16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளின் சமூக ஊடகப் பயன்பாட்டை தடை செய்யும் ஆஸ்திரேலிய சட்டத்தின் முதன்மை நோக்கம் என்ன?

 தற்போதைய நிகழ்வு : 16 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கான சமூக ஊடகத் தடை (social media ban) ஆஸ்திரேலிய நாடாளுமன்றத்தில் (Senate) வியாழன் அன்று நிறைவேற்றப்பட்டது மற்றும் இது உலகின் முதல் சட்டமாக உள்ளது.


சிந்திக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சங்கள் :


1. உலகளாவிய இணைய நிர்வாகம் மற்றும் முக்கிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளில் 16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கான சமூக ஊடகப் பயன்பாடு (social media use) மீதான ஆஸ்திரேலிய நாட்டு தடையின் சாத்தியமான தாக்கங்களைப் பற்றி விவாதிக்கவும்.


2. இளைஞர்களின் மன ஆரோக்கியம் குறித்த கவலைகளை நிவர்த்தி செய்வதில் சமூக ஊடக தளங்களில் வயதுக் கட்டுப்பாடுகள் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை விமர்சன ரீதியாக பகுப்பாய்வு செய்து பாருங்கள்.


3. தொழில்நுட்ப மற்றும் நெறிமுறை அம்சங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, 16 வயதிற்குட்பட்ட பயனர்களைத் தடைசெய்யும் ஆஸ்திரேலியாவின் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதில் சமூக ஊடக நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளக்கூடிய சவால்களை மதிப்பீடு செய்யவும்.


4. இணையவழியில் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதில் அரசாங்க ஒழுங்குமுறையின் பங்கை ஆராயுங்கள். ஆஸ்திரேலியாவின் சமீபத்திய சட்டம் ஆன்லைன் குழந்தை பாதுகாப்பில் உலகளாவிய போக்குகளுடன் எவ்வாறு ஒத்துப்போகிறது? என்பதைப் பாருங்கள்.


5. ஆஸ்திரேலியாவின் புதிய சட்டத்தின் காரணமாக சமூக ஊடக தளங்களில் வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல் மூலம் குழந்தைகள் மீது சாத்தியமான சமூக மற்றும் உளவியல் விளைவுகளை மதிப்பிடுங்கள்.


முக்கிய  அம்சங்களானவை :


1. 16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் கணக்குகளை உருவாக்குவதைத் தடுக்கத் தவறினால், TikTok, Facebook, Snapchat, Reddit, X மற்றும் Instagram போன்ற தளங்களுக்கு 50 மில்லியன் ஆஸ்திரேலிய டாலர்கள் (£26 மில்லியன்) வரை அபராதம் விதிக்கப்படும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தது.


2. ஆஸ்திரேலிய நாடாளுமன்ற (Senate) மசோதாவுக்கு ஆதரவாக 34 வாக்குகளும் எதிராக 19 வாக்குகளும் கிடைத்தன. இதன்மூலம் புதன்கிழமை, பிரதிநிதிகள் சபை சட்டத்திற்கு ஆதரவாக 102 வாக்குகளும் எதிராக 13 வாக்குகளும் பெற்றன.


3. திருத்தங்கள் தனியுரிமைப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துகின்றன. கடவுச்சீட்டு  (passports) அல்லது ஓட்டுநர் உரிமங்கள் (driver’s licenses) போன்ற அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட அடையாளத்தை பயனர்கள் வழங்க தளங்களைக் கோர முடியாது. மேலும், அரசாங்க அமைப்புகள் மூலம் டிஜிட்டல் அடையாளத்தை அவர்கள் கோர முடியாது.


4. நாடாளுமன்ற சபையானது, வெள்ளிக்கிழமை திருத்தங்களை நிறைவேற்ற திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. சமூக ஊடகங்களில் இருந்து 16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளைத் தடை செய்வது, 16 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் என்று நிரூபிக்க வேண்டிய பயனர்களின் தனியுரிமையை எதிர்மறையாக பாதிக்கலாம் என்று சட்டம் குறித்து விமர்சகர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள்.


5. பெரும்பாலான முக்கிய கட்சிகள் தடையை ஆதரிக்கின்றன. இருப்பினும், பல குழந்தைகள் நலன் மற்றும் மனநல ஆலோசகர்கள் எதிர்பாராத விளைவுகளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார்கள்.


6. மே மாதம் பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னர், தங்கள் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதாக பெற்றோர்கள் நம்ப வைக்க அரசாங்கம் கொள்கையைப் பயன்படுத்துகிறது என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். சமூக ஊடகங்களுக்கு குழந்தைகள் அடிமையாவதைப் பற்றிய கவலைகளைத் தீர்ப்பதற்கான அதன் முயற்சிகளை வாக்காளர்கள் பாராட்டுவார்கள் என்று அரசாங்கம் நம்புகிறது. இருப்பினும், சட்டம் நல்லதைவிட அதிக தீங்கு விளைவிக்கும் என்று சிலர் நம்புகிறார்கள்.


தெரிந்த தகவல்கள் பற்றி : 


1. இத்தகைய தடைகளை அமல்படுத்துவதில் உள்ள மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று வயது சரிபார்ப்பு ஆகும். Instagram போன்ற தளங்களில் தற்போது வயது வரம்புகள் உள்ளன. இருப்பினும், அவர்கள் பயனர்களின் பிறந்த தேதியை மட்டுமே கேட்கிறார்கள் மற்றும் எந்த சரிபார்ப்பும் தேவையில்லை. இதன் காரணமாக, பல குழந்தைகள் இந்த தளங்களை அணுகுவதற்கு தவறான தகவல்களை வழங்குகிறார்கள். கூடுதலாக, விர்ச்சுவல் பிரைவேட் நெட்வொர்க்குகளை (Virtual Private Networks (VPN)) பயன்படுத்தி நாடுகளால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வயதுக் கட்டுப்பாடுகளைத் தவிர்க்கலாம். பயனர் வேறு நாட்டிலிருந்து இணையத்தை அணுகுவது போல் VPNகள் தோன்றச் செய்யலாம்.


2. தெற்கு ஆஸ்திரேலிய அறிக்கையானது, ஆஸ்திரேலியாவில் இணைய இயங்குதளங்களால் ஏற்கனவே பயன்படுத்தப்படும்/ சோதனை செய்யப்பட்ட வயது உறுதி முறைகளை கவனத்தில் எடுத்தது. அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட அடையாள அட்டைகள் அல்லது கிரெடிட் கார்டுகளின் விவரங்கள் தேவைப்படுவது மற்றும் வயதுக்குட்பட்ட பயனர்களை அடையாளம் காண முகத்தை அடையாளம் காணும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது ஆகியவை இதில் அடங்கும். இருப்பினும், சிறார்களுடன் தொடர்புடைய தரவு நிறுவனங்களுடன் பகிரப்படுவதால், இந்த நடவடிக்கைகள் குறித்து தீவிர தனியுரிமைக் கவலைகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.


3. பிரச்சனைக்குரிய சமூக ஊடக பயன்பாடு அதிகரித்து வருவதாக ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருப்பது, திரும்பப் பெறுவதை உணருவது மற்றும் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான பிற செயல்பாடுகளைப் புறக்கணிப்பது ஆகியவை இதில் அடங்கும். இத்தகைய நடத்தை, மனநலக் குறைபாடு, அதிக போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் மற்றும் குறைவான தூக்கம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.


