நிலையான வேளாண்மையில் கவனம் செலுத்துவதற்கு இதுவே சரியான தருணம். -ஏ அமரேந்தர் ரெட்டி மற்றும் துளசி லிங்கரெட்டி

 இந்த ஆண்டு குறைவான பருவமழை பெய்யக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதால், பருப்பு வகைகள் மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்கள் உற்பத்தி, பயிர் காப்பீடு மற்றும் சிறந்த போக்குவரத்து மற்றும் சேமிப்பு வசதிகள் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது மிகவும் முக்கியமாகும்.

இந்திய வேளாண்மை, காலநிலைக்கேற்ற நவீனத் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதில் கணிசமான முன்னேற்றத்தைக் கண்டுள்ளது. இருப்பினும், பருவமழையை மட்டுமே பெரிதும் நம்பியே இருக்கிறது. ஏனெனில், பயிரிடப்படும் நிலங்களில் பெரும்பாலான நிலங்கள் மழைப்பொழிவை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிலங்களாக (Rainfed) உள்ளன. மேலும், அதிகரித்து வரும் வெப்பநிலை மற்றும் அடிக்கடி ஏற்படும் தீவிர வானிலை மாற்றங்கள், பயிர் விளைச்சலையும் வேளாண் தொழிலாளர்களின் வருமானத்தையும் கடுமையாகப் பாதித்து வருகின்றன. அறிவியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழலுக்கான மையத்தின் (Centre for Science and Environment (CSE)) அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் தீவிர வானிலை நிலவிய நாட்களின் எண்ணிக்கை 2024-ஆம் ஆண்டில் 292 நாட்களிலிருந்து 295 நாட்களாக அதிகரித்தது. மேலும், 2025-ஆம் ஆண்டில் இது 331 நாட்களாக மேலும் உயர்ந்தது. இந்தச் சூழ்நிலையில், தற்போதைய 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான மழைப்பொழிவு, நீண்டகால சராசரியில் (Long-Period Average (LPA)) 90 சதவீதமாக, வழக்கத்தைவிடக் குறைவாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, இத்தகைய காலநிலை மாற்றங்களைத் தாங்கி வளரக்கூடிய ஒரு வலுவான வேளாண் உற்பத்தி முறையை உருவாக்குவது அவசியமாகிறது.

1960-களிலிருந்து, வேளாண் ஆதரவுக் கொள்கைகள் முக்கியமாக நெல், கோதுமை மற்றும் கரும்பு போன்ற அதிக அளவில் தண்ணீர், உரம் தேவைப்படும் பயிர்களின் சாகுபடியையே ஊக்குவித்து வந்துள்ளன. இதற்கு அரசின் உறுதி அளிக்கப்பட்ட கொள்முதல் மற்றும் இலவச மின்சாரம் போன்ற மானியங்கள் முக்கியக் காரணங்களாக இருக்கின்றன. உதாரணமாக, வழக்கத்தைவிடக் குறைவான மழைப்பொழிவு இருக்கும் என்ற வானிலை முன்னறிவிப்பு மற்றும் தற்போதைய உர விநியோகத் தட்டுப்பாடுகளுக்கு இடையிலும், 2026-ஆம் ஆண்டின் குறுவை (Kharif) பருவத்திற்கான நெல்லின் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (Minimum Support Price (MSP)) சுமார் 3 சதவீதம் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது.                   பருப்பு வகைகள் மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்களுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) உயர்வு நெல்லைவிட அதிகமாக இருந்தபோதிலும், அரசிடம் இவற்றின் கொள்முதல் குறைவாக இருப்பதாலும், மகசூல் குறைவாக இருப்பதாலும், வேளாண் தொழிலாளர்கள் நெல் சாகுபடியில் இருந்து மற்ற பயிர்களுக்கு மாறுவதற்குத் தயங்குகின்றனர். எனவே, இயற்கை வளங்கள் அழிவதற்குக் காரணமான இந்தக் கொள்கை சமநிலையின்மைகளை உடனடியாகச் சரிசெய்து, இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்கும் பயிர்களை ஊக்குவிக்கும் வகையில் ஆதரவுக் கொள்கைகளை மறுவடிவமைப்பு செய்யவேண்டிய அவசரத் தேவை ஏற்பட்டுள்ளது.

