மராட்டிய மன்னரான சிவாஜி, தனது ஆட்சியின்கீழ் பல்வேறு மதங்கள் குறித்து தாராளமயமான மற்றும் முற்போக்கான அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்தார். இது ஔரங்கசீப்பின் கொள்கைகளிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. அவரது மத சகிப்புத்தன்மை நவீன இந்தியாவிற்கு ஒரு முக்கியமான மரபாகும். சிவாஜி கடுமையான இந்து மரபுகள் மற்றும் தீவிர இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகள் இரண்டையும் எதிர்த்தார்.
சிவாஜி ஒரு மதவாதி, இந்துவாக இருப்பதில் பெருமைப்படுகிறார். கோயில்களுக்கும் பூசாரிகளுக்கும் தாராளமாக பரிசுகளை வழங்கினார். இருப்பினும், அவர் மற்ற மதங்களை வெறுக்கவில்லை. அந்தக் காலத்திலும் கூட, அவரது நம்பிக்கை நடைமுறைக்கு ஏற்றதாகவும், ஓரளவுக்கு பகுத்தறிவு மிக்கதாகவும் இருந்தது.
காஃபி கான் தனது Muntakhabu-l Lubab என்ற குறிப்பில், ‘சிவாஜி தனது வீரர்களுக்கு கடுமையான விதிகளை விதித்தார். மசூதிகள், குர்ஆன் போன்றவற்றின் மூலம் பெண்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்க அவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவர்கள் குர்ஆனின் பிரதியைக் கண்டால், சிவாஜி அதை மதித்து ஒரு முஸ்லிம் ஊழியரிடம் கொடுப்பார். உதவியற்ற இந்துக்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களை அவர்களின் குடும்பங்கள் மீட்கும்வரை அவர் கவனித்துக்கொண்டார்’ என்று குறிப்பிட்டு உள்ளார்.
இதேபோல், சிவாஜியின் தலைமை நீதிபதி ரகுநாத் பண்டிட் ராவ், நவம்பர் 2, 1669 அன்று ஒரு கடிதத்தில், சிவாஜி அனைவரும் தங்கள் மதத்தைப் பின்பற்ற சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றும், அவர்களை யாரும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என்றும் உத்தரவிட்டார்.
1679ஆம் ஆண்டு ஔரங்கசீப் ‘ஜிஸ்யா’ வரியை அறிமுகப்படுத்தினார். இஸ்லாமிய ஆட்சியின் கீழ் வாழும் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களுக்கு இந்த வரி கட்டாயமானது. அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டாலும் இல்லாவிட்டாலும் அதை செலுத்த வேண்டும் என்று அந்தக் காலத்து தீர்ப்பில் கூறப்பட்டது.
சிவாஜி தைரியமாகவும் தெளிவாகவும் பதிலளித்தார். இந்து மதமும் இஸ்லாமும் வேறுபட்டவை, ஆனால் இரண்டும் கடவுளால் படைக்கப்பட்டவை என்று அவர் கூறினார். ஔரங்கசீப்பிற்கு எழுதிய கடிதத்தில், இந்த மதங்கள் மனிதகுலத்தின் ஓவியத்தை முடிக்க தெய்வீக ஓவியரான கடவுள் பயன்படுத்தும் வெவ்வேறு வண்ணங்களைப் போன்றவை என்று எழுதினார்.
வழிபாட்டுத் தலமாக இருந்தாலும் சரி, மசூதியாக இருந்தாலும் சரி, மக்கள் கடவுளை நினைத்து அவரை அழைக்கிறார்கள் என்று அவர் வாதிட்டார். ஒரு மசூதியில் பிரார்த்தனைக்கான அழைப்பை உச்சரிப்பதும், ஒரு கோவிலில் மணி அடிப்பதும் அவருக்கு பக்தி காட்டும் செயல்கள் என்றும், வேறொருவரின் நம்பிக்கையை சகிக்காமல் இருப்பது புனித நூலின் வார்த்தைகளை மாற்றுவது போன்றது என்றும் அவர் கூறினார். மற்றொருவரின் நம்பிக்கைகளை விமர்சிப்பது என்பது முடிக்கப்பட்ட ஓவியத்தில் கோடுகளைச் சேர்ப்பது மற்றும் கலைஞரிடம் தவறு கண்டுபிடிப்பது போன்றது என்றார்.
ஒரு ஆட்சியாளரின் பொறுப்பு
ஒரு ஆட்சியாளருக்கு தனது மக்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமையை சிவாஜி ஔரங்கசீப்பிற்கு நினைவூட்டுகிறார். விவசாயிகள் துன்பப்படுகிறார்கள் என்றும், பயிர்கள் முன்பு போல் அதிக உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றும் அவர் கூறுகிறார். மேலும், ஒரு காலத்தில் ஒரு லட்சம் கொடுத்த கிராமங்கள் இப்போது ஆயிரம் மட்டுமே தருகின்றன எனவும், ஆயிரம் கொடுத்தவர்கள் இப்போது பத்து மட்டுமே தருகிறார்கள் என்று குறிப்பிட்டு உள்ளார்.
ஔரங்கசீப்பின் ஆட்சியில், இராணுவம் அமைதியற்றது, வணிகர்கள் மகிழ்ச்சியற்றவர்கள், முஸ்லிம்கள் அழுகிறார்கள், இந்துக்கள் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். பெரும்பாலான மக்களுக்கு இரவில் உணவு இல்லை, பகலில், அவர்கள் துக்கத்தில் தங்கள் முகங்களை அறைந்து கொள்கிறார்கள் என்றார்.
சரியானவற்றுக்காகப் போராடுவதில் சிவாஜி உறுதியாக இருந்தார். பல கோட்டைகளும் மாகாணங்களும் இனி அவரது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்று அவர் ஔரங்கசீப்பை எச்சரித்தார். மீதமுள்ளவை விரைவில் இழக்கப்படும் என்றும், ஏனெனில், அவர் அவற்றைத் தாக்கி அழிப்பது நிச்சயம் என்றும் கூறினார்.
பிரெஞ்சு பயணி பிரான்சுவா பெர்னியர், கத்தோலிக்க பாதிரியார்கள் மீது சிவாஜி காட்டிய கருணையைப் பற்றி Travels in the Mogul Empire (1656-1668) என்ற தனது புத்தகத்தில் எழுதினார். சூரத் மீதான தாக்குதலின் போது, சிவாஜி ஒரு கப்புச்சின் மிஷனரியான ஃபாதர் அம்ப்ரோஸின் வீட்டைப் பாதுகாத்தார். அவர், "ஃபிராங்கிஷ் பேட்ரெஸ் (Frankish Padres) நல்ல மனிதர்கள், அவர்கள் தாக்கப்பட மாட்டார்கள்" என்று கூறினார். இறந்த டச்சு தரகர் ஒருவர் தனது தொண்டுக்காக அறியப்பட்டதால், அவரது வீட்டையும் அவர் காப்பாற்றினார்.
மற்றொரு பயணியான டி தெவெனோட், தனது Voyages என்ற புத்தகத்தில் இதை உறுதிப்படுத்தினார், சூரத்தின் மீதமுள்ள பகுதிகள் சூறையாடப்பட்டாலும், கப்புச்சின் மடாலயம் தீண்டப்படாமல் இருந்தது என்று கூறினார்.
சிவாஜி தனது ராஜ்ஜியத்தில் பல்வேறு மதங்களைப் பற்றி நியாயமாகவும் திறந்த மனதுடனும் இருந்தார். இது ஔரங்கசீப்பின் அணுகுமுறையிலிருந்து மிகவும் வித்தியாசமானது. நவீன இந்தியா சிவாஜியின் முன்மாதிரியிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.
கடந்தகால மற்றும் எதிர்கால மன்னர்
சிவாஜி ஏப்ரல் 3, 1680 அன்று இறந்தார். இருப்பினும், அவரது பணி நிற்கவில்லை. அவரது சீடர்கள் பல சவால்களை எதிர்கொண்ட போதிலும், ஒழுக்கமாகவும் உறுதியுடனும் இருந்தனர். அவர்கள் முகலாயப் பேரரசை தோற்கடித்தனர், அது எண்ணிக்கையில் பெரியதாக இருந்தாலும் உள்ளிருந்து பலவீனமாக இருந்தது. அவர் இறந்து ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் குறைவான நேரத்தில், சிவாஜி கட்டியெழுப்பிய பேரரசு முன்னாள் முகலாயப் பிரதேசத்தின் பெரும்பகுதியைக் கைப்பற்றியது.
சிவாஜி இறந்து 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, வயதான ஔரங்கசீப் தனது மரணப் படுக்கையில் ஒரு கடிதத்தில் எழுதினார்:
"சிவாஜி எனது கவனக்குறைவால் தப்பினார், அதன் காரணமாக என் வாழ்நாள் முழுவதும் மராட்டியர்களுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டியிருந்தது."
மகாராஷ்டிரா மற்றும் இந்தியா முழுவதும் அரசியலில் சிவாஜி இன்னும் செல்வாக்கு செலுத்துகிறார். சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது, பல்வேறு அரசியல் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த புரட்சியாளர்கள் அவரிடம் உத்வேகம் கண்டனர்.
மகாத்மா பூலேயின் "Chhatrapati Shivaji Raje Bhosale Yancha Powada" குறிப்புகள், அவருடைய காலத்து உயர்சாதி இந்துக்கள் பின்பற்றிய கடுமையான மரபுகள் மற்றும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் போன்ற இரண்டு விஷயங்களுக்கு எதிராக சிவாஜியின் போராட்டத்தைப் பற்றி பேசுகிறது.
தாதாபாய் நௌரோஜி மற்றும் மகாத்மா காந்தி போன்ற தலைவர்கள் தங்கள் கொள்கைகளை ஆதரிக்க 'ஸ்வராஜ்' (‘Svarāja’) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினர். பால கங்காதர திலகர் "ஸ்வராஜ்யம் எனது பிறப்புரிமை" (“Svarājya is my birthright”) என்ற சொற்றொடரை பிரபலமாக்கினார்.
ராய்காட்டில் (சிவாஜியின் முன்னாள் தலைநகரம்) சாதி எதிர்ப்புப் போராட்டமான மஹத் சத்தியாக்கிரகத்தின் போது, மக்கள் "சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் கி ஜெய்!" (“Chhatrapati Shivaji Maharaj ki Jai!”) என்று கோஷமிட்டனர். டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் தனது Who are the Shudras? என்ற புத்தகத்தில், இந்துக்கள் சிவாஜியின் முடிசூட்டு விழாவை கிட்டத்தட்ட எவ்வாறு தடுத்தனர் என்பதைப் பற்றி விவாதித்தார்.
திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் (திமுக) நிறுவனரும் முன்னாள் தமிழக முதல்வருமான சி.என். அண்ணாதுரை, “சிவாஜி கண்ட இந்து ராஜ்ஜியம்“ (Shivaji Kanda Hindu Rajyam) என்ற நாடகத்தை எழுதினார். இந்த நாடகத்தின் கதாநாயகன் பின்னர் ‘சிவாஜி’ கணேசன் என்று அறியப்பட்டார்.
தமிழ் கவிஞர் சுப்பிரமணிய பாரதி 190 வரிகள் கொண்ட கவிதையில் சிவாஜியைப் புகழ்ந்து, சிவாஜி தனது காலத்தில் ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்துப் போராடியது போலவே பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை எதிர்த்துப் போராட இந்தியர்களை வலியுறுத்தினார்.
ஜூன் 6, 1929 அன்று, அமர்வு நீதிமன்றத்தில், பகத் சிங், நாட்டில் ஒரு புதிய இயக்கம் தொடங்கியுள்ளதாகக் கூறினார். இந்த இயக்கம் குரு கோபிந்த் சிங், சிவாஜி, கமல் பாஷா, ரிசா கான், வாஷிங்டன், கரிபால்டி, லஃபாயெட் மற்றும் லெனின் உள்ளிட்ட வரலாற்றின் சிறந்த தலைவர்களின் சித்தாந்தங்களால் ஈர்க்கப்பட்டது என்று அவர் விளக்கினார்.
சிவாஜி பற்றி மக்களுக்கு வெவ்வேறு கருத்துக்கள் உள்ளன. அவர் உயிருடன் இருந்தபோது அவரது எதிரிகள் அவரை கடுமையாக விமர்சித்தனர். அதே நேரத்தில், அவரது ஆதரவாளர்கள் அவரை ஒரு கதாநாயகன் (hero) என்று புகழ்கிறார்கள். இன்று, அரசியல்வாதிகள் அவரது துணிச்சல், புத்திசாலித்தனம் மற்றும் உறுதியைப் பற்றிப் பேசி வாக்குகளைப் பெற அவரது பெயரைப் பயன்படுத்துகின்றனர். பல குறைந்த பட்ஜெட் திரைப்படங்களும் பிரபலமான நாவல்களும் அவரைப் பற்றி எடுக்கப்பட்டுள்ளன. சில நேரங்களில், கதைகள் கிட்டத்தட்ட அசாதாரணமாகத் தோன்றுகின்றன. சிலர் கடவுள்கள் கதாபாத்திரங்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். ஜனநாயகத்தை ஆதரிக்கும் சிலர் நிலப்பிரபுத்துவ காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மன்னரைப் புகழ்வதால் முரண்பாடுகளும் ஏற்படுகின்றன.
ஆனால், சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜை அவரது வாழ்நாளிலும், அதற்குப் பிறகும் பல நூற்றாண்டுகளாக மிகவும் செல்வாக்கு மிக்கவராக மாற்றியது எது என்பதைப் பற்றி மிகச் சிலரே சிந்திக்கிறார்கள்.
அவர் வெற்றி பெற்றது தெய்வீக உதவியால் அல்ல, மாறாக தனது சொந்த உறுதியால். அவர் ஒரு பெரிய எதிரிக்கு எதிராகப் போராடி, நியாயமற்ற ஆட்சியை நீதியான ஆட்சியால் மாற்றினார். அவரது ஆட்சி முடியாட்சியாக இருந்தபோதிலும். அவர் திறமையாகவும், ஏழைகளுக்கு உதவவும், அடிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களை விடுவிக்கவும் மற்றும் நீதிக்காகவும் போராடினார்.