4. புது தில்லி எய்ம்ஸ் மனநல மருத்துவப் பேராசிரியரான டாக்டர் யதன் பல்ஹாரா, “சமூக ஊடகங்கள் ஒரு பிரச்சனையல்ல, அது மக்களை மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், சவால் என்னவென்றால், இளம் பருவத்தினரின் மூளை இன்னும் வளர்ந்து வருகிறது. அவர்கள் சமூக ஊடகங்களை ஆரோக்கியமான வழிகளில் பயன்படுத்தாமல் இருக்கலாம். பல பதின்வயதினர் ஆன்லைன் கருத்துகள் அல்லது எத்தனை விருப்பங்களைப் பெறுகிறார்கள் என்பதன் அடிப்படையில் தங்கள் சுய மதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளனர். காணாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சமும் அவர்களுக்கு உண்டு. சமூக ஊடகங்களை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவது நேருக்கு நேர் தொடர்புகொள்வதை கடினமாக்கும். இதன் காரணமாக, சமூக ஊடகங்களுக்கான அணுகலை கட்டுப்படுத்துவது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கலாம்" என்று அவர் கூறினார்.




Original article:

Share:

சிறப்பு பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படைகளை (Anti-Terrorism Squads) உருவாக்குவதன் முக்கியத்துவம் - பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள் : 


1. இந்த மாத தொடக்கத்தில், ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா, ஒன்றிய அரசு விரைவில் தேசிய பயங்கரவாத எதிர்ப்பு கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தும் என்று கூறினார். இந்த திட்டம் இராஜதந்திர ரீதியில் இருக்கும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.


2. தேசிய புலனாய்வு அமைப்பு (National Investigation Agency (NIA)) ஏற்பாடு செய்த பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மாநாடு-2024 (Anti-Terror Conference(ATC))-ல், மாநில காவல்துறைத் தலைவர்கள் மற்றும் உயர் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் கூட்டத்தில் உள்துறை அமைச்சர் ஷா உரையாற்றினார். அவர் கூறியதாவது, “பயங்கரவாதம், பயங்கரவாதிகள் மற்றும் அவர்களின் வலைதளங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான முன்முயற்சி அணுகுமுறையில் அடுத்த கட்டத்தை எடுத்து வருகிறோம். 


புதிய தேசிய பயங்கரவாத எதிர்ப்பு கொள்கை மற்றும் உத்தியை விரைவில் அறிமுகப்படுத்துவோம். அதில், நீங்கள் அனைவரும் முக்கிய பங்கு வகிப்பீர்கள். ஒரு மாதிரியான பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படை மற்றும் மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கான ஒரு மாதிரி சிறப்புப் பணிப் படைக்கான பார்வையை அரசாங்கம் உருவாக்கியுள்ளது. இவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான பொதுவான கட்டமைப்பாகவும், தளமாகவும் செயல்படும்.


3. ஒவ்வொரு மாநிலம் மற்றும் யூனியன் பிரதேசத்தில் (UT) பயங்கரவாத எதிர்ப்பு பிரிவுகளின் கட்டமைப்புகள், பணி விநியோகம், நோக்குநிலை, படிநிலை மற்றும் அமைப்பு குறித்து பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மாநாட்டில் (ATC) விவாதிக்கப்பட்டது. உள்துறை அமைச்சகம் (MHA) அனைத்து மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கான தேசிய பயங்கரவாத எதிர்ப்பு கொள்கை மற்றும் உத்தியைத் தயாரித்து வருகிறது. பயங்கரவாதத் தடுப்புப் பிரிவுகள் காவல்துறைத் தலைவர் (Inspector General (IG)) அல்லது மூத்த அதிகாரி தலைமையில் இருக்க வேண்டும் என்ற உண்மையை அவர்கள் பரிசீலித்து வருகின்றனர். இந்தப் பிரிவுகளில் குறைந்தபட்சம் இரண்டு துணை காவல்துறைத் தலைவர் (Deputy Inspector General (DIG)) நிலை அதிகாரிகள் மற்றும் குறைந்தது நான்கு காவல் கண்காணிப்பாளர் (Superintendent of Police (SP)) தரவரிசையின் அடிப்படையில் அதிகாரிகள் இருக்க வேண்டும்.


சிறப்பு பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படைகளின் தகவல் பற்றி :  


சிறப்பு பயங்கரவாத பிரிவுகளின் தற்போதைய நிலையைப் பகிர்ந்து கொண்ட பாதுகாப்பு அமைப்பின் ஒரு வட்டாரம், 18 மாநிலங்கள் / யூனியன் பிரதேசங்கள் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படை (Anti-Terrorism Squad (ATS)), சிறப்பு அதிரடிப்படை (Special Task Force (STF)), பயங்கரவாத எதிர்ப்பு பிரிவுகள் (counter-terrorism units) போன்ற அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. 13 மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களில் பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படை, சிறப்பு அதிரடிப்படை மற்றும் பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் பிரிவுகள் காவல் நிலையங்களாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. 


இந்த பிரிவுகளின் அனுமதிக்கப்பட்ட பலம் 80 முதல் 650 பணியாளர்கள் வரை இருக்கும். ஆறு மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள் அவற்றின் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு விசாரணைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளுக்கு நிலையான செயல்பாட்டு நடைமுறைகளை (standard operating procedures (SOP)) கொண்டுள்ளன. பயங்கரவாதம் தொடர்பான வழக்குகளுக்கு ஆறு மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள் மட்டுமே நீதிமன்றங்களை அமைத்துள்ளன.




Original article:

Share:

எய்ட்ஸ் நோயை 2030க்குள் முடிவுக்கு கொண்டுவருவதற்கான உலகளாவிய இலக்கில் இந்தியா ஏன் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது?

 இந்தியாவின் எச்.ஐ.வி கையாளுதலில் சமூகத்தின் பங்கு முக்கியமானதாக உள்ளது. அரசாங்கத்திற்கும், சமூகத்திற்கும் இடையிலான கூட்டாண்மை அணுகுமுறை சிறந்த செயல்பாட்டில் ஒன்றாகும். இந்த அணுகுமுறை பரந்த சுகாதார அமைப்புக்கு பயன்படுத்தப்படலாம்.


கடந்த 15 ஆண்டுகளில் எச்ஐவி பாதிப்பைக் குறைப்பதில் உலகம் பெரும் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. 2023-ம் ஆண்டில், 30.7 மில்லியன் எச்ஐவி நோயாளிகள் சிகிச்சை பெற்று வந்தனர். இது எச்.ஐ.வி.யால் பாதிக்கப்பட்ட மொத்த மக்களில் 77% ஆகும். 2010-ம் ஆண்டில், 7.7 மில்லியன் மக்கள் மட்டுமே சிகிச்சைப் பெற்று வந்தனர். இதன் விளைவாக, இந்த நேரத்தில் எய்ட்ஸ் தொடர்பான இறப்புகள் 51% குறைந்துள்ளன. 


2010-ம் ஆண்டிலிருந்து எய்ட்ஸ் தொடர்பான இறப்புகளை 79% ஆக குறைப்பதில் இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. இந்த வெற்றியானது அரசு மற்றும் சமூகங்களுக்கு இடையே உள்ள வலுவான கூட்டாண்மையின் காரணமாகும். இலவச சிகிச்சையை விரிவுபடுத்தவும், தேசிய எய்ட்ஸ் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பின் (National AIDS Control Organization (NACO)) கீழ் சோதனை மற்றும் சிகிச்சை திட்டத்தை செயல்படுத்தவும் அவர்கள் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளனர்.


புதிய எச்.ஐ.வி தொற்றுகளும் 2010 முதல் 2023-ம் ஆண்டு வரை 44% ஆக குறைந்துள்ளன. இருப்பினும், எச்.ஐ.வி.யைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகள் தீவிரப்படுத்தப்பட வேண்டும். மேலும், 2030-ம் ஆண்டுக்குள் எய்ட்ஸ் நோயை பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாக முடிவுக்கு கொண்டு வருவதற்கான நிலையான வளர்ச்சி இலக்கை எட்ட இந்தியாவிற்கு இது அவசியம்.


பலவிதமான பயனுள்ள சிகிச்சை மற்றும் தடுப்பு கருவிகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், 2030-ம் ஆண்டளவில் உலகளாவிய சுகாதார அச்சுறுத்தலாக எய்ட்ஸை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான பாதையில் உலகம் இன்னும் இல்லை. இது, குறைந்தது 28 நாடுகளில், புதிய எச்.ஐ.வி நோய்த்தொற்றுகள் அதிகரித்து வருகின்றன. 


இதுவரை அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தை எப்படி பாதுகாக்க முடியும்? 2030-ம் ஆண்டுக்கான முக்கியமான இலக்கை அடைய நாம் எவ்வாறு முன்னேறலாம்?


டிசம்பர் 1-ம் தேதி உலக எய்ட்ஸ் தினத்திற்கு (World AIDS Day) முன்னதாக வெளியிடப்படவுள்ள 'மனிதஉரிமை பாதையை தேர்ந்தெடுங்கள்' என்ற புதிய UNAIDS அறிக்கையானது, மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது வலுவான மற்றும் நிலையான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கு முக்கியமானது என்பதைக் காட்டுகிறது.


எச்.ஐ.வியுடன் வாழும் மற்றும் ஆபத்தில் உள்ள அனைத்து மக்களின் மனித உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட்டால், எய்ட்ஸ் ஒரு பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாக உலகம் முடிவுக்கு வர முடியும். பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது எய்ட்ஸ் தொற்றுநோயை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில் முக்கியமானது.


பாலின அடிப்படையிலான வன்முறையானது எச்.ஐ.விக்கான அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது. கல்வி மற்றும் தகவல்களை மறுப்பது மக்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்துகிறது. பெண் கல்வியில் முதலீடு செய்வதும், விரிவான பாலியல் கல்வியை வழங்குவதும் அவசரத் தேவையாக உள்ளது. இது எச்.ஐ.வி தடுப்புக்கான முக்கிய பகுதியாகும்.


சுகாதார சேவையை அணுகுவதற்கான தடைகள் அகற்றப்பட வேண்டும். உதாரணமாக, பாதிக்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் பெற்றோரின் அனுமதியின்றி இளைஞர்கள் எச்ஐவி பரிசோதனை செய்வதைத் தடுக்கும் சட்டங்கள் உள்ளன. இது இளைஞர்களை பயமுறுத்துகிறது மற்றும் அவர்களில் பலர் தங்கள் எச்.ஐ.வி நிலையை அறியாமல் இருக்கச் செய்கிறது.


கடந்த ஆண்டு இந்தியாவில் 68,000 புதிய எச்.ஐ.வி நோய்த்தொற்றுகள் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதாவது, ஒவ்வொரு நாளும் சுமார் 186 பேர் புதிதாக பாதிக்கப்படுகின்றனர். உலகளாவிய எய்ட்ஸ் உத்தியானது 80 சதவீத தடுப்பு சேவைகளை சமூகம் தலைமையிலான அமைப்புகளால் வழங்க வேண்டும். அவை ஆபத்தில் உள்ள முக்கிய மக்களைச் சென்றடைய வழிவகுத்துள்ளன. இந்த நிறுவனங்களுக்கு வழிநடத்த சரியான இடம் மற்றும் நிலையான வளங்கள் தேவை. 


பல நாடுகளில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள், திருநங்கைகள், பாலியல் தொழிலாளர்கள் மற்றும் போதைப்பொருள் பயன்படுத்துபவர்கள் போன்ற மக்கள் குழுக்களை குற்றவாளிகளாக்குவதும் ஓரங்கட்டுவதும் எய்ட்ஸை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சிகளைத் தடுக்கிறது. அதிகரித்து வரும் களங்கம் மற்றும் பாகுபாடு, எச்.ஐ.வி சிகிச்சை மற்றும் தடுப்பு சேவைகளில் இருந்து மக்களைத் தள்ளுகிறது.


ஒவ்வொருவரின் ஆரோக்கியத்தையும் பாதுகாக்க ஒவ்வொருவரின் உரிமைகளையும் நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். இது, நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. 


உலகெங்கிலும், பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்கள் குழுக்களுக்கு பொது சுகாதார சேவைகளை (public health services) வழங்குவதைத் தடுக்கும் பல பிரிவினைச் சட்டங்களை அகற்றப்பட்டுள்ளன. மூன்றில் இரண்டு பங்கு நாடுகள் இப்போது LGBTQ மக்களை குற்றவாளிகளாக கருதவில்லை. எச்.ஐ.வி வெளிப்பாடு, வெளிப்படுத்தாமை அல்லது பரவுதல் ஆகியவற்றை குற்றமாக்கும் எதிர்மறை சட்டங்களை அகற்றுவதை நோக்கிய தெளிவான போக்கு உள்ளது. 


விதிவிலக்கான சமூகத் தலைமைத்துவத்தின் நீண்ட வரலாற்றை இந்தியா கொண்டுள்ளது. தற்போதைய உலகளாவிய எய்ட்ஸ் உத்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி எச்.ஐ.வி ஆனது சமூக ஈடுபாட்டிற்கான 30-80-60 இலக்குகளை அடைய இந்திய அரசு உறுதிபூண்டுள்ளது. 


அதாவது, சமூக இலக்குகளை அடைய 30% சோதனை மற்றும் சிகிச்சை சேவைகள், 80% தடுப்பு சேவைகள் மற்றும் 60% திட்டங்களை சமூகங்கள் வழங்க வேண்டும். அவர்களைப் பாதிக்கும் அனைத்துத் திட்டங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களை உருவாக்குதல், வரவு செலவுத் திட்டம், செயல்படுத்தல், கண்காணித்தல் மற்றும் மதிப்பீடு செய்தல் ஆகியவற்றில் அவர்கள் ஈடுபட வேண்டும்.


இந்தியாவின் எச்.ஐ.வி ஆனது சமூகத்தின் பங்கு முக்கியமானதாக உள்ளது. அரசாங்கத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான கூட்டாண்மை அணுகுமுறை எச்.ஐ.வி-ன் சிறந்த செயல்முறைகளின் ஒன்றாகும். இது சுகாதார அமைப்பு முழுவதும் பயன்படுத்தப்படலாம். 


எச்.ஐ.வி.க்கு தீர்வுகாண இந்தியா வலுவான அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. 2030-ம் ஆண்டுக்குள் எய்ட்ஸ் நோயை பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாக ஒழிப்பது நாட்டில் சாத்தியமாகும். அடுத்த மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் மிக முக்கியமானவை. எச்.ஐ.வி தடுப்பு முயற்சிகளை விரைவுபடுத்துவது முக்கியம். எய்ட்ஸ் நோயை பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாக இந்தியா நிறுத்தினால், உலகமும் முடியும்.

 

UNAIDS-ன் புதிய அறிக்கை ஒரு தெளிவான பாதையை வழங்குகிறது. எய்ட்ஸை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, மனித உரிமைகள் பாதையில் செல்லுங்கள். 


கட்டுரையாளர் யு.என்.எய்ட்ஸ் அமைப்பின் இந்திய இயக்குநர் ஆவார்.




Original article:

Share:

கருத்தடைக்கான பொறுப்பை இந்தியர்கள் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் - சமிரா ரிஸ்வி, தனுஜா என்., எம். சிவகாமி

 பாலின சமத்துவம் மற்றும் உரிமைகள் பற்றிய அதிக விழிப்புணர்வுடன், ஆண் கருத்தடை (male sterilisation) விதிமுறையை நெறிமுறையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க முடியும். 


1952-ம் ஆண்டில், குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுக்கான ஒரு தேசிய திட்டத்தை இந்தியா முன்னோடியாக தொடங்கியது. இந்த திட்டமானது தாய் மற்றும் குழந்தைகளின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துவதில் இருந்து மக்கள் தொகையை உறுதிப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துவது வரை முற்றிலும் மாற்றத்தை மேற்கொண்டது. இந்தத் திட்டத்தின் தீவிரத்தின்போது, நிரந்தரக் கருத்தடை முறைகளும் (permanent methods of contraception) அதிகரித்தன. 


1966 மற்றும் 1970ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில், இந்தியாவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அனைத்து கருத்தடை செயல்முறைகளில் சுமார் 80.5% வாஸெக்டோமிகள் (vasectomies) செய்யப்பட்டன. இது, கொள்கைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த சதவீதம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. இந்த மாற்றங்கள், மற்ற காரணிகளுடன் சேர்ந்து, வாஸெக்டோமிகளில் கவனம் செலுத்துவதைக் குறைத்தது. 


தேசிய குடும்ப சுகாதார ஆய்வின் (National Family Health Survey (NFHS)) தரவு கடந்த முப்பதாண்டுகளில் ஆண் கருத்தடையில் ஒரு நிலையான சரிவைக் காட்டுகிறது. இந்த போக்கு அனைத்து மாநிலங்களிலும் காணப்படுகிறது. உண்மையில், வாஸெக்டமிகளின் சதவீதம் NFHS-4 (2015-16) மற்றும் NFHS-5 இல் சுமார் 0.3% ஆக மாறாமல் இருந்தது. 


பாலினம் மற்றும் ஏற்றத்தாழ்வு 


இந்த போக்கு தேசிய சுகாதார கொள்கை 2017-ம் ஆண்டின் பிரிவு 4.8 க்கு எதிராக செல்கிறது. இது, ஆண் கருத்தடை அறுவை சிகிச்சைகளின் பகுதியை குறைந்தது 30% ஆக அதிகரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இன்றும், இந்தியா இந்த இலக்கை அடைய வெகு தொலைவில் உள்ளது. அதிகாரப்பூர்வ தரவுகளும் பெண் மற்றும் ஆண் கருத்தடை விகிதங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய ஏற்றத்தாழ்வைக் காட்டுகின்றன. இவற்றின் முறையே ஆண் கருத்தடை 37.9% மற்றும் பெண் கருத்தடை 0.3% மட்டுமே. 


இத்தகைய பெரிய வேறுபாடுகள் கருத்தடை அறுவை சிகிச்சையின் அனைத்து சுமைகளையும் பெண்கள் தொடர்ந்து சுமக்கிறார்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு இந்தியா நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு 5 ஐ - 'பாலின சமத்துவம் மற்றும் 2030-ம் ஆண்டுக்குள் அனைத்து பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளின் அதிகாரம்' அளிப்பதில் இந்தியாவுக்கு ஒரு சவாலாக உள்ளது. 


இந்த இடைவெளியைக் குறைக்கும் ஒரு முயற்சியாக, நவம்பர் மூன்றாவது வெள்ளிக்கிழமை (இந்த ஆண்டு நவம்பர் 15 அன்று) உலகம் வாசக்டமி தினத்தை அனுசரிக்கிறது. 2017 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா ஒரு 'வாஸெக்டமி பதினைந்து' (vasectomy fortnight) நாட்களையும் அனுசரித்தது. 


விழிப்புணர்வை அதிகரிப்பதன் மூலமும், ஆண்களிடையே தேவையை உருவாக்குவதன் மூலமும், தவறான கருத்துக்களை நீக்குவதன் மூலமும் இந்த நடைமுறைக்கு புத்துயிர் அளிப்பதையே முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதன் முடிவில், ஏற்கனவே கருத்தடைகளைத் தேடும் நபர்களுக்கும், பாதுகாப்பான விருப்பங்களைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கும் வாஸெக்டமிகளை மிகவும் சாதகமாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதே குறிக்கோள் ஆகும். 


ஆனால், இந்த ஒருங்கிணைந்த முயற்சிகளுக்கு, இதற்கான கொள்கைகள் இன்னும் களத்தில் பல சிக்கல்களை புறக்கணிக்கின்றன. அவை, பயனற்றவையாக உள்ளன. இதில், ஆண் மற்றும் பெண் கருத்தடை விகிதங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளி மாறாமல் இருக்க அனுமதிக்கிறது.


கள யதார்த்தம், தீர்வுகள் 


உதாரணமாக, இந்தக் கட்டுரையை எழுதிய மூன்று பேரில் இருவர், மகாராஷ்டிராவின் சத்ரபதி சம்பாஜி நகரில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் மார்ச் 2024-ம் ஆண்டில் ஒரு கணக்கெடுப்பை நடத்தினர். இது களப் பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாக செய்யப்பட்டது. கருத்தடை செய்வது தங்கள் பொறுப்பு என்று கிராமத்தில் உள்ள பெண்கள் தெரிவித்தனர். வாஸெக்டமி செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆண்கள் நினைப்பதில்லை என்றும் அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இந்த பொறுப்பில் ஆண்களுக்கு "சுமை" இருக்கக்கூடாது என்று பல பெண்கள் நம்பினர். 


ஆண்கள் ஏற்கனவே வாழ்க்கையை சம்பாதிக்க கடினமாக உழைத்ததால் அவர்கள் இவ்வாறு உணர்ந்தனர். கூடுதலாக, வாஸெக்டமிக்கு உட்படுத்தப்படுவதால் ஆண்கள் ஒரு நாள் ஊதியத்தை இழக்க நேரிடும். மேலும், அவர்களின் நிதி சிக்கல்கள் அதிகரிக்கும் என்று அவர்கள் கவலைப்பட்டனர்.


ஊதிய இழப்பை ஈடுகட்ட வாசக்டமி செய்து கொள்பவர்களுக்கு இந்திய அரசு ரொக்க ஊக்கத்தொகை வழங்குவது குறித்தும் இந்தப் பெண்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. உண்மையில், இந்தியாவில் பல ஆய்வுகள் வாஸெக்டமி ஏற்பது குறைவாக இருப்பதைக் காட்டுகின்றன. கல்வியறிவின்மை, ஆண் ஈகோக்கள், ஆண்மையின் மீதான அதன் தாக்கம் பற்றிய தவறான எண்ணங்கள் மற்றும் குடும்ப எதிர்ப்பு போன்ற காரணிகள் இதற்கு பங்களிக்கின்றன. பல ஆண்கள் தங்கள் பெண் துணைகளின் வாழ்க்கையில் இனப்பெருக்க ஆண்டுகளை பாதுகாப்பாக கடந்து செல்வதை உறுதி செய்வதில் தங்கள் பங்கை அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்


திறமையான வழங்குநர்கள் கிடைக்காதது குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் நிலைமையை மோசமாக்கியுள்ளது. இதற்கான, விஷயங்களை மோசமாக்கும் வகையில், பயிற்சி பெற்ற பல சமூக சுகாதார ஊழியர்களுக்கு ஸ்கால்பெல் இல்லாத வாசெக்டோமிகள் (no-scalpel vasectomies) பற்றி அதிகம் தெரியாது. 


பாலின சமத்துவம் மற்றும் உரிமைகள் பற்றிய விழிப்புணர்வைக் கருத்தில் கொண்டு, ஆண் கருத்தடை சாதாரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க முடியும். இது சரியான மற்றும் சரியான நேரத்தில் மாற்றங்கள் மூலம் நிகழலாம்.


முதல் கட்டமாக, பள்ளிகளில் வளரிளம் பருவத்திலேயே விழிப்புணர்வு தொடங்க வேண்டும். அங்கு விழிப்புணர்வு திட்டங்கள் மற்றும் கண்காணிக்கப்பட்ட சக குழு விவாதங்கள் கருத்தடை அறுவை சிகிச்சையை ஒரு பகிரப்பட்ட பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கான அடித்தளத்தை அமைக்க முடியும். நீடித்த சமூக மற்றும் நடத்தை மாற்ற தகவல்தொடர்பு முயற்சிகள் வாஸெக்டோமிகளைச் சுற்றியுள்ள கட்டுக்கதைகளை அகற்றுவதற்கும், அதைச் சுற்றியுள்ள களங்கத்தை அகற்றுவதற்கும் கருவியாக இருக்கும். டியூபெக்டோமியுடன் (tubectomy) ஒப்பிடும்போது வாஸெக்டமி ஒரு பாதுகாப்பான மற்றும் எளிமையான செயல்முறையாகும். இது ஃபலோபியன் குழாய்கள் சம்பந்தப்பட்ட பெண்களுக்கு இதன் தொடர்புடைய அறுவை சிகிச்சை முறையாகும். 


இரண்டாவதாக, இந்த தகவல், கல்வி மற்றும் தொடர்புடைய நடவடிக்கைகளுடன் ஆண் பங்கேற்பை மேம்படுத்தும் நோக்கத்துடன் வாசக்டமிகளுக்கு அதிக நிபந்தனையுடன் கூடிய ஊக்கத்தொகை வழங்கப்பட வேண்டும். 


2019-ம் ஆண்டில் மகாராஷ்டிராவில் நடந்த ஒரு ஆய்வில், கிராமப்புற பழங்குடிப் பகுதிகளில் அதிகமான ஆண்கள் நிபந்தனையுடன் கூடிய ஊக்கத்தொகை வழங்கப்பட்ட பின்னர் வாசக்டமிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 2022ஆம் ஆண்டில், மத்தியப் பிரதேசம் இந்த ஊக்கத்தொகையை 50% அதிகரித்துள்ளது. இந்தச் சூழலில் இது ஒரு சாதகமான நடவடிக்கையாக இருந்தது.


ஒரு சர்வதேச ஒப்பீடு 


மூன்றாவதாக, வாஸெக்டமி அறுவை சிகிச்சையை அதிகரித்துள்ள மற்ற நாடுகளிடமிருந்து இந்தியா கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உலகளவில் தென் கொரியாவில் வாஸெக்டமி விகிதம் அதிகமாக உள்ளது. முற்போக்கான சமூக விதிமுறைகள் மற்றும் அதிக பாலின சமத்துவம் காரணமாக தென் கொரியாவில் ஆண்கள் கருத்தடை பொறுப்புகளை ஏற்கும் வாய்ப்பு அதிகம். பூட்டானும் வாஸெக்டோமியை மிகவும் பொதுவானதாக ஆக்கியுள்ளது. 


இந்த நடைமுறையை சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்வது, நல்ல தரமான சேவைகளை வழங்குவது மற்றும் அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படும் வாஸெக்டமி முகாம்களை ஏற்பாடு செய்வதன் மூலம் நாடு இதை அடைந்தது. பிரேசிலில், தீவிரமான ஊடகங்களில் விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் மூலம் வாஸெக்டமி அதிகரிப்பு அதிகரித்தது. பிரேசிலில் பரவல் விகிதம் 1980-ம் ஆண்டுகளில் 0.8% ஆக இருந்து கடந்த பத்தாண்டுகளில் 5% ஆக உயர்ந்துள்ளது.


வாஸெக்டோமிகள் பற்றிய பொது விழிப்புணர்வு இரு கூட்டணியாளர்களும் தகவலறிந்த குடும்பக் கட்டுப்பாடு முடிவுகளை எடுக்க உதவுகிறது. அதே நேரத்தில், கொள்கை இலக்குகளை பொருத்துவதற்கு அரசாங்கம் தேசிய சுகாதார அமைப்பை (national health system) மேம்படுத்த வேண்டும். செயல்முறையைச் செய்வதற்கு அதிக சுகாதார நிபுணர்களுக்கு பயிற்சி அளிப்பதில் முதலீடு செய்வதும் இதில் அடங்கும். ஸ்கால்பெல் அல்லாத வாஸெக்டோமிகளின் பயன்பாட்டை அதிகரிக்க தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களையும் அரசாங்கம் ஊக்குவிக்க வேண்டும்.


இதன் விளைவாக வரும் கொள்கை நல்ல நோக்கங்களைவிட அதிகமாக இருக்க வேண்டும். அதன் இலக்குகளை அடைவதற்கான தெளிவான வழிமுறைகளையும் உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். இப்போது தேவைப்படுவது திட்டமிடல் மட்டுமல்ல, தேவை மற்றும் சேவை இரண்டிலும் கவனம் செலுத்துவதுதான்.


சமிரா ரிஸ்வி, மும்பையில் உள்ள டாடா இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சோஷியல் சயின்சஸில் (TISS) பொது சுகாதார மாணவி. தனுஜா என். மும்பையில் உள்ள டாடா இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சோஷியல் சயின்சஸில் (TISS) பொது சுகாதார மாணவி. எம்.சிவகாமி டாடா இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சோஷியல் சயின்சஸில் (டிஐஎஸ்எஸ்) பேராசிரியராக உள்ளார்.




Original article:

Share:

இந்தியாவின் 'ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா' திட்டம் பற்றி

 ஆய்வுக் கட்டுரைகளை அணுகுவதற்கான செலவைக் குறைப்பது பல முக்கியமான பிரச்சினைகளில் ஒன்றாகும்.


மையப்படுத்தல் பொதுவாக விரும்பத்தகாததாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்தியாவின் “ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா” (One Nation, One Subscription (ONOS)) திட்டத்தின் கீழ் ஆராய்ச்சிக்கான பொது அணுகலை மேம்படுத்த இது உதவிகரமாக இருந்தது. ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா திட்டம் முதன்முதலில் 2020-ல் முன்மொழியப்பட்டது. இது இந்தியாவின் தேசிய அறிவியல், தொழில்நுட்பம் மற்றும் புதுமைக் கொள்கையின் ஐந்தாவது வரைவில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்த திட்டம் ஒரு முக்கிய பிரச்சனைக்கு தீர்வு காணும் நோக்கம் கொண்டது. ஆராய்ச்சி இதழ்கள் தங்கள் ஆவணங்களை பெறுவதற்கு அதிக கட்டணம் வசூலிக்கின்றன. இந்தக் கட்டணங்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் பொது மக்களுக்கு ஆராய்ச்சி வெளியீடுகளை பெறுவதை கடினமாக்குகிறது. ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள் பத்திரிகைகளுக்கு சந்தா செலுத்துகின்றன. அறிஞர்கள் தங்கள் நூலகங்கள் மூலம் ஆவணங்களை பெற அனுமதிக்கிறது.



காலப்போக்கில், இந்த இதழ்களுக்கான சந்தா கட்டணம் கணிசமாக அதிகரித்தது. இதைச் சமாளிக்க, நூலகர்கள் கூட்டமைப்பை உருவாக்கி, சிறந்த ஒப்பந்தங்களைச் செய்து, தங்கள் பேரம் பேசும் சக்தியை அதிகரிக்க உதவியது. ஒன்றிய அமைச்சரவை நவம்பர் 25 அன்று “ஒரே நாடு, ஒரு சந்தா” திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இது நூலகர் குழுக்களை ஒன்றிய அரசாங்கத்துடன் மாற்றியமைத்து பத்திரிகைகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறது. ஆய்வுக் கட்டுரைகளை ஒரே கட்டணத்தில் வழங்குவதற்கும் இதழ்கள் தேவை. ஒரே நாடு, ஒரு சந்தா திட்டத்தின் விளைவாக விலையுயர்ந்த பத்திரிக்கைகள் இப்போது நிதி குறைவாக உள்ள அரசு நிறுவனங்களில் கிடைக்கும். இதன் மூலம் இந்தியா முழுவதும் உள்ள அறிஞர்களுக்கு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் அதிகமாகக் கிடைக்கும்.

 

இருப்பினும், “ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா” (One Nation, One Subscription (ONOS)) பொது நிதியளிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். அறிவார்ந்த வெளியீட்டின் மீதான வணிக வெளியீட்டாளர்களின் கட்டுப்பாட்டை இது முடிவுக்குக் கொண்டு வரவில்லை. பல பத்திரிகைகள் பொது நிதியுதவி பெறும் ஆராய்ச்சியை நம்பியுள்ளன. ஆனால், இன்னும் தங்கள் ஆவணங்களை அணுகுவதற்கு மக்களிடம் கட்டணம் வசூலிக்கின்றன. ‘ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா திட்டம்’ சில செலவுகளைக் குறைக்கலாம் என்றாலும், 30 முக்கிய வெளியீட்டாளர்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகளில் ₹6,000 கோடி செலவளிக்கும் அரசாங்கத்தின் திட்டம், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் சதவீதமாக ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுச் செலவுகள் சமமாக உள்ளது என்ற உண்மையைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். 


‘green’ அல்லது ‘diamond’ திறந்த அணுகல் (Open Access) மாதிரிகளைப் பயன்படுத்துவதை அரசாங்கம் ஊக்குவித்திருக்கலாம். இந்த மாதிரிகள் இயல்பாகவே ஆராய்ச்சிக்கான பொது அணுகலை உறுதி செய்கின்றன. இந்திய அறிஞர்களின் தேவைகளை நன்கு புரிந்துகொண்டு அவர்களின் ஆராய்ச்சியை மேலும் கண்டறிய உதவும் உள்ளூர் இதழ்களை அரசாங்கம் ஆதரித்திருக்கலாம். அதற்குப் பதிலாக, வெளிநாட்டுப் பதிப்பாளர்களுக்கு பெரும் தொகையை அனுப்ப அரசாங்கம் முடிவு செய்தது. வளரும் நாடுகளில் ஆராய்ச்சி எவ்வாறு அணுகப்படுகிறது என்பதைப் பாதிக்கும் இந்தியாவின் திறனை இந்த முடிவு கருத்தில் கொள்ளவில்லை. ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா திட்டம் தொடர்பாக அரசாங்கத்திடம் போதிய வெளிப்படைத்தன்மை இல்லை. தவறான வழிகளை பணம் ஈட்டும் பத்திரிகைகளை அகற்ற அல்லது புதிய, மிகவும் பிரபலமான பத்திரிகைகளைச் சேர்க்க, பத்திரிகைகளின் பட்டியல் சரிபார்க்கப்படுமா என்பது குறித்து தெளிவான தகவலும் இல்லை. பல பத்திரிகைகள் ‘gold’ திறந்த அணுகல் மாதிரிக்கு மாறியுள்ளன. அனைவரும் இலவசமான ஆவணங்களை வெளியிடுவதற்கு பணம் செலுத்துகின்றனர் மற்றும் முன் அச்சிடப்பட்ட தாள்கள் மிகவும் பிரபலமாகி வருகின்றன. தற்போதைய, ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான அரசாங்கத்தின் காரணங்கள் பலவீனமாக உள்ளன. மேலும், அவர்களின் தேவைகள் குறித்து அரசு நிறுவனங்களுடன் கலந்தாலோசிக்கவில்லை. இதன் காரணமாக, ஒரே நாடு, ஒரே சந்தா திட்டத்தை  மிக விரைவாக கொண்டாடுவது, வெற்றி பெறும்முன் கொண்டாட்டத்தை தொடங்குவதை போன்றது.




Original article:

Share:

தேர்தல் நெருக்கத்தில் புதிய திட்டங்களை செயல்படுத்துவது 'வாக்காளர்களுக்கான லஞ்சமாக' கணக்கிடப்படுமா? -குணால் சங்கர்

 நவம்பர் 23ஆம் தேதி நடைபெற்ற மகாராஷ்டிர சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் பாரதிய ஜனதா தலைமையிலான மஹாயுதி கூட்டணி அமோக வெற்றி பெற்றது. முதலமைச்சரின் மஜ்ஹி லட்கி பஹின் யோஜனாவை செயல்படுத்தியதே அவர்களின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணமாக கருதப்படுகிறது. இந்த நேரடி பலன் பரிமாற்றத் திட்டம், தேர்தலுக்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பு, ஜூலை 2024-ல் மகாராஷ்டிர அரசால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 


சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மத்தியப் பிரதேசத்தைப் போலவே, ஆண்டுக்கு ரூ .2.5 லட்சத்திற்கும் குறைவான வருமானம் கொண்ட 21 முதல் 65 வயதுக்குட்பட்ட ஏழைப் பெண்களுக்கு மாதந்தோறும் ரூ.1,500 நிதி உதவி வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. இத்தகைய திட்டங்கள் வாக்காளர்களுக்கு லஞ்சம் கொடுப்பதற்கு சமம் என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். குணால் சங்கர் இது குறித்து விவாதிக்க ரீதிகா கேரா மற்றும் விகாஸ் ராவல் ஆகியோரிடம் கலந்துரையாடுகிறார்.  