மற்றொரு முக்கியமான முன்னுரிமை என்னவென்றால், வேளாண் ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு, பயனுள்ள தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் மூலம் பயிர் விளைச்சலை அதிகரிப்பதாகும். பருப்பு மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்கள் போன்ற குறைந்த தண்ணீர் தேவைப்படும் பயிர்களின் விளைச்சல் பல ஆண்டுகளாக ஒரே அளவிலேயே உள்ளது. இது வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு அவற்றை வளர்ப்பதில் உள்ள ஆர்வத்தைக் குறைக்கிறது. இவற்றின் உற்பத்தித் திறனை மேம்படுத்துவதற்காக, பூச்சிகள், நோய்கள் அல்லது வறட்சி, வெப்பம் போன்ற பாதிப்புகளைத் தாங்கி வளரக்கூடிய 2,661 புதிய பயிர் வகைகள் 2014 மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் வெளியிடப்பட்டதாக இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (Indian Council of Agricultural Research (ICAR)) தெரிவித்துள்ளது. மாறிவரும் காலநிலை மற்றும் வானிலை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப இத்தகைய முயற்சிகள் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

நிதி உதவியை அதிகரித்தல் 

பயிர் விளைச்சலை அதிகரிக்கவும், காலநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கி வளரும் புதிய ரகப் பயிர்களை உருவாக்கவும், இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்கும் வேளாண் முறைகளை மேம்படுத்தவும், இந்தத் நவீனக் கண்டுபிடிப்புகள் ஆய்வகங்களிலிருந்து வேளாண் நிலங்களுக்குச் சென்றடைவதை உறுதி செய்யவும், ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்கான நிதியுதவியை அதிகரிக்க வேண்டும். அரசாங்க நிதியுதவியுடன் சேர்த்து, தனியார் நிறுவனங்கள், குறிப்பாக உணவு மற்றும் வேளாண் பொருட்கள் விற்பனையில் ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்கள், தங்களின் நிறுவன சமூகப் பொறுப்புணர்வு போன்ற முயற்சிகள் மூலம் வேளாண் ஆராய்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்க அரசாங்கம் ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

வேளாண் துறையை பாதிப்புகளைத் தாங்கி மீளும்திறன் கொண்டதாக  மாற்றுவதற்கு, மேம்பட்ட வானிலை முன்னறிவிப்பு அமைப்புகளுடன் கூடிய நிகழ்நேரப் பயிர் ஆலோசனைகள் இன்றியமையாதவை ஆகும். வானிலை மற்றும் பருவமழைப் பொழிவு ஆகியவை கணிக்க முடியாததாக மாறி வருவதால், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) அடிப்படையிலான வானிலை மாதிரி அமைப்புகள் வானிலை நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே கணிக்கவும், வேளாண் தொழிலாளர்களுக்குச் சரியான நேரத்தில் தகுந்த ஆலோசனைகளை வழங்கவும் உதவும். வேளாண் தொழிலாளர்களின் வருமானத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான மற்றொரு முக்கியமான கருவி, பயிர்க் காப்பீடு ஆகும். 2016-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட பிரதம மந்திரி பயிர் காப்பீட்டுத் திட்டம் (Pradhan Mantri Fasal Bima Yojana (PMFBY)), 2018-ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஆண்டுதோறும் 25 முதல் 31 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பை உள்ளடக்கி சிறப்பாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. இருப்பினும், இந்தியாவின் மொத்தப் பயிர் சாகுபடி பரப்பளவு சுமார் 220 மில்லியன் ஹெக்டேராக இருப்பதால், இதுபோன்ற காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் வரம்பை இன்னும் விரிவுபடுத்த வேண்டிய அவசியம் உள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.

வேளாண் தொழிலாளர்கள் தங்களின் விளைபொருட்களுக்கு நல்ல விலையைப் பெறுவதற்காக, அவர்களை நேரடியாக நுகர்வோர் மற்றும் சந்தைகளுடன் (Value chains) இணைப்பது மற்றொரு முக்கியமான உத்தியாகும்.   இது பற்றி பரவலாகப் பேசப்பட்டாலும் இதுவரை குறைந்த அளவே முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. உற்பத்தித் துறையினருக்குக் கிடைக்கும் ஆதரவைப் போலவே, தற்போது வேகமாக வளர்ந்து வரும் மின்-வணிகம் (e-commerce), கிடங்கு வசதிகள் மற்றும் பொருட்களைக் கொண்டு சேர்க்கும் போக்குவரத்துச் சேவைகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் இந்த இணைப்பை மேலும் வலுப்படுத்த முடியும். வேளாண் சில்லறை வர்த்தகத்தில் உள்ள பெரிய நிறுவனங்களும் வேளாண் தொழிலாளர்களுக்குப் போக்குவரத்து மற்றும் சேமிப்பு ஆதரவையும் சந்தை வாய்ப்புகளையும் வழங்குவதன் மூலம் உதவ முடியும். இயற்கை வேளாண் விளைப் பொருட்களின் மதிப்புத் தொடர்கள் பெற்று வரும் தொடர் வெற்றி, வேளாண் தொழிலாளர்களை நேரடியாகச் சந்தைகளுடன் ஒருங்கிணைப்பது சாத்தியமானது மற்றும் பயனுள்ளது என்பதை நிரூபிக்கிறது.

எனவே, அதிகரித்து வரும் மக்கள்தொகையின் உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்துத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய, இயற்கை வளங்களைத் திறம்படவும், சுற்றுச்சூழல் பாதிக்காத வகையிலும் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு வலுவான, மீள்திறன் கொண்ட வேளாண் அமைப்பை உருவாக்குவது மிகவும் அவசியமாகிறது.

ரெட்டி, ராய்பூரில் உள்ள இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின்-தேசிய உயிரியல் அழுத்த மேலாண்மை நிறுவனத்தில் கொள்கை ஆதரவு ஆராய்ச்சிக்கான இணை இயக்குநராக உள்ளார். லிங்காரெட்டி, மும்பையில் உள்ள நிலையான நிதி மற்றும் வேளாண் துறையின் மூத்த பொருளாதார நிபுணராக உள்ளார்.

Original article : Right time to focus on sustainable agriculture. -A Amarender Reddy and Tulsi Lingareddy

Read More →

பயிர்க்கடன் தள்ளுபடி என்பது ஒரு தற்காலிகத் தீர்வு மட்டுமே. - அ. நாராயணமூர்த்தி

 துயரத்திலுள்ள வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு உதவும் வகையில், புதிய தமிழக அரசு மற்றும் இதர மாநில அரசுகள் நியாயமான விலை, போதிய கொள்முதல் மற்றும் பாதுகாப்பான சந்தை வசதிகளை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

ஜூன் மாதத்தில் மகாராஷ்டிராவில் பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) தலைமையிலான அரசு 56 லட்சம் வேளாண் தொழிலாளர்கள் பயனடையும் வகையில் ரூ.36,585 கோடிக்கான பிரம்மாண்ட பயிர்க்கடன் தள்ளுபடியை அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து, மே மாதத்தில் தமிழ்நாட்டில் புதிதாக அமைந்துள்ள தமிழக வெற்றி கழகம் (TVK) தலைமையிலான அரசு, கூட்டுறவு வங்கிகளில் கடன் பெற்றவர்களுக்கான நிபந்தனையுடன்கூடிய பயிர்க்கடன் தள்ளுபடியை அறிவித்துள்ளது.

தேர்தல் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதையும், தமிழ்நாட்டின் அதிகக் கடன்பட்ட வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு உதவுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட இந்த நடவடிக்கை, சிறு மற்றும் குறு வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு ஓரளவிற்கு நிம்மதியை அளிக்கும்.

இருப்பினும், ஒருமுறை வழங்கப்படும் இத்தகைய கடன் தள்ளுபடி, வேளாண் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆழமான அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துவிடுமா?

இத்திட்டம் சுமார் 14.22 லட்சம் வேளாண் தொழிலாளர்கள் பயனடையும் வகையில் ரூ.2,044.46 கோடியை ஒதுக்குகிறது. ஆனால், இதற்கான தகுதி வரம்புகள், மே மாதம் 1-ஆம் தேதி, 2025-ஆம் ஆண்டு மற்றும் பிப்ரவரி மாதம் 28-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் கூட்டுறவு வங்கிகள் மூலம் பெறப்பட்ட குறுகிய காலப் பயிர்க் கடன்களுக்குப் பொருந்தும்.

அனைத்து வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கடனை முழுமையாகத் தள்ளுபடி செய்வதற்குப் பதிலாக, அரசாங்கம் ஒரு புதிய 'தகுதிக்கேற்ப வழங்கப்படும் நிவாரண' (Graded Relief) முறையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இந்த முறையின்கீழ், தள்ளுபடி செய்யப்படும் கடன் தொகையானது, நிலுவையில் உள்ள கடன் அளவு மற்றும் வேளாண் தொழிலாளர்களின் நில உடைமை வகை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து அமையும். ₹50,000 வரை கடன் வைத்துள்ள விளிம்புநிலை மற்றும் குறு வேளாண் தொழிலாளர்கள் முழுத் தள்ளுபடியைப் பெறுவார்கள். அதே கடன் பிரிவில் உள்ள சிறு வேளாண் தொழிலாளர்கள் 50% மட்டுமே நிவாரணம் பெறுவார்கள்.

இந்தக் கொள்கையானது ஒரு முற்போக்கான அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. இதன்படி கடன் தொகை அதிகரிக்க அதிகரிக்க வழங்கப்படும் நிவாரணத் தொகை குறையும். உதாரணத்திற்கு, ₹50,001 முதல் ₹60,000 வரை உள்ள கடன்களுக்கு நிலையான தள்ளுபடியாக ₹40,000 வழங்கப்படும், மேலும் கடன் சுமை அதிகரிக்க அதிகரிக்க இந்தச் சலுகை படிப்படியாகக் குறையும். இதன் விளைவாக, பெரிய நில உரிமையாளர்களும் மற்றும் ₹1,00,000-க்கு மேல் கடன் பெற்றுள்ள மற்ற வேளாண் தொழிலாளர்களும் வெறும் ₹5,000 மட்டுமே தள்ளுபடியாகப் பெறுவார்கள். ஒருமுறை செய்யப்படும் கடன் தள்ளுபடிகள் அவர்களின் துயரங்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வாகாது என்றாலும், தகுதிக்கேற்ப வழங்கப்படும் நிவாரண அளவுகோலை (Graded relief scale) புதுமையாகப் பயன்படுத்தியிருப்பது பாராட்டுக்குரியதாகும்.

கடன் தள்ளுபடி குறித்த வரலாறு

இந்தியாவில் பயிர்க்கடன் தள்ளுபடிக்கு (Farm loan waivers) ஒரு நீண்ட வரலாறு உண்டு. வறட்சி, பருவமழை பொய்த்தல் மற்றும் வெள்ளம் ஆகியவற்றைக் காரணம் காட்டி, பல்வேறு மாநில அரசுகள் 1987-ஆம் ஆண்டு முதல் சிறிய அளவிலான நிவாரணத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தி வந்துள்ளன. இருப்பினும், நாடு முழுவதும் வேளாண் தொழிலாளர்களின் தற்கொலைகள் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் அதிகரித்ததைக் கண்டும், கடன் சுமை குறித்து 2006-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ராதாகிருஷ்ணா குழுவின் அறிக்கையின் (Radhakrishna Committee Report on Indebtedness) ஆய்வு முடிவுகளைக் கருத்தில் கொண்டும், ஒன்றிய அரசு 2008-ஆம் ஆண்டில் நாடு தழுவிய அளவில் ஒரு பிரம்மாண்டமான         'பயிர்க்கடன் தள்ளுபடி மற்றும் கடன் நிவாரணத் திட்டத்தை' (Agricultural Debt Waiver and Debt Relief Scheme (ADWDRS)) அறிமுகப்படுத்தியது.

இந்தத் திட்டம் சுமார் 3.7 கோடி சிறு, குறு வேளாண் தொழிலாளர்களையும் மற்றும் 60 லட்சம் இதர வேளாண் தொழிலாளர்களையும் உள்ளடக்கி,     ஏறக்குறைய ₹60,000 கோடி கடனைத் தள்ளுபடி செய்தது. ஆனாலும், இந்திய தலைமைத் தணிக்கையாளர் (Comptroller and Auditor General of India (CAG)) தனது தணிக்கை அறிக்கையில் இந்தத் திட்டத்தில் நடந்த கடுமையான நிறுவன முறைகேடுகளைப் பின்னாளில் சுட்டிக்காட்டினார்.

அதன் பிறகு, பல மாநிலங்கள் வழக்கமாகவே பயிர்க்கடன் தள்ளுபடிகளை அறிவித்து வருகின்றன. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் வேளாண் தொழிலாளர்களின் தற்கொலைகளை முற்றிலுமாகத் தடுத்து நிறுத்திவிடும் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே கொள்கை வகுப்பாளர்கள் செயல்பட்டு வருகின்றனர். ஆனால், உண்மையான தரவுகளைப் பார்க்கும்போது, 2008-ஆம் ஆண்டின் அவ்வளவு பெரிய பயிர்க்கடன் தள்ளுபடிக்கு பிறகும்கூட, வேளாண் தொழிலாளர்களின் தற்கொலை தொடர்ந்து கொண்டுள்ளது என்பதுதான் வேதனைக்குரிய ஒன்றாகும்.

பயிர்க்கடன் தள்ளுபடிக்கு முந்தைய காலகட்டமான 1995-2008-ஆம் ஆண்டுகளில் சராசரியாக ஒரு நாளைக்கு 41 வேளாண் தொழிலாளர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டனர். ஆனால், இந்தத் துயரமான எண்ணிக்கை பயரிக்கடன் தள்ளுபடிக்கு பிந்தைய காலகட்டமான 2009-2011-ஆம் ஆண்டுகளில் ஒரு நாளைக்கு 43-ஆக உயர்ந்தது.

அடிப்படைப் பிரச்சனை

வேளாண் தொழிலாளர்கள் தாங்கள் வாங்கிய கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் போவதற்கு முதன்மையான காரணம், பயிர் சாகுபடி மூலம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான லாபம் மிக மிகக் குறைவாக இருப்பதுதான். வேளாண் தொழிலை நம்பியுள்ள குடும்பங்கள் குறித்த நிலைமை மதிப்பீட்டு ஆய்வின்படி (Situation Assessment Survey, 2021), தமிழ்நாட்டில் ஒரு வேளாண் தொழிலை நம்பியுள்ள குடும்பத்திற்குப் பயிர் சாகுபடி மூலம் கிடைக்கும் சராசரி மாத நிகர வருமானம் வெறும் ₹2,641 மட்டுமே. இது ஒரு நாளைக்குச் சுமார் ₹88 என்ற மிகக் குறைந்த வருமானமே ஆகும். இந்தத் தொகையை வைத்துக் கொண்டு வேளாண் தொழிலை நம்பியுள்ள குடும்பத்தால் தங்களின் அடிப்படை வீட்டுச் செலவுகளைக் கூடச் சமாளிக்க முடியுமா?

வேளாண் தொழிலாளர்களின் இந்த வருமானக் குறைவிற்கு முக்கியக் காரணம், நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து வரும் சாகுபடிச் செலவுகளும், அதற்கு நேர்மாறாக அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மிகக் குறைந்த, லாபமில்லாத கொள்முதல் விலையும்தான். உதாரணமாக, சாகுபடிச் செலவுகள் மற்றும் விலைகளுக்கான ஆணையம் (Commission for Agricultural Costs and Prices (CACP)) 1974-75-ஆம் ஆண்டு முதல் 2021-22-ஆம் ஆண்டு வரை வெளியிட்ட தரவுகளின் பகுப்பாய்வு ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மைகளைக் காட்டுகிறது. இந்த இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில், தமிழ்நாட்டில் உள்ள நெல் சாகுபடி செய்த வேளாண் தொழிலாளர்களின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்திச் செலவை ஒப்பிடும்போது, வெறும் 15 ஆண்டுகளில் மட்டும்தான் லாபம் ஈட்டியுள்ளதாகத் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இன்னும் அதிர்ச்சியூட்டும் விஷயம் என்னவென்றால், 2000-01-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், நெல் சாகுபடியானது வெறும் மூன்று ஆண்டுகளில் மட்டுமே லாபகரமாக இருந்துள்ளது. இத்தகைய மோசமான சூழ்நிலையில், அரசாங்கம் வழங்கும் ஒருமுறை கடன் தள்ளுபடி என்பது தற்காலிகத் தீர்வாக மட்டுமே செயல்படுகிறது. இதே நஷ்டம் தரும் சூழ்நிலையில், வேளாண் தொழிலாளர்கள் அடுத்த பயிர் சாகுபடி பருவத்தில்  (Cropping season) மீண்டும் கடன் வாங்கும்போது, அவர்கள் மறுபடியும் கடன் பிரச்சனையில் மீண்டும் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும் என்கின்றனர். 

மேலும், நிதி உள்ளடக்கம் குறித்த ரங்கராஜன் குழு அறிக்கை (2008), (Rangarajan Committee Report on Financial Inclusion (2008)) இந்தியாவின் 66 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான சிறு மற்றும் குறு வேளாண் தொழிலாளர்கள் வங்கிகள் போன்ற முறையான அரசு நிறுவனக் கடன்களைப் பெறுவதில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இதனால் அவர்கள் கந்துவட்டிக்குக் கடன் தரும் வெளி நபர்களையே (Informal money lenders) நம்பியிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். தமிழ்நாடு அரசின் கடன் தள்ளுபடித் திட்டம் கூட்டுறவு வங்கிகளில் கடன் வாங்கியவர்களை மட்டுமே குறிவைப்பதால், வெளிநபர்களிடம் அதிக வட்டிக்குக் கடன் வாங்கிப் பாதிக்கப்பட்டுள்ள பெரும்பாலான ஏழைச் சிறு வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு இந்தத் திட்டத்தால் எந்தப் பயனும் இல்லை; இதுவே இந்த நிவாரணத் திட்டத்தின் மிகப்பெரிய குறைபாடாகக் கருதப்படுகிறது.

அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை

மகாராஷ்டிராவின் பிரம்மாண்டமான கடன் தள்ளுபடியோ அல்லது தமிழ்நாடு அரசு அறிவித்த தகுதி அடிப்படையிலான கடன் தள்ளுபடியோ, போதிய வாழ்வாதாரம் இல்லாத ஏழை வேளாண் தொழிலாளர்களைப் பொருளாதாரக் கடன் சிக்கல்களில் இருந்து நிரந்தரமாகப் பாதுகாக்காது. அவர்கள் கடன் இல்லாத வாழ்க்கையை வாழ்வதை உறுதி செய்ய, சந்தைகளை மையமாகக் கொண்ட பல தீவிரமான கொள்கைரீதியான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

 

முதலாவதாக, தற்போது வேளாண் தொழிலாளர்களுக்குப் பயிர்களை உற்பத்தி செய்வதைவிட, விளைவித்தப் பொருட்களைச் சந்தைப்படுத்தி விற்பனை செய்வதில்தான் கடுமையான சவால்கள் உள்ளன. எனவே, அரசு நிறுவனங்கள் முக்கியப் பயிர்களைக் கொள்முதல் செய்வதை வேகப்படுத்தவும் முறைப்படுத்தவும் வேண்டும். மற்ற மாநிலங்களைப் பின்பற்றி, கடுமையான விலை வீழ்ச்சியின் போது வேளாண் தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்க, தமிழ்நாடு அரசு ஒரு வலுவான சந்தை தலையீட்டுத் திட்டத்தை (Market Intervention Scheme (MIS)) தீவிரமாகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, எம். எஸ். சுவாமிநாதன் தலைமையிலான தேசிய விவசாயிகள் ஆணையம் (National Commission on Farmers (NCF)) 2006-ஆம் ஆண்டில் பரிந்துரைத்தபடி, வேளாண்மைக்கான ஒட்டுமொத்த உற்பத்திச் செலவைவிட 50 சதவீதம் கூடுதலாகக் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை (Minimum Support Price (MSP)) மாநில அரசு நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும். இதற்கு ஆதரவாக ஒரு பிரத்யேக மாநில விலை நிலைநிறுத்தல் நிதியையும் (State Price Stabilization Fund) உருவாக்க வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, நெல் கொள்முதல் நிலையங்களில் போதிய சேமிப்புக் கிடங்கு வசதிகள் இல்லாததால், அறுவடை செய்த நெல் மூட்டைகள் மழையில் நனைந்து, திறந்தவெளிகளிலேயே முளைத்து விடுகின்றன. இதனால் அறுவடைக்கு பிந்தைய பெரும் நஷ்டம் ஏற்படுகிறது. எனவே, உள்ளூர் உற்பத்தி அளவைக் கணக்கிட்டு, ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் தேவையான சேமிப்பு கிடங்கு வசதிகளை உருவாக்க வேண்டும்.

இறுதியாக, ஒரே ஒருமுறை செய்யப்படும் பயிர்க்கடன் தள்ளுபடியால் மட்டும் ஊரகப்பகுதிகளில் நீடிக்கும் தொடர் கடன் சுமையை ஒழித்துவிட முடியாது.           பயிர் சாகுபடிக்கான நியாயமான விலை, போதிய கொள்முதல் வசதி, பாதுகாப்பான சந்தைகள் மற்றும் உறுதியான பாசன வசதி ஆகியவை கிடைக்காத வரை, கடன் சுமை வேளாண் தொழிலாளர்களைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கும்.

எனவே, மாநில அரசு வேளாண் சந்தைகளை மறுசீரமைப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

அ. நாராயணமூர்த்தி, பொருளாதார நிபுணர் மற்றும் புது டெல்லியில் உள்ள வேளாண் செலவுகள் மற்றும் விலைகளுக்கான ஆணையத்தின் (CACP) முன்னாள் முழுநேர அதிகாரப்பூர்வ உறுப்பினர் ஆவார்.     

Original article : Farm loan waivers are just a band aid solution -A Narayanamoorthy

Read More →

குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை நிர்ணயிக்கும் முறை, மாறிவரும் சூழலைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்க வேண்டும். -மோஹித் ஷர்மா

வட்டிச் செலவுகளைக் கணக்கிடும் முறையை மேம்படுத்துவதும், உள்ளீடு பொருட்களின் மாறிவரும் விலைகளைச் சரியாகக் கணக்கில் கொள்வதும், வேளாண் தொழிலாளர்கள், எண்ணெய் வித்துக்கள் மற்றும் பருப்பு வகைகளை அதிக அளவில் பயிரிட ஊக்குவிக்க உதவும்.

இந்தியாவின் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (Minimum Support Price (MSP)) முறையானது, பயிர் சாகுபடிக்கு ஆகும் செலவை மதிப்பிடுவதன் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. இது முக்கியமாக மத்திய வேளாண் அமைச்சகத்தின்கீழ் இயங்கும் பொருளாதார மற்றும் புள்ளிவிவர இயக்குநரகம் (Directorate of Economics and Statistics) நடத்தும் பயிர் சாகுபடி செலவை ஆய்வு செய்வதற்கான விரிவான திட்டத்தை (Comprehensive Scheme for Studying Cost of Cultivation) அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படுகிறது.

இந்தத் திட்டம் மூன்று ஆண்டுகால மாதிரி ஆய்வு முறையைப் (Three-year sampling method) பின்பற்றுகிறது. இதன்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில கிராமங்கள் மூன்று ஆண்டுகள் வரை தொடர்ந்து ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன, அதன் பிறகு அந்த இடத்திற்குப் பதிலாக வேறு கிராமங்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றன. இந்த ஆய்வு முறை அறிவியல் ரீதியாகத் துல்லியமானதாகக் கருதப்பட்டாலும், இந்திய வேளாண் துறையில் கடந்த காலங்களில் பல்வேறு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ள சூழலில், இந்த பழைய நடைமுறை மட்டும் காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றப்படாமலேயே தொடர்வதாகக் கூறப்படுகிறது.

குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை (MSP) நிர்ணயிப்பதில் உள்ள ஒரு முக்கியமான சிக்கல் என்னவென்றால், அதற்கான முடிவுகள் பெரும்பாலும் இரண்டு முதல் மூன்று ஆண்டுகள் பழமையான செலவுத் தரவுகளின் அடிப்படையிலேயே எடுக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, 2021–22-ஆம் ஆண்டில் உலகளவில் உரங்களின் விலை உயர்ந்தது, டீசல் விலையும் அதிகரித்தது, மேலும் தொழிலாளர்களுக்கான கூலியும் ஓரளவிற்கு அதிகரித்தது. உள்ளீடு பொருட்களின் விலையில் திடீர் ஏற்றம் ஏற்படும் காலங்களில் இந்த முறை துல்லியமாக இருப்பதில்லை என்கின்றனர். மேலும், வேளாண் தொழிலாளர்களின் உண்மையான சாகுபடி செலவிற்கும், அரசு கணக்கிடும் செலவிற்கும் இடையே இடைவெளிகள் இருப்பதை ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பயிர் சாகுபடிச் செலவுகள் துல்லியமாக அளவிடப்பட்டால், நிர்ணயிக்கப்பட்ட லாப வரம்பைத் தக்கவைக்க பல பயிர்களுக்கான ஆதரவு விலை தற்போது இருப்பதைவிட 20-30% அதிகமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

வேளாண் துறை இயந்திரமயமாக்கலில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்களால் ஒரு நுட்பமான இடைவெளி உருவாகி வருகிறது. தற்போதைய முறையில், ஒரு வேளாண் தொழிலாளர் சொந்தமாக வைத்துள்ள இயந்திரங்களுக்கான செலவு (தேய்மானம் மற்றும் வட்டி மூலம் கணக்கிடப்படுகிறது) மற்றும் அவர் வாடகைக்கு எடுத்த இயந்திர சேவைகளுக்கான செலவு (நேரடிச் செலவுகளில் சேர்க்கப்படுகிறது) எனத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இது ஒரே செலவை இருமுறை கணக்கிடுவதைத் தவிர்க்க உதவுகிறது. வேளாண்துறை இயந்திரமயமாக்கலுக்கான துணைத் திட்டத்தின்கீழ் (Sub-Mission on Agricultural Mechanization (SMAM)), 2014-15-ஆம் ஆண்டு முதல் 2024-25-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலப்பகுதியில் மாநிலங்களுக்கு 8,565 கோடி ரூபாய் நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் 1.9 மில்லியனுக்கும் அதிகமான இயந்திரங்கள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான அரசு வாடகை மையங்கள் (Custom Hiring Centres) அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அரசின் இந்த அதீத கவனமும், வாடகை மையங்களின் வேகமான வளர்ச்சியும் குறிப்பாகச் சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள் இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தும் முறையை மாற்றியுள்ளன. இருப்பினும், தற்போது புழக்கத்தில் உள்ள மூன்று ஆண்டுகால மாதிரி ஆய்வுமுறை இன்னும் பழைய முறைகளையே பிரதிபலிக்கக்கூடும், அதாவது இயந்திரங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருப்பதே பொதுவான விஷயமாக இருந்த காலத்தின் தரவுகளையே காட்ட வாய்ப்புள்ளதாகவும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

பல்வேறு காரணிகள்

ஆய்வு முறைகளில் உள்ள இத்தகைய குறைபாடுகள் செலவினங்களை மதிப்பிடுவதன் துல்லியத்தைப் பாதிக்கின்றன. இருப்பினும், பயிர் சாகுபடி முறைகள் போன்ற பெரிய அளவிலான முடிவுகளை மட்டுமே இவை தீர்மானிப்பதில்லை. பல்வேறு மாநிலங்களில் இருந்து கிடைக்கும் தரவுகளின்படி, பயிர் சாகுபடியில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவது என்பது வெறும் சாகுபடி செலவு மதிப்பீடுகளைச் சார்ந்தது அல்ல. மாறாக, விளைபொருட்களை அரசு கொள்முதல் செய்யும் உறுதி, பாசன வசதி, உள்ளீடு பொருள் மானியங்கள் (Input subsidies) மற்றும் சந்தை வாய்ப்புகள் போன்ற காரணிகளையே அதிகம் சார்ந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் மகாராஷ்டிரா போன்ற மாநிலங்களில் வலுவான சந்தை அமைப்புகள் இருப்பதால், அங்கு பருப்பு வகைகள் மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்களின் உற்பத்திப் பங்கு அதிகமாக உள்ளது. ஆனால், இதற்கு நேர்மாறாக பஞ்சாப் மாநிலத்தில் இன்னும் நெல்-கோதுமை பயிரிடும் முறையே ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது.

இந்த வேறுபாடு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்த்துகிறது: நடைமுறையில், குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) என்பது உற்பத்திச் செலவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு விலை சமிக்ஞையாகச் செயல்படுவதைவிட, அரசாங்கத்தின் கொள்முதல் உத்தரவாதமாகவே அதிகம் பார்க்கப்படுகிறது. பருப்பு வகைகள் மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்கள் போன்ற பயிர்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை அறிவிக்கப்பட்டாலும், போதிய அளவில் அரசு கொள்முதல் செய்யாதது வேளாண் தொழிலாளர்களின் பயிர் தேர்வு முடிவுகளில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. மேலும், பல பகுதிகளில் பல பயிர்களின் சந்தை விலை, அரசாங்கம் நிர்ணயித்த குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையைவிடக் குறைவாகவே இருப்பதை தரவுகள் காட்டுகின்றன.

எனவே, குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) முடிவுகளில் இரண்டு முக்கிய அம்சங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, சந்தை நிலைத்தன்மையுடன் இருக்கும் காலங்களில், குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலைக்கும் உண்மையான உற்பத்திச் செலவுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி குறைவாகவே இருக்கும், இதனால் இந்தத் திட்டம், திட்டமிட்டபடி சரியாகச் செயல்படுகிறது. இரண்டாவதாக, உள்ளீடு பொருட்களின் (உரம், விதைகள் போன்றவை) விலையில் ஏற்ற இறக்கங்கள் ஏற்படும்போது, உற்பத்திச் செலவைக் கணக்கிடுவதில் ஏற்படும் தாமதங்கள் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையின் லாப வரம்பைக் குறைக்கக்கூடும். இதன் காரணமாக, ஆதரவு விலை உயர்த்தப்பட்டாலும் வேளாண் தொழிலாளர்களின் உண்மையான லாபம் குறைகிறது. இந்தியாவில் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) குறித்த விவாதம் பெரும்பாலும் விலை தொடர்பான பிரச்சனையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், உண்மையில் இது செலவினங்களைக் கணக்கிடும் முறை மற்றும் அதன் பலன்கள் வேளாண் தொழிலாளர்களைச் சென்றடைவதில் உள்ள சிக்கலாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

கணக்கிடப்பட்ட சீர்திருத்தம்

இந்தப் பிரச்சனைகளைச் சரிசெய்ய கவனமான சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றன. வட்டி விகிதங்களைக் கணக்கிடும் முறையை மேம்படுத்துவது மற்றும் எரிபொருள், உரங்கள் போன்ற மாறும் செலவுகளுக்கு ஏற்ப குறிப்பிட்ட அளவு மாற்றங்களை அனுமதிப்பது ஆகியவற்றை முதலில் பயிர் பல்வகைப்படுத்தல் தேவைப்படும் பருப்பு வகைகள் மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்களில் சோதனை செய்து பார்க்கலாம். பின்னர், தரவு சேகரிப்பு மற்றும் மண்டல வாரியான விரிவாக்கத்தை படிப்படியாக மேம்படுத்துவதோடு, இந்த மாற்றங்களை அனைத்து குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) பயிர்களுக்கும் விரிவுபடுத்தலாம். அரசின் கொள்கைகளை அதிக நம்பகத்தன்மையுடனும் துல்லியமாகவும் மாற்றுவதால் கிடைக்கும் பலன்களுடன் ஒப்பிடுகையில், இதற்காக அரசுக்கு ஏற்படும் செலவு மிகவும் குறைவாகவே இருக்கும் என்கின்றனர்.

இந்தியாவின் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) முறை உணவுப் பாதுகாப்பிற்கு மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்து வருகிறது. இருப்பினும், முந்தைய காலக்கட்டத்தின் தேவைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட இந்த முறை, வேளாண் துறை மாறிவரும் இன்றைய சூழலில் காலாவதியான ஒன்றாக மாறும் அபாயத்தில் உள்ளது. தற்போதுள்ள நடைமுறைகளைச் சிதைக்காமல், சாகுபடிச் செலவு மதிப்பீட்டை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தி, படிப்படியாகவும் திட்டமிட்டபடியும் இந்த முறையைப் புதுப்பிப்பது அதன் நம்பகத்தன்மையையும் செயல்திறனையும் அதிகரிக்கும். சாகுபடிச் செலவு மதிப்பீடுகள் உண்மையான கள நிலவரங்களோடு ஒத்துப்போகும்போது, குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) என்பது வெறும் பாதுகாப்பு அம்சமாக மட்டுமல்லாமல், நீண்டகால வேளாண் துறை வளர்ச்சிக்கான ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகவும் அமையும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

மோஹித் ஷர்மா, பீகார் மாநிலம் சமஸ்திபூர் பூசாவில் உள்ள, டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் மத்திய வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில், வேளாண் வணிகத் துறையின் உதவிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

 

Original article : MSP methodology should reflect changing reality. -Mohit Sharma

Read More →