வீராசாமி வழக்கு : பதவியில் இருக்கும் ஒரு நீதிபதிக்கு எதிராக எப்போது FIR பதிவு செய்யப்படலாம்? -அபூர்வா விஸ்வநாத்

 உச்சநீதிமன்றத்தின் கே வீராசாமி தீர்ப்பை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் தன்கர் அழைப்பு விடுத்தார். இந்தத் தீர்ப்பு நீதிபதிகளை "தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளிக்கும் ஒரு அடித்தளத்தை அமைத்துள்ளது" (erected a scaffolding of impunity) என்று ஒரு வகையான பாதுகாப்பை உருவாக்கியுள்ளது என்றார். 1991-ம் ஆண்டு தீர்ப்பு நீதிபதிகள் மீது குற்றவியல் வழக்குகள் பதிவு செய்வது பற்றி கூறுகிறது.

கட்டுக்கட்டாக பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது நீதிபதி வர்மா டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருந்தார். அவர் இப்போது அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார். மே 8 அன்று உள்ளக விசாரணையில் (in-house inquiry) அவர் குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்பட்டது.

இந்த வாரம், குடியரசுத் துணைத் தலைவர் ஜக்தீப் தன்கர் இந்த விசாரணை குறித்துப் பேசினார். இது, மார்ச் மாதம் நீதிபதி யஷ்வந்த் வர்மாவின் வீட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது கணக்கில் வராத பணம் குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்தின் உள்ளக விசாரணைக்கு "எந்தவொரு அரசியலமைப்பு முன்நிபந்தனையோ அல்லது சட்டப்பூர்வ மதிப்புகளோ இல்லை" என்று அவர் கூறினார். நீதிபதிக்கு எதிராக முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர் கேட்டுக் கொண்டார்.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் கே. வீராசாமி தீர்ப்பை மறுபரிசீலனை செய்யவும் தங்கர் கேட்டுக் கொண்டார். இந்தத் தீர்ப்பு நீதிபதிகளை பொறுப்புவகிக்க வைப்பதில் இருந்து பாதுகாக்கும் ஒரு அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளது என்று அவர் கூறினார். 1991-ல் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு, நீதிபதிகள் மீது குற்றவியல் வழக்குகள் எவ்வாறு தாக்கல் செய்யப்படலாம் என்பதை விளக்குகிறது.

நீதிபதி வர்மா டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருந்தபோது சட்டவிரோதமாக பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவர் இப்போது அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார். மே 8 அன்று ஒரு உள் விசாரணையில் அவர் குற்றவாளி என்று கண்டறியப்பட்டது.

புதன்கிழமை, உச்சநீதிமன்றம் ஒரு மனுவை நிராகரித்தது. நீதிபதி வர்மா மீது முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) மற்றும் குற்றவியல் விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்று மனுவில் கோரப்பட்டிருந்தது. விசாரணை அறிக்கை ஏற்கனவே குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு மற்றும் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளதாக மனுதாரர்களிடம் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

நீதிபதி வர்மா மீது முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) பதிவு செய்ய முடியுமா? 1991 தீர்ப்பு என்ன சொன்னது?

நீதிபதிகளுக்கான பாதுகாப்பு

நீதிபதிகள் குற்றவியல் வழக்கு உட்பட தனிப்பட்ட விளைவுகளுக்கு பயப்படாமல் வழக்குகளை முடிவுசெய்ய முடியும் என்பது நீதித்துறையின் சுதந்திரத்திற்கு அடிப்படையாகும்.

சில நேரங்களில், வழக்குகளில் சிக்கியுள்ளவர்கள், அரசியல்வாதிகள் அல்லது அரசு அதிகாரிகள், நீதிபதிகளுக்கு எதிராக வழக்குகளைத் தாக்கல் செய்வதன் மூலம் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யவோ அல்லது பயமுறுத்தவோ முயற்சி செய்யலாம். இதன் காரணமாக, அரசியலமைப்புச் சட்டம் நீதிபதிகள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதை மிகவும் கடினமாக்குகிறது.

அரசியலமைப்பின் படி, ஒரு நீதிபதியை நீக்குவதற்கான ஒரே வழி, பதவி நீக்கம் செய்வதன் மூலம் மட்டுமே. அரசியலமைப்புப் பிரிவு 124, பதவி நீக்கம் என்பது பெரும்பாலும் ஒரு அரசியல் செயல்முறை என்று கூறுகிறது. இது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் தொடங்கப்படுகிறது மற்றும் நீதிபதிக்கு நியாயமான நடைமுறை கிடைப்பதை உறுதி செய்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றமும் அரசியலமைப்பும் தொடங்கி 75 ஆண்டுகளில், எந்தவொரு பதவி நீக்க முயற்சியும் இதுவரை வெற்றி பெற்றதில்லை.

நீதிபதிகளுக்கு எதிரான புகார்களைக் கையாள்வதற்கான மாற்று வழிமுறைகளைத் தேடி, உச்சநீதிமன்றம் உள் விசாரணையின் செயல்முறையை உருவாக்கியது. இதில் ஒரு நீதிபதிக்கு எதிராக முதன்மையான வழக்கு இருக்கிறதா என்பதை சரிபார்க்க நீதிபதிகள் குழுவை இந்திய தலைமை நீதிபதி (CJI) அமைக்கிறார். (நீதிபதியிடம் இருந்து பணியை மாற்றுவது அல்லது திரும்பப் பெறுவது என்பதைத் தாண்டி, தவறு செய்யும் நீதிபதிகளைக் கையாள்வதற்கான வரையறுக்கப்பட்ட அதிகாரங்கள் தலைமை நீதிபதிக்கே உண்டு.)

இறுதியில், இந்தக் குழுவின் முடிவும் நிர்வாகத்திற்கு அனுப்பப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் பதவி நீக்க செயல்முறையைத் தொடங்க முடியும். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு பெரும்பாலும் ஒரு அறிகுறியாகும். யாராவது அதை முன்னோக்கி நகர்த்த முடிவு செய்தால், நீதித்துறை பதவி நீக்க யோசனையுடன் உடன்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

சிலர் பதவி நீக்க செயல்முறையைத் தொடங்குவது மட்டும் தவறுகளைத் தடுக்க போதாது என்று நம்புகிறார்கள். அதனால்தான் தற்போது பணியில் இருக்கும் நீதிபதிக்கு எதிராக குற்றவியல் விசாரணைக்கான கோரிக்கைகள் உள்ளன.

வீராசாமி வழக்கு

நீதிபதி கே. வீராசாமி மே 1969 முதல் ஏப்ரல் 1976 வரை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக இருந்தார். அவரது சக நீதிபதி எஸ். நடராஜன் அவரைப் பற்றி ஒரு வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதினார். அதில், நீதிபதி வீராசாமி சட்டத்தின் அனைத்து துறைகளையும் அறிந்த மிகவும் திறமையான நீதிபதி என்றும் அவர் கூறினார். இருப்பினும், நீதிபதி வீராசாமி உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு பதவி உயர்வு பெற மறுத்துவிட்டார்.

ஓய்வு பெறுவதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பு, நீதிபதி வீராசாமி மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்ததால் விடுப்பில் சென்றார். அவர் சட்டப்பூர்வமாக சம்பாதித்ததைவிட ரூ.6,41,416.36 மதிப்புள்ள பணம் மற்றும் சொத்து அதிகமாக இருப்பதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இதன் காரணமாக, டெல்லியில் உள்ள மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவு (Central Bureau of Investigation (CBI)) அவருக்கு எதிராக முதல் தகவல் அறிக்கையை (FIR) பதிவு செய்தது.

தற்செயலாக, பின்னர் 1993-ல் நாடாளுமன்றத்தில் பதவி நீக்கத்தை எதிர்கொள்ளவிருந்த நீதிபதி வி ராமசாமி, நீதிபதி வீராசாமியின் மருமகன் ஆவார். நீதிபதி ராமசாமி 1971-ல் சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியானார். இது நீதிபதி வீராசாமி தலைமை நீதிபதியான இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்தது.

நீதிபதி வீராசாமிக்கு எதிரான FIR பெரிய அரசியலமைப்பு கேள்விகளை எழுப்பியது. ஒரு பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிக்கு எதிராக இதுபோன்ற வழக்குத் தொடங்க முடியுமா என்று மக்கள் யோசித்தனர். நீதிபதி வீராசாமி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தை FIR-யை ரத்து செய்யுமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

1979-ம் ஆண்டு, சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட முழு அமர்வு இந்த வழக்கை விசாரித்தது. விசாரணையைத் தொடரவும், அதை ரத்து செய்யாமல் இருக்கவும் அவர்கள் 2-1 என்ற வாக்குகளில் வாக்களித்தனர். பின்னர் நீதிபதி வீராசாமி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார். உச்ச நீதிமன்றம் 1991-ல் இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது.

1947-ம் ஆண்டு ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் உயர் நீதிமன்றம் அல்லது உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ஒரு "பொது ஊழியர்" என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் (SC) தீர்மானிக்க வேண்டியிருந்தது. அத்தகைய பொது ஊழியருக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர அனுமதிக்கும் "தகுதிவாய்ந்த அதிகாரி" யார் என்பதையும் அவர்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியிருந்தது.

உயர் நீதித்துறை நீதிபதிகளுக்கு அரசியலமைப்பின் கீழ் விலக்குரிமை இல்லை என்று அரசாங்கம் வாதிட்டது. இது குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் ஆளுநர்களிடமிருந்து வேறுபட்டது, அவர்களுக்கு விலக்குரிமை உள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றம் (SC) 2க்கு 3 வாக்குகள் என்ற அடிப்படையில் தீர்ப்பளித்தது. ஊழல் வழக்கில் ஒரு நீதிபதியை பொது ஊழியராகக் கருதலாம் என்று அது கூறியது. ஆனால் வழக்கைப் பதிவு செய்வதற்கான அனுமதி இந்திய தலைமை நீதிபதியிடமிருந்து (CJI) வர வேண்டும்.

பொதுவாக, பொது ஊழியரை நியமிக்கக்கூடிய நபரால் அனுமதி வழங்கப்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரு நீதிபதி இந்திய குடியரசுத் தலைவரின் வழக்கமான ஊழியரைப் போன்றவர் அல்ல என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. அரசியலமைப்பின் 53வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் நிர்வாக அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளார்.

இதன் காரணமாக, தலைமை நீதிபதியை ஈடுபடுத்துவது, நீதிபதிகள் மீது வழக்குத் தொடுப்பதைப் பாதுகாத்தது. இது, நிர்வாகக் கிளையின் தலையீட்டை நிறுத்தியது.

வழக்குத் தொடர அனுமதி

நீதிபதி வி. ராமசாமிக்கு எதிரான பதவி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்ட இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு 1991 வீரசாமி தீர்ப்பு வந்தது. அதற்குள், நீதிபதி வீரசாமி ஏற்கனவே ஓய்வு பெற்றிருந்தார், எனவே அந்த தீர்ப்பு அவரைப் பாதிக்கவில்லை.

இந்த தீர்ப்பு முக்கியமானது. ஏனெனில், உச்ச நீதிமன்றம் முதல் முறையாக ஒரு பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிக்கு எதிராக வழக்கு பதிவு செய்ய மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு (Central Bureau of Investigation (CBI)) அனுமதி அளித்துள்ளது. இருப்பினும், இந்திய தலைமை நீதிபதி இந்த அதிகாரத்தை மிகவும் அரிதாகவே பயன்படுத்தியுள்ளார்.

2019-ம் ஆண்டில், முதல் முறையாக, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி எஸ்.என். சுக்லாவுக்கு எதிராக FIR பதிவு செய்ய தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் சிபிஐக்கு அனுமதி அளித்தார். MBBS சேர்க்கைக்காக தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு சலுகைகள் வழங்கியதாக அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

அதற்கு முன்பு, நீதிபதி சுக்லாவை பதவி நீக்கம் செய்ய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா பரிந்துரைத்திருந்தார். ஆனால் அரசாங்கம் அதன் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

Original article:

The Veeraswami case: When can a sitting judge face an FIR? -Apurva Vishwanath

Read More →

தண்ணீரை ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டுமா? -கே. கண்ணன்

 சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் எதற்காக வழங்குகிறது? இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான மூன்று பெரிய போர்களை அது எவ்வாறு எதிர்கொள்ள முடிந்தது? இந்தியாவின் நீர்மின் திட்டங்களைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சைகள் எவ்வாறு தீர்ப்பளிக்கப்பட்டன? எல்லை தாண்டிய நதி தகராறுகளை மற்ற நாடுகள் எவ்வாறு கையாண்டன?

"காதலிலும் போரிலும் எல்லாம் நியாயமானது" (All is fair in love and war) என்ற சொற்றொடர் இலக்கியத்திலிருந்து வருகிறது. இதன் பொருள் வலுவான உணர்வுகள் அல்லது மோதல்களின் போது, ​​விதிகள் புறக்கணிக்கப்படலாம். மேலும், ஒழுக்கமுறைகளைப் பற்றி சிந்திப்பதை நிறுத்தலாம். ஆனால், நாடுகள் தண்ணீர் போன்ற பகிரப்பட்ட இயற்கை வளங்களைக் கையாளும்போது, ​​இந்த கருத்துக்கள் உண்மையாக இருக்காது. பிரதேசம் அல்லது சித்தாந்தத்தைப் போலல்லாமல், நீர் என்பது இறையாண்மையின் சின்னம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு வாழ்க்கைக்கு தேவையான உயிர்நாடி. பஹல்காம் பயங்கரவாதத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, பாகிஸ்தானுடனான சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தை (Indus Waters Treaty (IWT)) இந்தியா கைவிட்ட நிலையில், எது நியாயமானது என்பது மட்டுமல்ல, எது சட்டப்பூர்வமானது மற்றும் நிலையானது என்பது பற்றிய கேள்வியும் உள்ளது. சர்வதேச நம்பகத்தன்மை மற்றும் நீண்டகால தேசிய நலனுக்கு இணையான சேதம் இல்லாமல் தண்ணீரை ஒரு ஆயுதமாக பயன்படுத்த முடியுமா?

ஒப்பந்தத்தின் வரலாறு என்ன?

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் (IWT) நல்லெண்ணத்திற்காக அல்ல, அவசியமான ஒன்றாக உருவாக்கப்பட்டது. 1947-ம் ஆண்டில், பிரிட்டிஷ் இந்தியா பிரிக்கப்பட்டபோது, ​​இரண்டு புதிய நாடுகளாக இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் உருவாக்கப்பட்டன. ஆனால், சிந்து நதிப் படுகையின் ஆறுகள் மோசமான முறையில் பிரிக்கப்பட்டன. ஆனால், நீர்ப்பாசனத்திற்கு முக்கியமான இந்த அமைப்பின் மையப்பகுதி இந்திய எல்லைக்குள் வந்தது. அதே நேரத்தில், பாகிஸ்தான் கீழ்நோக்கிச் சென்று நதியின் ஓட்டங்களை முழுமையாகச் சார்ந்திருந்தது.

1948-ம் ஆண்டில், இந்தியா பாகிஸ்தானுக்கு தண்ணீர் அனுப்புவதை சிறிது காலம் நிறுத்தியது. இது பிராந்தியத்தில் எச்சரிக்கையை ஏற்படுத்தியது. இதன் காரணமாக, இரு நாடுகளும் ஒரு ஒப்பந்தத்தை உருவாக்க உலக வங்கி (World Bank) உதவியது. இந்த ஒப்பந்தம், சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் (Indus Waters Treaty), நவீன காலத்தில் மிகவும் வெற்றிகரமான நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களில் ஒன்றாகவும் மாறியுள்ளது.

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் (IWT) 1960-ல் கையெழுத்தானது. இது கிழக்கு நதிகளான ரவி, பியாஸ் மற்றும் சட்லஜ் போன்ற நதிகளின் மீது இந்தியாவிற்கு கட்டுப்பாட்டை வழங்கியது. மேற்கு நதிகளான சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டை பாகிஸ்தான் பெற்றது. அதே நேரத்தில் இந்தியாவிற்கு நீர் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதற்கு, சில நுகர்வு அல்லாத பயன்பாடுகளை (non-consumptive uses) அனுமதித்தது. அவை, கடுமையான வடிவமைப்பு மற்றும் செயல்பாட்டு நிலைமைகளை பூர்த்தி செய்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். இது புவியியல் ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், பிராந்தியத்தின் நிலைத்தன்மையின் பரந்தளவிலான அமைதிக்கான தேவையைக் கருத்தில் கொண்டது.

இந்த ஒப்பந்தத்தால் 1965, 1971 மற்றும் 1999-ஆம் ஆண்டுகளில் இருநாடுகளும் மூன்று பெரிய போர்களில் இருந்து தப்பித்துள்ளது. இது பல எல்லைப் போர்கள் மற்றும் இராஜதந்திர ரீதியில் தோல்வியடைந்த காலங்களிலும் தப்பிப்பிழைத்தது. இந்த ஒப்பந்தம் தொழில்நுட்ப விதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால் நீடிக்கும். இது அரசியல் பிரச்சினைகளிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறது. போர்க் காலங்களிலும்கூட நிரந்தர சிந்து ஆணையங்களுக்கு இடையிலான வருடாந்திர கூட்டங்கள் தொடர்ந்தன. இந்த ஒப்பந்தம் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க ஒரு வழியைக் கொண்டுள்ளது. இதில் நாடுகளுக்கு இடையேயான பேச்சுவார்த்தைகள், நடுநிலை நிபுணர்களின் உதவி மற்றும் தேவைப்பட்டால், நடுவர் நீதிமன்றத்தின் மத்தியஸ்தம் ஆகியவை அடங்கும். இரு நாடுகளும் ஒன்றையொன்று நம்பவில்லை என்றாலும், இந்த அமைப்பு ஒப்பந்தம் செயல்பட உதவுகிறது.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், IWT அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டுள்ளது. இது, பெரிய அரசியல் பிரச்சினைகளிலிருந்து இனி பாதுகாக்கப்படவில்லை.

இந்தியாவின் நீர்-உள்கட்டமைப்பு மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் (hydro-infrastructure development projects) பற்றி என்ன?

சிந்து நீர் ஒப்பந்தத்தை (IWT) இந்தியா இன்னும் உன்னிப்பாகப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. பாகிஸ்தானை தளமாகக் கொண்ட குழுக்களால் நடத்தப்படும் பயங்கரவாத தாக்குதல்களான இரண்டு பெரிய தாக்குதல்கள், 2016-ல் உரி தாக்குதல் (Uri attack) மற்றும் 2019-ல் புல்வாமா குண்டுவெடிப்பு (Pulwama bombing) இந்தியாவில் இந்த ஒப்பந்தத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கியது. சில அரசியல் தலைவர்கள் தண்ணீரை ஒரு துணைப்பொருளாகப் பயன்படுத்த பரிந்துரைத்தனர். எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தை ஆதரிக்கும் ஒரு நாட்டுடனான ஒப்பந்தத்தை தொடர்ந்து பின்பற்றுவது சரியல்ல என்று அவர்கள் வாதிட்டனர்.

அதே நேரத்தில், ஜம்மு காஷ்மீரில் இந்தியா அதிக நீர்-உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்கி வருகிறது. ஜீலம் நதியில் கிஷன்கங்கா திட்டம் (Kishanganga) மற்றும் செனாப் நதியில் ரேட்லே திட்டம் (Ratle) ஆகியவை உதாரணங்களில் அடங்கும். இந்தத் திட்டங்கள் இந்தியாவிற்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்த திட்டங்கள் ஒப்பந்தத்தின் விதிகளைப் பின்பற்றுவதாக இந்தியா கூறுகிறது. ஆனால், பாகிஸ்தான் இதற்கு உடன்படவில்லை. ஒப்பந்தத்தின் வடிவமைப்பு இந்தியா அதிக தண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்கிறது என்று பாகிஸ்தான் கூறுகிறது. வறண்ட காலங்களில் இது ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக மாறக்கூடும். இதனால், தனது விவசாயத்திற்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் என்று பாகிஸ்தான் கவலைப்படுகிறது.

எனவே, சிந்து நீர் ஒப்பந்தத்தின் (IWT) முடிவெடுக்கும் வழிமுறைகளை பாகிஸ்தான் பயன்படுத்தியுள்ளது. இது கிஷன்கங்கா சர்ச்சையில், இந்தியா தண்ணீரை மின் உற்பத்தி நிலையத்திற்கு திருப்பி விடுவதை பாகிஸ்தான் எதிர்த்தது. 2010-ல் அமைக்கப்பட்ட நடுவர் நீதிமன்றம், 2013-ல் தீர்ப்பளித்தது. அதாவது, இந்தியா கீழ்நோக்கிப் பாயும் குறைந்தபட்ச அளவு நீரின் ஓட்டத்தை பராமரிக்கும் பட்சத்தில், இந்தியா தண்ணீரைத் திருப்பிவிடுவதைத் தொடரலாம் என்று நீதிமன்றம் முடிவு செய்தது. இந்தியா தனது நீர்த்தேக்கங்களை எவ்வாறு நிர்வகிக்கலாம் என்பதற்கும் நீதிமன்றம் வரம்புகளை விதித்தது.

ரேட்ல் வழக்கில், ஒரு புதிய கருத்து வேறுபாடு தொடங்கியது. இந்தியா இந்தப் பிரச்சினையை தொழில்நுட்ப ரீதியாகக் கருதியதால் ஒரு நடுநிலை நிபுணரை நியமிக்க விரும்பியது. பாகிஸ்தான் அதற்குப் பதிலாக ஒரு நடுவர் நீதிமன்றத்தை விரும்பியது. 2016-ம் ஆண்டில், ஒப்பந்தத்தின் தகராறு செயல்முறையை (treaty’s dispute process) நிர்வகிக்கும் உலக வங்கி, இரண்டு கோரிக்கைகளையும் நிறுத்தியது. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு சட்ட செயல்முறைகள் இருப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக இது செய்யப்பட்டது. ஆனால் 2022-ஆம் ஆண்டில், உலக வங்கி இரண்டையும் தொடர அனுமதித்தது. இதனால் இந்தியா நடுவர் நிபுணர் செயல்பாட்டில் பங்கேற்கும் போது நடுவர் நடவடிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கத் தூண்டியது.

இந்த முன்னுதாரணமானது குறிப்பிடத்தக்கது. சிந்து நீர் ஒப்பந்தத்தின் (IWT) சட்டக் கட்டமைப்பு செயலில் இருப்பது மட்டுமின்றி, ஒப்பந்தத்தில் இருந்து இந்தியா விலகும் பட்சத்தில் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட வாய்ப்புள்ளது என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. ஒப்பந்தத்தை விட்டு வெளியேறுவது இந்தியாவிற்கு வலுவான நன்மையைத் தராது. மாறாக, அது சிக்கல்களை ஏற்படுத்தக்கூடும். இந்தியா பல சட்ட, இராஜதந்திர மற்றும் நற்பெயர் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளக்கூடும்.

மூன்றாம் தரப்பினரால் மத்தியஸ்தம் செய்ய முடியுமா?

பாகிஸ்தானுடனான அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நேரடியாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்று இந்தியா நீண்ட காலமாகச் சொல்லி வருகிறது. 1972-ம் ஆண்டு சிம்லா ஒப்பந்தத்திலிருந்து இந்தக் கருத்து குறிப்பாகத் தெளிவாக உள்ளது. காஷ்மீர் தொடர்பான பிரச்சினைகளில், குறிப்பாக எந்த மூன்றாம் தரப்பினரும் தலையிடுவதை இந்தியா விரும்பவில்லை.

ஆனால், சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் (IWT) சிம்லா ஒப்பந்தத்தைவிட பழமையானது. சர்ச்சைகளைத் தீர்க்க மூன்றாம் தரப்பு உதவியை IWT அனுமதிக்கிறது. இதில், நடுநிலை நிபுணர்கள் மற்றும் நடுவர்கள் வெளியாட்கள் அல்ல. அவர்கள் ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் ஒப்புக் கொள்ளும் மத்தியஸ்தர்கள் ஆவர்.

கிஷன்கங்கா நடுவர் மன்றத்திலும், ரேட்லுக்கான நடுநிலை நிபுணர் செயல்முறையிலும் இந்தியாவின் ஈடுபாடு, தயக்கத்துடன் கூட, இந்தியா இந்த விதியை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. சிம்லா ஒப்பந்தம் மூன்றாம் தரப்பு உதவியைத் தடைசெய்கிறது என்று கூறுவது IWT அனுமதிப்பதை ரத்து செய்யாது.

இதுபோன்ற மற்ற சர்ச்சைகள் பற்றி என்ன?

நாடுகளுக்கு இடையேயான நீர் தொடர்பான சர்ச்சைகள் தெற்காசியாவிற்கு மட்டும் தனித்துவமானவை அல்ல. ஐரோப்பாவும், குறிப்பாக போருக்குப் பிறகு, தண்ணீர் பதட்டங்களைக் எதிர்கொண்டுள்ளது. முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, ஹங்கேரி மற்றும் செக்கோஸ்லோவாக்கியா (Czechoslovakia) டானூப் நதியைப் (Danube river) பயன்படுத்துவது குறித்து வாதிட்டன. அவர்கள் பெரும்பாலும் லீக் ஆஃப் நேஷன்ஸ் கட்டமைப்பின் (League of Nations framework) கீழ் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தனர்.

சமீபத்தில், டானூப் நதியில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக ஹங்கேரி மற்றும் ஸ்லோவாக்கியா இடையே தகராறு ஏற்பட்டது. இந்த வழக்கு சர்வதேச நீதிமன்றத்திற்கு (International Court of Justice (ICJ)) சென்றது. 1997-ம் ஆண்டில், இரு நாடுகளும் தங்கள் ஒப்பந்தத்தின் சில பகுதிகளை மீறியதாக ICJ கூறியது. இதற்கான பிரச்சினையை சரிசெய்ய நீதிமன்றம் அவர்களை ஒன்றிணைந்து செயல்படச் சொன்னது. இதற்கான செயல்முறை மெதுவாக இருந்தது. ஆனால், ஒரு நாடு தனியாக செயல்படுவதைவிட சட்ட விதிகள் சிறந்தவை என்பதைக் காட்டியது.

தென்கிழக்கு ஆசியாவில் உள்ள மீகாங் நதி தகராறு (Mekong river dispute) மற்றொரு உதாரணம் ஆகும். லாவோஸ், கம்போடியா, வியட்நாம் மற்றும் தாய்லாந்து ஆகிய நாடுகள் இந்த முக்கியமான நதியைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. நீர்மின் திட்டங்கள் தொடர்பாக பதட்டங்கள் உள்ளன. இருப்பினும், மீகாங் நதி ஆணையம் (Mekong River Commission) இந்த நாடுகள் பேசவும் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது. இந்த ஒத்துழைப்பு மோதல்களைத் தடுக்க உதவியுள்ளது.

இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும், முக்கிய பாடம் தெளிவாக இருந்தது. நாடுகள் மற்றவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றாமல் தனியாகச் செயல்படும்போது, ​​விளைவு ஒரு முட்டுக்கட்டை அல்லது விஷயங்கள் மோசமாகிவிடும். ஆனால் நாடுகள் சட்ட மற்றும் இராஜதந்திர வழிகளைத் திறந்திருக்கும் போது, ​​கடுமையான மோதல்களைக் கூட கையாள முடியும். அவை முழுமையாக தீர்க்கப்படாமல் போகலாம், ஆனால் அவற்றை நிர்வகிக்க முடியும்.

IWT-லிருந்து விலகுவதால் ஏற்படும் ஆபத்துகள் என்ன?

ஒருதலைப்பட்சமாக ஒப்பந்தத்தில் இருந்து விலகுவது கடுமையான சர்வதேச விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஒரு பொறுப்புள்ள பிராந்திய சக்தியாக இந்தியாவின் பிம்பம் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தப்படும். குறிப்பாக உலகளாவிய நிர்வாகத்தில் அது அதிக பங்கை வகிக்க விரும்பும் நேரத்தில் மிகவும் முக்கியமானது. ஒப்பந்தத்திற்கு உத்தரவாதம் அளித்த உலக வங்கி, சட்டரீதியாக இல்லாவிட்டாலும், இராஜதந்திர ரீதியில் தலையிட நிர்பந்திக்கப்படும். அத்தகைய நடவடிக்கை இமயமலைப் படுகையில் உள்ள நேபாளம் மற்றும் வங்காளதேசம் போன்ற அண்டை நாடுகளை எச்சரிக்கக்கூடும், அவை எதிர்கால நீர் ஒத்துழைப்பு குறித்து மாறுபடலாம்.

சட்டப்பூர்வமாக, IWT ஒரு பிணைப்பு சர்வதேச ஒப்பந்தமாகும். திரும்பப் பெறுவதற்கு எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. ஒப்பந்தங்களின் சட்டத்தின் மீதான வியன்னா மாநாட்டின் கீழ், ஒருதலைப்பட்சமாக வெளியேறுவது தீவிரமான மற்றும் குறுகிய வரையறுக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே சாத்தியமாகும்.

மேலும், தண்ணீர் ஒரு இராஜதந்திர ரீதியில் வளம் மட்டுமல்ல. இது ஒரு அடிப்படை மனித உரிமையும் கூட. பழிவாங்கும் கருவியாக தண்ணீரைப் பயன்படுத்துவது நாட்டைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைவரையும் பாதிக்கும் நெறிமுறை சிக்கல்களை எழுப்புகிறது. நீர் ஓட்டத்தை நிறுத்துவது அல்லது குறைப்பது கீழ்நிலை சமூகங்களை (downstream communities) பாதிக்கலாம். வறண்ட காலங்களில் இது மிகவும் தீவிரமானது. தேசியப் பாதுகாப்பு விஷயங்களில் கூட, ஒரு சிலரின் செயல்களுக்காக பலரைத் தண்டிப்பது தவறு. இந்தியாவின் உண்மையான பலம் தண்ணீரை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவதில் இல்லை. விதிகள் மற்றும் நியாயத்திற்கான அதன் அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுவதில் உள்ளது.

என்ன செய்ய வேண்டும்?

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தின் (IWT) கீழ் அனுமதிக்கப்பட்ட அதிகபட்ச தண்ணீரைப் பயன்படுத்த இந்தியாவுக்கு முழு உரிமை உண்டு. ஒப்பந்த விதிகளின்படி நீர்மின் திட்டங்களைக் கட்டுவதும் இதில் அடங்கும். கிஷன்கங்காவில் இந்தியா ஏற்கனவே இதுபோன்ற ஒரு திட்டத்தைக் கட்டமைத்துள்ளது. ராட்லேவில் மற்றொரு திட்டத்திலும் இது செயல்பட்டு வருகிறது. இருப்பினும், இந்த திட்டமும் சட்ட சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. இருப்பினும், ஒப்பந்தத்தை கைவிட இந்தியா முடிவு செய்தால், அது அதன் சட்ட நன்மையை இழக்க நேரிடும். இது சர்வதேச அரங்கில் இந்தியாவை பலவீனமான நிலையில் வைக்கக்கூடும்.

பொதுவாக மோதல்களைக் கொண்ட நாடுகளுக்கு இடையிலான ஒத்துழைப்புக்கு IWT ஒரு அரிய எடுத்துக்காட்டு ஆகும். நாடுகள் எதிரிகளாக இருந்தாலும்கூட, மிக முக்கியமான மற்றும் விலைமதிப்பற்ற ஒன்றை தண்ணீரை பகிர்ந்து கொள்ள ஒப்புக்கொள்ள முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. இந்த ஒப்பந்தத்தை மீறுவது பல வருட இராஜதந்திர பணிகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். மோதல்களின்போது இயற்கை வளங்கள் எவ்வாறு நடத்தப்படுகின்றன என்பதற்கான ஆபத்தான உதாரணத்தையும் இது உருவாக்கும்.

போரில், எல்லாம் நியாயமாக இருக்காது. ஆனால் அமைதிக்காக, சில விஷயங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

கே. கண்ணன் ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் மற்றும் மத்தியஸ்தர். அவர் பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருந்தார்.

Original article:

Should water be used as a weapon? -K. Kannan

Read More →

நகர்ப்புற பல்லுயிர் பெருக்கத்தை அழிக்காத வளர்ச்சி -எஸ். பாலாஜி

 நகர மேலாளர்கள் முடிவெடுப்பதில் பல்லுயிர் பரிசீலனைகளை முதன்மைப்படுத்த வேண்டும். மேலும், நகரங்களில் பாதுகாப்பை ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாற்ற வேண்டும்.

பல்லுயிர் பெருக்கம் (Biodiversity), இது பூமியில் உள்ள உயிரினங்களின் பன்முகத்தன்மை மற்றும் மாறுபாட்டை குறிக்கிறது மற்றும் மனித நல்வாழ்வு, ஆரோக்கியமான பூமி மற்றும் அனைவருக்கும் பொருளாதார செழிப்புக்கு அடிப்படையானது. தற்போது இது ஆபத்தில் உள்ளது. 25% இனங்கள் அழிவின் அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றன.

2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் உலகளாவிய பல்லுயிர் பெருக்கத்தைப் பாதுகாக்க நிலப்பரப்பு மற்றும் கடல் பல்லுயிர் பெருக்கத்தில் 30% பாதுகாத்து நிர்வகித்தல் நான்கு இலக்குகள் மற்றும் 23 இலக்குகளுடன் உயிரியல் பன்முகத்தன்மை தொடர்பான மாநாடு (Convention on Biological Diversity) உள்ளது. உலகளாவிய பல்லுயிர் பெருக்க கட்டமைப்பின் (Global Biodiversity Framework (GBF)) இலக்கு 12, நகரங்களில் பசுமை மற்றும் நீர்நிலைகளை மேம்படுத்துதல் மற்றும் மனித நல்வாழ்வு மற்றும் பல்லுயிர் பாதுகாப்புக்காக நகர்ப்புறத் திட்டமிடல் ஆகியவற்றில் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. ஐக்கிய நாடுகளின் நிலையான வளர்ச்சி இலக்கின் இலக்கு 11, நகரங்கள் மற்றும் மனித குடியிருப்புகளை பாதுகாப்பானதாகவும், மீள்தன்மை கொண்டதாகவும், நிலையானதாகவும் மாற்றுவதன் முக்கியத்துவத்தையும் கூறுகிறது. இருப்பினும், இன்னும் நகர்ப்புற பல்லுயிர் பெருக்கம் திட்டமிடப்படாத வளர்ச்சி மற்றும் மனித பேராசையால் பெரும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகி உள்ளது.

நகர்ப்புறங்களில் பசுமையான இடம்

உலக மக்கள்தொகையில் ஏறக்குறைய பாதிப் பேர் நகர்ப்புறங்களில் வாழ்கின்றனர். இந்த சதவீதம் 2050-க்குள் 70%-ஆக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. நகர்ப்புற இடங்கள் மிக உயர்ந்த மதிப்புடையவை மற்றும் போட்டியிடும் கோரிக்கைகளை எதிர்கொள்கின்றன. இத்தகைய சூழ்நிலையில், பசுமைக்கு இடம் இருக்கிறதா? ஆம். ஏனெனில், நகர்ப்புறங்கள் பல முக்கியமான நன்மைகளை வழங்குகின்றன.

முதலில், ஆரோக்கிய நன்மைகள். நகர்ப்புற மரங்கள் உணவு, நார்ச்சத்து மற்றும் நீர் போன்ற தற்காலிக சேவைகளை வழங்குகின்றன. நகர்ப்புற வெப்பத் தீவின் விளைவைக் குறைக்கின்றன (மிகவும் விவாதிக்கப்பட்ட தலைப்பு) மற்றும் வெள்ளத்தை கட்டுப்படுத்த உதவுகின்றன. அவை வெப்பநிலைக் கட்டுப்பாடு, மாசுபாட்டைக் குறைத்தல், நீர் பாதுகாப்பு மற்றும் கார்பன் வரிசைப்படுத்துதல் மற்றும் கார்பன் தூசி மற்றும் இடைநிறுத்தப்பட்ட துகள்களை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க உதவுகின்றன. 10 மீட்டர் அகலமுள்ள மரக் கோடுகள் ஒலி மாசுபாட்டை 5 டெசிபல் குறைக்கலாம். பிராங்பேர்ட்டில், நகர மையத்துடன் ஒப்பிடும்போது, ​​பசுமைப் பட்டைகள் வெப்பநிலையை 3.5°C குறைத்து ஈரப்பதத்தை 5% அதிகரித்தன. கான்கிரீட் காடுகளாக இருக்கும் பூங்காக்களின் வடிவத்தில் பசுமையான இடங்கள் மிகவும் தேவையான பொழுதுபோக்கு மற்றும் ஆன்மீக சேவைகளையும் வழங்குகின்றன.

இரண்டாவது, பொருளாதார நன்மைகள். நியூயார்க் மாநில சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் மற்றும் வனவியல் கல்லூரியின் நீர் வளங்கள் மற்றும் சூழலியல் பொறியியல் பேராசிரியர் தியோடர் எண்ட்ரேனி, மெகா நகர மரங்கள் வழங்கும் வருடாந்திர சேவைகளின் மதிப்பு ஒரு சதுர கிலோமீட்டருக்கு சுமார் $9,67,000 (₹8 கோடி) என மதிப்பிட்டுள்ளார். எனவே, தற்போதுள்ள பசுமையைப் பாதுகாத்தல், பூங்காக்கள் மற்றும் புதிய நகர்ப்புற பசுமையான இடங்களை மேம்படுத்துதல், சாலையோரங்களில் மர வழிகள் அமைத்தல், இயற்கை ஆறுகள் மற்றும் நீர்நிலைகளை பாதுகாத்தல் போன்ற பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். பசுமை உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதில் முக்கிய அம்சம் சமூக ஆரோக்கியம் மற்றும் நல்வாழ்வை மேம்படுத்துவதாகும்.

இந்திய வன ஆய்வகத்தின் (Forest Survey of India) சமீபத்திய அறிக்கை, முக்கிய நகரங்களில் சராசரியாக 10.26% நிலப்பரப்பை மட்டுமே காடுகள் உள்ளடக்கியுள்ளதாகக் கூறுகிறது. உதாரணமாக, மும்பையில் 25.43% காடுகள் உள்ளன, புது தில்லி மற்றும் ஹைதராபாத் 12.6% காடுகள் உள்ளன. அதே நேரத்தில் பெங்களூரு, சென்னை மற்றும் அகமதாபாத் முறையே 6.85%, 4.66% மற்றும் 3.27% என மிகக் குறைவாக உள்ளன. 2021 மற்றும் 2023-க்கு இடையில், சென்னை 2.6 சதுர கி.மீ மற்றும் ஹைதராபாத் 1.6 சதுர கி.மீ காடுகளை இழந்துள்ளன.

பல்லுயிர் பெருக்க கட்டமைப்பானது (Global Biodiversity Framework (GBF)) நீர்நிலைகள் மற்றும் பசுமையான இடங்களைப் பாதுகாத்து புதியவற்றை உருவாக்குவதன் மூலம் நகரங்களில் பல்லுயிர் பெருக்க பாதுகாப்புக்கு நகர திட்டமிடுபவர்களுக்கு ஒரு கட்டமைப்பை அளிக்கிறது. இது உள்ளூர் பல்லுயிர் பெருக்கத்தை மேம்படுத்துதல், சுற்றுச்சூழல் இணைப்பு மற்றும் மனித சுகாதாரம் மற்றும் நல்வாழ்வை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றை பரிந்துரைக்கிறது.

இந்த சூழலில், ஐக்கிய நாடுகளின் வாழ்விடத்தின் (UN Habitat) 3-30-300 பரிந்துரை பொருத்தமானது. இந்த கொள்கை: ஒவ்வொரு வீடு, பணியிடம் அல்லது பள்ளியிலும் குறைந்தது மூன்று நிறுவப்பட்ட மரங்களின் காட்சி இருக்க வேண்டும். சுற்றுப்புறங்களில் குறைந்தபட்சம் 30% மர விதானமும், குறைந்தபட்சம் 0.5 முதல் 1.0 ஹெக்டேர் பரப்பளவு கொண்ட பொது பசுமையான இடமும் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் 300 மீட்டர் நடைப்பயணம் அல்லது இருசக்கர வாகன பயணங்களும் அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

நகர்ப்புற பல்லுயிர் குறியீடு

நகர்ப்புற பல்லுயிர் பெருக்க குறியீடு (city biodiversity index) மூன்று பெரிய அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் நகரத்தின் தற்போதைய நிலைமையின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்படுகிறது. நகரத்தில் உள்ள உள்ளூர் பல்லுயிர் பெருக்கத்தின் அளவு, அவற்றால் வழங்கப்படும் சுற்றுச்சூழல் சேவைகள் மற்றும் நகரம் அதன் இயற்கை வளங்களை எவ்வளவு சிறப்பாக நிர்வகிக்கிறது என்பதாகும்.  ஆசியாவின் உள்ளூர் சுற்றுச்சூழல் முன்முயற்சிக்கான சர்வதேச குழு (International Council for Local Environmental Initiative Asia (ICLEI Asia)) கொச்சி, கங்டாக் மற்றும் நாக்பூர் போன்ற நகரங்களுக்கு 23 குறிகாட்டிகளைப் பயன்படுத்தி நகர்ப்புற பல்லுயிர் பெருக்க குறியீட்டைத் தயாரித்துள்ளது. ஆய்வு மூலம் நகரத்தின் தற்போதைய பல்லுயிர் பெருக்க நிலைமை மதிப்பிடப்பட்ட பிறகு, பல்லுயிர் பெருக்க பாதுகாப்பு மற்றும் நிலையான மனித நலனின் அடிப்படையில் நகரத்தின் நிலைமையை மேம்படுத்த உள்ளூர் பல்லுயிர் பெருக்க உத்தி மற்றும் செயல் திட்டம் (local biodiversity strategy and action plan (LBSAP)) தயாரிக்கப்படுகிறது.

ஆதரவான சூழல் இருந்தால் நகர்ப்புறங்கள் பல்லுயிர் பெருக்கத்தை ஆதரிக்கும் மீள்தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. நகரங்களில் நாற்றுகள் நடும்போது உள்ளூர் பல்லுயிர் பெருக்கத்தை அதிகரிக்கலாம். 2021-ஆம் ஆண்டில், கேர் எர்த் டிரஸ்ட் தலைமையில், சென்னை பெருநகர மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் ஆதரவுடன், சென்னையில் உள்ள கோயம்பேடு சந்தையின் பசுமையாக்கமானது இரண்டு ஆண்டுகளில் 141 தாவர இனங்களை மீட்டெடுக்க உதவியது. இது 35 பறவை இனங்களையும் 27 பட்டாம்பூச்சி இனங்களையும் ஈர்த்தது. இவை ஆரோக்கியமான சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் அறிகுறிகளாகும். இயற்கையான மூன்று அடுக்கு காட்டைப் பிரதிபலிக்கும் ‘கோயம்பேடு மாதிரி’, சிறிய நகர்ப்புற இடங்களில் பல்லுயிர் பெருக்கத்தை மேம்படுத்துவதற்கான Miyawaki மாதிரியைவிட சிறந்தது என்று கருதப்படுகிறது.

Miyawaki  (அடர் குறுவனங்கள்) மாதிரி என்றால் என்ன? Miyawaki மாதிரி என்பது விவசாயம் அல்லது கட்டுமானத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட நிலத்தில் காடுகளை வளர்ப்பதற்கான விரைவான மற்றும் பயனுள்ள வழியாகும். இது பூர்வீக மரங்களைப் பயன்படுத்துவதாலும், காடுகள் எவ்வாறு வளர்கின்றன என்பதற்கான இயற்கை செயல்முறையைப் பிரதிபலிக்கும்.

2018-ஆம் ஆண்டில், கேர் எர்த் டிரஸ்ட், ஐந்து ஆண்டுகளில் ஒரு மில்லியன் பூர்வீக மரங்களை நடுவதற்கான திட்டத்தை பெருநகர சென்னை மாநகராட்சி (Greater Chennai Corporation (GCC)) உருவாக்கியது. கிண்டியில் உள்ள பெரிய மெட்ராஸ் ரேஸ் கிளப் நிலம் நிலத்தடி நீரை மீட்டெடுக்க உதவும் வகையில் ஏரியாக மாற்றப்படுகிறது. இருப்பினும், விரைவான நகர்ப்புற வளர்ச்சி சென்னை மற்றும் பெங்களூரு போன்ற நகரங்களில் உள்ள பல ஏரிகளை இழக்க வழிவகுத்தது. ஒரு காலத்தில் குப்பைக் கிடங்காக இருந்த சென்னையில் உள்ள பள்ளிக்கரணை சதுப்பு நிலம், ராம்சர் தளமாக ஓரளவு மீட்டெடுக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலான நகர்ப்புற ஏரிகள் மற்றும் குளங்கள் குப்பை மற்றும் கழிவுநீரால் மாசுபட்டு வருகின்றன. இது அவற்றின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது. குப்பை கொட்டுவதையும் கழிவுநீரை சுத்திகரிப்பதையும் நிறுத்துவதன் மூலம் இந்த நீர்நிலைகளை சுத்தம் செய்து மீட்டெடுக்க வேண்டும். மீதமுள்ள ஏரிகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் இழக்கப்படுவதற்கு முன்பு அவற்றை சட்டப்பூர்வமாகப் பாதுகாப்பதும் முக்கியம்.

சென்னையில் பல தனியார் வீடுகள் இப்போது பல அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கு வழிவிட்டுள்ளன. இது வீட்டுத் தோட்ட மரங்களின் (தென்னை, மாம்பழம், பலாப்பழம்) அழிவிற்கு வழிவகுத்துள்ளது. இதுவும் நகரத்தின் பசுமையான உறையின் குறைவுக்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். புதிய கட்டமைப்புகளுக்கு திட்டமிடல் அனுமதி வழங்குவதற்கான நிபந்தனையாக, 2,400 சதுர அடிக்கு மேல் உள்ள நிலத்தில் நிலத்தின் எல்லையில் குறைந்தது ஐந்து மரங்களை நடுவதை பெருநகர சென்னை மாநகராட்சி கட்டாயமாக்குவதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இது பகிர்வு முறையில் நகரத்தை பசுமையாக்க உதவும். தோட்டக்கலைத் துறை ஒவ்வொரு குடும்பமும் பச்சைக்கீரைகள் மற்றும் மருத்துவ தாவரங்களை பயிரிட மாடித் தோட்டங்கள் மற்றும் சமையலறைத் தோட்டங்களையும் ஊக்குவிக்க வேண்டும். இது நகர பல்லுயிர் பெருக்கத்தை அதிகரிக்க உதவுவது மட்டுமல்லாமல் மக்களின் சுகாதாரம் மற்றும் நல்வாழ்வை மேம்படுத்தவும் உதவும்.

கூட்டு நடவடிக்கை தேவை

பசுமையை அழிப்பவர்கள் மற்றும் நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்துபவர்களுக்கு எதிராக நகர நிர்வாகிகள் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். ஹைதராபாத்தில் கான்சா கச்சிபௌலி பகுதியில் (Kancha Gachibowli area) தகவல் தொழில்நுட்ப உட்கட்டமைப்பு வளர்ச்சிக்காக ஏக்கர் கணக்கில் மரங்களின் அழிவுக்கு எதிராக இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் நிர்வாகத்திடம் கடுமையாக இருந்தது என்பது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. வளர்ச்சி பல்லுயிர் பெருக்கத்தின் அழிவுக்கு வழிவகுக்கக் கூடாது. நகர நிர்வாகிகள் நிலையான வளர்ச்சியை அடைய நீண்டகால பார்வையை எடுத்து, முடிவெடுக்கும்போது பல்லுயிர் பெருக்க கருத்துக்களை முக்கியமாக்க வேண்டும். நகர பசுமையாக்கல் மற்றும் நீர்நிலைகளை மாசுபாடு மற்றும் ஆக்கிரமிப்புகளிலிருந்து பாதுகாப்பதில் குடியிருப்பு நல சங்கங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள் மற்றும் பெருநிறுவனங்கள் போன்ற அனைத்து பங்குதாரர்களின் ஈடுபாடு நகரங்களில் பல்லுயிர் பெருக்க பாதுகாப்பை பொது மக்களின் இயக்கமாக மாற்றுவது முக்கியமானது.

S. பாலாஜி, இந்திய வனப் பணி அலுவலர், தற்போது சென்னை, தேசிய பல்லுயிர் ஆணையத்தின் அணுகல் மற்றும் பலன் பகிர்வுக் குழுவின் இணைத் தலைவராகவும், தமிழ்நாடு அரசின் முன்னாள் முதன்மை தலைமை வனப் பாதுகாவலராகவும் உள்ளார்.

Original article:

Development without the savaging of urban biodiversity -S. Balaji

Read More →

பல்வேறு கணக்கெடுப்புகளை ஒப்பிட்டு இந்தியாவில் வறுமை நிலைகளை பகுப்பாய்வு செய்தல் -டி சி ஏ ஷரத் ராகவன்

 இந்த ஆய்வறிக்கை வறுமை அளவை ஆய்வுக்கு-ஆய்வு பொறுப்பு சுமத்துதல் (imputation) என்ற முறையைப் பயன்படுத்தி மதிப்பிடுகிறது. ஒரு கணக்கெடுப்பில் சில தகவல்கள் விடுபட்டிருந்தால், விடுபட்ட பகுதிகளை மற்றொரு கணக்கெடுப்பின் தரவைப் பயன்படுத்தி நிரப்பலாம்.

சமீபத்திய ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை 2011-12-க்குப் பிறகு இந்தியாவில் வறுமைக் குறைப்பு கணிசமாக குறைந்துள்ளதாக மதிப்பிட்டுள்ளது. 2004-2005-ஆம் ஆண்டுகளில் 37%-ஆக இருந்த வறுமை நிலைகள் 2011-12-க்குள் 22%-ஆக குறைந்தது. அதன் பிறகு 2022-23-ல் 18% மட்டுமே குறைந்துள்ளது என்று இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை தனது சொந்த கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் கண்டறிந்துள்ளது.

2011-12க்குப் பிறகு இந்தியாவில் வறுமை வீழ்ச்சி : பரந்த சாட்சியம்' (Poverty Decline in India after 2011–12: Bigger Picture Evidence) என்ற தலைப்பில் உள்ள இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையை ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் ஹிமாஷு மற்றும் ஆம்ஸ்டர்டாமில் உள்ள வ்ரிஜே பல்கலைக்கழகத்தின் பீட்டர் லான்ஜோவ் மற்றும் ஃபிலிப் ஷிர்மர் ஆகியோர் எழுதியுள்ளனர். இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், இந்தியாவில் 2011-12-க்குப் பிறகு அதிகாரப்பூர்வ வறுமை மதிப்பீடு இல்லை. அதிகாரபூர்வ மதிப்பீடு இல்லாத நிலையில், பல அதிகாரப்பூர்வமல்லாத மற்றும் முரண்பாடான மதிப்பீடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. அதற்கு எடுத்துக்காட்டு சமீபத்திய தரவாகும்.

மூன்று வழிமுறைகள்

இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், பல்வேறு முரண்பாடான மதிப்பீடுகளை அவற்றின் வழிமுறையின் அடிப்படையில் மூன்று பரந்த குழுக்களாக பிரிக்கலாம். 2022-23 மற்றும் 2011-12-ஆம் ஆண்டுகளின் வீட்டு நுகர்வு செலவு கணக்கெடுப்பு (Household Consumption Expenditure Survey (HCES)) இடையே குறிப்பிடத்தக்க ஒப்பீட்டு சிக்கல்கள் இருப்பதால், மிகவும் பொதுவான அணுகுமுறை, தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகத்தின் (National Sample Survey Office (NSSO)) மாற்று சமூக-பொருளாதார ஆய்வுகளைப் பயன்படுத்துவதாகும். எந்த இடைப்பட்ட ஆய்வுகள் எதுவும் நடத்தப்படவில்லை. 2017-18க்கான HCES ஆய்வை அரசாங்கம் "வழிமுறை சிக்கல்கள்" (methodological issues) என்று கூறி ரத்து செய்தது.

ஜனவரி முதல் ஜூன் 2014 வரையிலான NSSO-வின் 71-வது சுற்றில், அரசாங்கம் நுகர்வை அளவிடுவதற்கான ஒரு புதிய வழியை அறிமுகப்படுத்தியது, இது வழக்கமான மாதாந்திர தனிநபர் நுகர்வு செலவு (Usual Monthly Per Capita Consumption Expenditure (UMPCE)) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது கணக்கெடுப்பில் உள்ள ஒரு கேள்வியை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது. பின்னர் வந்த அனைத்து NSSO கணக்கெடுப்புகளிலும், காலமுறை தொழிலாளர் வள கணக்கெடுப்புகளிலும் (Periodic Labour Force Surveys (PLFS)) பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், ஆசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி, இந்த முறையை முந்தைய நுகர்வு மதிப்பீடுகளுடன் ஒப்பிட முடியாது. ஏனெனில், இது ஒரு கேள்வியிலிருந்து மட்டுமே வருகிறது. மேலும், அதில் சரியாக என்ன இருக்கும் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இந்த முறையின் அடிப்படையில், 2019-20-க்கான வறுமை மதிப்பீடுகள் 26% முதல் 30% வரை இருக்கும்.

இரண்டாவது அணுகுமுறையை பொருளாதார நிபுணர் சுர்ஜித் பல்லா மற்றும் அவரது சகாக்கள் 2022-ல் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையில் பயன்படுத்தினர். அதில் அவர்கள் 2011-12-க்குப் பிறகு நுகர்வு தொகுப்புகளைப் பெற அரசாங்கத்தின் தேசிய கணக்கு புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து (National Accounts Statistics (NAS)) தனியார் இறுதி நுகர்வு செலவு (Private Final Consumption Expenditure (PFCE)) மதிப்பீடுகளைப் பயன்படுத்தினர். இந்த முறை அடிப்படையில் 2011-12 HCES-லிருந்து நுகர்வு செலவு தரவை 2011-12-க்குப் பிறகான PFCE-ன் மறைமுக வளர்ச்சி விகிதத்தின் அடிப்படையில் அளவிட்டது.

மூன்றாவது பரந்த அணுகுமுறை — மற்றும் ஆசிரியர்கள் தாங்களே பயன்படுத்திய முறை — ஆய்வு-க்கு-ஆய்வு பொறுப்பு சுமத்துதல் (imputation) என்ற முறையைப் பயன்படுத்துவதாகும். இதன் அர்த்தம் ஒரு ஆய்வில் உள்ள தரவு இடைவெளிகளை தொடர்புடைய அடிப்படை ஆய்வின் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி நிரப்பலாம் என்பதாகும். இந்த முறையை, ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது போல, உலக வங்கியின் வறுமை மற்றும் சமத்துவமின்மை தளத்தின் (World Bank’s Poverty and Inequality Platform (PIP)) தரவுத்தளத்தை புதுப்பிக்க உலக வங்கி ஆராய்ச்சியாளர்கள் எப்போதாவது பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

வெவ்வேறு ஆய்வுகளைப் பார்த்தல்

இந்த அணுகுமுறை பயன்படுத்தப்படும் வெவ்வேறு ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் ஓரளவு வேறுபட்ட முடிவுகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், தரவில் உள்ள போக்குகளை வெளிப்படுத்துவதில் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, டேவிட் லாக் நியூஹவுஸ் மற்றும் பல்லவி வியாஸ் ஆகியோரின் ஒரு மதிப்பீடு 2011-12 HCES மற்றும் 2014-15 சேவைகள் மற்றும் நீடித்த பொருட்களின் நுகர்வு ஆய்வை (Consumption of Services and Durables) பயன்படுத்தி இந்தியாவில் வறுமை 2011-12-ல் 22%-லிருந்து 2014-15-ல் 15% ஆக குறைந்ததாக மதிப்பிட்டது என்று ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

இதேபோல், இஃபியானி ஸ்ஸெக்வு எடோச்சி மற்றும் அவரது சகாக்கள் 2022-ல், 2017-18 சுகாதாரத்தில் சமூக நுகர்வு ஆய்வை (Social Consumption on Health) பயன்படுத்தி 2017-18க்கான வறுமையை 10%-ஆக மதிப்பிட்டனர். இது 2011-12க்குப் பிறகு வறுமை குறைந்ததை என்ற போக்கை உறுதிப்படுத்தியது. 2025-ல், சுதீர்த்த சின்கா ராய் மற்றும் ராய் வான் டெர் வெய்ட் (Roy van der Weide) ஆகியோர் தனியார் துறை ஆய்வைப் பயன்படுத்தி ஆய்வுக்கு-ஆய்வு பொறுப்பு சுமத்துதல் (imputation) என்ற முறையை பயன்படுத்த ஒரு தீவிர அணுகுமுறையைப் பின்பற்றினர். இந்திய பொருளாதார கண்காணிப்பு மையத்தின் (Centre for Monitoring Indian Economy (CMIE)) 2019-ஆம் ஆண்டிற்கான நுகர்வோர் பிரமிட் வீட்டு கணக்கெடுப்பு (Consumer Pyramid Household Survey (CPHS)) மற்றும் 2011-12 நுகர்வோர் செலவின கணக்கெடுப்பு (Consumer Expenditure Survey (CES)) ஆகியவற்றை அவர்கள் பயன்படுத்தினர். 2019-ஆம் ஆண்டில் வறுமை சுமார் 10%-ஆக இருந்தது என்பது அவர்களின் மதிப்பீடாகும்.

ஹிமான்ஷு மற்றும் பலர் ஆய்வுக்கு-ஆய்வு பொறுப்பு சுமத்துதல் (imputation) என்ற முறையைப் பயன்படுத்துகின்றனர். எனினும், ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், அவர்களின் உத்தி மூன்று அம்சங்களில் முந்தைய முயற்சிகளிலிருந்து வேறுபடுகிறது. முதலாவதாக, அவர்கள் உலக வங்கியின் வறுமைக் கோடுகளுடன் மாறாக தென்டுல்கர் குழுவின் (Tendulkar Committee) வறுமைக் கோடுகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இரண்டாவதாக, அவர்கள் இடைநிரப்பலுக்கு NSSO-வின் வேலைவாய்ப்பு ஆய்வுகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். வேலைவாய்ப்பு-வேலையின்மை கணக்கெடுப்பு (Employment-Unemployment Survey (EUS)) 2011-12 CES-ன் துணை ஆய்வாகும் மற்றும் ஒரே மாதிரியான மாதிரி வடிவமைப்பு மற்றும் ஆய்வு செயல்படுத்தல் நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. மேலும், 2017-18-ல் EUS-ஐ மாற்றிய PLFS, EUS-ஐ முன்மாதிரியாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டதாக ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இதன் அடிப்படையில், ஹிமான்ஷுவும் அவரது குழுவினரும் தரவைக் கணக்கிடப் பயன்படுத்திய, இரண்டு கணக்கெடுப்புகளும் ஒரே மாதிரியான முறைகளைப் பயன்படுத்தி செய்யப்பட்டதால், அவற்றின் தரவை இணைப்பது மிகவும் நம்பகமான முடிவுகளை அளித்தது.

மூன்றாவதாக, ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், உலக வங்கி ஆய்வுகளுக்கு மாறாக, அவர்களின் சொந்த பொறுப்பு சுமத்துதல் (imputation) மாதிரிகள் மாநில அளவில் மதிப்பிடப்படுகின்றன அல்லது துறை அளவில் மதிப்பிடும்போது மாநில-நிலையான விளைவுகளை (State-fixed effects) உள்ளடக்குகின்றன.

அவர்களின் வழிமுறை காட்டுவது என்னவென்றால், தென்டுல்கர் குழு வறுமைக் கோடுகளின் அடிப்படையில் வறுமை 2004-05 மற்றும் 2011-12 இடையே கூர்மையாக குறைந்தது. 37%-லிருந்து 22% வரை — அதன் பிறகு 2022-க்குள் சுமார் 18%-ஆக மட்டுமே குறைந்துள்ளது. இந்த மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில், ஆசிரியர்கள் கூறுவது என்னவென்றால், இந்தியாவில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கை 2011-12க்குப் பிறகு சிறிதளவே குறைந்துள்ளது. 250 மில்லியன் நபர்களிலிருந்து 2022–23-ல் 225 மில்லியன் நபர்களாக ஆக குறைந்துள்ளது.

மாநிலங்களுக்கு இடையே உள்ள வெவ்வேறு போக்குகள்

மாநில அளவிலான போக்குகள் குறித்த அவர்களின் பகுப்பாய்வு, மாநிலங்களுக்கு இடையே உள்ள வெவ்வேறு போக்குகளைக் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலமான உத்தரபிரதேசம் அதன் வறுமை விகிதத்தை கணிசமாகக் குறைத்துள்ளதாக அவர்கள் கண்டறிந்தனர். இருப்பினும், ஜார்க்கண்ட் மற்றும் பீகார் போன்ற பிற ஏழ்மையான மாநிலங்களில், முன்னேற்றம் மெதுவாக உள்ளது. மகாராஷ்டிரா மற்றும் ஆந்திரா போன்ற சில பெரிய மாநிலங்களில், வறுமை ஒழிப்பு தேக்கமடைந்துள்ளதாகத் (stagnated) தெரிகிறது என்றும் அவர்கள் குறிப்பிட்டனர்.

வறுமை குறித்த தற்போதைய விவாதத்திற்கு முழுமையான தீர்வு என்பது, கடந்த கால தரவுகளுடன் ஒப்பிடக்கூடிய புதிய அரசாங்க தரவுகள் இல்லாமல் நடக்காது என்பதை ஆசிரியர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் முடிவுகளை ஆதரிக்கும் பிற தரவுகளைப் பயன்படுத்தி தங்கள் கண்டுபிடிப்புகளை ஆதரிக்கிறார்கள்.

உதாரணமாக, அவர்கள் குறிப்பிட்டது என்னவென்றால், இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (Gross Domestic Product (GDP)) வளர்ச்சி, 2004-05 மற்றும் 2011-12 இடையே ஆண்டுக்கு சராசரியாக 6.9% ஆக இருந்தது. 2011-12 மற்றும் 2022-23ஆம் ஆண்டிற்கு இடையே 5.7% ஆக குறைந்தது. இது, 2011-12-க்குப் பிறகு வறுமைக் குறைப்பில் மெதுவான சரிவுடன் ஒத்துப்போகிறது என்று அவர்கள் கூறினர்.

இதேபோல், அவர்கள் சுட்டிக் காட்டுவது, தொழிலாளர் அலுவலகத்தால் (Labour Bureau) கிராமப்புற இந்தியாவில் ஊதிய விகிதங்கள் (Wage Rates in Rural India (WRRI)) தரவு உண்மையான ஊதியங்களில் ஊதிய விகிதங்களில் மந்தநிலையை சுட்டிக் காட்டுகிறது. இது ஊதியங்களின் வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதம் 2004-05 மற்றும் 2011-12 இடையே ஆண்டுக்கு 4.13%-லிருந்து 2011-12 மற்றும் 2022-23 இடையே ஆண்டுக்கு 2.3% ஆக குறைந்ததைக் காட்டுகிறது.

மூன்றாவதாக, 2004-05 மற்றும் 2011-12-க்கு இடையில் விவசாயத்தில் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 33 மில்லியனாகவும், 2017-18 வாக்கில் மேலும் 33 மில்லியனாகவும் குறைந்திருந்தாலும், அதன் பின்னர் இந்தப் போக்கு மாறிவிட்டது என்று ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். 2017-18 முதல், 68 மில்லியன் தொழிலாளர்கள் விவசாயத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். விவசாயத்தில் அதிகரித்து வரும் தொழிலாளர் தொகுப்பின் ஒரு விளைவு, சமீபத்திய ஆண்டுகளில் விவசாய உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியில் ஏற்பட்ட சரிவு முக்கிய காரணியாகும். குறைந்த உற்பத்தித்திறன் குறைந்த ஊதியத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. இது அதிக வறுமை நிலைக்கு (poverty levels) வழிவகுக்கிறது.

வறுமை மதிப்பீடுகள் குறித்த இறுதி பதில் இந்த ஆய்வறிக்கை அல்ல. மேலும், ஆய்வுகள் தொடரும். இருப்பினும், ஆசிரியர்களே முடிவு செய்வது போல், வறுமை ஒழிப்பு முயற்சிகள் விரைவுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்ட போதுமான சான்றுகள் உள்ளன.

Original article:

Analysing poverty levels in India by comparing various surveys -T C A Sharad Raghavan

Read More →

இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பபில் கடல் எல்லைகள் ஏன் முக்கியமானவை?

 இந்தியாவின் புதுப்பிக்கப்பட்ட கடற்கரை நீளம், அதன் நிலம் மற்றும் கடல் எல்லைகளுக்கு இடையிலான இடைவெளி முன்னர் நினைத்ததை விடக் குறைவாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்திய அரசு சமீபத்தில் மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வில் இந்தியாவின் கடற்கரை நீளத்தில் கணிசமான அதிகரிப்பு தெரிய வந்துள்ளது. இப்போது அது 11098.81 கிலோமீட்டர் என்று அளவிடப்பட்டுள்ளது. இது முன்னர் மதிப்பிடப்பட்ட 7561.50 கிலோமீட்டரை விட அதிகமாகும். இந்த அதிகரிப்பு கடற்கரை அளவிடப்பட்ட விதத்திலும் பயன்படுத்தப்பட்ட அளவிலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் ஏற்பட்டது. இது 1970ஆம் ஆண்டில் கணக்கிடப்பட்டது.

இந்தியாவின் கடற்கரை நீளத்தில் ஏற்பட்ட அதிகரிப்பு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. தேசிய பாதுகாப்பு முன்னுரிமைகளை வடிவமைக்கும் சூழலில் இந்தியாவின் கடல் எல்லைகள் மீது தொடர்ந்து கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு சிந்தனை அதன் நிலப்பரப்பு எல்லைகளிலிருந்து உருவாகும் அச்சுறுத்தல்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுவதாகத் தெரிந்தாலும், அதன் கடல் எல்லைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது. இதற்கு, இந்தியாவை ஒரு கடல்சார் நாடாக மறுசிந்தனை செய்வது அவசியம். இந்த நோக்கில், இந்தியாவின் திருத்தப்பட்ட கடற்கரை நீளம், இந்தியாவின் புவியியலின் பல்வேறு எல்லைகள் எவ்வாறு தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கின்றன என்பதற்கான முக்கியமான நினைவூட்டலாக அமைகிறது.

பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவின் நீண்ட கால எல்லை ஆக்கிரமிப்பு வரலாறு இந்தியாவின் பாதுகாப்பு சிந்தனையை வடிவமைப்பதில் பெரிதும் உதவியாக உள்ளது. இது தவிர, இந்தியாவின் பாதுகாப்பு எந்திரம் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தின் நீடித்த பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. சமீபத்திய பஹல்காமில் தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தின் சவால் மீண்டும் எழுந்துள்ளது.

இருப்பினும், இந்தியாவின் புவியியலின் கடல்சார் தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, பல முக்கியமான கடல்சார் பாதுகாப்பு கவலைகள் அதன் தேசிய பாதுகாப்பு சிந்தனையை வழிநடத்துவதில் முக்கியமாக இடம்பெற வேண்டும். கடந்த கால அனுபவங்கள் இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு தயார்நிலையில் கடல் எல்லைகளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டியுள்ளன. 2008ஆம் ஆண்டு மும்பை பயங்கரவாத தாக்குதல்கள் கடலில் இருந்து உருவாகும் அச்சுறுத்தல்கள் நிலப்பரப்பு அல்லது நாட்டின் பாதுகாப்புடன் எவ்வாறு ஆழமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதற்கான முக்கியமான எடுத்துக்காட்டாக  இருந்து வருகின்றன.

கூடுதலாக, பல பாரம்பரியமற்ற பாதுகாப்பு சவால்கள் ஒட்டுமொத்த தேசிய பாதுகாப்பு சிந்தனைக்கு பெரும் ஆபத்துக்களை ஏற்படுத்துகின்றன. கடல் மட்டம் உயர்வதால் ஏற்படும் மோசமான காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் அபாயங்கள், சூறாவளி போன்ற இயற்கை பேரழிவுகள், சட்டவிரோதமான, அறிவிக்கப்படாத மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற (Illegal, Unreported and Unregulated (IUU)) மீன்பிடித்தல், கடற்கொள்ளை, கடல் பயங்கரவாதம், மனித மற்றும் போதைப்பொருள் கடத்தல் போன்ற நாடு கடந்த  குற்றங்கள், அத்துடன் நாட்டிற்குள் சட்டவிரோத ஆயுதங்கள் கடத்தல் ஆகியவை அடங்கும்.

கடல் எல்லைகளில் இருந்து எழும் இந்தப் பன்முகச் சவால்களைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தியா தனது கடலோரப் பாதுகாப்புத் தயார்நிலையை வலுப்படுத்த வேண்டிய முக்கியமான தேவை உள்ளது. 2008-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, இந்தியாவின் கடலோரப் பாதுகாப்புக்கு ஒரு பெரிய ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டது. அப்போது, ​​கடலோரப் பாதுகாப்பு சேவையான இந்திய கடலோரக் காவல்படை, இந்தியக் கடற்படையில் இணைக்கப்பட்டது. இந்தியாவின் கடல்சார் சேவைகளின் பல்வேறு பிரிவுகளுக்கு இடையே ஒத்திசைவு (synchronisation) மற்றும் ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்தும் நோக்கில் இது செய்யப்பட்டது.

இது பரந்த செயல்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்த உதவியது என்றாலும், இந்தியாவின் புவியியலின் பல எல்லைகளை தொடர்ச்சியாகப் பார்ப்பதற்கான ஒரு முக்கியமான முயற்சியையும் இது குறிக்கிறது. இந்தியாவின் கடல்சார் மற்றும் பிராந்திய உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு நேரடியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளதால், இரண்டு எல்லைகளும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படக்கூடாது. எனவே, இரண்டும் ஒன்றையொன்று பூர்த்தி செய்கின்றன. மேலும் இதற்க ஒரு தீவிரமான, முறையான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த உத்தி தேவை.

இந்தியப் பெருங்கடலில் அதிகார சமநிலை மாறி வருகிறது. ஏனெனில், சீனா இந்தப் பிராந்தியத்தில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டு வருகிறது.  இந்தியப் பெருங்கடல் கடற்கரை நாடுகளிடையே சீனாவின் வளர்ந்து வரும் அரசியல் செல்வாக்கு இந்தியாவிற்கு ஒரு சவாலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், சீனா தனது ஆராய்ச்சிக் கப்பல்களை இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதிக்குள் அனுப்ப முயன்று வருகிறது. இதனால் சீனா தனது கடற்படை இருப்பை விரிவுபடுத்தக்கூடும் என்று இந்தியா கவலை கொண்டுள்ளது. இந்தியப் பெருங்கடலில் ஒட்டுமொத்த நிலைமை மேலும் பதட்டமாகி வருவதால், இந்தியா தனது கடல் எல்லைகளைப் பாதுகாப்பதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

சுவாரஸ்யமாக, இந்தியாவின் கடற்கரையின் திருத்தப்பட்ட நீளம், இந்தியாவின் பிராந்திய மற்றும் கடல் எல்லைகளின் குறைந்த வேறுபாட்டின் ஒரு முக்கியமான யதார்த்தத்தையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. உள்துறை அமைச்சகத்தின் கூற்றுப்படி, இந்தியாவின் நில எல்லைகள் சுமார் 15,106.7 கி.மீ நீளம் கொண்டவை. முன்னதாக, கடல் எல்லைகள் அந்த அளவில் பாதி மட்டுமே இருக்கும் என்று கருதப்பட்டது. ஆனால், இப்போது புதுப்பிக்கப்பட்ட நீளம் 11,098.81 கி.மீ. உள்ளது. திருத்தப்பட்ட நீளம் அதன் கடல் எல்லைக்கு இதே போன்ற முக்கியத்துவத்தை வழங்க வேண்டிய நேரம் இது என்பதைக் குறிக்கிறது.

இந்தியா மிகவும் சிக்கலான மற்றும் மாறுபட்ட பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதால், தேசிய பாதுகாப்புக்கான அதன் அணுகுமுறை காலத்திற்கு ஏற்ப மாற வேண்டும். இந்தியா தனது பாதுகாப்பைத் திட்டமிடும்போது கடலின் முக்கியத்துவத்தை புறக்கணிக்கக்கூடாது என்பது முக்கியம். இந்தியாவின் கடற்கரையின் புதுப்பிக்கப்பட்ட அளவீடு, கடல் எல்லைகள் ஏன் முக்கியம் என்பதையும், அவை தேசிய பாதுகாப்புத் திட்டங்களில் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

சயந்தன் ஹல்தார் அப்சர்வர் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையில் கடல்சார் ஆய்வுகளில் ஆராய்ச்சி உதவியாளராகப் பணிபுரிகிறார்.                  

Original article:

Why maritime borders are critical in India’s national security thinking?

Read More →