விகாஸ் ராவல்: மக்களின் தேவைகளின் அடிப்படையில் சமூக நலத் திட்டங்களை செயல்படுத்துவது முக்கியம் என்று நான் நம்புகிறேன். இருப்பினும், இந்தத் திட்டங்கள், முறையான மதிப்பீடு மற்றும் ஒழுங்குமுறை இல்லாமல், தேர்தலுக்கு முன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால், அவை வலுவான சமூக நல அமைப்பை உருவாக்காமல், தேர்தல் கருவிகளாக மட்டுமே செயல்பட்டால் அது பல்வேறு வழிகளில் சிக்கலை ஏற்படுத்தும்.


ரீதிகா கேரா: சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, தென் மாநிலங்களில், அரசியல் கட்சிகள் கலப்பு தேர்தல் வாக்குறுதிகளை அளித்தன, ஊடகங்கள் இந்த வாக்குறுதிகளை இலவசங்கள் என்று அழைத்தன. இந்த வாக்குறுதிகளின் நவீன பதிப்பாகவே பணப் பரிமாற்றங்களை நான் பார்க்கிறேன். முந்தைய வாக்குறுதிகளை இலவசங்கள் என்று அழைப்பது போல், லஞ்சம் என்று முத்திரை குத்துவது தவறானது. சில பணப் பரிமாற்றங்களைப் பற்றி எனக்கு கவலைகள் உள்ளன. ஆனால், முதியோர் ஓய்வூதியம் (old age pensions) மற்றும் மகப்பேறு சலுகைகள் (maternity benefits) போன்றவற்றை நான் ஆதரிக்கிறேன். நீங்கள் சுட்டிக் காட்டுவது என்னவென்றால், இந்த வாக்குறுதிகள் நமது ஜனநாயகத்தில் ஒரு குறைபாட்டைக் காட்டுகின்றன. 


சாதாரண மக்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு தேர்தலின் போது மட்டுமே அரசியில் கட்சிகள் பதிலளிக்கின்றன. மேலும், வாக்குறுதிகள் பண பரிமாற்றம் போன்ற சிறிய, குறுகிய கால ஆதாயங்களாக குறைக்கப்படுவது துரதிர்ஷ்டவசமானது. பெரும்பாலும் குறிப்பிட்ட சில மக்கள், எதை வழங்கினாலும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆனால், விளிம்பு நிலையில் இருப்பவர்கள் மற்றும் அதிகாரவர்கத்தால் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்படுபவர்களுக்கு, அவர்கள் தங்களுக்கு கிடைத்ததை சரியாக எடுத்துக் கொள்வார்களா? இதுபோன்ற வாக்குறுதிகள் - கலப்பு தேர்தல் வாக்குறுதிகள் அல்லது பணப் பரிமாற்றம், உண்மையில் வாக்காளர் நடத்தையை எவ்வளவு பாதிக்கிறது? அதற்கான பதில் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், ஒரு வாக்காளராக, இதுபோன்ற திட்டங்கள் மூலம் எனக்கு வழங்கப்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்வதை எது தடுக்கும்? அதே சமயம், நாட்டிற்கு என்னவொரு அழுத்தமான பிரச்சினை என்பதை சுதந்திரமாகச் சிந்தித்து, யாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யுங்கள் ?

 

அப்படியானால், சிறந்த வாழ்வாதாரத்தை வழங்குவதற்கான அரசாங்கத்தின் முயற்சியின் தோல்வி மற்றும் அதற்கு பதிலாக ஒரு முறை பணப் பரிமாற்றத் திட்டங்களுடன் (direct benefit transfer (DBT)) மாற்றப்பட்டதா? 


ரீதிகா கேரா: கேள்வி என்னவென்றால், இந்த பணப் பரிமாற்றங்கள் சுகாதாரம் மற்றும் கல்விக்கான செலவினங்களை மாற்றுமா? பணப் பரிமாற்றங்களைப் பெறும் பெண்களின் கண்ணோட்டத்தில், அவர்கள் பெரும்பாலும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாக இருப்பதால், அவர்கள் அதை வரவேற்றுள்ளனர். ஏனென்றால், அவர்கள் பெரும்பாலும் சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கியவர்களாக உள்ளனர். ஆனால், பணப் பரிமாற்றங்கள் எதிலிருந்து வழங்கப்படுகின்றன? நிதி ரீதியாக, இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. பெண்களுக்கு பணப் பரிமாற்றம் செய்வதற்கான நோக்கங்களைப் பார்த்தேன். அவர்கள் எதை அடைய முயற்சிக்கிறார்கள்? மூன்று முக்கிய நோக்கங்கள் உள்ளன: 1. பெண்களுக்கு பொருளாதார சுதந்திரம்; 2. அவர்களின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துதல்; 3.அவர்களின் ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துதல் என்று கூறுகிறார்கள். 


குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில், பணப் பரிமாற்றம் என்பது வீட்டு வேலைக்குச் சம்பளம் கொடுக்காத இழப்பீடாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இது கேள்விகளை எழுப்புகிறது. பொருளாதார சுதந்திரத்திற்கு, பெண்களுக்கு அதிக வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டாமா? ஒன்றிய அரசு மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MNREGA) சட்டத்திற்கான  நிதியை ஏன் குறைக்கிறது? தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தால் பெண்களுக்கு அதிக பணம் கொடுக்க முடியும். உதாரணமாக, தமிழ்நாட்டில், மாநிலத்தின் பணப் பரிமாற்றத் திட்டத்தின் மூலம் பெண்கள் ஆண்டுக்கு ₹12,000 பெறுகிறார்கள். பெண்கள் 100 நாட்கள் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தின் (MNREGA) மூலம் வேலைப் பெற்றால், அவர்கள் ஆண்டுக்கு ₹29,000 சம்பாதிப்பார்கள். பணப் பரிமாற்றத்தின் மூலம் அவர்கள் பெறுவதைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாகும். நான் செங்கல்பட்டில் ஒரு பெண்ணிடம் பேசினேன், அந்த பெண் பணப் பரிமாற்றத்தை விட வேலைவாய்ப்பை விரும்புவதாக தெரிவித்தார். 


ஆரோக்கியம் மற்றும் ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்தும் இரண்டாவது இலக்கை அங்கன்வாடிகளிலும் மதிய உணவுகளிலும் முட்டை வழங்குவதன் மூலம் சிறப்பாக இலக்கை அடைய முடியும். பல வட இந்திய மாநிலங்களில் குழந்தைகளுக்கு சத்தான உணவு கிடைப்பதில்லை.  மூன்றாவது நோக்கம், ஊதியமில்லாத வீட்டு வேலைக்கான இழப்பீடு: பெண்கள் வீட்டு வேலை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்றால், அதற்காக அவர்களுக்கு குறைவான பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறீர்களா? பாலின விதிமுறைகளை எவ்வாறு மாற்றுவது என்பது பற்றி சிந்திப்பது நல்லது அல்லவா? இந்த பண வாக்குறுதிகளின் பிரச்சினை அவை "லஞ்சம்" என்பதல்ல. அவர்கள் எதை அடைய வேண்டும் என்பதே அல்ல அவர்களின் நோக்கம் மட்டுமே. நலன்புரி அரசு பற்றிய நமது யோசனைக்கு அவை எவ்வாறு பொருந்துகின்றன?

 

  மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி இரண்டாவது முறையாக வெற்றிபெற உதவிய பெருமை பெற்றது. 100 நாள் வேலைத் திட்டமும் லஞ்சம் என்று நாம் கூற முடியுமா? அல்லது இது நலன் குறித்த சந்தர்ப்பவாத பார்வையாக பார்க்க  முடியுமா ?


விகாஸ் ராவல்: இந்த பணப் பரிமாற்றங்களை லஞ்சம் என்று சொல்வது சரியல்ல என்பதை நாங்கள் இருவரும் ஒப்புக்கொள்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள்  மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்துடன் ஒரு வலுவான அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளீர்கள். எனவே அதை எதிர்க்கும் அரசாங்கத்தால் கூட அதை தவிர்க்க முடியாது. அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து திட்டத்தை தொடர வேண்டும். உண்மையான பிரச்சினை என்னவென்றால், இந்தியாவில் சமூக நலச் செலவுகள் (social welfare spending) மிகக் குறைவு.


ரீதிகா கேரா: பணப் பரிமாற்றங்களை லஞ்சம் அல்லது இலவசங்கள் என்று அழைப்பதை ஊடகங்கள் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். பணப் பரிமாற்றம் பிரச்சனைகள் இல்லாமல் இருக்கிறது என்று அர்த்தம் இல்லை. ரொக்கப் பரிமாற்றம் மற்ற வகையான நலன்களுக்கான செலவைக் குறைக்கிறதா என்பதுதான் முக்கிய கவலை. எடுத்துக்காட்டாக, கர்நாடகாவின் இந்த ஆண்டுக்கான பணப் பரிமாற்றம் ₹28,000 கோடி ஆகும் என்று நிதிநிலை அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒன்றிய அரசின் நிதிநிலை அறிக்கையைவிட இரு மடங்காகும். நான் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, பணப் பரிமாற்றம் மற்ற நலத் திட்டங்களிலிருந்து பணத்தை எடுத்துச் செல்கிறதா என்பதுதான் எனக்கு முக்கியப் பிரச்சினை. 


நான் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, சில பணப் பரிமாற்றங்களைப் பற்றி எனக்கு கவலைகள் உள்ளன ஆனால், மற்றவற்றை ஆதரிக்கிறேன். தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் வாழ்க்கைச் சுழற்சி அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளது. கர்ப்பிணி மற்றும் பாலூட்டும் பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள், 6 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கான அங்கன்வாடிகள் மற்றும் பள்ளி மாணவர்களுக்கு மதிய உணவு ஆகியவை அடங்கும். பொது விநியோக முறையும் (Public Distribution System (PDS)) உள்ளது.


மகப்பேறு நன்மைகள் ஒரு பண பரிமாற்ற திட்டமாகும். பிரதான் மந்திரி மாத்ருபூமி தன யோஜனா (Pradhan Mantri Mathrubhumi Dhana Yojana) மூலம் பெண்கள் ₹6,000 பெறுகிறார்கள். இது நமது நலன்புரி அமைப்பில் உள்ள இடைவெளியை குறைக்க உதவுகிறது. 1961 முதல், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட துறையில் உள்ள பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் உள்ளன. ஆனால், பெரும்பாலான பெண்கள் அமைப்புசாரா துறையில் (unorganised sector) பணிபுரிகிறார்கள். மேலும், 2013 உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (Food Security Act) அறிமுகப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்னர் பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் வழங்கபடவில்லை. நான் இந்த பணப் பரிமாற்றத்தை ஆதரிக்கிறேன். ஏனென்றால், பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நேரத்தில் உதவுகிறது.


விகாஸ் ராவல்: 1980களில் இருந்து, நலன்புரி திட்டங்கள் சுயாதீன மதிப்பீட்டிற்கான அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. திட்டக் குழு (Planning Commission) ஒரு மதிப்பீட்டுப் பிரிவை கொண்டிருந்தது. தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு, திட்டங்களை மதிப்பிடுவதற்கு கணக்கெடுப்பு கேள்விகளை உள்ளடக்கியது. தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் (Comptroller and Auditor General (CAG)) பல்வேறு திட்டங்களின் செயல்திறன் தணிக்கைகளையும் நடத்தினர்.


 இருப்பினும், இந்த அமைப்புகள் இப்போது பலவீனமடைந்துள்ளன. அரசு திட்டங்களின் மதிப்பீடு குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது முக்கிய பிரச்சனையாக உள்ளது. குறிப்பாக. பண பரிமாற்றங்களில் பல்வேறு பிரச்சனைகள் உள்ளன. இந்த திட்டங்களில் சில முறைகேடுகள் நடைபெற்று இருக்கலாம் என்று ஆதாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. கடந்த காலத்தில், பொருட்கள், சேவைகள், வேலைவாய்ப்பு, சுகாதாரம் மற்றும் பள்ளிக்கல்வி வழங்கும் திட்டங்களில் சில குறைபாடுகள் இருந்தன.


ரீதிகா கேரா: எனக்கு சற்று மாறுபட்ட பார்வை உள்ளது. முந்தைய திட்டங்களில் ஊழல் மற்றும் இலக்கு ஆகியவை பெரிய பிரச்சினைகளாக இருந்தன. பொது விநியோக முறை (Public Distribution System (PDS)) மற்றும் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தில் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act (MNREGA))  ஊழல் ஒரு பிரச்சனையாக இருந்தது. மேலும், அது பணப் பரிமாற்றத்துடன் தொடர்கிறது. பணப் பரிமாற்றம் எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். பணப் பரிமாற்றங்களில், இடைத்தரகர்கள் தோன்றி, "நேரடி" பலன்கள் என்று அழைக்கப்படுபவை உண்மையில் நேரடியாக இல்லை. பல கிராமப்புறங்களில், முறையான வங்கி அமைப்பு இல்லாததால், மக்கள் தங்கள் பணத்தை எடுக்க வங்கி இடைத்தரகர்களை நம்பியிருக்க வேண்டியுள்ளது. 


இந்த நிருபர்கள் சிமெண்ட், செங்கல், கூலி என்று ஏமாற்றிய பழைய இடைத்தரகர்களைப் போன்றவர்கள். மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச்  சட்டத்தின் இலக்கை பொறுத்தவரை, குறைந்தபட்ச கூலி வேலை கிடைக்காத மக்களை அதிகளவு ஈர்த்தது. ஆனால், இந்தப் பணப் பரிமாற்றங்களில், சரியான நபர்கள் உதவியைப் பெறுவதை உறுதி செய்ய வலுவான அமைப்புகள் எதுவும் இல்லை.


ரீதிகா கெரா, இந்தியாவில் சமூகக் கொள்கை குறித்து பணிபுரியும் ஒரு வளர்ச்சி பொருளாதார நிபுணர் மற்றும் டெல்லி இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகத்தின் பொருளாதார பேராசிரியர். விகாஸ் ராவல், பேராசிரியர், பொருளாதார ஆய்வுகள் மற்றும் திட்டமிடல் மையம், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம்




Original article:


Share: