முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளை கையாள்வதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை இந்த ஆண்டு பல சவால்களை எதிர்கொண்டது. இதில் முக்கியமாக, காலநிலை உச்சிமாநாடுகளில் நான்கு விதமாக குறிப்பிடத்தக்க முடிவுகளை அடைய முடியவில்லை. இவை, கொலம்பியாவில் (பல்லுயிர் பெருக்கம்), அஜர்பைஜான் (காலநிலை), சவுதி அரேபியா (நிலச் சீரழிவு) மற்றும் தென் கொரியா (பிளாஸ்டிக்) ஆகிய நாடுகளில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் பல சவால்களை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கூட்டங்கள் அரசாங்கங்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், கொள்கை வகுப்பாளர்கள், தொழில்கள் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகளை ஒன்றிணைத்து தங்கள் இலக்குகள் சீரமைக்கப்படுவதை உறுதி செய்யவும், சமமான பொறுப்புணர்வை உருவாக்கவும், நடவடிக்கைக்கு போதுமான நிதியைத் திரட்டவும் உதவி செய்தன. இருப்பினும், உச்சிமாநாடுகள் எதுவும் தங்கள் நோக்கங்களை நிவர்த்தி செய்வதில் முழுமையாக வெற்றிபெறவில்லை. பல்லுயிர் இழப்பு, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் நெகிழி மாசுபாடு பற்றிய ஐ.நா.வின் விவாதங்கள் வலுவான ஒப்பந்தங்கள் அல்லது திருப்திகரமான முடிவுகள் இல்லாமல் முடிவடைந்ததை இது நான்காவது முறையாக தெளிவுப்படுத்துகிறது.
இந்த பின்னடைவு பல்லுயிர் இழப்பு மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தை சமாளிக்க உலகளாவிய முயற்சிகளுக்கு ஒரு பெரிய அடியாகும். காலநிலை நிதி, வறட்சி தணிப்பு மற்றும் நெகிழி மாசுபாடு போன்ற அவசரப் பிரச்சினைகளில் இது தாமதமாகலாம். மிகவும் ஆபத்தில் இருக்கும் நாடுகள் மிகப்பெரிய பாதிப்பை சந்திக்க நேரிடும்.
இந்த பேச்சுவார்த்தைகளின் பகுதியளவு அல்லது முழுமையான தோல்வியானது தீவிரமான கவலைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பல்லுயிர் இழப்பு, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் பிற சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ளும் உலகின் திறனை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. இந்த பின்னடைவுகள் ஏன் நிகழ்ந்தன மற்றும் அவை உலகளாவிய ஒத்துழைப்புக்கு என்ன அர்த்தம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். சிறந்த தீர்வுகளைக் கண்டறிவதற்கு இந்த அறிவு முக்கியமானது.
மாறுபட்ட தேசிய நலன்கள்
தேசிய முன்னுரிமைகளில் உள்ள முக்கிய வேறுபாடுகள் காரணமாக பேச்சுவார்த்தை முறிந்தது. நாடுகளின் வளர்ச்சிக்கான சவால்கள், பொருளாதார தடைகள் மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தின் விளைவுகள் ஆகியவற்றுடன் பல சவால்களை மேற்கொள்ளும் வளரும் நாடுகள், வளர்ந்த நாடுகளிடமிருந்து அதிக தொழில்நுட்ப பரிமாற்றங்களையும் நிதி ஆதரவையும் பலமுறை கோருகின்றன. ஆனால், வளர்ந்த நாடுகள் அதிக வளங்களை வழங்கத் தயங்குகின்றன. இதற்கு உள்நாட்டு அரசியல் அழுத்தங்களே காரணம் எனக் கூறுகின்றனர். அவர்கள் தங்கள் சொந்த பொருளாதார சவால்களையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
எடுத்துக்காட்டாக, நிலையான நில பயன்பாட்டு நடைமுறைகளை ஆதரிப்பதற்கான நிதி வழிமுறைகளில் நாடுகள் உடன்படத் தவறியதால் பல்லுயிர் பாதுகாப்பு குறித்த கொலம்பியா பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியடைந்தன. இவை, ஆண்டுக்கு 700 பில்லியன் டாலர் தேவையை வழங்குவதற்கு தயாராக இல்லாத நாடுகளுடன் பாதுகாப்புக்கு நிதியளிப்பது ஒரு தடையாக இருந்தது. அஜர்பைஜானில், வளரும் நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகளிடமிருந்து ஆண்டுக்கு 1.3 டிரில்லியன் டாலர் கோரின. இதில், வளர்ந்த நாடுகள் தொகையை அதிகரிக்க சம்மதம் தெரிவித்த நிலையில் பேச்சுவார்த்தை முடிவுக்கு வந்தது. இந்தப் பணம் தனியார் முதலீடு உட்பட பல்வேறு மூலங்களிலிருந்து வரும்.
அஜர்பைஜானில், புதைபடிவ எரிபொருட்களிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கான உறுதிமொழியில் நாடுகள் உடன்படவில்லை. இது, கடந்த ஐநா காலநிலை உச்சி மாநாட்டின் போது இந்த உறுதிமொழி அளிக்கப்பட்டது. தென் கொரியாவில் நடந்த நெகிழி மாசுபாடு பேச்சுவார்த்தைகள் பங்கேற்கும் நாடுகளிடையே குறிப்பிடத்தக்க பிளவை முன்னிலைப்படுத்தின. இந்தக் கூட்டமைப்பு ஒரு உடன்பாட்டை எட்டாமல் முடிவடைந்தது. ஏனென்றால், நெகிழித் தேவைகளை நம்பியிருக்கும் பொருளாதாரங்களை நம்பியிருக்கும் நாடுகள் சட்டப்பூர்வமாக கட்டுப்படுத்தும் ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்தன. அதற்குப் பதிலாக, நெகிழிக் கழிவுகளை முறையாகப் பயன்படுத்தவும், மறுசுழற்சி செய்யவும் அவர்கள் வலியுறுத்தினர்.
ஒருமித்த கருத்துகள் மற்றும் நெருக்கடிகள்
சுற்றுச்சூழல் இலக்குகளை எவ்வாறு கண்காணிப்பது மற்றும் செயல்படுத்துவது என்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக பல பேச்சுக்கள் சிரமங்களை எதிர்கொண்டன. அஜர்பைஜானில், பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் உலகளாவிய பங்குகளை செயல்படுத்துவது பற்றிய விவாதங்கள் பிளவுகளை வெளிப்படுத்தின. கரிம உமிழ்வைக் குறைப்பதற்கான பொறுப்புத் தன்மைக்கான வழிமுறைகள், குறிப்பாக அதிக உமிழ்வு நாடுகளுக்கு முக்கியப் பிரச்சினையாக இருந்தது.
சவுதி அரேபியாவில், தொழில்மயமான நாடுகள் ஆப்பிரிக்க நாடுகளுடன் சட்டப்பூர்வ வறட்சி நெறிமுறைக்கு (drought protocol) உடன்படவில்லை. தொழில்மயமான நாடுகள் பரந்த செயல்பாட்டுக் கட்டமைப்பை விரும்பின. இதற்கிடையில், ஆப்பிரிக்க நாடுகள் பொருளாதார உறுதிப்பாடுகளுடன் தெளிவான திட்டத்தைக் கோரின.
COVID-19 தொற்றுநோய், பொருளாதார நிலையின்மை மற்றும் புவிசார் அரசியல் மோதல்கள் போன்ற உலகளாவிய நெருக்கடிகள் சுற்றுச்சூழல் நடவடிக்கைக்கு பெரும் சவால்களை உருவாக்கியுள்ளன. இந்த சிக்கல்கள் அவசர சுற்றுச்சூழல் தேவைகளிலிருந்து கவனத்தையும் வளங்களையும் திசை திருப்பியுள்ளன. பொது சுகாதாரம், பொருளாதார மீட்பு மற்றும் சமூக நிலைத்தன்மை போன்ற உள்நாட்டு கவலைகளை வெளிப்படுத்துவதில் அரசாங்கங்கள் கவனம் செலுத்துகின்றன.
பல நாடுகளுக்கு, குறிப்பாக குறைந்த வளங்கள் அல்லது திறன் கொண்ட நாடுகளுக்கு, நீண்ட கால நிலைத்தன்மை இலக்குகளுடன் பொருளாதார மீட்சியை சமநிலைப்படுத்துவது கடினமாகிவிட்டது. இது திறம்பட பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் அவர்களின் திறனை பலவீனப்படுத்தியுள்ளது. இதன் விளைவாக, லட்சியமான சுற்றுச்சூழல் இலக்குகளை அவர்கள் குறைவாக விரும்புகின்றனர் அல்லது செய்ய முடியும். குறிப்பாக, வளரும் பொருளாதாரங்கள் பணவீக்கம், கடன் சுமைகள் மற்றும் காலநிலை பாதிப்புகளுடன் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கான சவால்களை வழிநடத்துவதால் அதிக சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றன. இது பணக்கார நாடுகளிடமிருந்து அதிக நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப ஆதரவுக்கான அழைப்புகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
வளர்ந்து வரும் பிளவு, ஒருமித்த கருத்து இல்லாமை
உலகளாவிய பேச்சுவார்த்தைகளில் இந்த பின்னடைவுகள் உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் பணியை சிக்கலாக்குகின்றன.
தாமதமான நடவடிக்கை : கட்டமைப்புகளில் உடன்படத் தவறியது மற்றும் உறுதியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவது பல்லுயிர் இழப்பு, காலநிலை மாற்றம், நிலச் சீரழிவு மற்றும் பிளாஸ்டிக் மாசு போன்ற உலகளாவிய பிரச்சினைகளை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குத் தேவையான முக்கியமான நடவடிக்கைகளை தாமதப்படுத்துகிறது. இந்த தாமதமானது, மீளமுடியாத முனைப்புள்ளிகளை அடைவதற்கான அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது, இது உலகளாவிய சமூகங்கள் மற்றும் பொருளாதாரங்களுக்கு கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.
பொருத்தமற்ற, பகுதியளவான முயற்சிகள் : பலதரப்பு செயல்முறைகள் தடுமாறும்போது, நாடுகள் ஒருதலைப்பட்சமான பிராந்திய நடவடிக்கைக்கு திரும்பும் அபாயம் அதிகரித்து வருகிறது. இந்த முன்முயற்சிகள் முன்னேற்றம் அடையலாம், ஆனால் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளை நியாயமாகவும் விரிவாகவும் தீர்க்கத் தேவையான உலகளாவிய ஒருங்கிணைப்பு இல்லை. மேலும், நாடுகளிடையே ஒத்துழைப்பின்மையால் இது புதிய பிரச்சனைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.
நம்பிக்கை இழப்பு : பேச்சுவார்த்தைகளில் மீண்டும் மீண்டும் தோல்விகள் நாடுகளுக்கிடையேயான நம்பிக்கையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் அபாயம் உள்ளது. இது எதிர்கால ஒத்துழைப்பை இன்னும் கடினமாக்குகிறது.
எதிர்கால உச்சிமாநாடுகள் மீதான அழுத்தம் : சுற்றுச்சூழல் குறித்த பல உலகளாவிய பேச்சுவார்த்தைகளின் தோல்வி வரவிருக்கும் கூட்டங்களை அர்த்தமுள்ள முடிவுகளை வழங்க மேலும் கட்டாயப்படுத்துகிறது.
உத்வேகத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல்
உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் இலக்குகளை முன்னெடுக்க, பல முக்கிய உத்திகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு காலநிலை நிதி முக்கியமானது. பணக்கார நாடுகள் வளரும் நாடுகளுக்கு நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப ஆதரவை வழங்குவதற்கான தங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். இது பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு மிகவும் நியாயமான அடித்தளத்தை உருவாக்கும் மற்றும் வளர்ந்த மற்றும் வளரும் பொருளாதாரங்களுக்கு இடையிலான நம்பிக்கை இடைவெளிகளை குறைக்க உதவும். முன்னேற்றத்தைக் கண்காணிக்க வலுவான வழிமுறைகளை நிறுவுவதன் மூலம் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புத் தன்மையை மேம்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் மற்றும் நாடுகள் தங்கள் கடமைகளுக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டியதன் அவசியம் சமமாக முக்கியமானது. பலதரப்பு செயல்முறைகளில் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பதில் இது முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.
புவிசார் அரசியல் பதட்டங்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கும், அனைத்து நாட்டு தலைவர்களின் குரல்களும், குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடுகளின் குரல்கள் பேச்சுவார்த்தைகளில் கேட்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கும் உள்ளடக்கிய இராஜதந்திரம் அவசியம். சமமான பங்கேற்பை ஊக்குவிப்பதன் மூலம், உலகளாவிய ஒத்துழைப்பு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் நெகிழ்திறன் கொண்டதாகவும் மாறும். கூடுதலாக, செயல்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். லட்சிய வாக்குறுதிகளிலிருந்து உண்மையான செயல்களுக்கு முக்கியத்துவம் மாற வேண்டும். இந்த நடவடிக்கைகள் அளவிடக்கூடிய விளைவுகளால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். பரந்த கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இந்த நடைமுறை அணுகுமுறை முன்னேற உதவுகிறது.
இறுதியாக, பல்லுயிர் இழப்பு, நிலச் சீரழிவு, பிளாஸ்டிக் மாசுபாடு மற்றும் காலநிலை மாற்றம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை ஒப்புக்கொள்வதும் உரையாற்றுவதும் முக்கியம். இவை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று மோசமடையச் செய்யும் இணைக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடிகள். காலநிலை மாற்றம் வாழ்விட அழிவை துரிதப்படுத்துகிறது, இது பல்லுயிர் இழப்புக்கு வழிவகுக்கிறது. அதே நேரத்தில், காடுகள் அழிக்கப்பட்ட நிலங்கள், பாலைவனங்கள் மற்றும் அதிகப்படியான மண் போன்ற சேதமடைந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் கார்பனை வெளியிடுகின்றன, இது புவி வெப்பமடைதலை மோசமாக்குகிறது.
இதேபோல், பிளாஸ்டிக் மாசுபாடு கடல் மற்றும் நிலச் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது மற்றும் அதன் உற்பத்தி மற்றும் சீரழிவின் போது பசுமை இல்ல வாயு (greenhouse gas) உமிழ்வுக்கு பங்களிக்கிறது. இந்த பிரச்சினைகளை தனித்தனியாகத் தீர்ப்பது போதுமானதாக இல்லை என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் பேச்சுவார்த்தைகள் இந்த ஒன்றோடொன்று தொடர்புகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைப் பாதுகாக்கும் ஒருங்கிணைந்த உத்திகளை வளர்க்க வேண்டும். சீரழிந்த நிலப்பரப்புகளை மீட்டெடுக்க வேண்டும் மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தை சமாளிக்கும் போது மாசுபாட்டைக் குறைக்க வேண்டும்.
சவால்கள் மகத்தானவை. ஆனால் பங்குகள் இன்னும் அதிகமாக உள்ளன. சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடிகள் அதிகரித்து வருவதால், உலகத்தால் அதிக முட்டுக்கட்டைகளை தாங்க முடியாது. நாடுகள் குறுகிய கால நலன்களுக்கு அப்பால் பார்க்க வேண்டும் மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்திற்காக ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும்.
இந்து கே.மூர்த்தி, ஆராய்ச்சி அடிப்படையிலான சிந்தனைக் குழுவான அறிவியல், தொழில்நுட்பம் மற்றும் கொள்கை ஆய்வு மையத்தில் (CSTEP) காலநிலை, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நிலைத்தன்மை துறையை வழிநடத்துகிறார்.
Original article: