தரவரிசையில் கவனம் செலுத்துவது இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் -சுவாமிநாதன் எஸ்

 கல்வி என்பது குடிமக்களுக்கான உரிமை மற்றும் அரசின் பொறுப்பு என்பதற்குப் பதிலாக ஒரு சந்தையாக இருப்பதைப் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில், எல்லாவற்றையும் எண்களாக குறைக்கிறோம். இந்த போக்கு கல்வியை பாதித்துள்ளது. இது ஒவ்வொரு ஆண்டும் உலகளவில் பல்கலைக்கழகங்களை தரவரிசைப்படுத்தும் உலகளாவிய தரவரிசை நிறுவனங்களின் எழுச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. இந்தியா தனது பல்கலைக்கழகங்களை தரவரிசைப்படுத்த தேசிய நிறுவன தரவரிசை கட்டமைப்பைக் (National Institutional Ranking Framework) கொண்டுள்ளது. 

ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் நோக்கம் வருங்கால குடிமக்களுக்கு கற்பிப்பதும் வழிகாட்டுவதும் ஆகும். ஆராய்ச்சி மூலம் அறிவைப் உருவாக்கி பகிர்ந்து கொள்வதாகும். ஆராய்ச்சி மற்றும் கற்பித்தல் ஆகியவை கல்வி நாணயத்தின் இரண்டு பகுதிகள்: அறிவு உருவாக்கம் மற்றும் அதைப் பரப்புதல் ஆகும். ஒரு பல்கலைக்கழகம் மாணவர்கள் மற்றும் சமூகத்திற்கான அதன் கடமைகளை நிறைவேற்ற இரு துறைகளிலும் சிறந்து விளங்க வேண்டும். 

அதன் செயல்பாடுகள் மூலம், ஒரு பல்கலைக்கழகம் சமூக மற்றும் பொருளாதார தாக்கங்களையும் கொண்டுள்ளது. உலகளாவிய அல்லது தேசிய தரவரிசை போன்ற ஒரு எண்ணைக் கொண்டு பல்கலைக்கழகத்தின் சிக்கலான தன்மையை முழுமையாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது சாத்தியமில்லை. இருப்பினும், தரவரிசை அமைப்புகள் இதைச் செய்வதாகக் கூறுகின்றன.

 

ஆராய்ச்சிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் 

உலகளாவிய பல்கலைக்கழக தரவரிசை அமைப்பு ஒரு பரிமாணமானது. இது ஆராய்ச்சி நடவடிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் ஆராய்ச்சி வெளியீடு வெளியிடப்பட்ட ஆவணங்களின் எண்ணிக்கை, அவை வெளியிடப்பட்ட பத்திரிகைகளின் தாக்க காரணி, பெறப்பட்ட ஆராய்ச்சி நிதியின் அளவு மற்றும் அனுமதிக்கப்பட்டு முனைவர் பட்டம் பெற்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை போன்ற அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்தி அளவிடப்படுகிறது. 

இந்த எண்களால் மட்டுமே ஆராய்ச்சியின் தரம், உள்ளடக்கம், பொருத்தம் மற்றும் தாக்கம் ஆகியவற்றை கண்டறிய  முடியாது. தரவரிசை செயல்பாட்டில் குறைபாடு இருப்பதை அறிந்திருந்தாலும், இந்திய பல்கலைக்கழகங்கள் அனைத்தும் தரவரிசையில் முன்னிலையில் உள்ளன. உயர் உலகத் தரவரிசை ஒரு பல்கலைக்கழகத்தை அனைவருக்கும் தெரிந்ததாக ஆக்குகிறது மற்றும் சர்வதேச மாணவர்கள், உயர்மட்ட ஆசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் நன்கொடையாளர்களை ஈர்க்க உதவுகிறது. 

அவர்களின் தரவரிசையை மேம்படுத்த, பல்கலைக்கழகங்களும் அரசாங்கமும் தங்கள் கொள்கைகளை மாற்றலாம். உலக தரவரிசைக்கு நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தின் காரணமாக தரவரிசைப்படுத்தப்படாத ஒரு பல்கலைக்கழகம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

தடையற்ற சந்தை முதலாளித்துவம் (free market capitalism) மற்றும் திறந்த போட்டி ஆகியவற்றில் வலுவான நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமெரிக்க கல்வி முறையை (American education system) இந்தியா ஏற்றுக்கொண்டது. அதன் சிறந்த பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களின் உலகளாவிய தரவரிசையை மேம்படுத்த உதவுவதற்காக, அரசாங்கம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உயர் கல்வி நிதியளிப்பு நிறுவனத்தை (Higher Education Financing Agency (HEFA)) உருவாக்கியது. போட்டி வட்டி விகிதத்தில் திருப்பிச் செலுத்தக்கூடிய கடன்களை வழங்குவதன் மூலம் இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு நிதியளிப்பதற்காக சந்தை வளங்களை உயர் கல்வி நிதியளிப்பு நிறுவனம் மூலம் (HEFA) சேகரிக்கிறது.

 

அரசு பல பொது உயர்கல்வி நிறுவனங்களுக்கு முழு சுயாட்சி வழங்கியுள்ளது. இதன் பொருள் அவர்கள் இனி நிதி உதவி உட்பட அரசாங்க ஆதரவைப் பெற மாட்டார்கள். இதன் விளைவாக, பொது உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் கட்டணத்தை உயர்த்துவதன் மூலம் தங்களுக்கு தேவையான நிதியைத் திரட்ட வேண்டும். இந்த அணுகுமுறை பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் வெற்றிக்கான உத்தியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. பல்கலைக்கழகங்கள் தங்கள் தரவரிசையை மேம்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது. மேலும், அவர்களுக்கு நிதியளிப்பதற்கான சூழல் அரசாங்கத்திற்கு ஏற்படாது.

எவ்வாறாயினும், உலகளாவிய தரவரிசையை அடைவதில் கவனம் செலுத்துவது மாணவர்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கும் முக்கிய வேலையின் செலவில் வந்தால், இது தரவரிசை செயல்முறையில் கருதப்படாது. அது யாருக்கும் உண்மையான வெற்றியாக இருக்காது. மேலும், சமூகத்தில் பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய பிரிவினருக்கு இது பயனளிக்காது.

 

கற்பித்தல் மற்றும் வழிகாட்டுதலின் முக்கியத்துவம் 

உயர்கல்வியில் அளவீடுகள் மற்றும் உலகளாவிய தரவரிசையில் கவனம் செலுத்துவது ஆசிரியர் சமூகத்தை எதிர்மறையாக பாதித்துள்ளது. ஆராய்ச்சிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது பல்கலைக்கழக பதவிகளுக்கான வேலை விண்ணப்பதாரர்கள் அவர்கள் வெளியிட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் எண்ணிக்கை, அந்த இதழ்களின் தாக்கம் மற்றும் அவர்களின் பணியின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பெரும்பாலும் தீர்மானிக்கப்படும் சூழ்நிலைக்கு வழிவகுத்தது. திறமையான தொடர்பாளர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகளாக அவர்களின் திறமைகள் கவனிக்கப்படுவதில்லை.

ஆசிரிய உறுப்பினர்களாக பணியமர்த்தப்பட்ட பிறகு, விண்ணப்பதாரர்களின் தொழில் முன்னேற்றம் அவர்கள் பாதுகாக்கும் ஆராய்ச்சி நிதியின் அளவு மற்றும் அவர்கள் மேற்பார்வையிடும் முனைவர் பட்டங்களின் எண்ணிக்கை போன்ற கூடுதல் அளவீடுகளைப் பொறுத்தது. அளவீடுகள் மீதான இந்த கவனம், உயர்கல்வியில் அவர்களின் தொழில் வளர்ச்சியை தீர்மானிப்பதில் அவர்களின் உண்மையான கற்பித்தல் மற்றும் வழிகாட்டுதல் திறன்களின் முக்கியத்துவத்தை கவனிக்கவில்லை.

ஆராய்ச்சி போன்ற அளவீடுகளைப் பயன்படுத்தி கற்பித்தலை எளிதில் அளவிட முடியாது. இதன் காரணமாக கல்வி முறையில் கற்பித்தலின் முக்கியத்துவம் குறைந்துள்ளது. பல பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்களுக்கு, கற்பித்தலை விட ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளை எழுதுவது அல்லது மானியங்களுக்கு விண்ணப்பிப்பது மிகவும் முக்கியமானதாகிவிட்டது. கற்பித்தல் பெரும்பாலும் "மிக முக்கியமான" ஆராய்ச்சியில் இருந்து ஒரு காரணியாக கருதப்படுகிறது. பேராசிரியர்கள் இப்போது ஒப்பந்ததாரர்களைப் போல, பல்கலைக்கழகத்தின் தரவரிசையை உயர்த்துவதற்காக ஆய்வுக் கட்டுரைகளைத் தயாரிக்கிறார்கள்.

உயர்கல்வி முறையானது வேறுவிதமான கலாச்சாரத்தால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. ஆனால், மக்களைப் பொறுப்பாக்குவதற்கு தெளிவான அமைப்பு இல்லை. இது கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மாணவர்களின் கல்விச் செலவில் வரும் இந்த வகையான ஆராய்ச்சி உண்மையில் மதிப்புமிக்கதா? உயர்மட்ட நிறுவனங்களில் கருத்துத் திருட்டு, தரவுக் கையாளுதல் மற்றும் பிற தவறான நடத்தை ஆகியவை அளவீடுகளில் நாம் கவனம் செலுத்துவதன் எதிர்மறையான விளைவுகளா? 

இந்தச் சூழ்நிலையில், ஆசிரியர்கள் தங்கள் வழிகாட்டிகளாகவும், முன்மாதிரியாகவும் செயல்படத் தவறுகிறார்களா? இந்த அமைப்பிலிருந்து வரும் மாணவர்கள் பெரும்பாலும் ஏமாற்றமடைகிறார்கள் அல்லது சுழற்சியைத் தொடர்கிறார்கள். இது கீழ்நோக்கிய சுழலுக்கு (downward spiral) வழிவகுக்கும்.

இரண்டு தடங்களை உருவாக்குதல் 

ஆராய்ச்சி என்பது வளர்ச்சி மற்றும் புதுமைகளை இயக்கும் இயந்திரம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், கற்பித்தலை தவிர்க்க முடியாது. இது மாணவர்களை உண்மையான உலகிற்கு தயார்படுத்துகிறது. பல்கலைக்கழகங்கள் ஆராய்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட மற்றும் கற்பித்தலை மையமாகக் கொண்ட ஆசிரிய உறுப்பினர்களுக்கு தனித்தனி தடங்களை உருவாக்க வேண்டும். 

ஆசிரிய உறுப்பினர்களுக்கு ஆராய்ச்சி மற்றும் கற்பித்தல் ஆகிய இரண்டிலும் ஆர்வங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் இரண்டிலும் எல்லா நேரத்திலும் சிறந்து விளங்குவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது. இல்லையெனில், பல்கலைக்கழகத்தின் பணிக்கு முக்கியப் பங்களிப்பு செய்த ஆசிரிய உறுப்பினர்களை பலவீனப்படுத்தி, மனக்கசப்பு மற்றும் அர்ப்பணிப்பு இல்லாததை சூழலை உருவாக்கும்.

பத்திரிக்கையின் அது பெறும் மேற்கோள்களின் எண்ணிக்கையை விட ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையின் அறிவியல் உள்ளடக்கம் மற்றும் அதன் சாத்தியமான சமூக மற்றும் பொருளாதார தாக்கம் மிக முக்கியமானது என்பதை பல்கலைக்கழகங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கற்பித்தலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் முக்கியப் பங்காகக் கருதி, பாடத்திட்டத்தை மேம்படுத்த ஆசிரியர்கள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். 

அளவீடுகளை நம்புவதற்குப் பதிலாக, பல்கலைக்கழகங்கள் ஆராய்ச்சி மற்றும் கற்பித்தல் இரண்டையும் மதிப்பதற்கும் ஆதரவளிப்பதற்கும் தங்கள் கலாச்சாரத்தை மாற்ற வேண்டும். உயர்கல்வி மற்றும் கற்றல் மையங்களாக தங்கள் பணியை நிறைவேற்றுவதற்கு இரண்டும் முக்கியமானவை.

 

அளவீடுகள் அல்லது "தகுதியுடையோர்" (‘metricocracy’) மீது கவனம் செலுத்துவது, தகுதியைப் போலவே தவறாகப் பார்க்கப்படுகிறது. கல்வி என்பது குடிமக்களுக்கான உரிமை மற்றும் அரசின் கடமை என்பதை விட ஒரு சந்தை என்று இந்த அமைப்பு அறிவுறுத்துகிறது. இது அறிவை ஒரு பொருளாகவும், மாணவர்களை வாடிக்கையாளர்களாகவும் கருதாமல், வருங்காலக் குடிமக்களாகக் கருதுகிறது. 

இந்த திசைதிருப்பப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் (warped ecosystem) அமைப்பு கல்வி கடுமையை வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஒரு பொருளை வழங்குவதில் இருந்து கவனத்தை சிதறடிப்பதாக பார்க்கிறது. இது படைப்பாற்றல் மற்றும் கற்றலுக்கான ஆர்வத்தைத் தடுக்கிறது, உண்மையான உலகத்திற்கு மாணவர்களைத் தயார்படுத்துவதில் தோல்வியடைகிறது. மேலும், எதிர்கால சந்ததியினரை எதிர்மறையாக பாதிக்கிறது. 

சுவாமிநாதன் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் மற்றும் விஞ்ஞானி.  

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/lead/an-obsession-with-ranking-is-harming-indias-universities/article68714692.ece 

Read More →

தூய்மை இந்திய இயக்கத்தின் 2.0 நிலை என்ன? -ஸ்ரீபர்ணா சக்ரவர்த்தி

 மரபுவழி கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களிலிருந்து எழும் பல்வேறு உடல் நல சார்ந்த பிரச்சனைகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அபாயங்கள் யாவை? 

இந்தியாவில் 3,000-க்கும் மேற்பட்ட பழைய கழிவுகள் கொட்டும் இடங்கள் உள்ளன. இவற்றில், 2,424 குப்பை கொட்டும் இடங்களில், 1,000 டன்னுக்கும் அதிகமான கழிவுகள் உள்ளன.  அக்டோபர் 2021-ஆம் ஆண்டில், மத்திய அரசு இக்கழிவுகளை அகற்றுவதற்காக  மரபுவழி கழிவுகள் மேலாண்மை திட்டத்தை (legacy waste management project) அறிமுகப்படுத்தியது. இது தூய்மை இந்திய இயக்கத்தின் (Swachh Bharat Mission (SBM)) 2.0-ன் ஒரு பகுதியாகும். இந்த இயக்கம் 2021-ஆம் ஆண்டு முதல் 2026-ஆம் ஆண்டு வரை ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கும். இருப்பினும், இந்த காலகட்டத்தில் பாதிக்கு மேல், 2,424-ல் 471 மட்டுமே, அதாவது 19.43% குப்பைத்தொட்டிகள் மட்டுமே முழுமையாக சரிசெய்யப்பட்டுள்ளன. 

மரபுவழி கழிவுகள் கொட்டும் (Legacy Waste Dumpsites) இடங்கள் என்றால் என்ன? 

மரபுவழி கழிவுகள் கொட்டும் இடங்கள் என்பது திடக்கழிவுகளை சேகரித்து பல ஆண்டுகளாக சேமித்து வைக்கும் பகுதிகளாகும். இந்த கழிவுகள் அறிவியலற்ற மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற (unscientific and uncontrolled ) வழியில் சேமிக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் நிலை 2023 அறிக்கையின்படி, இந்தியா ஒவ்வொரு நாளும் சுமார் 1,50,000 டன் நகராட்சி திடக்கழிவுகளை உருவாகின்றன. இந்தியாவில், திடக்கழிவுகளை சரியாக நிர்வகிப்பதற்கான வசதிகள் மிகக் குறைவு என்பதால், மாநகராட்சிகள், நகராட்சி மன்றங்கள் மற்றும் நகர் பஞ்சாயத்துகள்அவற்றை அகற்ற மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட குப்பை மலைகளை அடிக்கடி உருவாக்குகின்றன. 

இந்த குப்பை கொட்டும் இடங்கள் ஆரம்பத்தில் நகரங்களின் வெளிப்புறங்களில் உருவாக்கப்பட்டன. இருப்பினும், நகரங்கள் வளர்ந்தவுடன், இந்த இடங்கள் இப்போது நகரங்களின் மையப்பகுதியில் அமைந்துள்ளன. அவை பொதுவாக தரிசு நிலத்தில் அல்லது நிலப்பரப்புகளில் காணப்படுகின்றன.  இந்தியா முழுவதும் சுமார் 15,000 ஏக்கர் மதிப்புமிக்க நிலங்கள் 16 கோடி டன் மரபு வழி கழிவுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது என்று ஒன்றிய வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகார அமைச்சகம் மதிப்பிட்டுள்ளது.

 

ஆரோக்கிய சீர்கேடுகள் என்னென்ன? 

மரபுவழி கழிவு கொட்டும் இடங்கள் மக்களுக்கு பல சுகாதார சார்ந்த பிரச்சனைகளை உருவாக்கும். அபாயகரமான கழிவுகளிலிருந்து வரும் புகையை சுவாசிப்பது வாய் மற்றும் தொண்டை பகுதிகளில் எரிச்சலை உண்டாக்கும். நிலப்பரப்புகளில் இருந்து மீத்தேனை உள்ளிழுப்பது குமட்டல், வாந்தி மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு பிரச்சனைகளுக்கு வழிவகுக்கும். மறு சுழற்சி செய்யக்கூடிய குப்பை கழிவுகளை சேகரிப்பவர்களுக்கு (Ragpickers) நீண்டகால தோல் ஒவ்வாமை பிரச்சனைகள் ஏற்படலாம்.  குப்பை கிடங்குகளுக்கு அருகில் வாழும் மக்களுக்கு காசநோய், ஆஸ்துமா, நீரிழிவு நோய், மனச்சோர்வு, காலரா மற்றும் மலேரியா போன்ற நோய்கள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ளது. இந்த குப்பை கொட்டும் இடங்கள் மீத்தேன் மற்றும் கார்பன் டை ஆக்சைடு போன்ற பசுமை இல்ல வாயுக்களையும் உற்பத்தி செய்கின்றன.

 

தூய்மை இந்தியா இயக்கம் (Swachh Bharat Mission) என்றால் என்ன? 

தூய்மை இந்தியா இயக்கம் என்றும் அழைக்கப்படும் ஸ்வச் பாரத் மிஷன் (Swachh Bharat Mission (SBM)), ஒன்றிய அரசால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு தேசிய பிரச்சாரமாகும். இது அக்டோபர் 2, 2014 அன்று தொடங்கப்பட்டது. திறந்தவெளியில் மலம் கழிப்பதை ஒழித்து, திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாத கிராமங்களை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கமாகும். அக்டோபர் 2, 2019-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவை "திறந்தவெளி மலம் கழிப்பு இல்லாததாக" (‘open-defecation free’) மாற்றுவதை இந்த இயக்கம் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

2021-ஆம் ஆண்டில், தூய்மை இந்தியா இயக்கம்-நகர்ப்புற 2.0 (Swachh Bharat-Urban Mission (2.0))-ன் இரண்டாம்  கட்டத்தை அரசாங்கம் அறிமுகப்படுத்தியது. இது 2026-க்குள் அனைத்து நகரங்களையும் "குப்பை இல்லாததாக" (‘garbage-free’) மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஐந்தாண்டு திட்டமாகும். 4,372 நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாத நிலையை பராமரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த இயக்கம் 100% கழிவுகளை மூலத்திலேயே பிரித்தெடுத்தல், வீடு வீடாகச் சென்று கழிவு சேகரிப்பு மற்றும் அனைத்து வகையான கழிவுகளையும் முறையான மேலாண்மை செய்தல், அறிவியல் ரீதியான குப்பைக் கிடங்குகளில் பாதுகாப்பாக அகற்றுவது உள்ளிட்டவற்றை இந்த பணி நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. தூய்மை இந்தியா இயக்கம் 2.0 அனைத்து மரபு வழி குப்பைத் தொட்டிகளையும் சுத்தம் செய்து பசுமையான இடங்களாக மாற்றவும் திட்டமிட்டுள்ளது. சுத்திகரிக்க முடியாத கழிவுகளை அப்புறப்படுத்த, புதிய குப்பைத் தொட்டிகளை உருவாக்குவதைத் தடுக்கும் வகையில், அறிவியல் ரீதியான நிலப்பரப்புகளை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கமாகும்.  இது புதிய குப்பைகள் உருவாக்கப்படுவதை தடுக்கும்.

மரபுவழி கழிவுகள் கொட்டும் இடங்களை சரிசெய்வதற்கான ஒன்றிய அரசின் பங்களிப்பில் (Central Share (CS)) உதவி தொகையான ₹3,226 கோடி ரூபாய்க்கான செயல் திட்டங்களுக்கு இதுவரை ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. குப்பை கிடங்குகளை மீட்பது குறித்து மாநில மற்றும் யூனியன் பிரதேச அரசுகளுக்கு ஆலோசனை அனுப்பப்பட்டுள்ளது. ஒன்றிய நிதியுதவி திட்டங்களுக்கான விதிகளின்படி, உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு பணம் வழங்கும் போது மாநில மற்றும் யூனியன் பிரதேச அரசுகள் தங்கள் சொந்த நிதியை வழங்க வேண்டும்.

இதுவரை என்ன முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது? 

செப்டம்பர் 24 நிலவரப்படி, தூய்மை இந்தியா வலைத்தளத்தின்படி, 2,424 குப்பை கொட்டும் இடங்களில், 471 முழுமையாக சுத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளன. 1,226 இடங்களில் தீர்வு காண ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டு பணிகள் நடந்து வருகிறது. அதே நேரத்தில் 727 தளங்கள் தொடப்படாமல் உள்ளன.  பரப்பளவில், மொத்தமுள்ள 17,039.71 ஏக்கரில், 27% மீட்கப்பட்ட நிலையில், 73% இன்னும் மீட்கப்பட வேண்டியுள்ளது.

மொத்தமாக 837 ஏக்கர் (42%) நிலப்பரப்பைக் குப்பையில் இருந்து தமிழ்நாடு மீட்டெடுத்துள்ளது. 938 ஏக்கரில் 698 நிலப்பரப்பில் 75% பகுதியை மீட்டெடுத்து குஜராத் முதலிடத்தில் உள்ளது.

Original article:

https://www.thehindu.com/news/national/what-is-the-status-of-the-swachh-bharat-mission-20-explained/article68715134.ece 

Read More →

தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் 10 ஆண்டுகள்: அதன் முக்கிய இலக்குகள் மற்றும் நிலை -தாமினி நாத்

 தனிநபர் கழிப்பறைகள், சமூக கழிப்பறைகள், திடக்கழிவு மேலாண்மை மற்றும் நடத்தை மாற்றங்களை நோக்கமாகக் கொண்ட விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்தல் ஆகியவை தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் கவனம் செலுத்தும் பகுதிகளாக இருந்தன.

பிரதமர் நரேந்திர மோடி 2014-ஆம் ஆண்டு பதவியேற்ற பிறகு அறிவித்த முதல் திட்டங்களில் ஒன்றான தூய்மை இந்தியா திட்டம் அக்டோபர் 2-ம் தேதியுடன் 10 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்கிறது. "தூய்மை இந்தியா பிரச்சாரத்தை" அறிவிக்கும் போது, பிரதமர் கூறியதாவது: "2019 ஆம் ஆண்டில் மகாத்மா காந்தியின் 150 வது பிறந்த நாளுக்கு இந்தியா செலுத்தக்கூடிய சிறந்த அஞ்சலியாக ஒரு தூய்மை இந்தியா" இருக்கும்.

இந்த இயக்கம் கிராமங்களுக்கான தூய்மை இந்தியா இயக்கம்-கிராமம்(SBM-Gramin) என்றும், நகரங்களுக்கான தூய்மை இந்தியா இயக்கம்-நகர்ப்புறம் (SBM-Urban) என்றும் பிரிக்கப்பட்டு, முறையே குடிநீர் மற்றும் துப்புரவு அமைச்சகம் மற்றும் வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகார அமைச்சகத்தால் செயல்படுத்தப்பட்டது.

தனிநபர் கழிப்பறைகள், சமூக கழிப்பறைகள், திடக்கழிவு மேலாண்மை மற்றும் நடத்தை மாற்றங்களை நோக்கமாகக் கொண்ட விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை முன்னெடுத்தல் ஆகியவை தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் கவனம் செலுத்தும் பகுதிகளாக இருந்தன.

தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் இலக்குகள்

அக்டோபர் 2, 2019-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவை "திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாததாக" மாற்றுவதே தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் முக்கிய குறிக்கோள் என்று பிரதமர் அறிவித்தார்.  இதற்காக கோடிக்கணக்கான வீட்டு மற்றும் சமூக கழிப்பறைகள் கட்டப்பட வேண்டியிருந்தது.  இந்த இயக்கத்தின் கீழ் திறந்தவெளியில் மலம் கழிப்பதற்கான வரையறை பின்வருமாறு: "ஒரு நாளின் எந்த நேரத்திலும், ஒரு நபர் கூட திறந்தவெளியில் மலம் கழிக்கவில்லை என்றால், ஒரு நகரம் / வார்டு திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாத நகரம் / திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாத வார்டு என்று அறிவிக்கப்படலாம்."

அனைத்து வீடுகளிலும் தனிப்பட்ட கழிப்பறைகள் அமைத்தல், சமூகங்களுக்கு கிளஸ்டர் கழிப்பறைகள் இருப்பதை உறுதி செய்வது, பள்ளி மற்றும் அங்கன்வாடி கழிப்பறைகளில் கழிவு மேலாண்மை அமைப்புகள் இருப்பதை உறுதி செய்வது இதன் நோக்கமாகும். திடக்கழிவுகளில் கரிம மற்றும் கனிம பொருட்கள் (சமையலறை கழிவுகள், பிளாஸ்டிக், உலோகங்கள் போன்றவை) அடங்கும், அதே நேரத்தில் திரவ கழிவு மேலாண்மை இனி மனித நுகர்வுக்கு தகுதியற்ற கழிவுநீரைக் கையாள்கிறது. 

இதை அடைவதற்காக, அரசாங்கத்தின் உதவி ஒரு கழிப்பறைக்கு 10,000 ரூபாயிலிருந்து (முந்தைய யுபிஏ அரசாங்கத்தின் நிர்மல் பாரத் அபியான் கீழ்) தூய்மை இந்தியா இயக்கத்தின் கீழ் 12,000 ரூபாயாக உயர்த்தப்பட்டது. 2021-ஆம் ஆண்டில் இந்த இயக்கம் ஐந்து ஆண்டுகளை நிறைவு செய்தபோது, குப்பைகள் இல்லாத நகரங்கள், மலம் கசடு, பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் மற்றும் சாம்பல்நீர் மேலாண்மை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு அரசாங்கம் தூய்மை இந்தியா இயக்கம் 2.0 அறிமுகப்படுத்தியது. 10 கோடிக்கும் அதிகமான கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டதன் மூலம், பிரதமர் மோடி 2019 அக்டோபர் 2 அன்று 6 லட்சம் கிராமங்களை திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாததாக அறிவித்தார்.

 நகர்ப்புற இந்தியா, மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள நகரங்களைத் தவிர, 2019-ஆம் ஆண்டில் டிசம்பரில் வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகார அமைச்சகத்தால் திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாத பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது.

59 லட்சம் தனிநபர் கழிப்பறைகள் கட்ட இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டு 66 லட்சம் தனிநபர் கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டுள்ளதாக அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது. 2014-2015 மற்றும் 2018-2019 ஆண்டுக்கு இடையில் இத்திட்டத்திற்கு மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு .57,469.22 கோடி ரூபாயை வெளியிட்டதாகவும் மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது. தூய்மை இந்தியா இயக்கத்துக்கான பட்ஜெட்.62,009 கோடி ரூபாய் ஆகும்.

2020-21-ஆம் ஆண்டு முதல் தூய்மை இந்தியா இயக்கம் கிராமம் மற்றும் தூய்மை இந்தியா இயக்கம் நகரம் ஆகியவற்றின் இரண்டாவது மறு செய்கைகளின் கீழ் 5.54 லட்சம் கிராமங்கள் மற்றும் 3,913 நகரங்கள் ODF (Open Defecation Free) + ஆக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. ODF+ என்பது ODF என்பதைத் தவிர, இந்த கிராமங்கள் திறந்தவெளி கழிப்பிடம் இல்லாதவை என்பதைத் தவிர, திரவக் கழிவு மேலாண்மைக்கான ஏற்பாடுகளையும் கொண்டுள்ளன.

தூய்மை இந்தியா இயக்கம் 2.0, அமைச்சரவை 2020-21-ஆம் ஆண்டு முதல் 2024-2025-ஆம் ஆண்டு வரை  1.40 லட்சம் கோடி ரூபாய் செலவழிக்க அனுமதித்தது. இதில் 52,497 கோடி ரூபாய் குடிநீர் மற்றும் சுகாதாரத் துறையிலிருந்து வந்தது. தூய்மை இந்தியா இயக்கம் நகரம் 2.0 2021-ஆம் ஆண்டு 1.41 லட்சம் கோடி ருபாயுடன் ஒதுக்கீட்டுடன் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

2025-2026-ஆம் ஆண்டுக்குள்  நகரங்களில் உள்ள அனைத்து 2,400 பாரம்பரிய நிலப்பரப்புகளும் அகற்றப்பட வேண்டும். இதுவரை, அழிக்கப்பட வேண்டிய பகுதியின் அடிப்படையில் இலக்கில் 30% மட்டுமே அடையப்பட்டுள்ளது, அதே நேரத்தில் கழிவு தீர்வு இலக்கில் 41% பூர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளது. தூய்மை இந்தியா இயக்கம் நகரம் டாஷ்போர்டு 97% நகராட்சி வார்டுகளில் வீடு வீடாக கழிவுகளை சேகரிப்பதாகவும், அவற்றில் 90% மூலத்தில் 100% பிரிப்பு இருப்பதாகவும் காட்டுகிறது.

பணியின் தாக்கம்

தூய்மை இந்தியா இயக்கம் (ஊரகம்)  காரணமாக வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் புரத-ஆற்றல் ஊட்டச்சத்து குறைபாடு காரணமாக 3 லட்சம் இறப்புகள் தவிர்க்கப்படும் என்று 2018-ஆம் ஆண்டில் உலக சுகாதார அமைப்பு மதிப்பிட்டுள்ளது. "2014-ஆம் ஆண்டில் தூய்மை இந்தியா இயக்கம் தொடங்குவதற்கு முன்பு பாதுகாப்பற்ற துப்புரவு காரணமாக ஆண்டுதோறும் 199 மில்லியன் வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவை படிப்படியாகக் குறைந்து வருகின்றன, மேலும் அக்டோபர் 2019-ஆண்டுக்குள் பாதுகாப்பான சுகாதார வசதிகளின் உலகளாவிய பயன்பாடு அடையப்படும்போது கிட்டத்தட்ட அகற்றப்படும்" என்று உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது.

குழந்தை இறப்பு குறைப்புக்கும் தூய்மை இந்தியா இயக்கத்திற்கும் தொடர்பு இருப்பதாக சமீபத்திய ஆய்வு ஒன்று கண்டறிந்துள்ளது. செப்டம்பர் 2 ஆம் தேதி நேச்சரில் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கை, இந்த பணி 2014-ஆம் ஆண்டு முதல் 2020-ஆம் ஆண்டு வரை ஆண்டுதோறும் 60,000 முதல் 70,000 குறைவான குழந்தை இறப்புகளுக்கு வழிவகுத்திருக்கலாம் என்று கூறியது. 2003-ஆம் ஆண்டு முதல் 2020-ஆம் ஆண்டு வரை குழந்தை இறப்பில் சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால், குறைவு 2015-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அதிகமாக உள்ளது என்று ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, 53.1% வீடுகளில், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற இரண்டிலும், எந்த வகையான கழிப்பிடங்களும் இல்லை.  இந்த எண்ணிக்கை எவ்வளவு மாறியுள்ளது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

தாமினி நாத், தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸின் தேசிய பணியகத்தில் உதவி ஆசிரியர்.

Original article:

https://indianexpress.com/article/explained/10-years-of-swachh-bharat-mission-its-aims-and-status-on-key-targets-9598732/ 

Read More →

மக்களை மையமாகக் கொண்ட வளர்ந்த இந்தியாவை (Viksit Bharat) உருவாக்குவது எப்படி? -மிலிந்த் சோகோனி

 2047-ஆம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த இந்தியாவை (Viksit Bharat) உருவாக்க வேண்டும் என்றால், நமது அரசியல் கட்டமைப்பை முழுமையாக மாற்ற வேண்டும். மிக முக்கியமாக, பயனுள்ள அறிவை உருவாக்குவதில் நமது பிரச்சனைகளை இணைக்க வேண்டும்.  இது புதிய வேலைகள் மற்றும் தொழில்களுக்கு வழிவகுக்கும்.

நமது பிரதமர் நமக்கு ஒரு கனவைக் கொடுத்துள்ளார்: 2047-ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த இந்தியாவானது (Viksit Bharat), தொலைநோக்குப் பார்வையில் பொருளாதார வளர்ச்சி மட்டுமின்றி, அடிப்படை வசதிகள் மற்றும் அனைவருக்கும் பாதுகாப்பான வேலை வாய்ப்புகளும் இருக்க வேண்டும். மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட்டாலும், மக்களின் தேவைகள் மீது அதிக கவனம் செலுத்தப்படவில்லை என்ற பார்வை எழுந்துள்ளது.

எனவே, இதற்கு நாம் எவ்வாறு தயாராக வேண்டும்? ஒரு அணுகுமுறை என்பது நமது அரசியல் யதார்த்தத்தின் தெளிவான மாதிரியை அல்லது எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பதிப்பை உருவாக்குவதாகும். இந்த மாதிரியின் மூலம், சாதாரண மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சில அடிப்படை பொருள் கேள்விகளை (basic material questions (BMQ)) தீர்க்க முடியும். இது நமது தற்போதைய நிலையைப் புரிந்துகொள்ளவும், இவை நாம் கடக்க வேண்டிய சவால்களை அடையாளம் காணவும் உதவும்.

சில மக்களிடம் இருக்கும் சில அடிப்படைக் கேள்விகளுடன் ஆரம்பிக்கலாம். ஒரு குடிமகன், "எனது பேருந்து ஏன் தாமதமாகிறது?"  ஒரு விவசாயி, "எனது நிலத்தடி நீர் எங்கே?" ஒரு சிறு வணிகர், "எனது வாடிக்கையாளர்கள் எங்கே?" இவை இந்தியாவில் பலருக்கும் பொதுவான கேள்விகளாக உள்ளன. "எனது சாலை ஏன் பாதுகாப்பற்றது?" போன்ற முக்கியமான சமூக மற்றும் கலாச்சார கேள்விகளும் உள்ளன. இருப்பினும், குறிப்பிட்டுள்ள அடிப்படைக் கேள்விகள் புள்ளியை வெளிப்படுத்த போதுமானதாக இருக்கும்.

நமது அரசியல் அமைப்பு சிக்கலானது. டெல்லியில் பெரும்பாலும் மத்திய அரசால் கட்டுப்படுத்தப்படும் தேசிய மற்றும் மாநில நிலைகள் இதில் அடங்கும். இந்த அமைப்பில் பிரதமர் அலுவலகம் அதிக அதிகாரத்தை கொண்டுள்ளது. இந்த அதிகாரம் இந்திய ஆட்சிப் பணியால் (Indian Administrative Service (IAS)) நிர்வகிக்கப்படுகிறது மற்றும் இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (Indian Institutes of Technology (IIT)) போன்ற உயரடுக்கு நிறுவனங்கள் மற்றும் இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம்  (India Meteorological Department (IMD)) போன்ற அறிவியல் முகமைகளால் ஆதரிக்கப்படுகிறது. 

இந்த நிறுவனங்கள் உணவு பாதுகாப்பு முதல் காட்டுத் தீயை நிர்வகித்தல் வரை பல அறிவியல் தரங்களையும் செயல்முறைகளையும் அமைத்துள்ளன. பயனுள்ள அறிவை உருவாக்க மாநிலங்களுக்கு வரையறுக்கப்பட்ட சுதந்திரம் உள்ளது. மேலும், அந்த அறிவை திறம்பட பயன்படுத்துவதற்கு அவை பொதுவாக சிறிய திறனைக் கொண்டுள்ளன.

செயல்படுத்தும் அதிகாரத்தின் (executive power) சட்டபூர்வமானது, அதிகாரத்துவத்தின் மீதான உயர் மதிப்பிலிருந்து வருகிறது. "தேசிய பாடத்திட்டத்தின்" அடிப்படையில் நாடு தழுவிய போட்டித் தேர்வுகள் இந்த சட்டபூர்வமான தன்மையை நிறுவ உதவுகின்றன. இருப்பினும், சட்டமன்றத்திற்கு செயல்படுத்தும் அதிகாரத்தின் முறையான பொறுப்புத்தன்மை குறைவாக உள்ளது. எந்தவொரு பொறுப்புத் தன்மையும் பெரும்பாலும் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கோ அல்லது ஊடகத்திற்கோதான் இருக்கும். இரயில்வே விபத்துக்கள் மற்றும் கோவிட்-19 இறப்பு விகிதம் போன்ற பிரச்சனைகள் பற்றிய தகவல் இல்லாததால் இது தெளிவாகிறது.

மாநில அளவில், முதல்வர் அலுவலகம் முக்கிய அதிகார மையமாக உள்ளது. இருப்பினும், அது இந்திய ஆட்சிப் பணி (IAS) மற்றும் ஆளுநர் மூலமாகவும் அதிகாரத்தைக் காட்ட வேண்டும். அதனால்தான் "இரட்டை செயல்முறை" (double-engine) என்ற கருத்து முக்கியமானது.  இங்கேயும், உயர் நீதிமன்றத்தைத் தவிர, குடிமக்கள் அடிக்கடி தெருக்களில் அணிதிரள வேண்டும் அல்லது கவனத்தை ஈர்க்க உள்ளூர் ஊடகங்களில் ஈடுபட வேண்டும்.

அறிவியல் மற்றும் அரசியல் கலாச்சாரம், கருத்து சுதந்திரம் மற்றும் சுதந்திரமான ஊடகங்களின் கிடைக்கும் தன்மை ஆகியவை மாநிலத்திற்கு மாநிலம் மாறுபடும். இந்த மாறுபாடு பெரும்பாலும் பொருளாதார வளர்ச்சி விளைவுகளில் உள்ள வேறுபாடுகளை விளக்குகிறது.

பொருளாதாரம் ஒரு தேசிய பொருளாதாரம் மற்றும் பல்வேறு பிராந்திய பொருளாதாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. கணிசமான அளவு வளங்கள் சுமார் 100 பெரிய வணிகக் குடும்பங்களின் கைகளில் செழித்திருக்கின்றன. பெரும்பாலும் பிராந்திய வணிகங்கள் மற்றும் தொழில்களின் இழப்பில், பொதுவாக  வீட்டு மட்டத்தில், 20 சதவீத மக்கள் செல்வத்தில் 80 சதவீதத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். மீதமுள்ள மக்கள் பெரும்பாலும் முறைசாரா துறையில் வேலை செய்கிறார்கள். செல்வந்தர்களுக்கு சேவை செய்யும் குறைந்த ஊதிய வேலைகளை வழங்குகிறார்கள்.

ஆனால், மக்களைப் பற்றி என்ன? ஜனநாயகத்தில், குடிமக்கள் முக்கியமான கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும் மற்றும் தகவலறிந்த தேர்வுகளை செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், தேர்தல்களின் போது, ​​ஊடகங்கள் அடிக்கடி உணர்ச்சிப் பிரச்சினைகள் மற்றும் ஆளுமை அரசியலின் எதிரொலி அறையை முன்வைக்கின்றன. சிறந்த பொதுச் சேவைகளைக் கோருவதற்குப் பதிலாக, உதவிகளைப் பெறுவதில் பலர் திருப்தியடைகிறார்கள். குறிப்பாக இளைஞர்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் நேரத்தை அல்லது நீளத்தை அளவிடுவதற்குப் போராடுகிறார்கள். 

மேலும், பல பட்டதாரிகளால் தனிப்பட்ட முறைகளில் எழுதவோ அல்லது விரிவுத்தாளைப் (spreadsheet) பயன்படுத்தவோ முடியாது. நமது இளைஞர்களின் அறிவுசார் இலக்குகள் பெரும்பாலும் போட்டித் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெறுவதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகின்றன. இதன் விளைவாக, மக்களின் அறிவுசார் திறன்களில் குறிப்பிடத்தக்க சரிவை நாம் காண்கிறோம்.

முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்தி அடிப்படை பொருள் கேள்விகளை ஆராய்வோம். சாலைகள் மோசமான நிலையில் உள்ளதாலும், பேருந்துகள் பராமரிப்பு இல்லாததாலும் பேருந்துகள் தாமதமாக வருகின்றன. மத்திய அரசு சிக்கலான மற்றும் விலையுயர்ந்த சாலை சோதனை தரங்களை அமைக்கிறது. ஆனால், இந்த சோதனைகள் அரிதாகவே நடத்தப்படுகின்றன. பஸ் டிப்போவில், போக்குவரத்தை பகுப்பாய்வு செய்வதற்கும், தரவுகளை தாமதப்படுத்துவதற்கும் சிறிய திறன் உள்ளது. மேலும், உள்ளூர் ஆலோசகரை நியமிக்க போதுமான நிதி இல்லை.

இப்போது நிலத்தடி நீரை கருத்தில் கொள்வோம். நிலத்தடி நீர் பயன்பாட்டிற்கான விதிகளை உருவாக்குவதற்கு மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியம் (Central Ground Water Board) பொறுப்பு வகிக்கிறது. இருப்பினும், வாரியம் மற்றும் மாநில முகவர் ஆகிய இரண்டும் இதற்குத் தேவையான அறிவியல் நிபுணத்துவம் மற்றும் அனுபவ தரவுகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, வசதியான விவசாயிகள் பணப்பயிர்களுக்கு நீர்ப்பாசனம் செய்வதற்காக தங்கள் வயல்களில் மறுசீரமைப்புச் செய்யக்கூடிய தண்ணீரை விட அதிகமான தண்ணீரை எடுக்கிறார்கள். மாறாக, ஏழை விவசாயிகள் தங்களது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய பிரதமர் கிசான் யோஜனாவை (PM Kisan Yojana) நம்பியுள்ளனர்.

சிறு வணிகங்களைப் பற்றி என்ன? எந்தவிதத்திலும் மாவட்ட சந்தையில் நடந்தால், தேசிய அடையாளத்தை  அவற்றின் இடத்தைப் பிடித்துள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. கூடுதலாக, வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் வாங்கும் தேர்வுக்கான வேலைகள் மற்றும் செல்வப் பங்கீட்டை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பது பற்றி தெரியாது. இந்த தேர்வுகள் மாசு அதிகரிப்பதற்கும் உள்கட்டமைப்புக்கான அதிக தேவைக்கும் வழிவகுக்கும்.

கடந்த இருபதாண்டுகளில் அதிகப்படியான மையப்படுத்தல் மற்றும் காலாவதியான சமூக ஏற்பாடுகள் பல பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துகின்றன. டெல்லியில் இருந்து திறம்பட நிர்வகிக்க முடியாத அளவுக்கு இந்தியா மிகவும் சிக்கலானது மற்றும் வேறுபட்டது. மத்திய அதிகாரத்துவம், விஞ்ஞானிகள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் இந்த சவாலை கையாள தயாராக இல்லை. கூடுதலாக, குரோனி முதலாளித்துவம் வேலைகள், கண்ணியம் மற்றும் செயல்திறனை வழங்கத் தவறிவிட்டது. மாறாக, பிராந்திய வேறுபாடுகளை மோசமாக்கியுள்ளது.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? 2047-ஆம் ஆண்டுக்குள் நாம் உண்மையிலேயே வளர்ந்த இந்தியாவை (Viksit Bharat) விரும்பினால், நமது அரசியல் கட்டமைப்பை முழுமையாக மாற்றியமைக்க வேண்டும்.  முதலில், பயனுள்ள அறிவை உருவாக்குவதில் நமது பிரச்சனைகளை இணைக்க வேண்டும். இந்த இணைப்பு புதிய வேலைகள் மற்றும் தொழில்களுக்கு வழிவகுக்கும்.

இந்த செயல்பாட்டில் இளைஞர்களை ஈடுபடுத்தி, அவர்கள் சமூகத்துடன் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். நமது விஞ்ஞானிகளும், பேராசிரியர்களும் மாற்றக் கோட்பாட்டில் பணியாற்ற வேண்டும். அவர்கள் புரிதல் மற்றும் பங்கேற்பு அறிவியலிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

இறுதியாக, நமது அதிகாரத்துவம் இன்னும் பரவலாக்கப்பட வேண்டும். இன்னும் பொறுப்புணர்வுடனும் இருக்க வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், 2047-ஆம்  ஆண்டை  விட மிக விரைவில் நமக்கு நவீன இந்தியா (adhunik Bharat) தேவை.

மிலிந்த் சோகோனி  ,ஐஐடி பாம்பேயில் பேராசிரியர்.

Original article:

https://indianexpress.com/article/opinion/columns/viksit-bharat-vision-political-structure-economic-disparities-modi-governance-youth-development-9599011/ 

Read More →

இந்தியாவின் கோவில்கள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன? -தீப்திமான் திவாரி

 திருப்பதியில் லட்டு பிரசாதம் தொடர்பான சர்ச்சைக்கு மத்தியில், கோயில்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை இந்து அமைப்புகள் மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளன. இந்தக் கோரிக்கையின் வரலாறு, பின்னணி என்ன?

வெங்கடேசப் பெருமானின் லட்டு பிரசாதத்தில் நெய் கலப்படம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வழக்கை நீதிமன்றக் கண்காணிப்பில் விசாரிக்கக் கோரி தொடரப்பட்ட மனுக்களை உச்சநீதிமன்றம் விசாரித்து வருகிறது. இதற்கு பதிலடியாக கோவில்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என இந்து அமைப்புகள் கோரிக்கை வலியுறுத்தியுள்ளன.

விஸ்வ இந்து பரிஷத் (Vishwa Hindu Parishad (VHP)) நாடு தழுவிய பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கியுள்ளது. கூடுதலாக, ஆந்திர துணை முதல்வர் பவன் கல்யாண் கோயில்கள் தொடர்பான அனைத்து பிரச்சினைகளையும் தீர்க்க "சனாதன தர்ம ரக்ஷனா வாரியம்" (Sanatana Dharma Rakshana Board)  அமைக்க அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.

முஸ்லிம்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்கள் மற்றும் மத நிறுவனங்களை சமூகத்தால் நடத்தப்படும் வாரியங்கள் அல்லது அறக்கட்டளைகள் மூலம் நிர்வகிக்கின்றனர். எவ்வாறாயினும், பல இந்து, சீக்கிய, சமண மற்றும் பௌத்த வழிபாட்டுத் தலங்களைப் பொறுத்தவரை, அரசாங்கம் கணிசமான கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. 

2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் உள்ள சுமார் 30 லட்சம் வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெரும்பான்மையானவை இந்துக் கோயில்கள் ஆகும். தமிழ்நாட்டில், மாநிலத்தின் இந்து சமய அறநிலையத் துறை (Hindu Religious and Charitable Endowments (HR&CE)) கோயில்களை நிர்வகிக்கிறது. ஆந்திரப் பிரதேச அரசு திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானங்களை (Tirumala Tirupati Devasthanams (TTD)) கட்டுப்படுத்தி அதன் தலைவரை நியமிக்கிறது.

பெரிய கோவில்களில் காணிக்கை மற்றும் நன்கொடைகள் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை மாநிலங்கள் பல நோக்கங்களுக்காக முக்கியமாக, அந்த கோவில்கள் மற்றும் சிறிய கோவில்கள் நிர்வாகம் மற்றும் பராமரிப்பு ஆகியவை அடங்கும். கூடுதலாக, மருத்துவமனைகள், அனாதை இல்லங்கள் மற்றும் மதச்சார்பற்ற கல்வியை வழங்கும் பள்ளிகள் அல்லது கல்லூரிகளை நடத்துதல், போன்ற கோயிலுடன் இணைக்கப்படக்கூடிய அல்லது இணைக்கப்படாத நலன்சார்ந்த நடவடிக்கைகளுக்கு நிதி பயன்படுத்தப்படலாம்.

பல மாநிலங்கள் கோவில்களை அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வைக்க சட்டங்களை இயற்றியுள்ளன. இந்த மாநிலங்களில் தமிழ்நாடு, கர்நாடகா, ஆந்திரா, தெலுங்கானா, கேரளா, மகாராஷ்டிரா, ஒடிசா, இமாச்சலப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் ஆகியவை அடங்கும்.

ஜம்மு & காஷ்மீர் மாநிலம் 1988-ஆம் ஆண்டில்  ஜம்மு & காஷ்மீர் ஸ்ரீ மாதா வைஷ்ணோ தேவி ஆலய சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. இந்த சட்டம் குறிப்பாக ஜம்முவின் கட்ராவில் அமைந்துள்ள வைஷ்ணோ தேவி மாதா ஆலயத்தை நிர்வகிக்கிறது.

அரசியலமைப்பின் 25(2) வது பிரிவிலிருந்து அத்தகைய சட்டத்தை இயற்றுவதற்கான அதிகாரத்தை மாநிலங்கள் பெறுகின்றன. இக்கட்டுரையானது, பொருளாதார, நிதி, அரசியல் அல்லது மதப் பழக்கவழக்கங்கள் தொடர்பான பிற மதச்சார்பற்ற நடவடிக்கைகளை ஒழுங்குபடுத்தும் அல்லது கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்களை உருவாக்க அரசாங்கத்தை அனுமதிக்கிறது. இது சமூக நலன் மற்றும் சீர்திருத்தம் மற்றும் அனைத்து வகுப்புகளுக்கும் மற்றும் இந்துக்களின் பிரிவுகளுக்கும் பொது இயல்புடைய இந்து மத நிறுவனங்களைத் திறப்பதற்கு சட்டங்களையும் அனுமதிக்கிறது.

ஏழாவது அட்டவணையின் பட்டியல் III (பொதுப்பட்டியலில்) மதக் கொடைகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அதாவது மத்திய, மாநில அரசுகள் இந்த விஷயத்தில் சட்டம் இயற்றலாம்.

இந்து கோவில்கள் அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது எப்படி?

நினைவுச்சின்ன கோவில்களை கட்டுவதற்கான வரலாற்று சான்றுகள் மௌரியர் காலத்திற்கு (கிமு 321-185) செல்கிறது. இந்திய வரலாறு முழுவதும், மன்னர்களும், பிரபுக்களும் கோவில்களுக்கு நிலத்தையும் செல்வத்தையும் தானமாக வழங்கியுள்ளனர். இந்தக் கோயில்கள் கலாச்சாரம் மற்றும் பொருளாதாரத்தின் மையங்களாக விளங்கின. பெரிய கோயில்கள் பெரும்பாலும் விவசாயம் மற்றும் நீர்ப்பாசனத்தை ஆதரித்தன, அவை பொருளாதாரத்திற்கு முக்கியமானவை.

இடைக்காலத்தில், படையெடுப்பாளர்கள் அடிக்கடி இந்தியாவின் பணக்கார கோவில்களைத் தாக்கி சூறையாடினர். காலனிய ஆட்சியாளர்களும் இந்தக் கோயில்களைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பினர். 1810-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1817-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில், கிழக்கிந்திய கம்பெனி வங்காளம், மெட்ராஸ் மற்றும் பம்பாயில் சட்டங்களை இயற்றியது. இந்தச் சட்டங்கள் கோயில் நிர்வாகத்தில் தலையிடும் உரிமையை அவர்களுக்கு அளித்தன. கோவில் வருமானம் மற்றும் அன்னதானம் முறைகேடாக பயன்படுத்தப்படுவதை தடுக்கவே இது என கூறினர்.

1863-ஆம் ஆண்டில், ஆங்கிலேயர்கள் மத அறக்கட்டளைகள் சட்டத்தை இயற்றினர். இது கோயில்களின் கட்டுப்பாட்டை சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட குழுக்களிடம் ஒப்படைத்தது. இருப்பினும், நீதித்துறை அதிகார வரம்பு (judicial jurisdiction), சிவில் நடைமுறைச் சட்டம் (Civil Procedure Code) மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ அறங்காவலர் சட்டத்தை (Official Trustees Act) கோயில்களுக்கும் விரிவுபடுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. 

1920-ஆம் ஆண்டு தொண்டு மற்றும் மத அறக்கட்டளைகள் சட்டம் ஆகியவற்றின் மூலம் அரசாங்கம் கணிசமான செல்வாக்கைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. 1925-ஆம் ஆண்டில், மெட்ராஸ் இந்து மத அறக்கட்டளைகள் சட்டம் (Madras Hindu Religious Endowments Act) மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு அறக்கட்டளைகளின் விதிமுறைகளில் சட்டம் இயற்ற அதிகாரம் அளித்தது. காலப்போக்கில், இந்த சட்டம் ஆணையர்களின் குழுவிற்கு கோவில் நிர்வாகத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் திறன் உட்பட விரிவான மேற்பார்வை அதிகாரங்களை வழங்கியது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, 1925-ஆம் ஆண்டு சட்டம் கோயில் நிர்வாகத்திற்காக மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்த சட்டங்களை உருவாக்க ஒரு முன்மாதிரியாக செயல்பட்டது. 1951-ஆம் ஆண்டு மெட்ராஸ் மாநிலத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மெட்ராஸ் இந்து சமய மற்றும் அறநிலைய அறக்கட்டளைச் சட்டம் இது போன்ற முதல் சட்டமாகும்.  இந்தச் சட்டம் கோவில்களை மேற்பார்வையிட மனிதவள & இந்து சமய அறநிலையத் துறையை (HR&CE department) நிறுவியது மற்றும் ஒரு நிர்வாக அதிகாரியை நியமிக்க அனுமதித்தது.

அதே நேரத்தில், பீகாரில் இதேபோன்ற சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. மெட்ராஸ் சட்டம் நீதிமன்றத்தில் ரத்து செய்யப்பட்டது. ஆனால், 1959-ஆம் ஆண்டில் ஒரு புதிய சட்டம் சில மாற்றங்களுடன் இயற்றப்பட்டது.

இன்று, தென்னிந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான மாநிலங்கள் கோயில்களைக் கட்டுப்படுத்த ஒரே மாதிரியான சட்ட கட்டமைப்புகளைப் பின்பற்றுகின்றன. இந்து வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குள் அனைத்து வகுப்பினரும் நுழைய அனுமதிக்கப்படுவதை உறுதி செய்ய அரசாங்கத்தின் தலையீடு அவசியம் என்று வாதிடப்படுகிறது.

கோவில்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எவ்வளவு காலமாக உள்ளது?

ராஷ்டிரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கம் (Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS)) தனது முதல் தீர்மானத்தை 1959-ஆம் ஆண்டில்  நிறைவேற்றியது.

அகில பாரதிய பிரதிநிதி சபா (Akhil Bharatiya Pratinidhi Sabha (ABPS)) என்பது ராஷ்டிரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தினை (RSS) முடிவெடுக்கும் முக்கிய அமைப்பாகும். காசி விஸ்வநாதர் கோவிலை இந்துக்களிடம் ஒப்படைக்க உத்தரபிரதேச அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என அதில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. வாழ்க்கையின் பல்வேறு அம்சங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் அரசாங்கத்தின் போக்கு சமீப வருடங்களில் அதிகமாகக் காணப்படுவதாகத் தீர்மானம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

1988-ஆம் ஆண்டில், RSS இன் அகில பாரதிய காரியகாரி மண்டல் (Akhil Bharatiya Karyakari Mandal (ABKM)) இந்து சமுதாயத்தின் நியாயமான கோரிக்கைகளுக்கு பதிலளிக்குமாறு பல்வேறு மாநில அரசாங்கங்களை வலியுறுத்தியது. இந்து பக்தர்களின் உரிய பிரதிநிதிகளிடம் கோவில்களை ஒப்படைக்குமாறு இந்த அரசுகளை கேட்டுக் கொண்டனர். ABKM தீர்மானம், கோவில்கள் மீதான அரசின் கட்டுப்பாடு "நியாயமற்றது, அநீதியானது மற்றும் பாரபட்சமானது" என்று கூறியது. அரசாங்கங்கள் தங்கள் கணிசமான நிதியைப் பெற கோவில்களை கையகப்படுத்துவதாகவும் அது கூறியது.

தென்னிந்தியாவில் உள்ள மதத் தலைவர்கள் கோவில்கள் மீது கட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று அவ்வப்போது கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர். விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத் (Vishwa Hindu Parishad (VHP)) 1970-ஆம் ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்து இந்தப் பிரச்சினையை எழுப்பி வருகிறது. 2021-ஆம் ஆண்டில், ஃபரிதாபாத்தில் நடந்த கூட்டத்தில், கோவில்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க ஒன்றியம்  சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்று விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத் (VHP) தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், பாஜக அடிக்கடி RSS நிலைப்பாட்டை ஆதரித்துள்ளது. கடந்த ஆண்டு தெலுங்கானாவில் நடந்த தேர்தல் பொதுக்கூட்டத்தில், இந்து கோவில்களை தமிழக அரசு கையகப்படுத்துவதாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி குற்றம்சாட்டினார். இந்த குற்றச்சாட்டை தமிழக முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின் கடுமையாக மறுத்துள்ளார்.பாஜக முன்னாள் எம்.பி சத்யபால் சிங் 2017 மற்றும் 2019-ஆம் ஆண்டுகளில் நாடாளுமன்றத்தில் கோயில்களை அரசாங்க கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவிப்பதற்கான தனியார் உறுப்பினர் மசோதாக்களை (private member’s bills) அறிமுகப்படுத்தினார்.

டிசம்பர் 2019-ஆம் ஆண்டில், உத்தரகாண்டில் உள்ள திரிவேந்திர சிங் ராவத்தின் அரசாங்கம் உத்தரகாண்ட் சார் தாம் தேவஸ்தான மேலாண்மைச் சட்டத்தை (Char Dham Devasthanam Management Act) இயற்றியது. இந்த சட்டம் சார் தாம் கோவில்கள் மற்றும் 49 கோவில்களை நிர்வகிப்பதற்கு ஒரு வாரியத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இருப்பினும், பூசாரிகள், உள்ளூர்வாசிகள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளின் எதிர்ப்பிற்குப் பிறகு, புஷ்கர் சிங் தாமி அரசாங்கம் 2021-ல் சட்டத்தைத் திரும்பப் பெற்று வாரியத்தை ரத்து செய்தது.

2023-ஆம் ஆண்டில், மத்தியப் பிரதேசத்தில் சிவராஜ் சிங் சவுகானின் பாஜக அரசாங்கம் மாநிலத்தில் உள்ள கோயில்களின் மீதான அரசின் கட்டுப்பாட்டைக் குறைத்தது. இதே போன்ற நடவடிக்கைகள் கர்நாடகாவில் பசவராஜ் பொம்மையின் அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்டன. ஆனால், அவை முதல்வர் பதவியை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பு செயல்படுத்தப்படவில்லை.

இந்த விவகாரத்தில் சட்ட நிலைப்பாடு என்ன?

கோவில்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்ற வாதங்கள் எழுந்துள்ளன. இருப்பினும், நீதிமன்றங்கள் பெரும்பாலும் இதில் ஈடுபடத் தயங்குகின்றன.

1954-ஆம் ஆண்டு ஷிரூர் மடம் வழக்கில், ஒரு மதப் பிரிவை நிர்வகிக்கும் உரிமையை மற்றொரு அதிகாரத்திற்கு மாற்றும் சட்டம், பிரிவு 26(d)ன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட உரிமைகளை மீறும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. "ஒவ்வொரு மதப் பிரிவினருக்கும் அல்லது அதன் எந்தப் பிரிவினருக்கும். சட்டத்தின்படி சொத்துக்களை நிர்வகிக்க உரிமை உண்டு" என்று இந்தக் கட்டுரை கூறுகிறது. எவ்வாறாயினும், மத அல்லது தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் அறக்கட்டளைகளின் நிர்வாகத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் பொது உரிமை அரசுக்கு உள்ளது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

ரத்திலால் பனசந்த் காந்தி vs பாம்பே மாநிலம் (1954) (Ratilal Panachand Gandhi vs The State of Bombay) வழக்கில், ஒரு மத அமைப்புக்கு வழங்கப்படும் நிர்வாக உரிமைகள் எந்த சட்டமும் பறிக்க முடியாத அடிப்படை உரிமைகள் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. இருப்பினும், செல்லுபடியாகும் சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி நம்பிக்கை சொத்துக்களின் நிர்வாகத்தை அரசு கட்டுப்படுத்தலாம்.

பன்னாலால் பன்சிலால் பிட்டி vs ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் (1996) (Pannalal Bansilal Pitti vs. State of Andhra Pradesh) வழக்கில், இந்து மத நிறுவனம் அல்லது அறக்கட்டளையை நிர்வகிக்கும் அறக்கட்டளையின் பரம்பரை உரிமையை ரத்து செய்யும் சட்டத்தை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது. இந்த சட்டம் அனைத்து மதங்களுக்கும் சமமாக பொருந்தும் என்ற வாதத்தையும் நீதிமன்றம் நிராகரித்தது.

2022-ஆம் ஆண்டில், வழக்கறிஞர் அஸ்வினி உபாத்யாய், கோவில்கள் மீதான அரசின் கட்டுப்பாட்டை நீக்கக் கோரி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தார். எவ்வாறாயினும், தற்போதைய அமைப்பின் கீழ், கோவில்கள் சமூகத்தின் பரந்த தேவைகளுக்கு சேவை செய்துள்ளன. அவற்றின் தேவைகள் மட்டுமல்ல என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இதை மாற்றினால் கோவில்கள் செல்வச் செழிப்பு மையங்களாக மாறும் காலகட்டத்திற்கு "கடந்த காலத்தில் இருந்ததைப் போலவே இருக்கும்" (turn the clock back) என்று நீதிமன்றம் எச்சரித்தது. இதையடுத்து உபாத்யாய் தனது மனுவை வாபஸ் பெற்றார்.

Original article:

https://indianexpress.com/article/explained/explained-law/how-indias-temples-are-run-9598770/ 

Read More →