குஜராத்தில் மாணவர் போராட்டம் முதல் பீகாரில் புரட்சிக்கான அறைகூவல் வரை, 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியாவில் நடந்த அரசியல் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகள் 1975-ம் ஆண்டில் நெருக்கடி நிலைக்கு வழிவகுத்த சூழலை உருவாக்கின.
1974-ம் ஆண்டு குஜராத்தில் அனல் பறக்கும் கிளர்ச்சியுடன் தொடங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து சுதந்திர இந்தியாவில் இதற்கு முன் கண்டிராத அளவுக்கு தீங்கிழைக்கும் வகையில் மாநிலத் தேர்தல் நடந்தது. இந்த முறை பீகாரில் மற்றொரு தீவிரமான எழுச்சி நடைபெற்றது. இது கடுமையாக பிளவுபட்ட பொதுக் கருத்துக்கு வழிவகுத்தது. நவீன இந்தியாவின் அரசியல் வரலாற்றில், குறிப்பாக அதற்கு முன் என்ன நடந்தது, அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, 1974-ம் ஆண்டு மிகவும் "புரிந்து கொள்ளப்பட்ட" (understudied) ஒன்றாகும் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். உதாரணமாக, 1971-ம் ஆண்டு வங்காளதேச போர் நன்கு அறியப்பட்டதாகும். பின்பு, 1975-ம் ஆண்டு அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்டது. இது அதே வகையான ஆர்வத்தையோ அல்லது அவசரத்தையோ தூண்டவில்லை என்றாலும், 1974-ம் ஆண்டின் அரசியல் மற்றும் சமூக மேம்பாடுகள் அடுத்த ஆண்டு நடந்த நிகழ்வுகளுக்கு களம் அமைத்தன.
பணவீக்கம், ஊழல் மற்றும் களம் : 1974-க்கு முன்
1970-ம் ஆண்டு வியத்தகு நிகழ்வுகளுடன் தொடங்கியது. முதலாவதாக, வங்காளதேச விடுதலைப் போர், இந்தியா வெற்றியுடன் முடிவடைந்தது. ஏற்கனவே மிகவும் பிரபலமாக இருந்த இந்திரா காந்தி கிட்டத்தட்ட வெல்ல முடியாதவராக மாறிவிட்டார். "அவர் இப்போது ஒரு போர் நாயகியாக பார்க்கப்பட்டார். கிட்டத்தட்ட ஒரு தேவி போல" என்று ”Vajpayee: The Ascent of the Hindu Right (1924-77)” (2023) ஆசிரியர் அபிஷேக் சௌத்ரி குறிப்பிட்டார். முதன்முறையாக ஒரு போரில் வெற்றி பெற்றதன் உளவியல் தாக்கம் இந்தியாவிற்கு மிகப்பெரியது என்று அவர் விளக்குகிறார். இந்த வெற்றி இந்திரா காந்தியின் புகழைப் பலப்படுத்தியது மற்றும் அவரைக் கவிழ்க்க முயற்சிப்பதில் எதிர்க்கட்சிகள் ஏறக்குறைய சக்தியற்றவர்களாக ஆக்கியது.
காங்கிரஸ் தலைவரின் புகழ் பெருகியதைத் தொடர்ந்து விரைவில் நாட்டின் பொருளாதார நிலை குறித்த பரவலான அதிருப்தி ஏற்பட்டது. 1971-ம் ஆண்டில், பொருளாதார வல்லுநர்களான வி.எம் தண்டேகர் மற்றும் நீலகந்த ராத் ஆகியோர் ”இந்தியாவில் வறுமை- பரிமாணங்கள் மற்றும் போக்குகள்” (Poverty in India- Dimensions and Trends) என்ற ஒரு பெரிய ஆய்வை வெளியிட்டனர். 40% கிராமப்புற மக்களும், 50% நகர்ப்புற மக்களும் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்வதாக ஆய்வின் முடிவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள் உணவுக் கலோரிகளின் அடிப்படையில் கூட அவர்களின் உணவுகள் போதுமானதாக இல்லை.
”காந்திக்குப் பின் இந்தியா” 2017 (India After Gandhi) என்ற புத்தகத்தில், வரலாற்றாசிரியர் ராமச்சந்திர குஹா பல்வேறு பொருளாதார வல்லுநர்கள் பல்வேறு மதிப்பீடுகளை அளித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். சிலர் உண்மையில் ஏழைகளின் சதவீதம் தண்டேகர் மற்றும் ராத் வழங்கிய புள்ளிவிவரங்களை விட அதிகமாக இருப்பதாகவும், மற்றவர்கள் இது சற்று குறைவாக இருப்பதாகக் கூறினர். இதில் குஹா குறிப்பிடுவதாவது, "இந்தியாவில் எத்தனை ஏழைகள் உள்ளனர் என்பதை பொருளாதார வல்லுநர்கள் சரியாக விவாதித்தனர். ஆனால், மிகவும் பழமைவாதக் கணக்கின்படி 200 மில்லியனுக்கும் அதிகமானவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டனர்." நாட்டின் உணவு நிலைமையும் மோசமடைந்தது மற்றும் நியாய விலைக் கடைகளில் (fair-price shops) கையிருப்பும் இல்லை.
சமூக சீர்திருத்தத்தில், குறிப்பாக கல்வியில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையில் வளர்ச்சி மற்றும் பொறியியல் மற்றும் மருத்துவம் போன்ற தொழில்முறை படிப்புகளின் விரிவாக்கம் இருந்தபோதிலும், அடிப்படைக் கல்வி இன்னும் சிறந்ததாக இல்லை. குஹா குறிப்பிடுவது போல, "1947-ஆம் ஆண்டை விட 1972-ல் படிப்பறிவில்லாதவர்கள் அதிகமாக இருந்தனர்."
அக்டோபர் 1973-ம் ஆண்டில் நடந்த நான்காவது அரபு-இஸ்ரேல் போர் மேலும் பொருளாதார அழுத்தத்தை சேர்த்தது. அரபு பெட்ரோலியம் ஏற்றுமதி நாடுகளின் அமைப்பு (Organisation of Arab Petroleum Exporting Countries (OAPEC)) மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு எதிரான தண்டனையாக கச்சா எண்ணெய்க்கான விலையை இரட்டிப்பாக்கியது. இது இந்தியாவையும் பாதித்தது. இதன் விளைவாக, எரிபொருட்களின் விலையை இரட்டிப்பாக்க அரசாங்கம் அவசரச் சட்டம் இயற்றியது.
1971-ம் ஆண்டு தேர்தலில் இந்திரா காந்தியின் பெரிய வெற்றிக்குப் பிறகு, ஊழல் மற்றும் தேவையானவர்களுக்கு தனிச்சலுகை போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் வளர ஆரம்பித்தன. அவரது இளைய மகன் சஞ்சய் காந்தி, பொது வாழ்வில் அதிகம் காணப்பட்டார். பள்ளிப் படிப்பை முடித்த உடனேயே, குர்கானில் கார் திட்டத்தைத் (car project) தொடங்கினார். இந்த திட்டத்திற்கான முன்மொழிவு மிக விரைவாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. 1972-ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில், எதிர்க்கட்சிகள் சஞ்சயின் முயற்சியில் முறைகேடுகளைச் சுட்டிக் காட்டி, நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம் நடத்தக் கோரின. பாரதீய ஜனசங்கத்தைச் சேர்ந்த அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய், சஞ்சய் அவர்கள் நிலம், மூலப்பொருட்கள் மற்றும் தொலைபேசி இணைப்புகளை கூட மிகக் குறைந்த விலையில் பெற்றதாகக் கூறினார். அவர் மாருதி லிமிடெட் நிறுவனத்தை "ஊழல் அன்லிமிடெட்" (Corruption Unlimited) என்று அழைத்தார்.
இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை இந்திரா காந்தி நிராகரித்தார். இருப்பினும், உறவுமுறை பற்றிய பிற குற்றச்சாட்டுகளும் இருந்தன. 1971-ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்குப் பிறகு, இந்திரா காந்தி ராஜஸ்தான் மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் முதல்வர்களை நீக்கிவிட்டு, அவர்களுக்குப் பிடித்தமானவர்களை மாற்றினார். 1973-ஆம் ஆண்டு மார்ச்சில் மூன்று மூத்த நீதிபதிகளைத் தவிர்த்து புதிய உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாக நீதிபதி ஏ என் ரேயை அரசாங்கம் நியமித்தபோது நிலைமை இன்னும் மோசமாகியது. இந்த நடவடிக்கைக்கு எதிர்க்கட்சிகள் கடும் கண்டனம் தெரிவித்தன. விமர்சகர்களில் ஒருவரான, சர்வோதயா இயக்கத்தின் மூத்த தலைவரான ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் (ஜேபி என்று அறியப்படுகிறார்), இந்திரா காந்திக்கு கடிதம் எழுதினார். அக்கடிதத்தில், உச்ச நீதிமன்றத்தை "அன்றைய அரசின் முகவராக" மாற்றுவதற்காகத்தான் பதவி உயர்வு வழங்கப்படுகிறதா என அவர் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.
1972-ஆம் ஆண்டு குளிர்காலம் முழுவதும், 1973-ம் ஆண்டு முழுவதும், விலைவாசி உயர்வு, குறைந்த உணவு உற்பத்தி மற்றும் பரவலான ஊழல் ஆகியவற்றை எதிர்க்கட்சிகள் பல சுற்றுப் போராட்டங்களை நடத்தின. சவுத்ரி தனது புத்தகத்தில், 1973-ம் ஆண்டு "சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவின் மிக மோசமான ஆண்டு" என்று பரவலாக மதிப்பிடப்பட்டது என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இது மற்றொரு பொதுக் காட்சியுடன் முடிந்தது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த 25-வது ஆண்டை நினைவுகூரும் வகையில், அரசாங்கம் ஒரு டைம் கேப்சூலை (time capsule) பொறித்தது. இந்த காப்ஸ்யூல் செங்கோட்டையின் முன்புறத்தில் புதைக்கப்பட இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் காப்ஸ்யூலின் உள்ளடக்கம் காட்டப்பட வேண்டும் என்று கோரினர். அது அவர்களின் முன்னோடிகளின் வரலாற்று பங்களிப்புகளை புறக்கணித்திருக்கும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர். இதற்கு அரசு மறுக்கவே, வாஜ்பாயும், காங்கிரஸ் (ஓ) கட்சியைச் சேர்ந்த எஸ்.என்.மிஸ்ராவும் டிசம்பர் 23 அன்று காலை செங்கோட்டைக்கு வந்து கோடாரிகளுடன் வந்து பூமியைத் தோண்டத் தொடங்கினர். "அமைதியை சீர்குலைத்தல்" (breach of peace) என்ற அடிப்படையில் அவர்களுக்கு எதிராக கைது வாரண்டுடன் காவல்துறையினர் விரைவில் வந்ததால் அவர்கள் காப்ஸ்யூலை வெளிப்படுத்துவதில் தோல்வியுற்றனர்.
குஜராத்தில் பரவிய மாணவனின் 'பிரச்சாரம்' (andolan)
1974-ம் ஆண்டு குஜராத்தில் பிரச்சனைகள் தொடங்கின. அங்கு கடும் வறட்சியும், அடுத்தடுத்து இரண்டு பருவப் பயிர்கள் பொய்த்துப் போனதாலும் உணவு தானியங்கள், சமையல் எண்ணெய் ஆகியவற்றின் விலை 100 சதவிகிதத்திற்கும் மேலாக உயர்ந்தது. அதே நேரத்தில், அத்தியாவசிய பொருட்கள் சந்தையில் இருந்து குறையத் தொடங்கின. பொதுவாக மக்கள், குறிப்பாக மாணவர்கள், இந்த நெருக்கடிக்கு காங்கிரஸ் அரசுதான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டினர். ஹோட்டல் கட்டணங்கள் 40 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக உயர்ந்திருப்பதும் அவர்களது ஏமாற்றத்தை அதிகப்படுத்தியது.
ஜனவரி 1974-ம் ஆண்டில், அகமதாபாத்தில் உள்ள எல்.டி பொறியியல் கல்லூரி மாணவர்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். அவர்கள் கல்லூரி மற்றும் விடுதியில் உள்ள பொருட்களை அழிக்கத் தொடங்கினர். போலீசார் தடியடி நடத்தி கைது செய்தது மாணவர்களை மேலும் கோபப்படுத்தியது. நகரத்தில் உள்ள மற்ற கல்லூரிகள் மற்றும் பள்ளிகளுக்கும் போராட்டம் இன்னும் தீவிரமாக பரவியது. ஜனவரி 10-ம் தேதி அகமதாபாத் முழுவதும் ஊரடங்கு (bandh) நடத்தப்பட்டது. எதிர்க்கட்சிகள், சர்வோதயா தொழிலாளர்கள், கார்ப்பரேட் ஊழியர்கள் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் அனைவரும் கலந்து கொண்டனர். இந்த போராட்டம் விரைவில் பரோடா, சூரத் மற்றும் பிற நகரங்கள் மற்றும் பெருநகரங்களுக்கு பரவியது. தொடர்ந்து கலவரம், சூறையாடல், கடைகள் எரிப்பு உள்ளிட்ட பெரிய அளவிலான போராட்டங்கள் நடந்தன. அதிகாரிகள் அதிக பலத்துடன் பதிலடி கொடுத்தனர்.
ஜனவரி 11 அன்று, மாணவர்கள் நவநிர்மான் யுவக் சமிதியை(Navnirman Yuvak Samiti) (மீளுருவாக்கம் செய்வதற்கான இளைஞர் அமைப்பு) உருவாக்கினர். மாநில அரசு ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் மற்றும் சட்டசபையை கலைக்க வேண்டும் என கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தினர். இந்த இயக்கம் விரைவாக பரவியதால், சமூகத்தின் பல பிரிவுகளின் ஆதரவைப் பெற்றது. இதனால் மாநில அரசு ராஜினாமா செய்ய ஒன்றிய அரசு அழுத்தம் கொடுத்தது. மேலும், சட்டசபையை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்குமாறும், கலைக்கவில்லை என்றும் ஒன்றிய அரசு கூறியது. இதையும் மீறி போராட்டங்கள் தொடர்ந்தது.
பிப்ரவரி 11 அன்று, ஜே.பி நாராயண் அகமதாபாத்திற்குச் சென்று மாணவர்களின் பெரிய மற்றும் வெற்றிகரமான இயக்கத்திற்காக அவர்களைப் பாராட்டினார். வரலாற்றாசிரியர் பிபன் சந்திரா தனது ”In the Name of Democracy: JP Movement and the Emergency” (2017) என்ற புத்தகத்தில், "நாட்டின் பிற பகுதிகளில் உள்ள இளைஞர்களுக்கு இது ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்" என்று அவர் கூறினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, குஜராத் கலவரம் தன்னை எவ்வாறு பாதித்தது என்பதை நாராயண் தனது எழுத்துக்களில் பகிர்ந்து கொண்டார். மேலும், அவர் கூறியதாவது, "பல ஆண்டுகளாக நான் ஒரு வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். எனது நோக்கங்கள் மாறவில்லை. அவற்றை அடைவதற்கான சரியான வழியை நான் எப்போதும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். அப்போது, குஜராத்தில் மாணவர்கள் பெரிய அரசியல் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதைக் கண்டேன். அவர்களுக்கு மக்களின் ஆதரவும், சர்வோதய தலைவர் ரவிசங்கர் மகாராஜின் தார்மீக ஆதரவும் இருந்தது. இதுவே வழி என்று எனக்கு உணர்த்தியது.
குஜராத்தில் போராட்டத்தின் இறுதிக் கட்டம் மார்ச்சில் நடைபெற்றது. மீண்டும் ஏப்ரலில் மொரார்ஜி தேசாய் காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் இருந்தார். இந்திரா காந்தி சட்டமன்றத்தைக் கலைத்துவிட்டு ஜூனில் மாநிலத்தில் புதிய தேர்தல்களுக்கு அழைப்பு விடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
விரைவிலேயே நவநிர்மாண் இயக்கம் (Navnirman movement) சிதைந்தது. ஆனால், அது அரசியல் திருப்புமுனையாக விளங்கியது. நாட்டின் பிற பகுதிகளில், குறிப்பாக பீகாரில் நடைபெற்ற இயக்கத்தில் இதே போன்ற இயக்கங்களுக்கு இது ஒரு முன்மாதிரியாக விளங்கியது.
வெறுக்கத்தக்க தேர்தல் : தாக்குதலுக்கு உள்ளான வாஜ்பாய்!
குஜராத்தில் புரட்சிகர உணர்வு நிரம்பிய நிலையில், உத்தரபிரதேசத்தில் வித்தியாசமான அரசியல் நாடகம் அரங்கேறியது. இந்திரா காந்தியின் தொடர்ச்சியான தேர்தல் வெற்றிகள் எதிர்க்கட்சிகளை உதவியற்றவர்களாக உணர வைத்தது. 1974-ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நடக்கவிருக்கும் உத்திர பிரதேச தேர்தல், நம்பிக்கையற்ற எதிர்க்கட்சிகளுக்கு கடைசி நம்பிக்கையாகத் தோன்றியது. ஜனசங்கம் மற்ற எதிர்க்கட்சிகளுடன் கூட்டு சேர்வது பற்றி குறைந்த அளவில் பரிசீலித்தாலும், தேர்தலுக்குப் பிறகு தேவைப்பட்டால் தனித்துச் சென்று கூட்டணி அமைக்க முடிவு செய்தனர்.
அந்த நேரத்தில் கட்சியின் தேசியத் தலைவராக இருந்த வாஜ்பாயை தங்கள் முதல்வர் வேட்பாளராக அறிவிக்க ஜனசங்கம் விரும்பியது. இருப்பினும், அந்த நேரத்தில் நாடாளுமன்றத்தில் கட்சியை வழிநடத்தும் ஒருவருக்கு பதவி இறக்கமாக இருக்கும் என்பதால் வாஜ்பாய் வேட்புமனுவை நிராகரித்தார். இதையடுத்து, வாஜ்பாய் பிரசாரத்தை முன்னின்று நடத்துவார். முதல்வர் குறித்து பின்னர் முடிவு செய்யப்படும் வகையில் ஒரு இடைக்கால தீர்வு காணப்பட்டது.
இரு தரப்பிலிருந்தும் வழக்கத்திற்கு மாறாக வியத்தகு முறையில் பிரச்சாரம் நடைபெற்றது. உதாரணமாக, 1942-ம் ஆண்டில் நடைபெற்ற வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்திற்கு வாஜ்பாய் துரோகம் செய்ததாக குற்றம் சாட்டி பம்பாய் செய்தித்தாள் பிளிட்ஸ் ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டபோது நாட்டின் மீதான வாஜ்பாயின் விசுவாசம் கேள்விக்குள்ளானது. சௌத்ரி தனது புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, இந்த குற்றச்சாட்டு உண்மைக்கு புறம்பானது. அதைத் தொடர்ந்து தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள் நடந்தன. அப்போதைய உத்தரப்பிரதேச முதல்வர் ஹேம்வதி பகுகுணா, வாஜ்பாயின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை விமர்சித்தார்.
தேர்தல் முடிந்த நிலையில், காங்கிரஸ் மீண்டும் வெற்றி பெற்றது. இந்த நேரத்தில், தேர்தல் மூலம் இந்திராவை தோற்கடிப்பது சாத்தியமற்றது என்பதை எதிர்க்கட்சிகள் முடிவு செய்திருந்தன” என்கிறார் சௌத்ரி. இந்திரா காந்தியை வீழ்த்த ஒரு புதிய வியூகம் வகுக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களுக்கும் ஒரு புதிய தலைவர் தேவைப்பட்டார். ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் ஒரு முக்கிய தலைமையை ஏற்றார்.
'முழுப் புரட்சி' : ஒன்றிணைக்கும் சக்தியாக ஜே.பி.
பீகாரில் உள்ள சூழ்நிலைகள் ஒரு தீவிரமான இயக்கத்திற்கு ஏற்றதாக இருந்தது. சந்திரா தனது புத்தகத்தில், "குஜராத்துடன் ஒப்பிடும்போது பீகார் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின்தங்கியதாகவும், அரசியல் ரீதியாக மோசமாகவும் இருந்தது" என்று குறிப்பிடுகிறார். பீகார் மாநிலம் விலைவாசி உயர்வு, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் பற்றாக்குறை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் ஊழலை எதிர்கொண்டது. கூடுதலாக, ஆளும் காங்கிரஸுக்குள் தீவிர கோஷ்டி பூசல் மற்றும் உள் பூசல் இருந்தது. மார்ச் 1967 மற்றும் மார்ச் 1974 ஆண்டுக்கு இடையில், பீகாரில் 11 காங்கிரஸ் மற்றும் எதிர்க்கட்சி அரசாங்கங்கள் இருந்தன. மேலும், இந்த மாநிலம் மூன்று முறை குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி நடைபெற்றது.
1973-ம் ஆண்டின் இறுதியில், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான இடதுசாரி குழுக்கள் தீவிரமான ஆர்ப்பாட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தன. இதனால் ஈர்க்கப்பட்ட ஜனசங்கத்தின் மாணவர் பிரிவான அகில பாரதிய வித்யார்த்தி பரிஷத் (Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad (ABVP)) மற்ற கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத மாணவர் குழுக்களுடன் இணைந்தது. இருவரும் சேர்ந்து சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதி (Chhatra Sangharsh Samiti (CSS)) என்ற ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்கினர். குழு விரைவாக வளர்ந்தது, மாநிலத்தின் ஒவ்வொரு நகரத்திலும் கிளைகளை நிறுவியது.
மார்ச் 18, 1974 அன்று, பாட்னாவில் உள்ள சட்டசபைக்கு சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதி (CSS) அணிவகுத்தது. அவர்களை காவல் துறையினரை பின்னுக்குத் தள்ள முயன்றதால், போராட்டக்காரர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட்டனர். அரசு கட்டிடங்கள் மற்றும் செய்தித்தாள் அலுவலகங்களுக்கு தீ வைத்தனர். இந்த மோதல் நகரம் மற்றும் மாநிலம் முழுவதும் பரவியது. இதன் விளைவாக பல மாணவர்கள் காயமடைந்தனர் மற்றும் குறைந்தது மூன்று பேர் இறந்தனர்.
இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதி (CSS) ஜேபியிடம் தலைமைத்துவத்தை நாடியது. மூத்த சோசலிசத் தலைவரும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரருமான ஜேபி நாராயண், அரசியலில் இருந்து பெருமளவு ஒதுங்கியிருந்தார். பல ஆண்டுகளாக, பீகாரில் பூதன் மற்றும் சர்வோதயா இயக்கங்கள் போன்ற சமூக இயக்கங்களில் கவனம் செலுத்தினார். அவர் நாகாலாந்து மற்றும் காஷ்மீரில் சமரச முயற்சிகளில் பணியாற்றினார் மற்றும் சம்பல் பள்ளத்தாக்கின் நக்சல்கள் மற்றும் கொள்ளையர்களுடன் சாத்தியமான தீர்மானங்களை விவாதித்தார்.
மார்ச் 1974-ம் ஆண்டில், சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதி (CSS) அவரை அணுகியபோது, ஜேபிக்கு 71 வயது ஆகும். அவர் வழிநடத்திய சமூக இயக்கங்களில் முன்னேற்றம் இல்லாததால் அவர் ஏமாற்றமடைந்தார். எழுபதுகளின் முற்பகுதியில், ஊழலைப் பற்றி அவர் ஆழ்ந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார். அதை அவர் "முதல் பொது எதிரி" (public enemy number one) என்று அழைத்தார். அரசியல் கட்சிகளை ஒழிப்பதன் மூலம் ஊழலையும் அரசியலையும் கூட ஒழிக்க ஒரு "மொத்த புரட்சியை" அவர் கற்பனை செய்தார். இந்தக் கருத்தை வரலாற்று விரிவுரையாளர் பிரதீனவ் அனில், பின் காலனித்துவ இந்திய வரலாறு குறித்து இரண்டு புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார், என்று indianexpress.com க்கு அளித்த பேட்டியில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
மாணவர்கள் முதலில் அவரை அணுகியபோது, ஜேபி தயங்கினார். ஜவஹர்லால் நேருவின் நெருங்கிய நண்பரான அவர், 'இந்து' என்று அன்புடன் அழைக்கும் தனது மகளின் மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், அவரை ஊக்கப்படுத்தியது சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதி (CSS) மட்டும் அல்ல. பிரபல இந்தி கவிஞர் ராம்தாரி சிங் தினகர் மற்றும் தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் உரிமையாளர் ராம்நாத் கோயங்கா உள்ளிட்ட அவரது பழைய நண்பர்களும் நடவடிக்கை எடுக்கவும், அவரது நடுநிலை நிலைப்பாட்டை கைவிடவும் வலியுறுத்தினர்.
இறுதியில், ஜேபி ஒப்புக்கொண்டார் மற்றும் பீகார் இயக்கத்தின் முக்கிய நபராக இருந்தார். இந்த இயக்கம் பின்னாளில் ‘ஜேபி இயக்கம்’ (JP movement) என்று அறியப்பட்டது. இந்த நேரத்தில், எதிர்க்கட்சிகள் வெவ்வேறு சித்தாந்தங்கள் மற்றும் செயல் திட்டங்களின் கலவையாக இருந்தன என்று சவுத்ரி விளக்குகிறார். ஆளும் காங்கிரஸைக் கவிழ்க்க வேண்டும் என்ற அவர்களது பகிரப்பட்ட குறிக்கோளைத் தவிர, அவர்களுக்கு பொதுவானது மிகக் குறைவாக இருந்தது. "ஜேபி அவர்களை ஒன்றிணைக்க தனது தார்மீக செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தினார்," என்று அவர் கூறுகிறார்.
எதிர் தரப்பினர், ஜனசங்கம் ஜே.பி.யின் திறமை குறித்து மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தது. "1950-ஆண்டுகளிலிருந்து இந்து தேசியவாதத்தைப் பாதித்த அரசியல் 'தீண்டாமையை' அகற்றுவதற்கான ஒரு வழிதான் மற்ற கட்சிகளுடன் கைகோர்ப்பதாகும்" என்கிறார் அனில்.
ஜே.பி இயக்கத்தை வழிநடத்த ஒப்புக்கொண்டபோது, அவர் இரண்டு நிபந்தனைகளை வைத்தார். முதலாவது இயக்கம் முற்றிலும் வன்முறையற்றதாக இருக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக அது பீகாரில் மட்டும் இருக்கக் கூடாது. ஜேபி பொறுப்பேற்ற பிறகு, மாணவர்களை வகுப்புகளைப் புறக்கணிக்கவும், ஒரு வருடம் படிப்பிலிருந்து விடுப்பு எடுக்கவும், பொது விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தவும் ஊக்குவித்தார். அடுத்த இரண்டு மாதங்களில், பீகார் ஏராளமான மோதல்கள் மற்றும் கலவரங்களைக் கண்டது.
ஜூன் 5 அன்று, ஜே.பி பாட்னாவில் காந்தி மைதானத்திற்கு ஒரு பெரிய ஊர்வலத்தை வழிநடத்தினார். இங்குதான் அவர் முதலில் சம்பூர்ண கிராந்தி (Sampoorna Kranti) அல்லது "மொத்த புரட்சிக்கு" (total revolution) அழைப்பு விடுத்தார். மாணவர்களிடையே உரையாற்றிய அவர், சுதந்திர இயக்கத்தின் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். 27 ஆண்டுகளாக இந்தியா சுதந்திரமாக இருந்த போதிலும், "பசி, விலைவாசி உயர்வு மற்றும் ஊழல்" பரவலாக இருப்பதாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். "எல்லா வகையான அநீதிகளின் கீழும் மக்கள் நசுக்கப்படுகிறார்கள்," என்று குஹா மேற்கோள் காட்டினார்.
முன்னோக்கி செல்லும் பாதை கடினமாக இருக்கும் என்று ஜேபி மாணவர்களை எச்சரித்தார். இருப்பினும், அது மதிப்புக்குரியதாக இருக்கும் என்று அவர் நம்புகிறார். மேலும் அவர் குறிப்பிட்டதாவது, “காந்திஜி ஒரு வருடத்தில் சுயராஜ்ஜியம் (சுதந்திரம்) பற்றி பேசினார். உண்மையிலேயே மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசாங்கம் பற்றி நான் இன்று பேசுகிறேன். ஓராண்டில் சரியான கல்வி முறை வெளிப்படும். புதிய நாடு, புதிய பீகாரைக் கட்டியெழுப்ப ஓராண்டு அவகாசம் கொடுங்கள்” என்று அறிவித்தார்.
ஜே.பி இயக்கம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. பலதரப்பட்ட மக்களை ஒன்றிணைத்தது தான் அதன் மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது. இதில் இடது மற்றும் வலது, சோசலிஸ்டுகள் மற்றும் இளவரசர்கள், நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் மாணவர்கள் ஆகியோர் அடங்குவர்.இருப்பினும், அறிஞர்கள் இந்த இயக்கத்தின் முக்கிய பிரச்சினைகளையும் முன்னிலைப்படுத்தியுள்ளனர். சௌத்ரி குறிப்பிடுகையில், நிறைய உரையாடல் இருந்தது. ஆனால், செயல்படுத்துவதற்கு சிறிய திட்டமிடல் இருந்தது. "உண்மையான அரசியல் வேலைத்திட்டம் இல்லாமல், அது சமூகத்தைப் பற்றிய நேர்மறையான பார்வையை கொண்டிருக்கவில்லை" என்று அனில் அந்த உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
அக்டோபர் 1974-ம் ஆண்டில், முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியும் கிராமப்புற மகாராஷ்டிராவின் சமூக சேவகருமான ஆர்.கே.பாட்டீல், இந்த இயக்கம் உருவாக்கியதன் விளைவாக தீவிரமான உற்சாகம் குறித்து எந்த சந்தேகமும் இல்லை என்று எழுதினார். இருப்பினும், சட்டமன்றத்தின் மீதான தாக்குதல் அல்லது பீகார் ஆளுநரை வலுக்கட்டாயமாக அகற்றியதில் காணப்படுவதைப் போல, கூட்டத்தினர் குறைந்த ஒழுக்கத்துடன் இருந்ததை அவர் கவனித்தார். குஹா தனது புத்தகத்தில் பாட்டீலின் கருத்துக்கணிப்புகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இதில், "முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டசபையை கலைக்கக் கோருவதன் மூலம், பீகார் போராட்டம் அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது மற்றும் ஜனநாயக விரோதமானது." என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
1974-ம் ஆண்டின் இரண்டாம் பாதியில், ஜேபி பீகார் கிராமப்புறங்களில் சுற்றுப்பயணம் செய்து, அனல் பறக்கும் உரைகளை நிகழ்த்தினார். இந்திரா காந்தியும் ஜேபியும் ஒருவரையொருவர் கடுமையான கடிதங்கள் மூலம் குற்றம் சாட்டியதால் இயக்கம் தனிப்பட்டதாக மாறியது. நவம்பர் 1-ம் தேதி, புதுதில்லியில் ஜேபியுடன் இந்திரா காந்தி நீண்ட நேரம் சந்தித்துப் பேசினார். கூட்டத்தில், பீகார் சட்டசபையை கலைக்க அவர் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால், அவர் மற்ற அனைத்து மாநில சட்டசபைகளையும் கலைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை கைவிட்டால் மட்டுமே என்ற நிபந்தனை கோரப்பட்டது.
இந்த நிபந்தனையை ஏற்க ஜேபி மறுத்துவிட்டார். ஜே.பி கடிதங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, கூட்டம் கசப்பான முறையில் முடிந்தது. இந்த கடிதங்கள் இந்திரா காந்தியின் மறைந்த தாயார் கமலா நேரு, சில நாட்களுக்கு முன்பு காலமான ஜேபியின் மனைவி பிரபாவதிக்கு எழுதினார். மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, ஜே.பி. பாட்னாவில் ஒரு வன்முறை சம்பவத்தில் ஈடுபட்டார். அந்த முதியவரின் புகைப்படங்கள் செய்தித்தாள்களில் வெளியாகி பீகார் முழுவதும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. காலனித்துவ ஆட்சியின் போது இருந்த அடக்குமுறைக்கு மாநிலத்தின் நிலைமையை மக்கள் ஒப்பிட்டனர்.
1974-ம் ஆண்டின் முடிவை நெருங்கியபோது, இந்தியாவின் அரசியல் முற்றிலும் தீவிரத்தன்மையாகத் தோன்றியது. குஹாவின் கூற்றுப்படி, பல இந்தியர்கள் வலதுசாரிகளின் பகுதியாக இல்லை. ஆனால், இந்திரா காந்தியின் ஊழல் மற்றும் சர்வாதிகாரத்தை விமர்சித்தார்கள். காங்கிரஸை முழுமையாக ஆதரிக்காத சிலர், ஆனால் ஜனசங்கத்துடன் ஜே.பி.யின் கூட்டணியில் அதிருப்தி அடைந்தனர். இந்தியர்களின் முதல் குழு இந்திரா காந்தியை கடுமையாக விமர்சித்ததாகவும், இரண்டாவது குழு ஜேபியை விமர்சித்ததாகவும், ஆனால் குறைவான தீவிரத்துடன் இருப்பதாக குஹா பரிந்துரைத்தார்.
ஜே.பி.யின் சொந்த மாநிலமான பீகாரில் காந்தியின் முக்கிய உதவியாளரான லலித் நாராயண் மிஸ்ரா படுகொலை செய்யப்பட்டதில் இருந்து அடுத்த ஆண்டு தொடங்கியது. நெருக்கடி நிலைக்கு இட்டுச் செல்லவிருந்த தீவிர அரசியல் சொல்லாட்சிகள், குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்களின் தொடர் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. இந்த நிகழ்வுகள் இறுதியில் அவசரநிலைக்கு வழிவகுத்தது.