இந்த வாரம் இந்தியா 79-வது சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடும் நிலையில், உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை (inclusive growth) நோக்கிய நாட்டின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய நேரமாகும். பல ஆண்டுகளாக, தொழிலாளர் தொகுப்பில் பெண்களின் பங்கேற்பு உருவாகியுள்ளது. இருப்பினும், கிராமப்புறம் மற்றும் நகர்ப்புறம் போன்ற பிராந்தியங்களுக்கு இடையே பங்கேற்பு வேறுபடுகிறது என்பதை தரவு காட்டுகிறது. இதில் நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்கள் (blue- and grey-collar jobs) மற்றும் கிக் தொழிலாளர்கள் அடிப்படையிலான வேலைவாய்ப்பு போன்ற வேலை (gig-based employment) வகையைப் பொறுத்தும் மாறுபடும்.
பணியிடத்தில் பெண்களின் பங்கேற்பு
இந்தியாவில், முதுமை (old age), ஊனமுற்றோர் (disability) மற்றும் சட்டப்பூர்வ வேலை செய்யும் வயதுடைய நபர்கள் வேலை செய்வதைத் தடுக்கும் பிற காரணங்களால் தொழிலாளர் பங்களிப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. இதனால், தெளிவான பாலின இடைவெளியும் உள்ளது. புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கும் தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு அலுவலகம் (National Sample Survey Office (NSSO)) நடத்திய காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) 2022-2023-ன் படி, 10 பேரில் 8 ஆண்கள் தொழிலாளரின் ஒரு பகுதியாக உள்ளனர். இதை ஒப்பிடுகையில், 10 பேரில் 4 பேர் பெண்கள் மட்டுமே இதில் பங்கேற்கின்றனர்.
இந்தியாவில் பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் இதேபோன்ற வருமானம் மற்றும் வளர்ச்சி நிலைகளைக் கொண்ட பிற நாடுகளைவிட இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. இதன் பொருள், பெண்கள் தொழிலாளர் வகையில் பெரிதும் குறைவாகவே உள்ளனர். நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) கணக்கிடப்படாத வழிகளில், பலர் இன்னும் வேலை செய்கிறார்கள். இந்த இடைவெளி கிராமப்புற இந்தியாவில் அல்லது குறைந்த கல்வியறிவு பெற்ற பெண்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல. பட்டதாரி அல்லது உயர்நிலை பட்டம் பெற்றவர்கள் உட்பட நகர்ப்புறங்களில் உள்ள பெண்கள்கூட பெரும்பாலும் பணியிடத்திற்கு வெளியே இருக்கிறார்கள்.
நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்களின் பெண்கள்
எந்தவொரு வேலையிலும் தொழில்முறைமயமாக்கல் (professionalised) என்பது பொதுவாக ஆண்களுக்கு பெண்களைவிட சிறந்த வேலைவாய்ப்பு வாய்ப்புகள் இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இது நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்களில் (Blue- and grey-collar jobs) குறிப்பாக உண்மை. PLFS 2022-2023-ன் படி, நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்களில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் நிதியாண்டு 2020-21-ல் 16 சதவீதத்திலிருந்து நிதியாண்டு 2023-24-ல் 19 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது. இது சில முன்னேற்றத்தைக் காட்டினாலும், இதற்கான விகிதம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.
நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்களில் சில்லறை விற்பனை, கட்டுமானம், தளவாடங்கள், உற்பத்தி, பராமரிப்பு மற்றும் போக்குவரத்து போன்ற தொழில்களை உள்ளடக்கிய கைமுறை அல்லது தொழில்நுட்ப வேலைகள் (manual or technical work) அடங்கும். இவை பெரும்பாலும் உடல் உழைப்பை உள்ளடக்கியது. தொழில்நுட்ப அல்லது இயந்திர திறன்கள் தேவைப்படுகின்றன. மேலும், மக்கள் பொதுவாக தொழில் பயிற்சி (vocational training) மற்றும் பயிற்சிகள் (apprenticeships) மூலம் இந்த திறன்களைப் பெறுகிறார்கள். வேலை பெரும்பாலும் தொழிற்சாலைகள், பட்டறைகள் மற்றும் கட்டுமானத் தளங்கள் போன்ற வெளிப்புறங்களில் செய்யப்படுகிறது.
Indeed-ன் 2025 கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவின் நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர் குழுவில் பெண்கள் ஐந்து வேலைகளில் ஒன்றை மட்டுமே வைத்திருக்கிறார்கள். இதேபோல், Quess Corp Ltd உடன் இணைந்து, நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்குழுவில் பெண்களின் நிலை 2025 என்ற தலைப்பில் Udaiti அறக்கட்டளையின் அறிக்கை, இந்தத் துறையில் முறையான தடைகள் மற்றும் உடனடி கொள்கை தலையீடுகளின் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
கட்டமைப்புத் தடைகள்
பெண்களுக்கு சட்டத்தின் கீழ் சம உரிமைகள் இருந்தாலும், நடைமுறையில் அவர்கள் தொழிலாளர் பங்கேற்பில் தொடர்ந்து தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இந்தத் தடைகளில் பெரும்பாலானவை கட்டமைப்பு ரீதியானவை. கடுமையான பணி அட்டவணைகள், ஊதிய சமத்துவமின்மை, வரையறுக்கப்பட்ட பயிற்சி மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு வாய்ப்புகள், டிஜிட்டல் திறன்கள் இல்லாமை, போதுமான பாதுகாப்பு விதிமுறைகள் மற்றும் குடும்ப மற்றும் குழந்தை பராமரிப்பு பொறுப்புகள் அனைத்தும் நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டைப் பணியாளர்களில் பெண்கள் தொழிலாளர் தொகுப்பில் பங்கேற்பதைத் தடுக்கின்றன.
இந்த வேலைகளில் பலவற்றிற்கு நிலையான மற்றும் நீண்ட வேலை நேரம் தேவைப்படுகிறது. குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் பெண்கள் இதுபோன்ற வேலைகளை எடுப்பதைத் தடுக்கின்றன. மேலும், வீட்டு வேலைகளை ஊதிய வேலையுடன் சமநிலைப்படுத்துவது பெண்களை பாதகமாக ஆக்குகிறது.
பெண்கள் பணியிடத்தில் ஊதிய இடைவெளிகளையும் எதிர்கொள்கின்றனர். இந்த சமத்துவமின்மை சில பெண்களை பணியிடத்தைவிட்டு வெளியேற கட்டாயப்படுத்துகிறது. பாலின ஊதிய இடைவெளியில் உள்ள வேறுபாடு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உலகளாவிய பிரச்சினையாகவே உள்ளது. இது தொழிலாளர் சந்தைகளில் தீவிரமாக வேரூன்றிய நியாயமற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறது. தொழிலாளர் புள்ளிவிவர பணியகத்தின்படி, 2024-ம் ஆண்டு நிலவரப்படி, ஆண்கள் சம்பாதிக்கும் ஒவ்வொரு டாலருக்கும் உலகளவில் பெண்கள் $0.83 சம்பாதிக்கிறார்கள் என்று தெரிவித்துள்ளது. இது 17 சதவீத ஊதிய இடைவெளியைக் காட்டுகிறது.
பாலினம் முதன்மையான தடையா?
இந்தியாவின் நீலம் மற்றும் சாம்பல் பட்டை பணியாளர்களில் பெண்கள் ஆண்களின் ஊதியத்தில் சுமார் 70 சதவீதத்தை மட்டுமே சம்பாதிக்கிறார்கள் என்று உதைதி அறக்கட்டளை அறிக்கை (Udaiti Foundation report) வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த பெண்களில் பாதி பேர் தங்கள் ஊதியத்தில் அதிருப்தி அடைந்துள்ளனர். மேலும் 80 சதவீதம் பேர் மாதத்திற்கு 2,000-க்கும் குறைவாகவே சேமிக்கிறார்கள் அல்லது பல சந்தர்ப்பங்களில் எதையும் சேமிக்கவில்லை.
குறைந்த ஊதியம் மட்டுமே பிரச்சனை அல்ல. மோசமான வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை, ஆண் ஆதிக்க பணியிட கலாச்சாரங்கள், மரியாதை மற்றும் அங்கீகாரம் இல்லாதது ஆகியவையும் பெண்களை இந்த வேலைகளை விட்டு வெளியேற வைக்கின்றன. ஒரு வருடத்திற்கும் குறைவான பணி அனுபவம் உள்ள 52 சதவீத பெண்கள் அடுத்த 12 மாதங்களுக்குள் வேலையைவிட்டு வெளியேற திட்டமிட்டுள்ளதாக அறிக்கை கூறுகிறது. குறைந்த ஊதியம் மற்றும் பாதுகாப்பற்ற வேலை நிலைமைகள் காரணமாக, பெண்களுக்கு அத்தகைய வேலைகளைத் தொடர குறைந்தபட்ச உந்துதல் அல்லது ஊக்கத்தொகைகள் போன்ற சிறிய காரணத்தை அளிக்கின்றன.
ஆனால், முதன்மைத் தடையாக பாலினம் தொடர்கிறது. பெண்கள் உடல் ரீதியாகவும் கடினமாகவும் உழைக்க முடியாது என்று பலர் நம்புகிறார்கள். இதன் காரணமாக, முதலாளிகள் அவர்களை வேலைக்கு அமர்த்த தயங்குகிறார்கள். சில முதலாளிகள் பெண்கள் குடும்பம் மற்றும் குழந்தை பராமரிப்பில் அதிகக் கவனம் செலுத்துகிறார்கள் என்று நினைக்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் அவர்களை வேலைக்கு அமர்த்துவதைத் தவிர்க்கிறார்கள். மிக முக்கியமாக, பல முதலாளிகள் மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் பிற உரிமைகளை வழங்க விரும்பவில்லை. எனவே அவர்கள் குறைவான பெண்களை வேலைக்கு அமர்த்துகிறார்கள்.
கிக் பொருளாதாரத்தின் எழுச்சி
கிக் அடிப்படையிலான தளப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி பாலின வேறுபாடுகளை அதிகரித்துள்ளது. ஓட்டுதல் மற்றும் ஒப்படைப்பு போன்ற பல தள வேலைகள் ஆண்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுகின்றன. இந்த வேலைகள் பெரும்பாலும் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பற்றதாகவோ அல்லது சமூகரீதியாக பொருத்தமற்றதாகவோ காணப்படுகின்றன. சமூகக் களங்கம் பெண்கள் அத்தகைய வேலையை மேற்கொள்வதைத் தடுக்கிறது.
உமா ராணி போன்ற பொருளாதார நிபுணர்களின் ஆராய்ச்சி, கிக் தொழிலாளர்களின் தளங்கள் ஏற்கனவே உள்ள பாலின சார்புகளை வலுப்படுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களை நெகிழ்வானவர்களாகவும் அதிகாரம் அளிப்பவர்களாகவும் விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். இருப்பினும், பெண்கள் வீட்டு உதவி அல்லது பார்லர் சேவைகள் போன்ற குறைந்த ஊதியம் பெறும் கிக் வேலைகளில் முடிவடைகிறார்கள். மறுபுறம், ஆண்கள் டெலிவரி அல்லது போக்குவரத்தில் அதிக ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர்.
பொது இடங்கள் குறிப்பாக இரவில் பெண்களுக்கு குறைவாகவே அணுகக்கூடியதாக உள்ளது. தளம் சார்ந்த வேலைகள் (Platform-based work) பெரும்பாலும் நடமாட்டத்தை சார்ந்துள்ளது. இது வரலாற்று ரீதியாக இந்தியப் பெண்களின் பணியிடப் பங்களிப்பை கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. இந்தப் பிரச்சினையை ஷில்பா பட்கே, சமீரா கான் மற்றும் ஷில்பா ரனாடே போன்ற அறிஞர்கள் தங்கள் Why Loiter?: Women and Risk on Mumbai Streets (2011) என்ற புத்தகத்தில் ஆய்வு செய்துள்ளனர்.
நகரங்களில் பயணம் செய்யும்போது ஏற்படும் பாலின ரீதியான அனுபவங்கள் பணியிடத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதை அறிஞர்கள் காட்டியுள்ளனர். போக்குவரத்து சமத்துவமின்மை சாதி மற்றும் வறுமையுடன் குறுக்கிடுகிறது. ஏனெனில், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் பெரும்பாலும் போக்குவரத்து இணைப்பு குறைவாக உள்ள புறப் பகுதிகளில் வசிப்பதால் கூடுதல் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.
பிராந்திய மற்றும் அடையாள அடிப்படையிலான வேறுபாடுகள்
பிராந்தியம் மற்றும் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. பெண்களுக்கான வேலையின்மை விகிதம் 2.9 சதவீதத்திலிருந்து 3.2 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது என்று PLFS அறிக்கை காட்டுகிறது. இந்த அதிகரிப்பின் பெரும்பகுதி நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டைப் பணியாளர்களின் துறையில் வேலை கிடைக்காத படித்த கிராமப்புற பெண்களால் இயக்கப்படுகிறது. இது பெரும்பாலும் டிஜிட்டல் திறன்கள் மற்றும் தொழில் பயிற்சி இல்லாததால் ஏற்படுகிறது.
பொருளாதார வளர்ச்சியின் காலகட்டத்தில் பெண்கள் விலகுவதைவிட பொருத்தமான வேலைகள் இல்லாததே பெண் பணியாளர்களின் பங்கேற்பு குறைவதற்குக் காரணம் என்று சோனால்டே தேசாய் ”தி பாரடாக்ஸ் ஆஃப் டிக்ளினிங் பெண் பணி பங்கேற்பு விகிதங்களைக் கொண்டுள்ளனர் (2019)” (Paradox of Declining Female Work Participation in an Era of Economic Growth) என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.
உயர் சாதி பெண்கள் வரலாற்று ரீதியாக தொழிலாளர் தொகுப்பில், குறிப்பாக நீல மற்றும் சாம்பல் பட்டைப் பணியாளர்களில் குறைந்த பங்கேற்பு விகிதங்களைக் கொண்டிருந்தனர். ஏனெனில், குறிப்பாக இந்தத் துறைகளில் ஊதியம் பெறும் வேலை, பெரும்பாலும் குறைந்த தரநிலையாகக் கருதப்படுவதால், குடும்பங்கள் பெண்கள் வீட்டிற்கு வெளியே வேலை செய்வதைத் தடுக்கின்றன. முஸ்லிம் உயர்சாதிப் பெண்களும் இதேபோன்ற கலாச்சாரத் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். எனவே, அவர்களின் தொழிலாளர் பங்களிப்பு குறைவாகவே உள்ளது.
இதற்கு நேர்மாறாக, கீழ்நிலை சாதிகளைச் சேர்ந்த பெண்கள் பொதுவாக அதிக தொழிலாளர் தொகுப்பில் பங்கேற்பைக் கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் பெரும்பாலும் முறைசாரா, குறைந்த திறமையான மற்றும் குறைந்த ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் வேலை செய்கிறார்கள். இது சாதி மற்றும் பாலினம் காரணமாக அவர்களின் அடுக்கு குறைபாடுகளைக் காட்டுகிறது. பல ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்த முறையை ஆய்வு செய்துள்ளனர். ”கிராமப்புற இந்தியாவில் பெண்களின் நிலை, சாதி மற்றும் நேர ஒதுக்கீடு” (2013) (Status, Caste, and the Time Allocation of Women in Rural India) என்ற புத்தகத்தில் முகேஷ் ஈஸ்வரன், பாரத் ராமசாமி மற்றும் விலிமா வாத்வா ஆகியோரும், Caste, Religion and the Labour Force Participation of Women: Evidence from India (2023) என்ற புத்தகத்தில் முஸ்னா பாத்திமா ஆல்வியும் இதில் அடங்குவர்.
அருண் குமார் பைர்வா மற்றும் ஜாதவ் சக்ரதர் ஆகியோரின் ஆய்வு, இந்திய சேவைத் துறையில் சாதி இணைப்பு மற்றும் உயர் அதிகார வேலைகளுக்கான அணுகல் (2024), உயர் அதிகார பதவிகளைப் பெறுவதில் கீழ் மற்றும் உயர் சாதிகளுக்கு இடையே குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளைக் காட்டுகிறது.
இந்தச் சவால்களைத் தணிக்க, கட்டமைப்பு, கலாச்சார மற்றும் பொருளாதாரத் தடைகளை நிவர்த்தி செய்யும் பன்முக உத்தி அவசியம். குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை செயல்படுத்துவதும் அமல்படுத்துவதும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான ஊதிய இடைவெளிகளைக் குறைக்க உதவும். மேலும், வேலைவாய்ப்புக் கொள்கைகளில் குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் மகப்பேறு செலவுகளும் சேர்க்கப்பட வேண்டும். இதனால் பெண்கள் அதிக வேலை செய்ய ஊக்குவிக்கப்படுவார்கள்.
பல பணியிடங்களில் சிசிடிவி கேமராக்கள் மற்றும் போதுமான வெளிச்சம் போன்ற அடிப்படை நடவடிக்கைகள் இல்லாததால், பாதுகாப்பு மற்றொரு முக்கிய கவலையாக உள்ளது. எனவே, பணியிட உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்துதல், போதுமான சுகாதாரம், குழந்தை பராமரிப்பு வசதிகள் மற்றும் பெண்களுக்கு ஏற்ற வசதிகளை வழங்குதல் ஆகியவை மிக முக்கியமானவையாகும்.
பெண்களுக்கான போக்குவரத்து மற்றும் தங்குமிடம் வழங்குவது நிறுவனங்கள் அதிக பெண் ஊழியர்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள உதவும். கொள்கை அளவில், பெண்களுக்கு, குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில், தொழில் மற்றும் திறன் சார்ந்த பயிற்சியில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும். பயிற்சி பெற்ற பெண்களை பொருத்தமான வேலைகளுடன் இணைக்க சிறந்த அமைப்புகளும் இருக்க வேண்டும். இது சரியான திசையில் ஒரு படியாக இருக்கும்.
மேலும், பல துறைகளில், களப்பணியாளர்களிடம் குறைகளைத் தீர்க்க முறையான அமைப்புகள் இல்லை. இதுபோன்ற வழிமுறைகளை அமைப்பது, பணியிடப் பிரச்சினைகளைப் புகாரளிக்கும்போது பெண்கள் பாதுகாப்பாக உணர வைக்கும். இது அவர்களின் கவலைகள் தீர்க்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையையும் அவர்களுக்கு அளிக்கும்.
பணியமர்த்தல் செயல்முறைகள் மிகவும் வெளிப்படையானதாக இருக்க வேண்டும். வாய்மொழி அல்லது குறிப்பு அடிப்படையிலான ஆட்சேர்ப்பை நம்பியிருப்பது பெரும்பாலும் பெண்கள் விண்ணப்பிப்பதைத் தடுக்கிறது. இறுதியாக, தொழிலாளர் சட்டங்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்தச் சட்டங்கள் முறையான ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பிற்கான ஏற்பாடுகளை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். இது பணியிடத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பை மேம்படுத்துவதற்கான பிற முயற்சிகளை ஆதரிக்கும்.
நைலா கபீர் (வளங்கள், நிறுவனம், சாதனைகள்: பெண்கள் அதிகாரமளிப்பதை அளவிடுவது குறித்த பிரதிபலிப்புகள், 1992), அஷ்வினி தேஷ்பாண்டே (முக்கியமான விதிமுறைகள்: வருமான உருவாக்கம், செலவு சேமிப்பு மற்றும் இந்தியாவில் ஊதியம் பெறாத வீட்டுப் பொறுப்புகளுக்கு இடையே பெண்களின் பணியின் விநியோகத்தை ஆராய்தல், 2024), மற்றும் தேவகி ஜெயின் (வேலையை மதிப்பிடுதல்: ஒரு அளவீடாக நேரம், 1996) போன்ற அறிஞர்கள், நிறுவனம், கண்ணியம் மற்றும் தேர்வு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய வேலைவாய்ப்பு பற்றிய பரந்த பார்வையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று வாதிட்டனர்.
பெண்களின் பணியை இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் பணியிடத்தில் பாலின இடைவெளியைக் குறைப்பதை நோக்கி நாம் நகர முடியும்.
ரிதுபர்ண பத்கிரி, குவஹாத்தியில் உள்ள இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் உதவிப் பேராசிரியர்.
Original article: