இன்றைய இந்திய நீதிமன்றங்கள் பேச்சு சுதந்திரத்தை பாதுகாக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவை அதைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன அல்லது நிர்வகிக்கின்றன. இது நமது அரசியலமைப்பு மதிப்புமிக்க தன்மைகளின் விசித்திரமான தலைகீழ் மாற்றம். இது, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(a)-க்குப் பின்னால் உள்ள முக்கிய யோசனையிலிருந்து அமைதியாக விலகிச் செல்வதை நாம் காண்கிறோம். அவை, பேச்சு, கோவம் கொள்ளுதல் (provocative), தாக்குதல் (offensive) அல்லது அமைதியை சீர்குலைத்தல் (unsettling) குடிமக்களை கொடுங்கோன்மையிலிருந்து பாதுகாக்கிறது என்று இந்த விதி கூறுகிறது. பேச்சு என்பது ஒரு கேடயமாக இருக்க வேண்டும், கொடுங்கோன்மைக்கான ஆயுதமாக இருக்கக்கூடாது.
நமது ஜனநாயகத்தில் பெரும்பான்மையினரின் அதிகாரத்திற்கு எதிராக ஒரு வலுவான பாதுகாவலராக நீதித்துறை ஒரு காலத்தில் பார்க்கப்பட்டது. இப்போது, அது பெரும்பாலும் நடத்தையை மதிப்பிடும் நீதிபதியாகவே செயல்படுகிறது. நீதிமன்றங்கள் மக்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கவும், நாகரிகம், உணர்திறன் அல்லது தேசிய பெருமை என்ற பெயரில் மரியாதை காட்டவும் கேட்கின்றன. ஆனால் நீதிமன்றங்கள் பேச்சு சுதந்திரம் ஏன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதைவிட என்ன சொல்லப்பட்டது என்பதில் அதிக அக்கறை காட்டும்போது, நாடு பாதிக்கப்படக்கூடியதாக மாறும். இது ஒரு புதிய வகையான கொடுங்கோன்மையை எதிர்கொள்கிறது. அவை, உணர்வுகள், சீற்றம் மற்றும் வேறுபாடுகளுக்கு மிகக் குறைந்த சகிப்புத்தன்மை ஆகியவற்றால் இயக்கப்படும் ஒன்று.
ஒரு சாதாரண உதாரணத்துடன் தொடங்குவோம். பிரதமர் நரேந்திர மோடியை விமர்சிக்கும் 24 வயது இளைஞனின் சமூக ஊடகப் பதிவு. மே 2025-ல் ஆபரேஷன் சிந்தூரைத் தொடர்ந்து பாகிஸ்தானுடனான போர் நிறுத்தத்திற்குப் பிறகு இது நடந்தது. அவரது பதிவு சுவாரசியமற்றதாக இருந்ததா? ஒருவேளை. ஆனால் ரசனை என்பது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தால் அளவிடப்படும் ஒன்றல்ல. அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் வேறுபட்ட கருத்தைக் கொண்டிருந்தது. அந்த நபருக்கு எதிரான முதல் தகவல் அறிக்கையை (FIR) ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அது நிராகரித்தது. "நாட்டின் அரசியலமைப்பு அதிகாரிகளுக்கு கெட்ட பெயரை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு உணர்ச்சிகள் செல்ல அனுமதிக்க முடியாது" என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க விதிமுறையாகும். இது அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பை நுட்பமாக தலைகீழாக மாற்றுகிறது. இப்போது, குடிமகன் அரசை பொறுப்பேற்க வைக்கும் அதிகாரத்தின் ஆதாரம் அல்ல. அதற்கு பதிலாக, குடிமகன் மிகவும் சுதந்திரமாகப் பேசுவதற்காக தண்டிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு குழந்தையைப் போல நடத்தப்படுகிறார்.
சீற்றத்தின் சரிபார்ப்பு
நீதிமன்றங்கள் பேச்சு சுதந்திரத்தை அரசியலமைப்பு பிரிவு 19(1)(a)-ன் கீழ் ஒரு அடிப்படை உரிமையாகவும், அரசின் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்துவதாகவும் கருதாமல், பொது உணர்வுகள் மற்றும் நிறுவன கண்ணியத்துடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு நிபந்தனை உரிமையாக விளக்கி வருகின்றன. உதாரணமாக:
கமல்ஹாசன் வழக்கு: கன்னடம் தமிழில் இருந்து வந்தது என்ற அவரது கருத்து, கர்நாடக உயர்நீதிமன்றத்தை பொது உணர்வுகளை சமாதானப்படுத்த மன்னிப்பு கேட்க பரிந்துரை செய்ய வைத்தது, இது சட்டவிரோதமானது (எ.கா., தூண்டுதல் அல்லது அவதூறு) என்று கருதப்படவில்லை. இது பேச்சு பொது ஒப்புதலுடன் ஒத்துப்போக வேண்டும் என்ற முன்மாதிரியை உருவாக்குகிறது.
ரன்வீர் கவுதம் அலகாபாத் வழக்கு: ஒரு பாட்காஸ்டரின் வெளிப்படையான மொழிப் பயன்பாட்டிற்காக நீதிமன்ற விசாரணையை எதிர்கொண்டார், நீதிமன்றம் அதன் கலாச்சார நெறிமுறைகளுடன் ஒத்துப்போவதை கேள்விக்கு உட்படுத்தியது, உண்மையான தீங்கு ஏற்படுத்தியதை மதிப்பிடாமல்.
அலி கான் மகமுதாபாத் வழக்கு: இந்தியாவின் பாகிஸ்தானுடனான போர் சூழ்நிலையை விளக்க ஒரு பெண் வீரரை பயன்படுத்தியதற்கு ஒரு பேராசிரியரின் விமர்சனம், உணர்வுகளை புண்படுத்தியதாக நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட்டது, வெறும் குற்றச்சாட்டு நீதிமன்ற விசாரணையை தூண்டுவதற்கு போதுமானது என்பதை காட்டுகிறது.
இந்தப் போக்கு, சட்ட தரங்களை விட உணர்ச்சிகரமான உணர்வுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம் பேச்சு சுதந்திரத்தை பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது, இது கோபத்தை ஊக்குவித்து மேலும் குற்றச்சாட்டுகளை அழைக்கிறது.
இந்த நிகழ்வுகளிலிருந்து இரண்டு குழப்பமான வடிவங்கள் வெளிப்படுகின்றன.
முதலாவதாக, நீதித்துறையானது உணர்ச்சிகரமான எதிர்விளைவுகளைத் தூண்டும் பேச்சை சட்டரீதியாக தீங்கு விளைவிக்கும் ஒன்றாகக் கருதுகிறது. இது அரசியலமைப்பு மற்றும் ஜனநாயகம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது பற்றிய தவறான புரிதல். விதி 19(2)-ன் கீழ் பேச்சு வன்முறை, வெறுப்பு அல்லது பொது ஒழுங்கை சீர்குலைத்தால் மட்டுமே கட்டுப்படுத்த முடியும். அது மக்களை கோபப்படுத்துகிறது, எரிச்சலூட்டுகிறது அல்லது புண்படுத்துகிறது என்பதற்காக மட்டும் அதை கட்டுப்படுத்தக்கூடாது. இரண்டாவதாக, நீதிமன்றங்கள் மன்னிப்பு கேட்பதையும், மொழியின் மீதான நியாயமாக பாதுகாப்பு செய்வதையும் (moral policing of language) ஊக்குவிக்கின்றன. இது ஒரு மோசமான ஊக்கத்தை உருவாக்குகிறது. ஒரு கருத்து அதிக சீற்றத்தை ஏற்படுத்தும்போது, அது வழக்குகளுக்கு வழிவகுக்கும். இது சமூகத்தைப் பாதுகாக்காது. மாறாக, அது கும்பல்களையும் அடிக்கடி வழக்குத் தொடுப்பவர்களையும் ஊக்குவிக்கிறது. மக்கள் புண்படுத்தப்படுவதற்கான காரணங்களைத் தேடும் ஒரு தளத்தையும் இது உருவாக்குகிறது.
ஆயுதப்படைகள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில் இந்த மாற்றம் மிகவும் தெளிவாக உள்ளது. சமீபத்தில், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ராகுல் காந்திக்கு ஒரு அவதூறு வழக்கில் நிவாரணம் வழங்க அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது. இந்திய ராணுவத்தைப் பற்றி அவர் கூறியதாகக் கூறப்படும் அவதூறு கருத்துக்கள் பற்றிய வழக்கு இது. பேச்சு சுதந்திரத்தில் இராணுவத்தை "அவதூறு" செய்யும் உரிமை இல்லை என்று உயர்நீதிமன்றம் கூறியது. இருப்பினும், ஒரு சட்டக் கருத்தாக அவதூறு கவனமாக ஆராயப்பட வேண்டும். உயர் நீதிமன்றம், பேச்சு சுதந்திரத்தில் இராணுவத்தை "அவதூறாக" பேசுவது உள்ளடங்காது என்று கூறியது. ஆனால், அவதூறு என்பது ஒரு சட்டப்பூர்வ தரமாக, குறிப்பாக அரசு நிறுவனங்களின் பெயரால் அல்லது மூன்றாம் தரப்பினரால் தொடுக்கப்படும்போது, மிகவும் கவனமாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
முந்தைய வழக்கில், சமீபத்திய இராணுவ நடவடிக்கைக்குப் பிறகு பிரதமரை ஒருவர் "கோழை" (coward) என்று அழைத்தார். அவருக்கு எதிராக ஒரு FIR (முதல் தகவல் அறிக்கை) பதிவு செய்யப்பட்டது. இந்த வழக்கில் பாரதீய நியாய சன்ஹிதாவின் பிரிவுகள் 152 மற்றும் 353(2) ஐப் பயன்படுத்தி நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது. இந்தச் சட்டங்கள் இறையாண்மைக்கு அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் பொதுத் தவறுகள் போன்ற கடுமையான பிரச்சினைகளுக்கு மட்டுமே இது பொறுந்தும். ஆனால் இப்போது, அவை கிண்டல் மற்றும் நையாண்டியைத் தண்டிக்க ஒரு திரிபுபடுத்தப்பட்ட வழியில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
நீதிமன்றங்கள் இத்தகைய வழக்குகளில் எஃப்.ஐ.ஆர். (முதல் தகவல் அறிக்கை) ரத்து செய்யப்படுவதை வழக்கமாக மறுப்பது கவனிக்கத்தக்கது. இது தலையிடுவதற்கு மிக விரைவு என்றும், காவல் துறை விசாரணைகள் தங்கள் பாதையில் செல்ல வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால், இந்த பொறுப்பு தவிர்ப்பு நடுநிலையானதோ அல்லது செயலற்றதோ அல்ல. குற்றவியல் வழக்கை எதிர்கொள்ளும் குடிமகனுக்கு, விசாரணை செயல்முறையே தண்டனையாக உள்ளது. பேச்சை முடக்குவதற்கு தீர்ப்பு அவசியமில்லை; ஒரு சம்மன் மற்றும் குற்றப்பத்திரிகை அதைச் செய்துவிடும். மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்றம் இந்த போக்கை எதிர்த்து சில சமயங்களில் நின்றுள்ளது. ஆனால், இது பேச்சின் கட்டமைப்பு பாதுகாப்பை விட, கதையை திருத்துவதற்கு மேலாக இருந்தது.
இந்திய நீதிமன்றங்கள் பேச்சு பாதுகாப்பிற்கு கொள்கை அடிப்படையிலான மாதிரிக்கு திரும்ப வேண்டும். என்ன பேசப்பட்டது என்பதில் மூழ்குவதற்கு பதிலாக, பேசியவரின் உரிமை மீறப்பட்டதா, மற்றவர்களின் உணர்வுகள் புண்படுத்தப்பட்டதா என்பதை கேட்க வேண்டும். மன்னிப்பு கேட்பது நீதிமன்றத்தின் பரிந்துரையாக இருக்கக்கூடாது; அது தனிநபரின் தேர்வாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், நீதிமன்றங்கள் ஒரு மன்னிப்பு அறை போல ஆகிவிடும், அங்கு பேச்சு சட்டரீதியான விளக்கத்தால் அல்ல, வருத்தத்தால் மன்னிக்கப்படுகிறது. கோரப்படும் வருத்தம் மதிப்பிழந்து, பகுத்தறிவு உள்ளவர்களை அல்ல, கோபமடைந்தவர்களை அதிகாரப்படுத்துகிறது.
மக்களுக்கான சமிக்ஞை
மேலும், தேசத்துரோகம் போன்ற சட்டங்கள் அல்லது பொது ஒழுங்கு விதிகள் தெளிவற்றதாக இருக்கும் வரை, நீதிமன்றங்கள் சுதந்திரத்தின் பக்கம் சாய்ந்திருக்க வேண்டும். அமெரிக்க மற்றும் ஐரோப்பிய நீதித்துறையில் வலுவான "சில்லிங் விளைவு" (chilling effect) கோட்பாடு, இந்தியாவின் நீதிமன்றங்களில் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் அரிதாகவே அதை உறுதியாகச் செயல்படுத்துகின்றன. இந்த பிரச்சினை பிரபலமான நபர்கள் அல்லது முக்கியமான பேச்சு பற்றியது மட்டுமல்ல. இது அரசியலமைப்பின் மீதான அனைவரின் நம்பிக்கையையும் பாதிக்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு யூடியூபர் நகைச்சுவையாகப் பாட வேண்டியிருக்கும் போது, அல்லது ஒரு பேராசிரியர் ஒரு ட்வீட் தொடர்பாக நீதிமன்றத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் போது, அல்லது ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் மொழிப் பெருமைக்காக மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியிருக்கும் போது, செய்தி தெளிவாக உள்ளது. சாதாரண மக்கள் பாதுகாப்பான, மந்தமான மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வழிகளில் மட்டுமே பேசக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
ஜனநாயகம் என்பது எப்போதும் உடன்படும் மக்களால் உருவாக்கப்படுவதில்லை. கருத்து வேறுபாடு காரணமாக அவை வலுவடைகின்றன. சில நேரங்களில் இந்த கருத்து வேறுபாடு சத்தமாக, முரட்டுத்தனமாக அல்லது பொறுப்பற்றதாக இருக்கும். ஒரு சமூகத்தின் வலிமை, அது எவ்வளவு மரியாதையை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதன் மூலம் அல்ல, மாறாக அது எவ்வாறு ஆத்திரமூட்டலைக் கையாளுகிறது என்பதன் மூலம் சோதிக்கப்படுகிறது. பேச்சு சுதந்திரம் என்பது மக்களைப் புண்படுத்த அனுமதிப்பது மட்டுமல்லாமல், குற்றத்தை பொறுத்துக்கொள்ளும் திறனையும் குறிக்கிறது. இந்தியா தனது ஜனநாயக உணர்வைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள விரும்பினால், அது கருத்து வேறுபாடு கொள்ளும் உரிமையை மதிக்க வேண்டும். சுதந்திரத்தை தியாகம் செய்வதன் மூலம் அது நிறுவனங்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கக்கூடாது.
நீதிபதிகள் அரசியலமைப்பின் பாதுகாவலர்களே தவிர, கலாச்சாரத்தை காப்பவர்கள் அல்ல. அவர்கள் பேசும் உரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டுமே தவிர கேட்பவரின் வசதியை அல்ல. ஏனென்றால், நீதிமன்ற அறைகளில் பேச்சு நிறுத்தப்படும்போது அல்லது கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, சுதந்திரம் மெதுவாக சிதைந்துவிடுகிறது. அது திடீரென்று முடிவடையாது, ஆனால் மரியாதை காரணமாக அமைதியாக மங்கிவிடும். உணர்வுகளுக்கு உணர்திறன் கொண்டவர்களாக இருப்பதில் நீதிபதிகளின் இந்தப் புதிய கவனம் முன்னேற்றம் அல்ல. இது ஒரு பின்னடைவு. அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதோடு நல்லிணக்கத்தையும், மரியாதையையும், இதனுடன் பின்னடைவையும் கலக்கிறது. மன்னிப்பு கேட்பதை ஒருபோதும் சட்டரீதியிலாக பயன்படுத்தக்கூடாது. செல்லுபடியாகும் பேச்சுக்கு ஒப்புதல் தேவையில்லை. நமது நீதிமன்றங்கள் மறந்துவிடக் கூடாது, இந்த குடியரசு மரியாதையால் பிறக்கவில்லை, மாறாக எதிர்ப்பால் உருவானது. அரசியலமைப்பு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் பேனாவிலிருந்து வந்தது. அவர் இவ்வாறு எழுதினார்: "…உலகம் அதிகம் கடமைப்பட்டிருப்பது, அதிகாரத்தின் முன் துணிச்சலுடன் வாதிடவும், அவர் தவறற்றவர் இல்லை என வலியுறுத்தவும் தயங்காத கிளர்ச்சியாளர்களுக்குத் தான்."
சஞ்சய் ஹெக்டே இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் ஆவார்.
Original article: