2,480-ஐ விட ஐந்து மடங்கு அதிகமாகும்.

நாம் இப்போது ஒரு புதிய சகாப்தத்தில் நுழைகிறோம். புத்திசாலித்தனமான கொள்கைகளால் விரைவான நடவடிக்கைகளும் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் வலுவான வளர்ச்சியையும் செழிப்பையும் கொண்டுவர முடியும். வயதான மக்கள்தொகை காரணமாக உலகப் பொருளாதாரத்தில் சீனாவின் பங்கு குறைந்து வருவதால், முதலீட்டாளர்களும் வர்த்தக நட்பு நாடுகளும் சீனாவைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைத்து வருகின்றனர். இதுபோன்ற சூழலில் உலகப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்கான புதிய இயந்திரமாக இந்தியா மாற முடியும்.

வளர்ச்சிக்கு இந்தியா முக்கிய நன்மைகளைக் கொண்டுள்ளது. இது மிகப்பெரிய இளம் பணியாளர்களைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக ஆங்கிலம் மூலம் வலுவான உலகளாவிய தொடர்புகள் மற்றும் உள்நாட்டு நுகர்வை அதிகரிக்கக்கூடிய வளர்ந்து வரும் மக்கள்தொகையைக் கொண்டுள்ளது. அதிக வளர்ச்சியை அடைய, நாம் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்த வேண்டும். இதற்கு உலக சந்தைக்குத் தேவையான திறன்களைக் கொண்ட கோடிக்கணக்கான இளம் இந்தியர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். இந்தியாவை ஒட்டுமொத்தமாக மேம்படுத்துவதற்கான சிறந்த வழி, தமிழ்நாடு போன்ற சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலங்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதாகும். மிகவும் பின்தங்கிய மாநிலங்களில் இந்தக் கொள்கைகள் மற்றும் நடைமுறைகளை செயல்படுத்தி, ஒட்டுமொத்த தேசிய சராசரியை மேம்படுத்த முடியும்.

சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலங்களிலிருந்து வெற்றிகரமான கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, அனைத்து மாநிலங்களையும் ஒரே மாதிரியான அணுகுமுறையைப் பின்பற்ற வைக்க ஒன்றிய அரசு முயற்சிக்கிறது. இது வெற்றிகரமான மாநிலங்களின் மீது மிகவும் பின்தங்கியுள்ள மாநிலங்களின் மாதிரிகளைத் திணிப்பதன் மூலம் தேசிய சராசரியைக் குறைக்கக்கூடும். வட மாநிலங்களில் உள்ள இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதில் அரசாங்கம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த மாநிலங்கள் அதிக மக்கள் தொகை, அதிக பிறப்பு விகிதம் மற்றும் தேசிய சராசரியைவிட மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளன. 1.4 பில்லியன் மக்களை ஒரே அடையாளத்திற்குள் பொருத்த முயற்சிக்கும் ஒரு அரசியல் சித்தாந்தத்தின் மீது அரசாங்கத்தின் கவனம் தவறாகத் தெரிகிறது. வாழ்க்கையையும் வாழ்வாதாரத்தையும் மேம்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அது நிர்வாகத்தைவிட அரசியலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. இது பொருளாதார ரீதியாக மோசமான  விளைவுகளை (catastrophic) ஏற்படுத்தக்கூடும்.

நான் மீண்டும் சொல்கிறேன். ஒன்றிய அரசின் முதன்மையான முன்னுரிமை சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி விளைவுகளை மேம்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலங்களில், இந்த அளவீடுகள் தமிழ்நாட்டைவிட மிகவும் பின்தங்கியுள்ளன. உத்தரப்பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற மாநிலங்கள் “இரட்டை-இயந்திர (ஒன்றியத்திலும் மாநிலத்திலும் ஒரே தலைமையைக் கொண்ட) அரசு” (double-engine sarkars) என்று அழைக்கப்படுபவர்களால் ஆளப்படுவதால், இந்தப் பிரச்சினை புறக்கணிக்கப்படுவது இன்னும் கவலையளிக்கிறது. இந்தியா நல்ல எதிர்காலத்தைக் பெற வேண்டுமென்றால், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள குழந்தைகள் நல்ல கல்வியைப் பெற வேண்டும். தமிழ்நாட்டில், இருந்து இந்தப் பகுதிகள் சிறந்த பலன்களை பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். இருப்பினும், பல ஆண்டுகளாக நிதி உதவி அதிகரித்த போதிலும் முன்னேற்றம் மெதுவாகவே உள்ளது.

இந்த மாநிலங்களுக்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும் இடையிலான இடைவெளி பொருளாதார ரீதியாக மட்டுமல்ல, சமூக ரீதியாகவும் உள்ளது. தமிழ்நாட்டின் மீது கொள்கைகளைத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த வேறுபாடுகளைக் குறைப்பதில் ஒன்றிய அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டும். சுகாதார அணுகலை மேம்படுத்துதல், பெண்களுக்கான கல்வியை உறுதி செய்தல், பள்ளி இடைநிற்றல் விகிதங்களைக் குறைத்தல், திறன் மேம்பாட்டை மேம்படுத்துதல் மற்றும் உயர்கல்வியை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் இதைச் செய்ய முடியும்.

அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அழுத்தம் கொடுக்கும் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் தமிழ்நாட்டை அச்சுறுத்தி, மாநிலத்திற்கு வழங்க வேண்டிய நியாயமான நிதியைத் தாமதப்படுத்துகிறார்கள். இது அவர்களின் சொந்த நிர்வாகத் தோல்விகளை மறைப்பதற்காகவா? இந்த அணுகுமுறை தன்னைத்தானே தோற்கடித்துக் கொள்ளும் (self-defeating) இயல்பை கொண்டுள்ளது. சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலைமையைப் புரிந்துகொள்பவர்கள் எவரும் தமிழ்நாடு ஏன் எதிர்ப்பை முன்னின்று தெரிவித்து வருகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். தமிழ்நாடு நியாயமற்ற தொகுதி மறுவரையறை மாற்றங்களை எதிர்க்கிறது. மும்மொழிக் கொள்கையை மாநிலம் கடுமையாக நிராகரிக்கிறது. கூட்டாட்சி அமைப்பில் மாநிலங்களின் உரிமைகள் பலவீனமடைவதை எதிர்த்துப் பல ஆண்டுகளாக போராடி வருகிறது.

முன்மொழியப்பட்ட தொகுதி மறுசீரமைப்பு ஒரு பெரிய கவலையாக உள்ளது. ஏனெனில், இது நியாயமான பிரதிநிதித்துவத்தை பாதிக்கிறது. “பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் வரி விதிக்க முடியாது” (no taxation without representation) என்ற கருத்து புறக்கணிக்கப்படுகிறது. தேசிய கருவூலத்திற்கு (national exchequer) விகிதாசாரமாக அதிக வரிகளை அளித்தபோதிலும், நமது மாநிலம் பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத்தில் அதன் விகிதாசார பங்கைக் குறைக்கும் வாய்ப்பை எதிர்கொள்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு பொறுப்பான தேசியக் கொள்கையாக மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்திய நாம் இப்போது அதற்காக தண்டிக்கப்படுகிறோம். இது தேசிய முடிவுகளில் நமது செல்வாக்கைக் குறைக்கும். நல்லாட்சி மற்றும் மக்கள் தொகை கட்டுப்பாட்டு முயற்சிகளை நியாயமற்ற முறையில் தண்டிக்கும். நாம் அதிகமாக வரி செலுத்தி, குறைவாகப் பேச வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறோம். இது உண்மையான ஜனநாயகத்தில் நியாயமற்ற நடவடிக்கையாக இருக்கும்.

ஒன்றிய அரசின் பிடிவாத குணம், வெற்றிகரமான மாதிரிகளிடமிருந்து அவர்கள் கற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. தமிழ்நாடு இருமொழிக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டதால் கிடைத்த நன்மைகள் தெளிவாகத் தெரிகிறது. எந்தவொரு கல்விக் கொள்கைகள் மற்றும் இந்தி திணிப்பை எதிர்ப்பதில் தமிழ்நாடு நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. இந்த எதிர்ப்பு நீதிக்கட்சி காலம் முதல் திராவிட இயக்கத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. 1930-கள் முதல் 1960-கள் வரை, 1980-களின் பிற்பகுதி வரையிலும், தமிழ் மக்கள் இதுபோன்ற முயற்சிகளை மீண்டும் மீண்டும் எதிர்த்துப் போராடியுள்ளனர். அவர்கள் அடிபணியக்கூடியவர்கள் அல்ல.

தமிழ்நாட்டின் உரிமைகள், மொழி மற்றும் அதன் இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதில் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் உறுதியாக உள்ளார். இந்தப் போராட்டத்தை அவர் ஜனநாயக ரீதியாக வழிநடத்துகிறார். ஆதரவைத் திரட்டவும், பொதுமக்களின் உணர்வைப் பிரதிபலிக்கவும் அவர் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தை நடத்தினார். கூட்டு நடவடிக்கைக் குழுவை உருவாக்க மாநில மாநாடு நடத்தவும் அவர் அழைப்பு விடுத்தார். இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க இந்தக் குழு ஒரு பரந்த கூட்டணியுடன் இணைந்து செயல்படும். தமிழ்நாடு அரசியல் ரீதியாக தனிமைப்படுத்தப்படும் என்று ஒன்றிய அரசு நினைத்தால், அவர்கள் நாட்டின் மனநிலையைத் தவறாகப் புரிந்து வைத்துள்ளனர் என்றுதான் கூறவேண்டும்.

அரசியல் தேவைகள் தேவைப்படும்போது பாஜக வியக்க வைக்கும் நெகிழ்வுத்தன்மையை வெளிப்படுத்தியிருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. 2023-ஆம் ஆண்டில், பிரதமர் நரேந்திர மோடி நலத்திட்டங்களை கடுமையாக விமர்சித்தார்.  அவற்றை "ரேவடி கலாச்சாரம்" (revdi culture) என்று அழைத்தார். இருப்பினும், அதன் பின்னர் ஒவ்வொரு மாநிலத் தேர்தலிலும், அவரது கட்சி அவர் கண்டித்த அதே நலத்திட்ட அணுகுமுறையைப் பின்பற்றியுள்ளது. இந்த தலைகீழ் மாற்றத்திற்கு ஒரு தெளிவான உதாரணம் தமிழ்நாட்டின் மகளிர் உரிமை தொகை (Magalir Urimai Thogai) திட்டமாகும். இந்த மாதிரியை பாஜக பல முறை நகலெடுத்துள்ளது. மகாராஷ்டிரா மற்றும் டெல்லியில், அவர்கள் தமிழ்நாட்டைவிட அதிக மாதாந்திர ஊதியங்களை தருவதாக உறுதியளித்துள்ளனர். இந்த மாற்றம் ஆச்சரியமாகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்டதாகவும் உள்ளது. 

மகளிர் உரிமை தோகை (Magalir Urimai Thogai) கலைஞர் மகளிர் உரிமைத் திட்டத்தை செப்டம்பர் 15, 2023-ல் முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் தொடங்கி வைத்தார். இந்த திட்டம் பெண்களுக்கு நிலையான வருவாய் வழங்கி அவர்களை வலுவாக்க உதவுகிறது. மேலும், பெண்களில் வறுமை மற்றும் சமத்துவமின்மையைக் குறைக்க இது ஒரு முக்கியமான முயற்சியாக பார்க்கப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் இருந்து பாடங்களை எடுத்துக்கொள்ளும் பழக்கம் தொடரும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். இது வட இந்தியாவின் “இரட்டை இயந்திர (ஒன்றியத்திலும் மாநிலத்திலும் ஒரே தலைமையை கொண்ட) அரசுகள்” (double-engine sarkars) சுகாதார விளைவுகளை மேம்படுத்துவதற்கு செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய ஆழமான சமூக மற்றும் கொள்கை சீர்திருத்தங்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் நாங்கள் நம்புகிறோம். வேறு எந்த நடவடிக்கையையும் விட, நமது நாட்டின் எதிர்காலம் இந்த மாநிலங்களின் இளைஞர்களின் வளர்ச்சியை பொறுத்து இருக்கும்.

பழனிவேல் தியாக ராஜன், தமிழ்நாட்டின் தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் டிஜிட்டல் சேவைகள் துறை அமைச்சர்.

Original article:

Why the rest of India must learn from TN which is the best? -Palanivel Thiaga Rajan

Read More →