சர்வதேச வறுமை ஒழிப்பு தினம் : இந்தியாவில் வறுமைக்கான விவாதங்களைப் புரிந்துகொள்வது குறித்து… - ரித்விக் பட்கிரி

 இந்தியாவில் வறுமை மதிப்பீடுகள் பற்றிய புள்ளிவிவர விவாதங்கள் கணக்கெடுப்பு தரவுகளின் முக்கியத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. 2011-12 மற்றும் 2022-23 ஆண்டுக்கு இடையில் நுகர்வு செலவின கணக்கெடுப்பு (Consumption Expenditure Surveys) இல்லாதது, நாட்டின் வறுமை பற்றிய புரிதலை எவ்வாறு பாதிக்கிறது?


உலக வங்கியின் அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் 1990-ல் 431 மில்லியனாக இருந்த தீவிர வறுமை 2024-ல் கிட்டத்தட்ட 129 மில்லியனாக குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், சர்வதேச வறுமை ஒழிப்பு தினம் (International Day for the Eradication of Poverty (IDEP) ) 1992-ஆம் ஆண்டு முதல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் 17 அன்று கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இந்த நாள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழும் மக்களின் எதிர்மறையான அணுகுமுறைகளைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.


2024 வறுமை ஒழிப்புக்கான சர்வதேச தினத்தின் கருப்பொருள் “சமூக மற்றும் நிறுவன துஷ்பிரயோகத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல், நீதியான, அமைதியான மற்றும் உள்ளடக்கிய சமூகங்களுக்காக ஒன்றாகச் செயல்படுதல்” (Ending Social and Institutional Maltreatment, Acting Together for Just, Peaceful, and Inclusive Societies) என்பதாகும். இந்தக் கருப்பொருளை நன்கு புரிந்துகொள்ள, கொள்கை வகுப்பாளர்கள் வறுமையை எவ்வாறு வரையறுக்கிறார்கள் என்பதை நாம் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும்.


பல்வேறு நிறுவனங்களின் அறிக்கைகள், வறுமைக்கான காரணங்களை பல்வேறு வழிகளில் ஆய்வு செய்கின்றன. ஒரு நிறுவனத்தின் அறிக்கை வறுமையை ஏழை மக்களே மேற்கொண்ட செயல்களின் விளைவாகக் காண்கிறது. இந்தக் கண்ணோட்டம் பெரும்பாலும் ஏழை மக்களை அவர்களின் நிலைமைக்கு காரணம் என  குற்றம் சாட்டுகிறது. இதனால், அவர்களை "சோம்பேறிகள்", "விவேகமற்றவர்கள்" அல்லது "துணிவான பணியை எடுக்க விரும்பாதவர்கள்" என்று குறிக்கிறது.


வறுமையைப் பற்றிப் படிக்கும் முக்கியப் பொருளாதார வல்லுநரான மார்ட்டின் ராவல்லியன், வறுமைக்கு ஏழை மக்களைக் குறை கூறுவது நீண்ட காலமாக வறுமைக்கு எதிரான பொது செயலற்ற தன்மையை நியாயப்படுத்துகிறது என்று குறிப்பிட்டார். இந்த எதிர்மறை கருத்துகள் ஏழைகளை சமூக மற்றும் நிறுவன ரீதியாக தவறாக நடத்துவதற்கு பங்களிக்கின்றன. இந்த முறை அநீதியை ஆழமாக்குகிறது மற்றும் அவர்கள் வறுமையிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகளையும் குறைக்கிறது.


உலக வங்கி நிர்ணயித்துள்ள சர்வதேச வறுமைக் கோட்டின்படி (international poverty line), ஒரு நாளைக்கு 2.15 டாலருக்கும் குறைவான வருமானத்தில் வாழும் எந்தவொரு நபரும் தீவிர வறுமையில் உள்ளனர். செப்டம்பர் 2022 இல், உலக வங்கி உலகளாவிய வறுமைக் கோட்டை ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு $2.15 ஆக மாற்றியது. 2017-ஆம் ஆண்டில் வாங்கும் திறன் சமநிலையின் (purchasing power parity (PPP)) அடிப்படையில் வறுமைக் கோட்டின் அளவை  $1.90  என மாற்றியது.


சமீபத்திய மதிப்பீடுகளின்படி, உலக மக்கள் தொகையில் 8.5 சதவீதம் பேர் தீவிர வறுமையில் வாழ்கின்றனர். அதாவது, இதன் மதிப்பு சுமார் 682 மில்லியன் மக்களை குறிப்பிடுகிறது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், சீனாவும் இந்தியாவும் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழ் வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கையில் குறிப்பிடத்தக்க குறைப்பைக் கண்டுள்ளன.  கோவிட் -19 தொற்றுநோய் இந்த முன்னேற்றத்தை குறைத்தபோதிலும், 1990 மற்றும் 2022 ஆண்டுக்கு இடையில் சீனா மற்றும் இந்தியாவில் வாழும் 1 பில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 


2022-23 ஆம் ஆண்டிற்கான வீட்டு உபயோக செலவின கணக்கெடுப்பின்படி (Household Consumption Expenditure Survey), 5 சதவீதத்திற்கும் குறைவான இந்தியர்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளனர் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த அறிக்கை இந்தியாவில் பற்றாக்குறையை அளவிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வறுமைக் கோடு பற்றிய விவாதங்களைத் தூண்டியது. 


வறுமைக் கோடு என்பது மக்களை ஏழைகள் அல்லது அவர்களின் வருமானம் அல்லது நுகர்வு அளவுகளின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்த பயன்படும் ஒரு வரம்பு ஆகும். வறுமைக் கோடு அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச வருமான அளவைக் குறிக்கிறது, இதில் ஒவ்வொரு நாடும் அவற்றின் ஒட்டுமொத்த பொருளாதார நிலைமைகளைப் பொறுத்து மாறுபடும்.


பொருளாதார வல்லுநர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களும் "முழுமையான" வறுமையைப் பார்க்கிறார்கள். இது மக்கள் செலவுக்கும் வறுமைக் கோட்டிற்கும் உள்ள இடைவெளியைக் குறிக்கிறது. முழுமையான வறுமை உணவு மற்றும் உடை போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இது ஒரு நிலையான நுகர்வுக்கு தேவையான அடிப்படை வரம்பைப் பயன்படுத்துகிறது. எனவே முழுமையான வறுமையின் மதிப்பு வெவ்வேறு சமூகங்களில் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது.


சமூகத்தில் வருமானத்தின் அளவுகள் ஒரே மாதிரியாக உயரும் போது, ​​குறைவான அளவில் மக்கள் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே வாழ்கின்றனர். இதன் அடிப்படையில், பொருளாதார வளர்ச்சியை அளவிடுவதற்கு இது முக்கியமானது. ஒட்டுமொத்த வருமானம் அதிகரிக்கும் போது, ​​வறுமைக் கோட்டின் கீழ் உள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது.


இதற்கு நேர்மாறாக, வறுமைக் கோடு நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. இது ஒரு வகையான "சமூக உள்ளடக்கத்தை" குறிக்கிறது. வாழ்க்கைத் தரம் உயரும்போது வாழ்க்கைச் செலவு உயர்கிறது என்பதை இந்த நடவடிக்கை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறது. எனவே, அனைவரின் வருமானமும் சமமாக அதிகரித்தாலும், அவர்களின் வருமானம் உயரும் வாழ்க்கைத் தரத்திற்குக் கீழே இருந்தால், மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது சிலர் இன்னும் ஏழைகளாகக் கருதப்படலாம்.


எடுத்துக்காட்டாக, அனைத்து குடும்பங்களும் வருமானத்தில் 10 சதவிகிதம் அதிகரித்தால், சமுகத்திற்கான வறுமைக் கோடு அப்படியே இருக்கும். வறுமையை மதிப்பிடுவதற்கான இந்தியாவின் முறைகள் காலப்போக்கில் நிறைய மாறிவிட்டன.


1971-ஆம் ஆண்டில், வி என் தண்டேகர் மற்றும் என் ராத் ஆகியோர் கலோரி நுகர்வு (calorie consumption) அடிப்படையில் வறுமைக் கோட்டை வரையறுத்தனர். 1960-61 ஆம் ஆண்டின் தேசிய மாதிரி ஆய்வின் தரவைப் பயன்படுத்தி, ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு 2,250 கலோரிகள் என வரையறுத்தனர். கிராமப்புறங்களுக்கு ரூ.15 மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு ரூ.22.5 என்ற அளவில் வறுமைக்க்கான நிலையை நிறுவினர்.


1979-ஆம் ஆண்டில், ஒய் கே அலக் பணிக்குழு (Y K Alagh Task Force) புதிய வறுமைக் கோடுகளை அமைத்தது. கிராமப்புறங்களுக்கு 2,400 கலோரிகள் மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு 2,100 கலோரிகளின் தேவைகள் அடிப்படையில் அவர்கள் இந்த நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளனர். இந்த முறை 1990-ஆம் ஆண்டு வரை பயன்படுத்தப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த அணுகுமுறை நாட்டில் வறுமை நிலைகளை தவறாக சித்தரிப்பதாக பலர் விமர்சித்தனர்.


1989-ஆம் ஆண்டில், திட்டக் குழுவானது லக்டாவாலா நிபுணர் குழுவை (Lakdawala Expert Group) உருவாக்கியது. இந்த குழு வறுமை எவ்வாறு மதிப்பிடப்பட்டது என்பதை மறுபரிசீலனை செய்வதும், தேவைப்பட்டால் வறுமைக் கோட்டை மறுவரையறை செய்வதும் அவர்களின் முக்கிய பணியாக இருந்தது. 1993-ஆம் ஆண்டில், லக்டவாலா குழு மாநிலளவில்-குறிப்பிட்ட வறுமைக் கோடுகளை அறிமுகப்படுத்தியது. பிராந்தியளவில் விலை வேறுபாடுகளுக்காக அவர்கள் இந்த நிலைகளை சரி செய்தனர். இருப்பினும், உண்மையான கலோரிக்கான விதிமுறைகளை வைத்திருக்காததற்காக அவர்கள் விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டனர்.


லக்டவாலா குழு மீதான விமர்சனங்கள் அதிகரித்து வருவதால், வறுமை மதிப்பீட்டிற்கான முறையை மறுஆய்வு செய்ய 2005-ஆல்  ஆண்டில் டெண்டுல்கர் நிபுணர் குழு (Tendulkar Expert Group) அமைக்கப்பட்டது. டெண்டுல்கர் குழு ஐந்து முக்கிய மாற்றங்களை பரிந்துரைத்தது:  


(i) கலோரி நுகர்வு அடிப்படையிலான வறுமைக் கோடுகளிலிருந்து விலகி, குறிப்பிட்ட ஊட்டச்சத்துக்கான இலக்குகளை நோக்கி மாறுதல்,  


(ii) கிராமப்புறம் மற்றும் நகர்ப்புறம் ஆகிய இரண்டிற்கும் பொருந்தும் ஒற்றை வறுமைக் கோட்டு நிலையை உருவாக்குதல்,


(iii) விலை சரிசெய்தல் முறையை மாற்றவும். இந்த மாற்றம் விலைச் சரி செய்தலில் இடம் மற்றும் நேரம் தொடர்பான சிக்கல்களைத் தீர்க்க உதவுதல், 


(iv) வறுமையைக் கணக்கிடும் போது சுகாதாரம் மற்றும் கல்விக்கான தனியார் செலவினங்களைச் சேர்த்தல். 


(v) ஒரே மாதிரியான குறிப்பு காலத்திற்குப் (Uniform Reference Period) பதிலாக ஒரு கலவையான குறிப்பு காலத்தைப் (Mixed Reference Period) பயன்படுத்தவும்.


 இந்தியாவின் வறுமைக் கோடு பற்றிய விவாதங்கள்


2009-ஆம் ஆண்டில், டெண்டுல்கர் குழுவானது, வறுமைக் கோடு குறித்த தனது அறிக்கையை வெளியிட்டது. இந்த அறிக்கை அனைத்து மாநிலங்களிலும் உள்ள கிராமங்கள் மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு மதிப்பிடப்பட்ட வறுமைக் கோடுகளை வழங்கியது. 2004-05 ஆண்டில் அகில இந்திய அளவில் வறுமைக் கோடு கிராமப்புறங்களில் ஒரு நபருக்கு மாதம் ரூ.446.68 மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் ஒரு நபருக்கு மாதம் ரூ.578.80 ஆக இருந்தது என்பதை கண்டறியப்பட்டது. 


2004-05 ஆண்டில் கிராமப்புற மக்களில் 28.3% பேரும் நகர்ப்புற மக்களில் 25.7% பேரும் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்ந்ததாக லக்டவாலா குழு தெரிவித்துள்ளது. மாறாக, கிராமப்புறங்களில் 41.8% மக்களும், நகர்ப்புறங்களில் 25.7% மக்களும் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே இருப்பதாக டெண்டுல்கர் குழு கண்டறிந்துள்ளது.


டெண்டுல்கர் குழு வறுமைக் கோடுகளைப் புதுப்பிக்க ஒரு புதிய வழியையும் பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்த முறை விலை மற்றும் நுகர்வு முறைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களை சரிசெய்கிறது. இது வறுமைக் கோட்டிற்கு அருகில் உள்ள மக்களின் நுகர்வுத் தன்மையை பயன்படுத்துகிறது. இதன் விளைவாக, 2011-12 ஆம் ஆண்டிற்கான தேசிய வறுமைக் கோடுகள் கிராமப்புறங்களுக்கு ஒரு நபருக்கு மாதம் ரூ.816 மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு ரூ.1000 ஆகும்.


டெண்டுல்கர் குழு அறிக்கை, பல விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது. இதன் எதிரொலியாக, இப்பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண, 2012-ஆம் ஆண்டில், இரங்கராஜன் குழுவை அரசு அமைத்தது. இந்த குழுவின் அறிக்கை 2014-ஆல் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. இது கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு தனித்தனி வறுமைக் கோடுகளைக் கொண்ட முந்தைய முறையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தியது. புதிய அறிக்கையின்படி, மாதாந்திர தனிநபர் நுகர்வுச் செலவு கிராமப்புறங்களுக்கு ரூ.972 ஆகவும், நகர்ப்புறங்களுக்கு ரூ.1,407 ஆகவும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.


 


ஆனால், இரங்கராஜன் குழு அறிக்கை மீது அரசு நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. கடைசியாக அதிகாரபூர்வ வறுமைத் தரவு ஜூலை 2013 ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது. இந்தத் தரவு 2011-12 ஆம் ஆண்டிற்கான டெண்டுல்கர் அறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தத் தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் மக்கள் தொகையில் 21.9 சதவீதம் பேர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்கின்றனர். கூடுதலாக, 2017-18 தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பின் (National Sample Survey) வெளிவந்த அறிக்கை ஆறு ஆண்டுகளில் உண்மையான நுகர்வு 3.7 சதவீதம் சரிவைக் காட்டியது. இருப்பினும், இந்த கணக்கெடுப்பு அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியிடப்படவில்லை.


ஆரம்பத்தில், இந்தியாவில் வறுமை பற்றிய விவாதம் இரண்டு முக்கிய பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. முதலாவதாக, பொருளாதார வளர்ச்சி வறுமையைக் குறைத்ததா என்று கேள்வி எழுப்புகிறது. இரண்டாவதாக, பொருளாதார வளர்ச்சி வருமானம் மற்றும் நுகர்வு சமத்துவமின்மையை அதிகரித்துள்ளதா என்பது மற்றொரு கேள்வியாக உள்ளது. இந்த விவாதம் பெரும் வறுமை விவாதம்-1.0 (Great Poverty Debate 1.0) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது உலகமயமாக்கல் மற்றும் வறுமை மற்றும் சமத்துவமின்மை மீதான அதன் விளைவுகள் பற்றிய உலகளாவிய விவாதத்தைப் போன்றது.


1990-ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் பாதியில், இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வேகமாக வளர்ந்தது. 1993-94 மற்றும் 1999-2000 ஆண்டுக்கு இடையில் குறிப்பிட்டிருந்த வறுமை 36 சதவீதத்திலிருந்து 26 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளதாக அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன.


விவசாய வளர்ச்சி மேம்பட்டுள்ளதா அல்லது நாட்டின் கிராமப்புற ஏழைகளின் நிலைமையை மோசமாக்கியதா என்பது பற்றிய விவாதம் முக்கிய பிரச்சனையாக உள்ளது. இந்த விவாதம் கணக்கெடுப்பு தரவுகளின் வெவ்வேறு விளக்கங்களால் குறிக்கப்படுகிறது.


ஒருபுறம், சில பொருளாதார வல்லுநர்கள் நாட்டின் விவசாய வளர்ச்சி எவ்வாறு அனைத்து தரப்பு மக்களுக்கும் நன்மைகளை குறைக்க வழிவகுத்தது என்று நம்புகிறார்கள்.  

இதற்கு நேர்மாறாக, மற்ற பொருளாதார வல்லுநர்கள் வளர்ச்சிக்கான செயல்முறையை வறுமையின் ஆதாரமாகக் கருதுகின்றனர். வேகமான விவசாய வளர்ச்சியில் கூட, கிராமப்புற வறுமை குறையவில்லை என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.


இந்தியாவில் வறுமைக்கான மதிப்பீடுகள் பற்றிய புள்ளி விவரம் பற்றிய விவாதங்களின் கணக்கெடுப்பு தரவுகளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அங்கஸ் டீடன் (Angus Deaton) என்பவர், நல்ல வருடாந்திர ஆய்வுகள், விரிவானதாக இல்லாவிட்டாலும், இவை புள்ளி விவர பிரச்சனைகளுக்கு எதிரான காப்பீடு ஆகும்."


இருப்பினும், சமீப ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் வறுமை குறித்த தரவுகள் குறைவாகவே உள்ளன. 2011-12 மற்றும் 2022-23 ஆண்டுக்கு இடையில் நுகர்வு செலவின ஆய்வுகள் வெளியிடப்படவில்லை. இதன் விளைவாக, வறுமை பற்றிய தற்போதைய விவாதங்கள் இந்த தரவு பற்றாக்குறையால் சூழப்பட்டுள்ளன.




Original article:

Share:

வேலைவாய்ப்பு பெறுவதில் மகப்பேறு இன்னமும் ஒரு தடையாக உள்ளது -முஸ்கான் திப்ரேவாலா, பிரன்வ் தவான்

 கர்ப்பிணிகளுக்கு வேலை வாய்ப்புகளை மறுக்க மருத்துவ சான்றிதழ்கள், உடல் பரிசோதனைகள் மற்றும் விதிவிலக்காக தகுதி நீக்க முறைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை சட்டமியற்றுவோர் கவனிக்க வேண்டும் 


இந்த மாத தொடக்கத்தில், டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் சோனு ராஜ்புத் vs இந்திய ஒன்றியம் (Sonu Rajput vs Union of India) வழக்கில் ஒரு முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியது. இதில், பணிபுரியும் பெண்களுக்கான சமத்துவத்தை பெறுவதில் இந்த நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பானது முக்கிய வழக்காகப் பார்க்கப்படுகிறது.


மனுதாரர் சோனு ராஜ்புத் ஒரு இளம் பெண் ஆவார். இவர், ஆயுதமேந்திய எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையில் (Sashastra Seema Bal (SSB)) 'கான்ஸ்டபிளாக (தூய்மைப்பணி நபர்-பெண்) இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (OBC) ஒதுக்கீட்டின் கீழ் பணிக்கு விண்ணப்பித்தார். 


மேலும், இவர் உடல் தாங்குதிறன் சோதனை (physical endurance test) மற்றும் உடல் தரநிலை சோதனைக்கு (physical standard test) தகுதி பெற்றார். இருப்பினும், இருப்பினும், இறுதி கட்டமாக இருந்த மருத்துவ தேர்வில் அவர் தேர்ச்சி பெறவில்லை. அதிக எடை காரணமாக இவர் தேர்வில் தோல்வியடைந்தார் (உடல் நிறை குறியீட்டெண் (Body Mass Index (BMI)) 25-க்கு  குறைவாக இருக்க வேண்டும்). குழந்தை பிறந்து நான்கு மாதங்கள் கூட ஆகாத நிலையில் அவருக்கு மருத்துவ பரிசோதனை நடத்தப்பட்டது என்பது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 


ஆயுதப் படைகளில் உள்ள பணியாளர்கள் மோசமான பணி நிலைமைகளின் கீழ் வேலை செய்கிறார்கள். எனவே, மருத்துவ பரிசோதனையின் இறுதி முடிவை உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்று மத்திய ஆயுத காவல் படைகள் குறிப்பிட்டன. மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளில் ஆட்சேர்ப்பு மருத்துவத் தேர்வுக்கான வழிகாட்டுதல்களின் படி ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்து ஆறு வாரங்கள் முடிந்த பிறகு மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தாலும், மருத்துவக் குழுவின் மறுபரிசீலனைக்கு அவர் தகுதியானவர் என்று நீதிமன்றம் முடிவு செய்தது. கர்ப்ப காலத்தில் அதிகரித்த எடையை குறைக்க ஆறு வார காலம் மிகவும் குறுகியதாக இருப்பதைக் கவனித்த நீதிமன்றம், கர்ப்பத்திற்குப் பிறகு பெண்கள் தங்கள் மருத்துவ ஆரோக்கியத்தைப் பெற வழிகாட்டுதல்கள் மிகவும் நியாயமானதாக அதிக  காலத்தை கொடுக்க பரிந்துரைக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. 


ஆனால் அனைவருக்கும் ஒரு நியாயமான காலக்கெடுவை அமைக்க முடியுமா? கருவுற்றிருக்கும் உடல்கள் மற்றும் நிலைமைகள் மாறுபடும், எனவே ஒரே அளவு தீர்வைக் கண்டுபிடிப்பது கடினமாக இருக்கலாம்.


ஃபாஸ்டியன் பேரம் (The Faustian bargain)


ஃபாஸ்டியன் பேரம் ஒரு ஜெர்மன் நாட்டுப்புற புராணத்திலிருந்து வருகிறது. இந்த கதையில், ஜோஹன் ஃபாஸ்ட், ஒரு மந்திரவாதி மற்றும் ஜோதிடர், தனது ஆன்மாவை பிசாசுக்கு விற்று அறிவையும் மந்திர சக்தியையும் பெற்றார். இது பெரும்பாலும் 'பிசாசுடன் ஒரு ஒப்பந்தம்' (a deal with the devil) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவரின் ஒழுக்கம் மற்றும் மதிப்புகளை விட்டுக்கொடுப்பதன் மூலம் பொருள் நன்மைகள் அல்லது திறன்களைப் பெறுவதை இது குறிக்கிறது. ஒப்பந்தம் பிசாசுடன் இருப்பதால், அந்த நபர் எப்போதும் முடிவில் இழக்கிறார். 


இதேபோல், பெண்கள் தங்கள் குடும்பப் பொறுப்புகள் மற்றும் வேலையின் மூலம் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது பெரும்பாலும் தங்களின் திறன்களை இழக்கிறார்கள். இருப்பினும், இந்த சூழ்நிலையில் அரசு "பிசாசாக" இருக்க வேண்டியதில்லை. அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி நன்மதிப்பை மதிக்கும் ஒரு அரசு, இதுபோன்ற நியாயமற்ற பரிமாற்றங்களை நிறுத்த சட்டத்தைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் முதலில், இந்த வகையான வர்த்தகத்தை சட்டம் எவ்வாறு உருவாக்குகிறது? என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 


மகப்பேறு நலச் சட்டம்-1961 (Maternity Benefit Act) ஆனது 2017-ல் திருத்தப்பட்டுள்ளபடி, கர்ப்பிணிப் பெண்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்கும் ஒரு முக்கியமான சட்டமாகும். இது அவர்களுக்கு 26 வார ஊதியத்துடன் கூடிய மகப்பேறு விடுப்பு மற்றும் அனைத்து வேலைப் பலன்களுக்கும் பெண்களுக்கு உரிமை அளிக்கிறது. இருப்பினும், வேலையின் தேவைகள் அல்லது பதவி உயர்வுகள் போன்ற சலுகைகள் வரும்போது கர்ப்பிணிப் பெண்கள் எவ்வாறு நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை இந்தச் சட்டம் தெளிவுபடுத்தவில்லை. மேலும், பணியிடத்தில் கர்ப்பத்தின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டுவதற்கு எதிராக பொதுவான விதி எதுவும் இல்லை. இதனால், சோனு ராஜ்புத் வழக்கில் பெண்களின் மகப்பேறு உரிமையை பாதுகாக்க நீதிமன்றம் தலையிட வேண்டியிருந்தது. இதனால், கர்ப்பம் அவர்கள் வேலை பெறுவதையும் வாழ்வாதாரத்தைப் பெறுவதையும் தடுக்காது என்பதை உறுதி செய்வதை நீதிமன்றம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.


1990-ம் ஆண்டு, நெய்வேலி லிக்னைட் கார்ப்பரேஷன் தலைவர் எஸ். அமுதா வழக்கில் சென்னை உயர் நீதிமன்றம் குறிப்பிடத்தக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. இதில், மருத்துவ தேர்வு விதிகளின் 21-வது விதியை நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இது அரசியலமைப்பின் 21-வது பிரிவை மீறுவதாக மனுதாரர்கள் கண்டறிந்தனர். கர்ப்ப காலத்தின் போது உயர் பதவில் இருந்தால், "தற்காலிகமாக தகுதியற்றவர்கள்" (temporarily unfit) என்று அறிவிக்க இந்த ஒழுங்குமுறை அனுமதித்துள்ளது. இந்நிலையில், மனுதாரர் 16 வார கர்ப்பிணியாக இருந்தார். அவர் கர்ப்பமாக இருந்ததால், அவருக்கு இளநிலை வேதியியலாளராக நிரந்தர நியமனம் மறுக்கப்பட்டது. 


இதேபோல், டாக்டர் ராணி தேவி vs சவுத்ரி தேவி லால் பல்கலைக்கழகம் (Dr. Rani Devi vs. Chaudhary Devi Lal University) தொடர்ந்த வழக்கில், பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்றம், ஹரியானா அரசு வெளியிட்ட சுற்றறிக்கைக்கு எதிராக தீர்ப்பளித்தது. இந்த சுற்றறிக்கையில் விரிவுரையாளர் பதவிக்கு நியமிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் கர்ப்பமாக இருந்தால் "தற்காலிகமாக தகுதியற்றவர்கள்" என்று அறிவித்தது.


மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு வழக்குகளிலும், கர்ப்ப காலத்தில் பணிபுரியும்  பெண்கள் வேலை சம்மந்தமான நிலைகளில் இவர்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு தீங்கு விளைவிப்பதில்லை என்று நீதிமன்றம் கவனித்தது. இந்த தரவானது, நீதிமன்றத்திற்கு ஒரு தீர்வை வழங்குவதற்கும், கர்ப்பிணி பெண்கள் தங்கள் வேலையைத் தொடர அனுமதிப்பதற்கும் வழிவகுத்தது. சுருக்கமாக கூறுவதானால், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் தனித்துவமான சவால்களைத் தீர்க்க நீதிமன்றங்கள் தலையிட்டன. மருத்துவ உடற்தகுதி குறித்த ஆண்களை மையமாகக் கொண்ட யோசனைக்கு வேலைவாய்ப்பு விதிகள் சாதகமாக இருப்பதால் இது அவசியமானது.


உழைக்கும் பெண்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் 


சில பயனுள்ள சட்ட தீர்வுகள் இருந்தபோதிலும், சட்டக் கட்டமைப்பானது பணிபுரியும் பெண்களுக்கு இரண்டு முக்கிய வழிகளில் பாதகமான சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது. முதலாவதாக, வேலைவாய்ப்பில் பாகுபாடு காட்டப்படுவதற்கு எதிரான சட்டம் மற்றும் கர்ப்பம் தொடர்பான வேறுபாடுகளால்  தங்குமிடங்களுக்கு உரிமை இல்லாமல், பெண்கள் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பிற்காக தங்கள் இனப்பெருக்கத் தேர்வுகளை வர்த்தகம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். 


இரண்டாவதாக, நீதிமன்றங்கள் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும் புதிய சட்டங்களை உருவாக்குவதைத் தவிர்ப்பதற்கும் இடையே சமநிலையைக் கண்டறிய வேண்டும். சட்டமன்றம் செயல்படாத வகையில் அவர்கள் செயல்பட வேண்டும். பணியிடத்தில் கர்ப்பம் காரணமாக பெண்கள் பாகுபாடு அல்லது தடைகளை எதிர்கொள்ளும் போது நீதிமன்றங்கள் இன்னும் வழக்குகளை விசாரித்து ரிட் அதிகார வரம்பு (writ jurisdiction) மூலம் தீர்வுகளை வழங்குகின்றன. இப்பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண சட்டங்கள் இல்லாதது கவனிக்கப்பட வேண்டிய முக்கியமான பிரச்சனையாகும்.


நிர்வாகத்தில் அக்கறையுள்ள, பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகள் இல்லாதது மற்றொரு குறைபாடாகும். உடற்தகுதி தேர்வுகளுக்கான காலக்கெடுவை அமைப்பதற்கு முன் எந்த மகளிர் மருத்துவ நிபுணரிடம் ஆலோசனை பெறவில்லை என்று தீர்ப்பு சுட்டிக்காட்டுகிறது. கர்ப்பிணிகளின் உடலியல் யதார்த்தங்களுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில் நியாயமான தங்குமிடம் (reasonable accommodation) என்ற கொள்கையை பின்பற்றுவதாகும். இது கர்ப்பிணி பெண்களின் குறிப்பிட்ட சுகாதார தேவைகளை நிவர்த்தி செய்யும். 


மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டம் (Rights of Persons with Disabilities Act), 2016 மூலம் நிறுவப்பட்ட வலுவான கட்டமைப்பானது, பணியிடத்தில் பெண்களுக்கு தகுந்த விழிப்புண்ர்வுக்கான பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கான வழிகாட்டியாக செயல்படும். குறைந்த பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பிற்கான தீர்வு, கடந்த கால தவறுகளை மீண்டும் செய்வதாக இருக்க முடியாது. ராஜ்புத் பதவியின் நிலை, 'கான்ஸ்டபிளாக (தூய்மைப்பணி நபர்)-பெண்' இதற்கு பணிகளைச் சேர்ப்பதை விட அதிகம் தேவைப்படுகிறது. இது கர்ப்பிணி நபர்களின் தனிப்பட்ட சுகாதார தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதில் தொடங்குகிறது.


இந்த நீடித்த பிரச்சினை இருந்தபோதிலும், வேலைவாய்ப்பின் போது கர்ப்பிணிகள் எதிர்கொள்ளும் பாகுபாட்டை கவனத்தில் கொண்டு அதற்கு ஒரு தீர்வை வழங்க சட்டமன்றம் தவறிவிட்டது. வரலாற்று ரீதியாக மகப்பேறு உரிமையை நிலைநிறுத்திய நீதிமன்றத்தின் மூலம் உரிமையை பெறலாம் என்றாலும், சட்டம் இந்த உரிமையை எளிதில் அங்கீகரிக்க முடியும் போது, அவர்களை கட்டாயப்படுத்த எந்த காரணமும் இல்லை. 


மருத்துவ சான்றிதழ்கள், உடல் பரிசோதனைகள் மற்றும் தன்னிச்சையான தகுதி நீக்க அளவுகோல்கள் கர்ப்பிணிகளுக்கு வேலை வாய்ப்புகளை மறுக்க பயன்படுத்தப்படுவதை சட்டமன்றம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். அத்தகைய வேலை வாய்ப்புகள் மகப்பேறு சலுகைகளின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாகும் மற்றும் இவற்றிற்கு எதிரான நேர்மறையான மற்றும் பாகுபாடு எதிர்ப்பு பாதுகாப்புகள் சட்டத்தால் வழங்கப்பட வேண்டும்.




Original article:

Share:

ஒரு மாற்றியமைக்கப்பட்ட அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானக் கொள்கை (UBI) மேலும் சாத்தியமானதாக இருக்கலாம் -மைத்ரீஷ் கட்டக்

 இந்தியாவில், மாற்றியமைக்கப்பட்ட கொள்கையை தொடக்கப் புள்ளியாகப் பயன்படுத்துவது சிறப்பாக செயல்படுவதற்கு முக்கிய காரணியாக இருக்கும். இருப்பினும், தற்போது நிதி ஆதாரம் ஒரு பிரச்சனையாக உள்ளது.  தேவைப்படும்போது பிற பரிமாற்றக் கொள்கைகளைச் சேர்க்கலாம்.

 

அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் குறித்த பேச்சுக்கள் தொடர்ந்து வருகிறது. சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் சமீபத்திய அறிக்கை, தானியங்கி தொழில்நுட்பங்கள் (automation) மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) காரணமாக உலகளவில் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி குறைந்து வருவதாக விளக்குகிறது. 


மேலும், இந்தியாவில் இளைஞர்களின் வேலையின்மை பிரச்சினையை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. உற்பத்தித்திறன் அதிகரிக்கும் போது "வேலையில்லா வளர்ச்சி" பிரச்சினை ஏற்படுகிறது. ஆனால், வேலை உருவாக்கம் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்படவில்லை. இந்த போக்கு சமத்துவமின்மையை அதிகரிக்கிறது மற்றும் அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானத்தின்  ஆர்வத்தை புதுப்பித்துள்ளது. 


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தியாவில்  அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் (UBI) பற்றி விவாதங்கள் நடந்தன. அறிஞர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள்  திறமையற்ற நலத்திட்டங்களுக்கு பதிலாக ஏழைகளுக்கு நேரடி வருமானம் வழங்குவது குறித்து விவாதித்தனர். 


2016-17 ஆம் ஆண்டில் இந்திய பொருளாதார ஆய்வு UBI-ஐ கொள்கையாகக் கருத்தில் கொள்ள பரிந்துரைத்த பிறகு இந்த யோசனை கவனத்தை ஈர்த்தது. ஜன்-தன், ஆதார், மொபைல் (Jan-Dhan, Aadhaar, Mobile (JAM)) உள்கட்டமைப்பில் முதலீடுகள் மக்களின் வங்கிக் கணக்குகளுக்கு நேரடி பலன் பரிமாற்றங்களை (direct benefit transfers (DBTs)) அனுப்புவதை எளிதாக்கியுள்ளன என்று விவாதிக்கப்பட்டது.

அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் மற்றும் மாற்றங்கள் 


ஒரு பொதுவான கேள்வி என்னவென்றால், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் வறுமையைத் தீர்க்க, அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமான (UBI) திட்டத்தை  இந்தியா பயன்படுத்த வேண்டுமா? 


  கொள்கைகள் அவற்றின் சாத்தியக்கூறு மற்றும் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் விவாதிக்கப்படலாம். சாத்தியமான ஒரு கொள்கை எப்போதும் மிகவும் விரும்பத்தக்க விருப்பமாக இருக்காது, ஏனெனில் மக்களுக்கு வெவ்வேறு முன்னுரிமைகள் இருக்கலாம். வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியை அதிகரிக்கும் கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கு சரியான வாதங்கள் உள்ளன. 


அதிகரித்து வரும் வேலையின்மை காரணமாக நுகர்வு பொருட்களுக்கான குறைந்த தேவையை நிவர்த்தி செய்வது பற்றிய குறிப்புகளும் உள்ளன. கூடுதலாக, அனைவருக்குமான அடிப்படை சேவைகள் தேவை என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். இருப்பினும், இந்த புள்ளிகளின் அடிப்படையில் அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானத்தை விமர்சிப்பது துல்லியமானது அல்ல. அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமான கொள்கை முதன்மையாக மக்கள் வேலையின்மையின் விளைவுகளைச் சமாளிக்க உதவும் கொள்கையாகும்.


கொள்கைகளை மதிப்பிடும்போது, ​​அவை தீர்க்கும் நோக்கத்தில் குறிப்பிட்ட சிக்கல்களை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த சிக்கல்கள் குறிப்பிட்ட சமூக இலக்குகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, போக்குவரத்தில் முதலீடு செய்வது உற்பத்தித்திறனையும் இயக்கத்தையும் மேம்படுத்த உதவும். இருப்பினும், வறுமையை நேரடியாக தீர்க்கவில்லை என்று விமர்சிப்பது தவறான நடவடிக்கையாகும். அதேபோல், அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் ஒரு பாதுகாப்பு நிகரக் கொள்கையாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

 

சில நேரங்களில், நிதிநிலை அறிக்கையின் வரம்புகள் காரணமாக கொள்கையை செயல்படுத்த முடியாமல் போகலாம். அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் சமூகப் பாதுகாப்பிற்கான ஒரு நல்ல யோசனை என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், அதற்கு நிதிநிலை அறிக்கையில் முக்கியத்துவம் வழங்கப்படவில்லை.  முக்கிய கேள்வி: அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானத்தின் மாற்றியமைக்கப்பட்ட மற்றும் குறைந்த லட்சிய பதிப்பை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமா?

 

இந்தியாவில் அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமானம் தொடர்பான விதிமுறைகளில் சில குழப்பங்கள் உள்ளன. விவசாயிகள் மற்றும் பெண்களுக்கான பணப் பரிமாற்றத் திட்டங்கள்  அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமான திட்டத்தின் வடிவங்கள் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். இருப்பினும், ஒரு உண்மையான அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் என்பது அனைவருக்குமானதாக இருக்க வேண்டும். அதாவது எந்தவொரு குறிப்பிட்ட குழுவையும் சார்ந்திருக்கக்கூடாது.


அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமான திட்டத்தை மற்ற பாதுகாப்பு நிகர கொள்கைகளுடன் ஒப்பிடுவது முக்கியம். இந்தக் கொள்கைகள் பெண்கள் அல்லது முதியவர்கள் போன்ற குறிப்பிட்ட குழுக்களைக் குறிவைக்கலாம் அல்லது விவசாயிகள், வேலையில்லாதவர் அல்லது ஏழை போன்ற சில அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் இருக்கலாம். 


பிற வகையான ஆதரவில் பொது விநியோக அமைப்பு, அல்லது மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme (MGNREGS)) போன்ற நிபந்தனை திட்டங்கள், பங்கேற்பாளர்கள் வேலை செய்ய வேண்டும் அல்லது குழந்தைகளுக்கு பள்ளி செல்ல மதிய உணவை வழங்கும் திட்டங்கள் போன்றவை அடங்கும். 


நேரடி பரிமாற்ற திட்டங்கள் அல்லது சமூக பாதுகாப்பு நிகர கொள்கைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட பட்ஜெட்டில், தேர்வுகள் பல்வேறு பரிசீலனைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. பாதுகாப்பு வலை அல்லது குறைந்தபட்ச நுகர்வு ஆதரவு அல்லது நீண்டகால வறுமை ஒழிப்பு ஆகியவற்றை வழங்குவது இலக்கா? சில குழுக்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவை மற்றும் கூடுதல் உதவி தேவைப்படுகிறதா? இது ஒரு தொலைதூர கிராமப்புறமா, அங்கு வகையான உதவி ஏழைகளுக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்? அரசாங்க வளங்கள் குறைவாக இருப்பதால், ஏழைகளுக்கு உதவுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட திட்டங்கள் பெரும்பாலும் மக்களைச் சேர்ப்பதில் அல்லது விலக்குவதில் தவறுகளைச் செய்கின்றன என்று அர்த்தமா? கூடுதலாக, இந்த திட்டங்கள் தாமதங்கள், தொழில்நுட்ப சிக்கல்கள் மற்றும் ஊழல் போன்ற சிக்கல்களையும் சந்திக்கின்றனவா?

 

மாநில மற்றும் ஒன்றிய அரசின்  திட்டங்கள் 


இந்தியா வறுமையை எதிர்த்துப் போராட, விவசாயிகளுக்கு நேரடியாகப் பணத்தை வழங்கத் தொடங்கியுள்ளது. தெலுங்கானா, 2018-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ரிது பந்து திட்டத்தை (Rythu Bandhu scheme (RBS)) தொடங்கியது. இந்த திட்டத்தின் படி விவசாயிகளுக்கு எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் ஏக்கருக்கு ₹4,000 வழங்கப்பட்டு வருகிறது. மற்ற மாநிலங்களும் இந்த யோசனையைப் பின்பற்ற தொடங்கியுள்ளன. ஒடிசா மாநிலம் வாழ்வாதாரம் மற்றும் வருமானம் பெருக்கத்திற்கான க்ருஷக் உதவி (KALIA) திட்டத்தை உருவாக்கியது.


 ஒன்றிய அரசாங்கம் 2018-19-ல் பிரதான் மந்திரி கிசான் சம்மன் நிதி (PM-KISAN) திட்டத்தை தொடங்கியது. இந்த திட்டத்தின் மூலம்  முதலில் சிறு விவசாயிகளுக்கு ஆண்டுக்கு ₹6,000 வழங்கப்பட்டது. பின்னர், வருமான வரி செலுத்துபவர்கள் அல்லது விவசாயம் செய்யாதவர்கள் தவிர அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் இந்த தொகை வழங்கப்பட்டது. 2020-21-க்குள், PM-KISAN திட்டம் 10 கோடி விவசாயக் குடும்பங்களுக்கு உதவியது. இந்த திட்டத்திற்கு ₹75,000 கோடி செலவானது. இது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 0.4% ஆகும்.


திட்டத்தின் அளவு பெரியது மற்றும் நன்றாக வேலை செய்கிறது. ஆனால், செயல்படுத்துவதில் சிக்கல்கள் நீடிக்கின்றன. தேவையான நபர்களுக்கு உதவி கிடைக்கவில்லை. தேவையில்லாத நபர்கள் திட்டத்தின் மூலம் பயனடைகிறார்கள். ஆதார் சரிபார்ப்பு சிக்கல்கள் மற்றும் வங்கி நிராகரிப்புகள் காரணமாக இந்த சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இந்த பிரச்சனைகளை சரி செய்ய, அனைத்து மக்களுக்கும் பணம் கொடுக்க சிலர் பரிந்துரைக்கின்றனர்.

 

அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமான பரிமாற்றங்கள் பல நன்மைகளைக் கொண்டுள்ளன. அவை குறிப்பிட்ட குழுக்களை குறிவைப்பது தொடர்பான நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைக்கின்றன மற்றும் உதவி தேவைப்படும் நபர்களைத் தவிர்ப்பதில் பிழைகளைக் குறைக்கின்றன. இந்த மாற்றங்கள் அனைவருக்குமானவை என்பதால், இடைதரர்களின் செயல்பாடு கணிசமாக குறைகிறது. இது பணத்தை இழக்கும் அல்லது தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளை குறைக்கிறது. அனைவருக்குமான  பரிமாற்றங்கள் இலக்கு திட்டங்களுடன் தொடர்புடைய வேலைத் தடைகளை குறைகின்றன.


செல்வந்தர்கள் ஏன் அடிப்படை வருமானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று பலர் கேட்கிறார்கள். வரி மற்றும் நன்மை அமைப்புகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைப் பற்றிய தவறான புரிதலை இந்தக் கேள்வி காட்டுகிறது. மேம்பட்ட பொருளாதாரங்களில், மக்கள் வரி செலுத்துகிறார்கள் மற்றும் குழந்தை நலன்கள் போன்ற அவர்களின் சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் அரசாங்க ஆதரவைப் பெறுகிறார்கள். செல்வந்தர்கள் அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமானத்திலிருந்து சலுகைகளின் பெறுவதை விட மொத்த வருமானத்தின் மீது கவனம் செலுத்துவார்கள்.

 

ஒரு சாத்தியமான திட்டம் 


இருப்பினும், இந்தியாவில் அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் (UBI) திட்டத்திற்கு எதிரான முக்கிய கவலை நிதி ஆதரவு ஆகும். அனைவருக்குமான அடிப்படை வருமானம் திட்டங்கள் பெரும்பாலும் மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தியில் 3.5% முதல் 11% வரையிலான பெரிய பரிமாற்றங்களை பரிந்துரைக்கின்றன. இது வறுமை எதிர்ப்பு திட்டங்களை குறைப்பது அல்லது வரிகளை கணிசமாக உயர்த்துவது ஆகும்.


மிகவும் நடைமுறை அணுகுமுறை வரையறுக்கப்பட்ட உலகளாவிய வருமான பரிமாற்ற திட்டமாக இருக்கும். எழுத்தாளரும் பொருளாதார நிபுணருமான கார்த்திக் முரளிதரனால் ஆராயப்பட்ட இந்த யோசனை, ஒரு நபருக்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1% வருமானத்தை வழங்க பரிந்துரைக்கிறது. இது ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் மாதத்திற்கு சுமார் ₹144 அல்லது ஒரு வீட்டுக்கு சுமார் ₹500 ஆகும். இந்தத் தொகை PM-KISAN திட்டத்தைப் போன்றது. 


PM-KISAN பட்ஜெட்டை இரட்டிப்பாக்கி அதை அனைவருக்குமானதாக மாற்றுவதன் மூலம் செயல்பாடுகளை எளிமையானதாக மாற்றலாம். இது விவசாயிகளுக்கு மட்டுமல்ல, ஏழைகளாக இருக்கும் நிலமற்ற தொழிலாளர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும். தொகை மிகவும் சிறியதாகத் தோன்றினால், டெண்டுல்கரின் வறுமைக் கோடு (Tendulkar poverty line) கிராமப்புறங்களில் மாதத்திற்கு ₹1,500 மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் ₹1,850, சராசரியாக ₹1,600 என்பதை நினைவில் கொள்வது அவசியம்.


இந்த அணுகுமுறை பலன்களுக்கான தகுதியை சரிபார்க்கும் செலவையும் குறைக்கலாம். இருப்பினும், மக்கள் பணப்பரிமாற்ற புள்ளிகளை (cash-out points (COPs)) அணுகுவதை உறுதிசெய்தல், நெட்வொர்க் மற்றும் பயோமெட்ரிக் அங்கீகாரத்தில் தோல்விகளைக் குறைத்தல் மற்றும் மின்னணு கட்டணச் சாதனங்களில் உள்ள சிக்கல்களைச் சரிசெய்தல் போன்ற சவால்கள் இன்னும் உள்ளன. இந்தியாவில் உலகளாவிய வருமானப் பரிமாற்றங்களை வெற்றிகரமாகச் செய்வதற்கு இந்த விநியோகச் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பது மிகவும் முக்கியமானது.


மாநில மற்றும் ஒன்றிய அரசாங்கங்களின் நிதிநிலை அறிக்கையின் வரம்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு, புதிய கொள்கைகளை எச்சரிக்கையாக உருவாக்க வேண்டும். குறிப்பாக, இதுபோன்ற திட்டங்கள் ஏற்கனவே நடைமுறையில் உள்ளது. இருப்பினும், மாற்றியமைக்கப்பட்ட அனைவருக்குமான  அடிப்படை வருமான கொள்கையை அடித்தளமாக வைத்திருப்பது, பிற இலக்கு பரிமாற்றக் கொள்கைகள் பெண்களை இலக்காக கொண்ட திட்டங்கள் சேர்ப்பது ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டாகும்.


எடுத்துக்காட்டாக, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம் (MGNREGS) 100 நாட்கள் வேலைவாய்ப்பை வழங்குகிறது. இருப்பினும், வயதானவர்கள் அல்லது ஊனமுற்றோர் போன்ற வேலை செய்ய முடியாதவர்களுக்கு இது உதவாது. MGNREGS-ஐ மாற்றியமைக்கப்பட்ட UBI திட்டத்துடன் இணைப்பதன் மூலம், பல்வேறு பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்களுக்கு சிறந்த ஆதரவை வழங்க முடியும்.


கோவிட்-19 தொற்றுநோய், வருமான ஆதரவு மற்றும் உள்ளான உதவி (உணவு போன்றவை) இரண்டும் ஒன்றாக முக்கியமானவை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. விநியோகச் சங்கிலிகள் சீர்குலைந்தால் வருமான ஆதரவு மக்களுக்கு உதவுகிறது.உணவை வாங்க முடியாத மக்களுக்கு உணவு அணுகல் முக்கியமானது. கடினமான காலங்களில் தனிநபர்களுக்கு உதவ இந்த இரண்டு வகையான ஆதரவு மிகவும் முக்கியமானது.


மைத்ரீஷ் கட்டக், லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸின் பொருளாதார பேராசிரியர். 




Original article:

Share:

இந்தியாவின் நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் மீதான கவனம் மற்றும் அதன் மனித மேம்பாட்டு பிரச்சினைகள் -சைலஜன் சி.எஸ்.

 நிலையான வளர்ச்சியை (sustainable development) இலக்காகக் கொண்ட நாடுகள் மனித வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். 


செப்டம்பர் 9-10, 2023 அன்று, G-20 உச்சிமாநாடு  டெல்லியில் நடைபெற்றது. உச்சிமாநாட்டின் போது, ​​ ஐ.நா.வின்  2030-ஆம் ஆண்டு  நிலையான வளர்ச்சி கொள்கையை முழுமையாக செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை விரைவுபடுத்துவதாக தலைவர்கள் உறுதியளித்தனர். செப்டம்பர் 18-19, 2023 அன்று, 17 நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளின் (Sustainable Development Goals (SDGs)) முன்னேற்றத்தை மதிப்பாய்வு செய்வதற்காக“நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் உச்சி மாநாடு”  ஐக்கிய நாடுகளின் தலைமையகத்தில் நடைபெற்றது.


 "எதிர்கால உச்சி மாநாடு" (‘Summit of the Future’) செப்டம்பர் 22-23, 2024 அன்று ஐநா தலைமையகத்தில் நடைபெற்றது. 2023-ஆம் ஆண்டு நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் உச்சிமாநாட்டின் போது உறுப்பு நாடுகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உறுதிமொழிகளை செயல்படுத்துவதில்  கவனம் செலுத்தப்பட்டது.


இந்த சூழலில், 1990 முதல் மனித வளர்ச்சியில் இந்தியாவின் பங்களிப்பை பார்க்க வேண்டும். இந்த மதிப்பீடு ஐக்கிய நாடுகளின் வளர்ச்சித் திட்டத்தின் சமீபத்திய மனித வளர்ச்சி அறிக்கையின் (Human Development Report (HDR)) அடிப்படையிலானது. “சுதந்திரமாக வளர்ச்சி” (Development as Freedom) என்ற புத்தகத்தில் கூறியுள்ளபடி, “வளர்ச்சி என்பது மக்கள் பெறும் உண்மையான சுதந்திரங்களை விரிவுபடுத்தும் செயல்முறையாகும்” என்று நோபல் பரிசு பெற்ற அமர்த்தியா சென் விளக்குகிறார். 


அவரது "திறன் அணுகுமுறை" (capability approach) நாம் மதிக்கும் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான நமது திறனை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. பசி மற்றும் நோயிலிருந்து விடுதலை, பாலின சமத்துவம், வருமான சமத்துவம் மற்றும் தரமான கல்விக்கான தேவை ஆகியவை மனித வளர்ச்சியை அடைவதற்கு முக்கியமான காரணிகளாகும். இந்த காரணிகளும் நிலையான வளர்ச்சிக்கு முக்கிய பங்காற்றுகின்றன.


வளர்ச்சி மற்றும்  நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் 


ஐக்கிய நாடுகளின் வளர்ச்சித் திட்டத்தால் (United Nations Development Programme (UNDP)) உருவாக்கப்பட்ட மனித வளர்ச்சிக் குறியீடு (Human Development Index (HDI)), மூன்று முக்கிய காரணிகளைக் கொண்டுள்ளது:


1. நீண்ட மற்றும் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை (long and healthy life): பிறக்கும் போது ஆயுட்காலம் அளவிடப்படுகிறது.


2. அறிவு (knowledge): பள்ளிப்படிப்பின் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஆண்டுகள் மற்றும் பள்ளிப்படிப்பின் சராசரி ஆண்டுகளின் மூலம் மதிப்பிடப்படுகிறது.


3. கண்ணியமான வாழ்க்கைத் தரம் (decent standard of living): தனிநபர் வருமானம் மூலம் அளவிடப்படுகிறது.


இந்த மூன்று பரிமாணங்களும் பல முக்கியமான நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளுடன் (Sustainable Development Goals (SDGs)) இணைக்கப்பட்டுள்ளன: அவை,  SDG-3: நல்ல ஆரோக்கியம்; SDG-4: தரமான கல்வி; SDG-5: பாலின சமத்துவம்;  SDG-8: ஒழுக்கமான வேலை; SDG-10: குறைக்கப்பட்ட சமத்துவமின்மை.


நிலையான வளர்ச்சியை அடைய விரும்பும் நாடுகள் மனித வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.


மனித வளர்ச்சி அறிக்கை (HDR) 2023-24 இந்தியா "நடுத்தர மனித வளர்ச்சி பிரிவில்" (medium human development category) உள்ளது. இந்தியாவின் மனித வளர்ச்சிக் குறியீடு மதிப்பு 0.644 ஆகும்.  இந்தியா 193 நாடுகளில் 134-வது இடத்தில் உள்ளது.


மனித வளர்ச்சி குறியீடு மதிப்பு மாற்றங்கள்: 2019-20: 0.638-ல் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. 2021: 0.633 ஆகக் குறைக்கப்பட்டது. 2022: 0.644 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது


பல அண்டை நாடுகள் இந்தியாவை விட மனித வளர்ச்சி குறியீட்டு தரவரிசையில் முன்னணியில் உள்ளன. அதாவது, வங்கதேசம்: 129-வது  இடம்; மலேசியா: 63-வது  இடம்; தாய்லாந்து: 66-வது  இடம்; சீனா: 75-வது  இடம்; இலங்கை: 78-வது  இடம்; இந்தோனேசியா: 112-வது  இடம்;  பூட்டான்: 125-வது  இடம்.


வெவ்வேறு வருடங்கள் மற்றும் நாடுகளில் உள்ள மனித வளர்ச்சி குறியீட்டு மதிப்புகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க அனுமதிக்கும் நிலையான தரவை மனித வளர்ச்சி குறியீடு வழங்குகிறது.


 இந்தியாவின் மனித வளர்ச்சி குறியீட்டின் மதிப்பு 48.4% அதிகரித்து. 1990-ல் 0.434-ல் இருந்து 2022-ல், 0.644-ஆக உயர்ந்தது. 2015 முதல் 2022 வரையிலான மனித வளர்ச்சி குறியீட்டின் தரவரிசையின் அடிப்படையில் இந்தியா நான்காம் இடத்திற்கு முன்னேறியது. வங்கதேசம் 12-வது இடத்திற்கு முன்னேறியது. பூட்டான் 10-வது இடத்திற்கு முன்னேறியது. சீனா 18-வது இடத்திற்கு முன்னேறியது.


இந்தியாவின் மனித மேம்பாட்டு முயற்சிகள் 2015 முதல் 2022 வரை பின்தங்கிவிட்டன. மெதுவான வளர்ச்சிக்கு கோவிட்-19 தொற்றுநோய் ஒரு காரணமாக பார்க்கப்படுகிறது. தொற்றுநோய் கல்வி மற்றும் வருமானம் உட்பட மனித வளர்ச்சியின் முக்கிய பகுதிகளை கடுமையாக பாதித்தது.


பாலின இடைவெளிகள் (Gender gaps) 


மனித வளர்ச்சி அறிக்கை (Human Development Report (HDR)) 193 நாடுகளுக்கான பாலின மேம்பாட்டு குறியீட்டை (Gender Development Index (GDI)) வழங்குகிறது. GDI-ஆனது பாலினங்களுக்கிடையில் மனித வளர்ச்சியில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை அளவிடுகிறது. இந்த அறிக்கை பெண்கள் மற்றும் ஆண்களுக்கான HDI மதிப்புகளை வழங்குகிறது. மேலும், இந்த மதிப்புகளின் விகிதம் பாலின மேம்பாட்டு குறியீட்டால் வழங்கப்படுகிறது. ஒரு விகிதத்திற்கு நெருக்கமான விகிதம் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளியைக் குறிக்கிறது. 


இந்தியா சார்ந்த 42 நடுத்தர மனித மேம்பாட்டு நாடுகளில் பெண்கள் மற்றும் ஆண்களுக்கு இடையிலான HDI சாதனைகளில் குறைந்த சமத்துவம் கொண்ட ஏழு நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். இந்தியா, பங்களாதேஷ், நேபாளம், உகாண்டா, மொராக்கோ, சிரிய அரபு குடியரசு மற்றும் கிரிபட்டி ஆகியவை 10%-க்கும் அதிகமான அதிகமான பாலின இடைவெளி கொண்ட நாடுகளாகும். 


தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதத்தில் (Labour Force Participation Rate (LFPR)) இந்தியா மிகப்பெரிய பாலின இடைவெளியைக் கொண்டுள்ளது. பெண்களுக்கும் (28.3%) ஆண்களுக்கும் (76.1%) 47.8 சதவீத புள்ளி வித்தியாசம் உள்ளது. மற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்தியாவில் பெண் தொழிலாளர் பங்களிப்பு விகிதம் மிகக் குறைவு. குறிப்பாக, இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது சீனாவில் 53.6%, பூட்டான் 53.5% மற்றும் வங்கதேசம் 39.2% வங்கதேசம் தொழிலாளர் பங்களிப்பு விகிதங்களை கொண்டுள்ளன.

 

புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தால் வெளியிடப்பட்ட சமீபத்திய காலமுறை தொழிலாளர் படை கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) -2022-23-ல், 2022-23-ஆம் ஆண்டில் உழைக்கும் வயதில் (15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட) சுமார் 37% பெண்கள் தொழிலாளர் சக்தியில் ஒரு  பகுதியாக இருந்தனர். இது 2017-18-ஆம் ஆண்டில் 23.3% ஆக இருந்தது. 


இருப்பினும், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் பெண் தொழிலாளர் பங்களிப்பில் பெரிய இடைவெளி உள்ளது. கிராமப்புறங்களில் பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் 2017-18-ஆம் ஆண்டில் 24.6% ஆக இருந்த பெண்களின் பங்கேற்பு விகிதம் 2022-23ல் 41.5% ஆக அதிகரித்துள்ளது. நகர்ப்புறங்களில், 20.4% இலிருந்து 25.4% ஆக அதிகரிப்பு மிகவும் குறைவாக இருந்தது. பயனுள்ள கொள்கை முயற்சிகளை உருவாக்க கூடுதல் ஆராய்ச்சி மற்றும் விரிவான ஆய்வு தேவைப்படுகிறது. 




வருமான சமத்துவமின்மை (Income inequality) 


வருமானத்தில் பாலின இடைவெளியுடன் (gender gap in income) , வருமான சமத்துவமின்மையும் இந்தியாவில் அதிகரித்து வருகிறது. வங்கதேசம் (11.6%), சீனா (15.7%), பூட்டான் (18.1%) மற்றும் நேபாளம் (9.7%) உடன் ஒப்பிடும்போது 1% பேர் வைத்திருக்கும் வருமானப் பங்குகள் மிக அதிகமாக (21.7%) உள்ள நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். 


இந்தியாவின் வருமான சமத்துவமின்மை உலக சராசரியான 17.5% மற்றும் தெற்காசிய சராசரியான 19.6%-ஐ விட அதிகமாக உள்ளது. மிக முக்கியமாக, வருமான சமத்துவமின்மை கிழக்கு ஆசியா மற்றும் பசிபிக் (16.5%) மற்றும் ஐரோப்பா மற்றும் மத்திய ஆசியா (15.7%) போன்ற பிற பிராந்திய குழுக்களை விட அதிகமாக உள்ளது. 


நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளை (Sustainable Development Goals (SDGs)) அடைய பாலின மேம்பாட்டுப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதிலும் சமத்துவமின்மையைக் குறைப்பதிலும் இந்தியா கவனம் செலுத்த வேண்டும்.


சைலஜன் சி.எஸ், இயக்குநர் மற்றும் பேராசிரியர், ICFAI ஸ்கூல் ஆஃப் சோஷியல் சயின்சஸ், ஹைதராபாத் .




Original article:

Share: