தேர்தல் நடைமுறையில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொது நம்பிக்கை குறித்த தேர்தல் நடத்தை விதி 93(2)-ஐ திருத்துவதன் தாக்கம் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள்:

.  தேர்தல் ஆணையர் ராஜீவ் குமார் இந்த மாதம் ஓய்வு பெறுவதால், இந்தியா ஒரு முக்கியமான தேர்வை எதிர்கொள்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்டு அடுத்த தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் நியாயமான முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதையும், குறைந்தபட்ச நியாயம், நடுநிலைமை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையுடன் செயல்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும் அல்லது நமது சுற்றுப்புறத்தில் தேர்தல் முடிவுகள் வழக்கமாக சர்ச்சைக்குரியதாக இருப்பது போல நாடு ஒரு அரசியல் நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக்கூடும்.

. ஒரு காலத்தில் சிறந்ததாக இருந்த ஆணையத்தின் தற்போதைய நிலைக்கு ராஜீவ் குமாரின் பதவிக்காலம் ஒரு நீண்ட செயல்முறையின் விளைவாகும். முதல் 40 ஆண்டுகளுக்கு, இந்திய தேர்தல் ஆணையம்  ஒரே ஒரு உறுப்பினரை மட்டுமே கொண்டிருந்தது மற்றும் அரசாங்கத்தின் நீட்டிப்பாக செயல்பட்டது. ஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு அதிகாரங்களை  அரிதாகவே பயன்படுத்தியது.

.  தேர்தல் முறைகேடுகள் மற்றும் ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான சார்பு பற்றிய புகார்கள் கேள்விப்படாதவை அல்ல. இருப்பினும், 1972-ல் மேற்கு வங்காளத்திலோ அல்லது 1987-ல் ஜம்மு-காஷ்மீரிலோ பெரிய அளவிலான மோசடி குற்றச்சாட்டுகளைத் தவிர, இந்த பிரச்சனைகள் பொதுவாக தேர்தல் ஆணையத்தை  பாதிக்கவில்லை. இது நிர்வாக ரீதியாக ஆளும் கட்சிக்கு ஆதரவாக இல்லை.

. 1990-ல், டி.என். சேஷன் இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தின் (ECI) அரசியலமைப்பு அதிகாரங்களை உறுதிப்படுத்தி அன்றைய நிலையை மாற்றினார். ஒரு ஜனநாயகவாதியாக கருதப்படாவிட்டாலும், அவரின் துணிச்சலான செயல்கள், உச்சநீதிமன்றம் மற்றும் இரண்டு கூடுதல் ஆணையர்களால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டு, தேர்தல் ஆணையத்தை ஒரு முற்றிலும் சுதந்திரமான நிறுவனமாக மாற்றியது. இந்த சுயாதீனத்தின் காலம் 2004 வரை நீடித்தது, இது எம்.எஸ். கில் மற்றும் ஜே.எம். லிங்டோ ஆகியோரின் பதவிக் காலங்களை உள்ளடக்கியது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா:

• அரசியலமைப்பின் பகுதி XV (தேர்தல்கள்) ஐந்து பிரிவுகள் (324-329) மட்டுமே உள்ளன. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 324, "தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் குடியரசுத்தலைவர் அவ்வப்போது நிர்ணயிக்கும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் இருந்தால், அவர்களைக் கொண்ட" ஒரு தேர்தல் ஆணையத்தில் "தேர்தல்களின் கண்காணிப்பு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் கட்டுப்பாடு" ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.

• தலைமை தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிப்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட செயல்முறையை அரசியலமைப்பு வகுத்ததில்லை. பிரதமர் தலைமையிலான ஒன்றிய அமைச்சர்கள் குழுவின் ஆலோசனையின் பேரில் குடியரசுத்தலைவர் நியமனம் செய்கிறார்.

• இந்திய அரசியலமைப்பு தேர்தல் ஆணையத்திற்கு பரந்த அளவிலான அதிகாரங்களை வழங்கியது. ஜூன் 15, 1949 அன்று அரசியலமைப்பு சபையில் இந்த விதியை அறிமுகப்படுத்திய அம்பேத்கர், "முழு தேர்தல் இயந்திரமும் ஒரு தேர்தல் ஆணையத்தின் கைகளில் இருக்க வேண்டும், அது மட்டுமே தேர்தல் அதிகாரிகள், வாக்குச்சாவடி அதிகாரிகள் மற்றும் பிறருக்கு உத்தரவுகளை பிறப்பிக்கும் உரிமையைக் கொண்டிருக்கும்" என்று கூறியிருந்தார்.

பின்னர் நாடாளுமன்றம், ஆணையத்தின் அதிகாரங்களை வரையறுக்கவும் விரிவுபடுத்தவும் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1950 மற்றும் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1951  (Representation of the People Act, 1951) ஆகியவற்றை இயற்றியது.

• 1977ஆம் ஆண்டு மொஹிந்தர் சிங் கில் & அன்ர் vs தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 324, குறிப்பிட்ட சட்டங்கள் இல்லாத இடங்களில் பொருந்தும் என்று தீர்ப்பளித்தது. தேர்தல்கள் மீதான கண்காணிப்பு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் கட்டுப்பாடு ஆகியவை பரந்த அளவில் உள்ளன என்றும் அரசியலமைப்பில் தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை என்றும் அது கூறியது.

• பிரிவு 324 என்பது “தேசிய மற்றும் மாநில தேர்தல்களுக்கான முழுப் பொறுப்பையும் தேர்தல் ஆணையத்தில் ஒப்படைக்கும் ஒரு முழுமையான விதியாகும்” என்றும் அந்தச் செயல்பாட்டைச் செய்வதற்குத் தேவையான அதிகாரங்களை வழங்குகிறது” என்று  உச்சநீதிமன்றம் கூறியது.

• தேர்தல் ஆணையம் தேர்தல் ஆணையர்களின் சேவை நிபந்தனைகள் மற்றும் வணிக பரிவர்த்தனை சட்டம், (Conditions of Service of Election Commissioners and Transaction of Business) Act, 1991) தேர்தல் ஆணைய சட்டம் (EC Act), தலைமை தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்கள் ஆகியோர் ஆறு ஆண்டுகள் பதவியில் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. இந்தச் சட்டம் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்களின் பணிக்கால விதிமுறைகளுக்கான விதிகளை நிர்வகிக்கிறது.

Original article:

What are the implications of amending Rule 93(2) of the Conduct of Election Rules on transparency and public trust in the electoral process?. -Priya Kumari Shukla

Read More →

மக்களவையில் திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழகத்தை அமைப்பதற்கான மசோதா: அது ஏன் அறிமுகப்படுத்தப்படவுள்ளது, என்ன கற்பிக்கும்? -ஹரிகிஷன் சர்மா

 திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழகம் குஜராத்தில் உள்ள ஆனந்த் கிராமப்புற மேலாண்மை நிறுவனத்தின் வளாகத்தில் அமைக்கப்படும். மேலும், தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக இது அறிவிக்கப்பட உள்ளது.

குஜராத்தில் உள்ள ஆனந்த் கிராமப்புற மேலாண்மை நிறுவனத்தின் (Institute of Rural Management Anand (IRMA)) வளாகத்தில் திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழகம் என்ற புதிய பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவுவதற்கான மசோதாவை அரசாங்கம் திங்கள்கிழமை அறிமுகப்படுத்தியது.

2025-ஆம் ஆண்டு திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழக மசோதாவை கூட்டுறவுத்துறை இணை அமைச்சர் கிருஷ்ணன் பால் குர்ஜர் மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தினார். புதிய பல்கலைக்கழகம் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக அறிவிக்கப்படும் என்று அவர் தெரிவித்தார்.

தற்போது, ​​IRMA கிராமப்புற மேலாண்மையில் சிறப்பு படிப்புகளை வழங்குகிறது. இது கூட்டுறவுத் துறை உட்பட மேம்பாட்டுத் துறையிலும் பயிற்சிகளை வழங்குகிறது.

புதிய பல்கலைக்கழகம் கூட்டுறவுத் துறையில் தொழில்நுட்ப மற்றும் மேலாண்மைக் கல்வி மற்றும் பயிற்சியை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. கூட்டுறவு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டை ஊக்குவிப்பதையும் உலகளாவிய சிறந்த தரத்தை அடைவதையும் இந்த நிறுவனம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

கூட்டுறவு துறையின் அமைச்சராக உள்ள உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா, 2021ஆம் ஆண்டிலேயே தேசிய கூட்டுறவு பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவுவதற்கான அரசாங்கத்தின் நோக்கத்தை அறிவித்திருந்தார்.

இந்தியாவில் இதுபோன்ற பல்கலைக்கழகங்களில் முதலாவதாக இருக்கும் அதே வேளையில், ஜெர்மனி, கென்யா, கொலம்பியா மற்றும் ஸ்பெயின் போன்ற பல நாடுகள் கூட்டுறவு நிறுவனங்களுக்காக ஒரு பிரத்யேக பல்கலைக்கழகத்தைக் கொண்டுள்ளன.

திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழகம் மற்ற பல்கலைக்கழகங்களிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடும்?

மசோதாவின் குறிக்கோள்கள் மற்றும் காரணங்கள் குறித்த அறிக்கை, "இந்த பல்கலைக்கழகம் கூட்டுறவுத் துறைக்கு  ஒரு சிறப்புப் பல்கலைக்கழகமாக இருக்கும்.  அதன் வகையான முதல் பல்கலைக்கழகமாக, கூட்டுறவு கல்வி, பயிற்சி, ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டை வழங்கவும் ஊக்குவிக்கவும், அதன் மூலம் நாட்டில் கூட்டுறவு இயக்கத்தை வலுப்படுத்தவும் உதவும்" என்று கூறுகிறது.

பால் பண்ணை, மீன்வளம், சர்க்கரை, வங்கி, கிராமப்புற கடன் மற்றும் கூட்டுறவு நிதி போன்ற பல்வேறு துறைகளுக்கான பள்ளிகளை அமைக்க பல்கலைக்கழகம் திட்டமிட்டுள்ளது. கூட்டுறவு சந்தைப்படுத்தல், கணக்கியல், சட்டங்கள், தணிக்கை மற்றும் பல மாநில கூட்டுறவுகளுக்கான பள்ளிகளும் இதில் இருக்கும். இந்தப் பள்ளிகள் பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் அல்லது இந்தத் துறைகளில் முன்னணி வகிக்கும் மாநிலங்களில் இருக்கும். பல்கலைக்கழகம் 4-5 இணைக்கப்பட்ட கல்லூரிகள் அல்லது நிறுவனங்களைக் கொண்டிருக்கும். பல கூட்டுறவு சங்கங்களைக் கொண்ட மாநிலங்களில் குறைவான கூட்டுறவுகளைக் கொண்ட மாநிலங்களில், குறைந்தது 1-2 இணைக்கப்பட்ட கல்லூரிகள் அல்லது நிறுவனங்களைக் கொண்டிருக்கும்.

இணையவழி படிப்புகளை வழங்கும் அரசாங்கத் தளமான SWAYAM போன்ற தற்போதுள்ள வெகுஜன மின்-கற்றல் தளங்களையும் இந்த பல்கலைக்கழகம் பயன்படுத்தும். கூட்டுறவுத் துறை நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிக்கிறது. இது விவசாயிகளால் பெறப்படும் விவசாயக் கடனில் 19 சதவீதத்தையும், உர விநியோகத்தில் 35 சதவீதத்தையும், உர உற்பத்தியில் 25 சதவீதத்தையும், சர்க்கரை உற்பத்தியில் 31 சதவீதத்தையும், பால் உற்பத்தி மற்றும் கொள்முதலில் 10 சதவீதத்தையும், கோதுமை கொள்முதலில் 13 சதவீதத்தையும், நெல் கொள்முதலில் 20 சதவீதத்தையும், மீன் உற்பத்தியில் 21 சதவீதத்தையும் கொண்டுள்ளது.

கூட்டுறவுத் துறையில் தற்போதுள்ள கல்வி மற்றும் பயிற்சி உட்கட்டமைப்பு, கூட்டுறவு சங்கங்களில் தகுதிவாய்ந்த மனிதவளம் மற்றும் தற்போதுள்ள ஊழியர்களின் திறன் மேம்பாட்டிற்கான தேவையை பூர்த்தி செய்ய போதுமானதாக இல்லை என்று அரசாங்கம் நம்புகிறது.

“இது தரப்படுத்தல் மற்றும் தரக் கண்காணிப்பு வழிமுறைகளையும் கொண்டிருக்கவில்லை. எனவே, மேலாண்மை, மேற்பார்வை, நிர்வாக, தொழில்நுட்பம், செயல்பாடு போன்ற கூட்டுறவு நிறுவனங்களில் பல்வேறு வகை வேலைகளுக்கு தொழில்முறை ரீதியாக தகுதிவாய்ந்த மனிதவளத்தின் நிலையான, போதுமான மற்றும் தரமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதற்கும், கூட்டுறவுத் துறையில் பணியாளர்கள் மற்றும் வாரிய உறுப்பினர்களின் திறன் மேம்பாடு குறித்த நீண்டகாலமாக நிலுவையில் உள்ள பிரச்சினையை இந்தியா முழுவதும் கவனம் செலுத்தும் வகையில் நிவர்த்தி செய்வதற்கும் ஒரு தேசிய பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவுவதன் மூலம் கல்வி, பயிற்சி மற்றும் ஆராய்ச்சிக்காக ஒரு விரிவான, ஒருங்கிணைந்த மற்றும் தரப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பை உருவாக்குவது அவசியம்” என்று மசோதாவின் நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்களின் அறிக்கை கூறுகிறது.

ஆனந்த் கிராமப்புற மேலாண்மை நிறுவனம் (Institute of Rural Management Anand (IRMA)) 1979-ல் இந்தியாவில் வெண்மைப் புரட்சியின் (Father of White Revolution in India) தந்தை டாக்டர் வர்கீஸ் குரியனால் நிறுவப்பட்டது. இது தேசிய பால்வள மேம்பாட்டு வாரியம் (National Dairy Development Board (NDDB)), சுவிஸ் மேம்பாட்டு கூட்டுறவு நிறுவனம் (Swiss Agency for Development Cooperation (SDC)), இந்திய அரசு, குஜராத் அரசு மற்றும் முன்னாள் இந்திய பால்வளக் கழகம் ஆகியவற்றின் ஆதரவுடன் நிறுவப்பட்டது. இந்த நிறுவன வளாகம் 60 ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது.

ஆனந்த் கிராமப்புற மேலாண்மை நிறுவனம் சங்கங்கள் பதிவுச் சட்டம், 1860-ன் கீழ் ஒரு சங்கமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. திரிபுவன் சஹ்காரி பல்கலைக்கழக மசோதா, 2025 ஒரு சட்டமாக இயற்றப்பட்டு நடைமுறைக்கு வந்தவுடன், IRMA சங்கம் கலைக்கப்படும். IRMA புதிய பல்கலைக்கழகத்தின் பள்ளிகளில் ஒன்றாக மாறும் மற்றும் கிராமப்புற மேலாண்மைக்கான சிறந்த மையமாக அங்கீகரிக்கப்படும். இருப்பினும், அதன் சுயாட்சி மற்றும் அடையாளம் பல்கலைக்கழகத்தின் நிறுவன கட்டமைப்பிற்குள் பாதுகாக்கப்படும்.

Original article:

Bill to set up Tribhuvan Sahkari University in Lok Sabha: What it will teach, why? -Harikishan Sharma

Read More →

தேசத்தின் உயிர்நாடியான நதிகள் ஏன் ஓடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்? -ராஜ் சேகர்

 இந்திய நதிகள் நாட்டிற்கு உயிர்நாடிகளாக உள்ளன. விவசாயம், வீட்டு உபயோகம், தொழில், நீர் மின்சாரம் மற்றும் போக்குவரத்திற்கு தேவையான தண்ணீரை வழங்குகின்றன. இருப்பினும்,  நதிகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன இன்று அவை எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் என்ன?

இந்தியாவில் பல ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நதிகள் உள்ளன. அவை மக்களுக்கு பல வழிகளில் உதவுகின்றன. அவை விவசாயம், வீடுகள், தொழிற்சாலைகள், மின்சாரம், போக்குவரத்து மற்றும் மீன்பிடித்தல் ஆகியவற்றிற்கு தண்ணீரை வழங்குகின்றன. ஆறுகள் நிலத்தை பயிர்களுக்கு வளமாக்குகின்றன. ஆனால், நதிகள் மாசுபாடு, வெள்ளம், நீர் பற்றாக்குறை மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மோதல்கள் போன்ற பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றன.

நதிகள் இணைப்புத் திட்டம் என்பது நீர் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு பெரிய திட்டமாகும். இது இந்தியாவின் முக்கிய நதிகளை இணைத்து மாநிலங்களுக்கு இடையே தண்ணீரைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இது விவசாயத்திற்கு உதவுகிறது மற்றும் வீடுகளுக்கு அதிக தண்ணீரை வழங்குகிறது.

இந்தத் திட்டங்களைப் புரிந்துகொள்ள, இந்தியாவின் நதி அமைப்புகளைப் பற்றி நாம்  புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நதிகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன? எத்தனை நதி அமைப்புகள் உள்ளன? அவற்றின் உருவாக்கத்தை எந்த கோட்பாடுகள் விளக்குகின்றன?

இந்தியாவின் நதி அமைப்புகள்

இந்திய நதிகளை வெவ்வேறு வழிகளில் தொகுக்கலாம். அவற்றின் அளவு, எங்கு தொடங்குகின்றன அல்லது கடலில் சேரும் இடத்தைப் பொறுத்து அவற்றை வகைப்படுத்தலாம். முக்கியமாக, அவை இரண்டு  பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. இமயமலை நதிகளில் (Himalayan rivers) சிந்து, கங்கை, பிரம்மபுத்திரா மற்றும் அவற்றின் துணை நதிகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. தீபகற்ப ஆறுகள் எங்கு தொடங்குகின்றன என்பதைப் பொறுத்து தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

நீர் ஆதாரம், ஆட்சி, ஓட்டம் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் இரண்டு நதி அமைப்புகளுக்கு இடையே வேறுபாடுகள் உள்ளன. இமயமலை ஆறுகள் வற்றாதவை, பனிப்பாறைகள் மற்றும் பருவமழையால் அவை உருவாகுகின்றன.  அவை இரண்டு கால ஓட்டங்களைக் கொண்டுள்ளன. ஒன்று பனிப்பாறை உருகுவதால் கோடை காலத்தில் மற்றும் இரண்டாவது தென்மேற்கு பருவமழையின் போது. இந்த ஆறுகள் பெரிய படுகைகளைக் கொண்டுள்ளன. மேலும், அவை மென்மையான பாறைகள் வழியாகப் பாயும்போது வளைந்து செல்கின்றன.

மறுபுறம், தீபகற்ப நதிகள் பெரும்பாலானவை சில பருவங்களில் மட்டுமே பாய்கின்றன. மேலும், மழைக்காலத்தின் போது மட்டுமே அதிகபட்ச ஓட்டத்தை கொண்டுள்ளன. காவேரி வடகிழக்கு பருவமழையிலிருந்தும் தண்ணீரைப் பெறுவதால் மற்ற நதிகளை விட வேறுபட்டது. இந்த நதிகள் சிறிய படுகைகளையும், கடினமான தீபகற்ப பாறைகளையும் கடந்து செல்வதால் நேராகப் பாய்கின்றன.

இமயமலை நதிகளின் பரிணாம வளர்ச்சி

இமயமலை நதிகளின் பரிணாம வளர்ச்சி, ஈ.எச். பாஸ்கோவின் இந்தோ-பிரம்மா/சிவாலிக் நதி கோட்பாடு (Indo-Brahma River theory) மற்றும் பல நதி கோட்பாடு போன்ற கோட்பாடுகளால் விளக்கப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் அசாமில் இருந்து பஞ்சாப் வரை ஒரு பெரிய நதி பாய்ந்து சிந்துவை அடைந்திருக்கலாம் என்று இந்தோ-பிரம்மா நதி கோட்பாடு கூறுகிறது.

இந்தோ-பிரம்மா நதி கோட்பாடு, இன்றைய சிந்து மற்றும் பிரம்மபுத்திரா நதிகள்  பிரிந்தன. இந்த பண்டைய நதி அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததாகவும், பின்னர் பிரிக்கப்பட்டதாகவும் கூறுகிறது. புவியியல் நிகழ்வுகள் காரணமாக ப்ளீஸ்டோசீன் காலத்தில், மேற்கு இமயமலையில் உள்ள போட்வார் பீடபூமி உயர்ந்து, ஆற்றின் பாதையை மாற்றியது. இந்தோ-பிரம்மா நதியின் சிறிய நதிகள் (துணை நதிகள்) பிரதான நதியில் பிரிந்து அதைப் பிரித்தன. மால்டா பள்ளத்தாக்கு பகுதி பின்னர் உருவானது. தீபகற்ப இந்தியாவின் தற்போதைய வடிகால் முறைக்கு பல புவியியல் நிகழ்வுகளும் முக்கிய காரணங்களாக உள்ளன.  மூன்றாம் காலத்தின் பிற்பகுதியில், தீபகற்பப் பகுதியின் மேற்குப் பகுதி மூழ்கியது. அதே நேரத்தில், நிலம் தென்கிழக்கு நோக்கி சாய்ந்தது. இதனால் பெரும்பாலான தீபகற்ப ஆறுகள் கிழக்கு நோக்கி பாய்ந்து, சீரற்ற வடிகால் அமைப்பை உருவாக்கியது. நதிகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன மற்றும் நிலத்தை வடிவமைக்கின்றன என்பதை விளக்க விஞ்ஞானிகள் வெவ்வேறு கோட்பாடுகளை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த கோட்பாடுகள் நிலப்பரப்பு மேம்பாட்டு ஆய்வுகளின் ஒரு பகுதியாகும். மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க கோட்பாடுகளில் ஒன்று W.M. டேவிஸின் அரிப்பு சுழற்சி (1889), இது நிலப்பரப்பு பரிணாம வளர்ச்சியில் கட்டமைப்பு, செயல்முறை மற்றும் நிலை (நேரம்) ஆகியவற்றின் பங்கை வலியுறுத்தியது. ஆரம்ப விரைவான மேம்பாட்டிற்குப் பிறகு, நிலப்பரப்பு மூன்று நிலைகளைக் கொண்ட ஒரு முழுமையான வளர்ச்சி சுழற்சியைக் கடந்து செல்கிறது என்று டேவிஸ் முன்மொழிந்தார். அவை, இளமை நிலை, முதிர்ச்சி நிலை மற்றும் முதுமை நிலை ஆகும்.

இருப்பினும், டேவிஸின் கோட்பாட்டை டபிள்யூ. பென்க் எதிர்த்தார். அவர் காலத்தின் பங்கை நிராகரித்தார். மேலும், புவிசார் வடிவங்கள் சீரழிவு விகிதத்துடன் தொடர்புடைய கட்டம் மற்றும் மேம்பாட்டினால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்று கூறினார். G.K. கில்பர்ட்டின் சமநிலை கருத்து, L.C. கிங்கின் மாறுபட்ட சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகளில் நிலப்பரப்புகளின் சீரான வளர்ச்சி, J.T ஹேக்கின் டைனமிக் சமநிலை கோட்பாடு மற்றும் மோரிசாவாவின் டெக்டோனோ-ஜியோமார்பிக் முறை (Morisawa’s Tectono-geomorphic mode) ஆகியவை பிற குறிப்பிடத்தக்க கோட்பாடுகளில் அடங்கும்.

நதி நிலப்பரப்பு வளர்ச்சியின் நிலைகள்

புவியியல் நிலைமைகள் அரிதாகவே நிலையாக இருக்கும். இது சிக்கலான பாறை கட்டமைப்புகள், பூமி அசைவுகள் (diastrophism) மற்றும் மாறும் காலநிலை மாற்றங்கள் போன்ற காரணிகளால் ஏற்படுகிறது. இருப்பினும், சிறந்த நதி சுழற்சியில் (ideal fluvial (river) cycle) நிலப்பரப்புகள் ஒரு நிலையான வரிசையில் உருவாகின்றன. இருப்பினும், ஒவ்வொரு கட்டத்திற்கும் எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் வேறுபட்டது. அவை, எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இளமை நிலை (Youth Stage )

இந்த நிலையில், V-வடிவ பள்ளத்தாக்குகள் உருவாகின்றன. இங்கு பள்ளத்தாக்கு அகலப்படுத்தப்படுவதை விட பள்ளத்தாக்கு ஆழப்படுத்துதல் அதிகமாக நடக்கிறது.  ஃப்ளூவல் அரிப்பு (Fluvial erosion) முதன்மையாக கீழ்நோக்கி வெட்டுதல் பள்ளத்தாக்கு ஆழப்படுத்துதல் மற்றும் பக்கவாட்டு அரிப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. இருப்பினும், இவை இரண்டும் கரைசல்/அரிப்பு, சிராய்ப்பு, தேய்மானம் மற்றும் நீரியல் நடவடிக்கை (hydraulic action) மூலம் நிகழ்கின்றன.

பள்ளத்தாக்குகள் (canyons) கொலராடோவில் உள்ள பெரிய மலை இடுக்கு (gorges) போன்ற நிலப்பரப்புகள் இந்த நிலையின் அம்சங்களாகும். உள்ளூர் அடித்தள அரிப்பு நிலைகளுக்கு அருகிலுள்ள பகுதிகளில் ஏரிகள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்கள் உருவாகலாம். இந்தக் கட்டத்தில் எதிர்ப்புத் திறன் கொண்ட பாறைகள் இருப்பதால், இந்த நிலையில் வேகமான நீரோட்டங்கள் மற்றும் நீர்வீழ்ச்சிகள் இருப்பது பொதுவானது.

முதிர்வு நிலை

இந்த நிலையில்,  நதி ஒரு சமநிலை தன்மையை அடைகிறது. பள்ளத்தாக்கு ஆழமாக இல்லாமல் அகலமாகத் தொடங்குகிறது. இந்த அகலப்படுத்தல் U- வடிவ பள்ளத்தாக்கை உருவாக்குகிறது. ஆறுகளுக்கு இடையிலான நிலம் (இடைநிலைப் பிளவு) வடிவத்தை மாற்றுகிறது. இது ஒரு முகடு (ridge-shaped) போல மாறுகிறது. அது கொண்டு செல்லும் பொருட்களைக் கைவிடத் தொடங்குகிறது. இது படிவு அம்சங்களை உருவாக்குகிறது. இந்த நிலையில் மீண்டர்ஸ் மற்றும் ஆக்ஸ்போ ஏரிகள் (கன்வார் ஏரி போன்றவை) முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

பழைய நிலை

இந்த நிலையில் குறைவான துணை நதிகள் உள்ளன. மென்மையான சாய்வுடன் கூடிய மிகவும் பரந்த பள்ளத்தாக்குகள் உருவாகின்றன. மேலும், இடைநிலைப் பகுதிகள் உயரத்தில் குறைக்கப்படுகின்றன. நதி ஒரு மெல்லிய சுமையைச் சுமந்து செல்கிறது, மேலும் படிவு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் சதுப்பு நில வெள்ளப்பெருக்கு பகுதிகளில் (கங்கை-யமுனா வெள்ளப்பெருக்கு சமவெளிகள் போன்றவை) பொதுவானவை. கரை உருவாக்கம் (Levee formation) மற்றும் பின்னப்பட்ட நதி ஓட்டத்தையும் காணலாம். அரிப்புச் சமவெளி (Peneplanation) மற்றும் டெல்டா உருவாக்கம் (உதாரணமாக சுந்தரவன டெல்டா) இந்த நிலையின் பொதுவான அம்சங்கள் ஆகும்.

இருப்பினும், ஆற்று நீரோட்ட சுழற்சிகள் அரிதாகவே சீராக இருக்கும். ஏனெனில் எரிமலை செயல்பாடு, காலநிலை மாற்றங்கள் மற்றும் அரிப்பின் அடிப்படை மட்டத்தில் நேர்மறை அல்லது எதிர்மறை மாற்றங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணிகள் குறுக்கீடுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். கடல் தளத்தின் வீழ்ச்சி, பனிப்பாறை உருகுதல், நிலப்பரப்பின் மேம்பாடு அல்லது ஆறுகளின் நீர் அளவு அதிகரிப்பு போன்ற காரணிகளாலும் ஆற்று நீரோட்ட சுழற்சியில் புத்துணர்ச்சி  (Rejuvenation) ஏற்படலாம்.

புத்துயிர் பெறுவதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளில் டெக்டோனிக் செயல்பாடு, பள்ளத்தாக்கில் பள்ளத்தாக்கு நிலப்பரப்பு (valley-in-valley topography), இணை முகடுகள், வெட்டப்பட்ட வளைவுகள் மற்றும் உயர்த்தப்பட்ட அரிப்புச் சமவெளிகள் ஆகியவை அடங்கும். நதி சுழற்சியில் (fluvial cycle) ஏற்படும் இத்தகைய குறுக்கீடுகள் நிலப்பரப்பு முரண்பாட்டிற்கு வழிவகுக்கும். அங்கு இளைய வடிவங்கள் உருவாகுவதற்கு முன்பு பழைய நிலப்பரப்புகள் நீடிக்கின்றன.

சவால்கள் மற்றும் அரசாங்க முயற்சிகள்

இந்திய நதிகள் மாசுபாடு, வெள்ளம், நீர் பற்றாக்குறை மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மோதல்கள் போன்ற பல பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றன. மாசுபாடு கழிவுநீர், பிளாஸ்டிக் மற்றும் நகராட்சி மற்றும் தொழில்துறை கழிவுகளை கொட்டுவதால் ஏற்படுகிறது. இயற்கை காரணிகள் (காலநிலை மாற்றம் காரணமாக அதிகரித்த மழைப்பொழிவு போன்றவை) மற்றும் மனித நடவடிக்கைகள் (காடழிப்பு, வெள்ளப்பெருக்கு சமவெளிகளை ஆக்கிரமித்தல், மோசமான வடிகால், திடீர் அணை வெளியேற்றங்கள் மற்றும் கரைகள் உடைப்பு போன்றவை) ஆகியவற்றால் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது.

நீர் பற்றாக்குறை முதன்மையாக பருவமழையின் மாறுபாடுகளால் (vagaries) ஏற்படுகிறது. அதே நேரத்தில் காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி மற்றும் நர்மதா போன்ற நதிப் படுகைகளில் நீர் பகிர்வு தொடர்பாக மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மோதல்கள் தொடர்கின்றன.

இந்தப் பிரச்சினைகளை சரிசெய்ய அரசாங்கத்தால் பல்வேறு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. மாசுபாட்டைக் கட்டுப்படுத்தவும், ஆறுகளை சுத்தப்படுத்தவும், தேசிய நதி பாதுகாப்புத் திட்டம் (National River Conservation Plan) மற்றும் நமாமி கங்கா போன்ற திட்டங்கள் (Namami Ganga) தொடங்கப்பட்டன. மாசுபாட்டை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக நீர் மாசு தடுப்பு மற்றும் கட்டுப்பாடு சட்டம் (Water (Prevention and Control of Pollution) Act, 1974) இயற்றப்பட்டது. அம்ருத் மற்றும் சீர்மிகு நகரங்கள் திட்டம் போன்ற திட்டங்கள் (Smart Cities Mission) கழிவுநீர் உட்கட்டமைப்பை (sewerage infrastructure) மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்களின் பிரச்சினைகளை வடிகால் பணிகள் மற்றும் கரைகள் கட்டுதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் சரி செய்வதற்காக 10-வது திட்டத்தின் போது வெள்ள மேலாண்மைத்  திட்டம் (Flood Management Programme) தொடங்கப்பட்டது. ஜல் சக்தி அபியான் மற்றும் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத் திட்டம் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme, (MGNREGS)) நீர் பாதுகாப்பு மற்றும் மழைநீர் சேகரிப்பு கட்டமைப்புகள் போன்ற அரசு திட்டங்கள் நீர் பற்றாக்குறையை சரி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. நதிநீர் பகிர்வு தொடர்பான பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நதி நீர் தகராறு சட்டம் (State River Water Disputes Act (1956)) இயற்றப்பட்டது.

சாலை மற்றும் ரயில் போக்குவரத்தின் சுமையைக் குறைக்க, 111 நீர்வழிகளை தேசிய நீர்வழிகளாக வடிவமைத்து தேசிய நீர்வழிச் சட்டம் (National Waterways Act, 2016) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. நதிகளை இணைப்பதற்கான தேசிய முன்னோக்குத் திட்டம் 1980-ஆம் ஆண்டு நீர்ப்பாசன அமைச்சகத்தால் தயாரிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்கள் ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே இந்தத் திட்டத்தை செயல்படுத்த முடியும்.

Original article:

Why rivers, the lifeline of the nation, must flow? -Raj Shekhar

Read More →

உலக உறவுகளுக்கு இந்தியா-இந்தோனேசியா உறவுகள் ஒரு முன்மாதிரி -அனிந்தியா பக்ரி

 இரு நாடுகளும் தங்கள் பிணைப்புகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலம், ஆசியாவிற்கும் உலகிற்கும் மிகவும் வளமான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைக்க முடியும்.

இந்தியாவின் 76வது குடியரசு தின கொண்டாட்டங்களில் தலைமை விருந்தினராக இந்தோனேசிய அதிபர் பிரபோவோ சுபியாண்டோவுடன் கலந்து கொண்டார். இந்த நிகழ்வின் மகத்துவம் இந்தியாவின் ஜனநாயகம், பன்முகத்தன்மை மற்றும் இராணுவ வலிமையின் துடிப்பான காட்சிகளில் பிரதிபலித்தது மட்டுமல்லாமல், நாடுகளுக்கு இடையிலான ஆழமான மற்றும் நீடித்த உறவை சரியான நேரத்தில் நினைவூட்டுவதாகவும் இருந்தது. இது பரந்த சர்வதேச உறவுகளுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக இருக்க முடியும்.

உறவுகளின் பரிணாமம்

உண்மையில், 1950ஆம் ஆண்டில் இந்தியா தனது முதல் குடியரசு தினத்தைக் கொண்டாடியது. ஒரு இறையாண்மை மற்றும் ஜனநாயக நாடாக அதன் புதிய விதியைக் குறிக்கும் போது, ​​இந்தோனேசியாவின் நிறுவனத் தந்தை அப்போதைய அதிபர் சுகர்னோ இந்த நிகழ்வில் தலைமை விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டார்.

அடுத்தடுத்த காலகட்டங்களில், இரு நாடுகளும் தங்கள் சுதந்திரத்தைத் தழுவியபோது, ​​அவர்கள் பொருளாதாரம், அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய வலுவான உறவுகளை உருவாக்கியுள்ளனர். 

உண்மையில், இந்த ஆண்டு குடியரசு தின கொண்டாட்டங்களில் இந்தோனேசிய அதிபர் ஒருவர் தலைமை விருந்தினராக கலந்து கொண்டது நான்காவது முறையாகும். பிரபோவோவின் வருகையும், இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியுடனான அவரது சந்திப்பும், வர்த்தகம், கடல்சார் பாதுகாப்பு, சுகாதாரம் மற்றும் தொழில்நுட்பம் உள்ளிட்ட துறைகளில் ஒத்துழைப்பை மேலும் அதிகரிக்க இரு தலைவர்களின் பகிரப்பட்ட லட்சியத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

உலகின் மிகப்பெரிய மற்றும் வேகமாக வளர்ந்து வரும் இரண்டு பொருளாதாரங்களாக, இந்தோனேசியாவும் இந்தியாவும் முழு இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்திற்கும் அதற்கு அப்பாலும் செழிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான மூலக்கல்லாக மாற மகத்தான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. குறிப்பாக, வர்த்தகம், பாதுகாப்பு மற்றும் புவிசார் அரசியல் ஆகிய மூன்று முக்கிய பகுதிகள் உள்ளன என்பதை உணர்த்தியது.

முதலாவதாக, 1966ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளும் ஒரு வர்த்தக ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட போதிலும், இன்றைய சாதகமான புள்ளியில் இருந்து இரு நாடுகளுக்கும் இடையே பொருளாதார உறவுகளை வளர்ப்பதற்கு ஒரு பெரிய தொகை செய்ய முடியும். இந்தோனேசிய வர்த்தக சபையின் தலைவராக, இந்த எழுத்தாளர் புது தில்லியில் இந்திய வணிகத் தலைவர் அஜய் எஸ். ஸ்ரீராமுடன் இணைந்து தலைமை நிர்வாக அதிகாரிகள் மன்றத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார். இந்தியா மற்றும் இந்தோனேசியாவைச் சேர்ந்த மூத்த வணிகத் தலைவர்களை ஒன்றிணைத்து, பரஸ்பர வளர்ச்சியைத் திறக்கவும், புதுமைகளை அதிகரிக்கவும், இருதரப்பு உறவுகளை வலுப்படுத்தவும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டிய ஐந்து முக்கிய துறைகளை அதாவது, எரிசக்தி, உணவு மற்றும் விவசாயம், சுகாதாரப் பாதுகாப்பு, உற்பத்தி மற்றும் தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றிக்கு முன்னுரிமை அளிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது.

தூண்களாக வர்த்தகம் மற்றும் பாதுகாப்பு 

இந்த சந்திப்புகள் முழுவதும், இருதரப்பு வர்த்தகத்தை அதிகரிப்பதற்கான மகத்தான வாய்ப்புகள் உள்ளன என்பது தெளிவாகியது. இது தற்போது $30 பில்லியனுக்கும் குறைவாக உள்ளது. அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் வர்த்தக அளவை நான்கு மடங்காக உயர்த்தும் சாத்தியம் உள்ளது. லட்சிய வளர்ச்சி இலக்குகள் இரு நாடுகளும் ஒருவருக்கொருவர் ஆற்றலிலும் அவர்களின் தொடர்ச்சியான கூட்டாண்மையிலும் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை பிரதிபலிக்கின்றன.

உலகளாவிய பொருளாதார நிச்சயமற்ற தன்மையின் பின்னணியில், இந்தியாவும் இந்தோனேசியாவும் இந்த ஆண்டு முறையே 6.5% மற்றும் 5.1% வளர்ச்சியடையும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது உலகளாவிய வளர்ச்சி சராசரியான 3.3%-ஐ விட அதிகமாகும். இது அவர்களின் விரிவடையும் சந்தைகள், இளம் மற்றும் துடிப்பான பணியாளர்கள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் நுகர்வோர் தேவையை பிரதிபலிக்கிறது.

எரிசக்தி மாற்றத்தில் தலைவர்களாக நிலைநிறுத்தக்கூடிய புத்திசாலித்தனமான முதலீட்டிலிருந்து இரு நாடுகளும் பயனடைய மிகப்பெரிய பயன்படுத்தப்படாத சாத்தியக்கூறுகளும் உள்ளன. இந்தியாவில் இந்தோனேசிய முதலீடு $653.8 மில்லியனாக உள்ளது. மேலும், இந்தியா இந்தோனேசியாவில் $1.56 பில்லியனை முதலீடு செய்துள்ளது. இது சாத்தியமானவற்றின் மேற்பரப்பை மட்டுமே கீறுகிறது. தூய்மையான எரிசக்தி, தொழில்நுட்பம் மற்றும் உற்பத்தி போன்ற துறைகளில் தங்கள் முதலீடுகள் மற்றும் விநியோகச் சங்கிலிகளை ஆழப்படுத்துவதன் மூலம், இரு நாடுகளும் காலநிலை மாற்றத்திற்கு எதிரான உலகளாவிய முயற்சியை வழிநடத்த முடியும்.

இந்தியா-இந்தோனேசியா கூட்டாண்மையின் இரண்டாவது தூண் பாதுகாப்பு ஆகும். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பாதுகாப்பு உறவுகளை வலுப்படுத்துவதில் அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களை அடைந்துள்ளனர். இது 2018-ஆம் ஆண்டில் விரிவான இராஜதந்திர கூட்டாண்மையில் உச்சத்தை எட்டியுள்ளது.  இது ஏற்கனவே குறிப்பிடத்தக்க பலன்களை அளித்து வருகிறது.  குறிப்பாக அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் நீரில் கடல்சார் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதன் மூலம் சாத்தியமாகும்.

ஆனால் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு என்பது அவர்களின் பன்முக உறவின் ஒரு அம்சம் மட்டுமே. பிரபோவோவின் வருகையின்போது, ​​இரு நாடுகளையும் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மற்றும் சைபர் பாதுகாப்பு போன்ற துறைகளில் ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்த பிரதமர் மோடியும், அதிபர் பிரபோவோவும் உறுதியளித்தனர்.

இரு நாடுகளும் பெரியவை, வளர்ந்து வரும் மக்கள்தொகை மற்றும் இராணுவ சக்தியைக் கொண்டுள்ளன. இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்தில்நிலைத்தன்மை மற்றும் செழிப்பைப் பராமரிக்க, அவர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். பிராந்தியத்தின் சிக்கலான புவிசார் அரசியல் சவால்களை நிர்வகிப்பதற்கும் அதன் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் இந்த ஒத்துழைப்பு மிக முக்கியமானது.

சர்வதேச உறவுகள்

இந்தியா-இந்தோனேசியா உறவின் மூன்றாவது முக்கிய அம்சம், உலகளாவிய அமைப்பில் அதன் இடம். இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்திற்கு அப்பால், இரு நாடுகளும் தொடர்ந்து மாறிவரும் புவிசார் அரசியல் சூழலை எதிர்கொள்கின்றன.

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரங்களின் குழுவான பிரிக்ஸில் சேர இந்தோனேசியாவுக்கு முறையான அழைப்பு வந்தது. இந்தியாவும் சீனாவும் ஏற்கனவே இந்தக் குழுவில் உள்ளன.

அதே நேரத்தில், இந்தோனேசியாவும் இந்தியாவும் அமெரிக்கா மற்றும் பிற மேற்கத்திய நாடுகளுடன் முக்கியமான உறவுகளைப் பேணுகின்றன. அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் கீழ் உள்ள அமெரிக்க நிர்வாகம் புதிய வரிகளை அறிமுகப்படுத்துவதாக அச்சுறுத்தியுள்ளது. ஆனால் விளைவு இன்னும் நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது.

வரிகளும் வரி அல்லாத தடைகளும் தடையற்ற வர்த்தகத்தை கடினமாக்குகின்றன. அவை உலகப் பொருளாதாரத்திற்கும் ஆபத்துகளை ஏற்படுத்துகின்றன. நிக்கல், தாமிரம், தகரம் மற்றும் பாக்சைட் போன்ற இயற்கை வளங்களின் முக்கிய இறக்குமதியாளராக இந்தோனேசியா உள்ளது. இந்த வளங்களை அமெரிக்கா, இந்தியா மற்றும் பிற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வதை இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

அதிபர் பிரபோவோவின் இந்திய வருகை, இந்தியாவுடனான இந்தோனேசியாவின் உறவின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டியது. தற்போது 76 ஆண்டுகள் பழமையான இந்தக் கூட்டாண்மை  தொடர்ந்து வலுவடைந்து வருகிறது. இது இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்தின் எதிர்காலத்தையும் உலகப் பொருளாதாரத்தையும் பாதிக்கும் பெரும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது.

வர்த்தகம், பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் உறவுகள் போன்ற துறைகளில் இரு நாடுகளும் இணைந்து செயல்படுகின்றன. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் பிணைப்பை வலுப்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், ஆசியாவிற்கும் உலகிற்கும் மிகவும் வளமான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்தை உருவாக்க உதவுகிறார்கள்.

அனிந்தியா பக்ரி இந்தோனேசிய வர்த்தக மற்றும் தொழில்துறை சபையின் (KADIN) தலைவராகவும், பக்ரி & பிரதர்ஸின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாகவும் உள்ளார்.

Original article:

India-Indonesia ties as a beacon for global relations -Anindya Bakrie

Read More →

உலக சுகாதார அமைப்பிலிருந்து அமெரிக்கா வெளியேறுவது, உலக சுகாதாரத்தை மறுவடிவமைக்க ஒரு வாய்ப்பு -சந்திரகாந்த் லஹாரியா

 உலக சுகாதார அமைப்பை ஆதரிக்கவும், உலகளாவிய சுகாதார நிகழ்ச்சி நிரலை மறுவடிவமைக்க கூட்டு நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கவும் உலகத் தென் நாடுகளுக்கு இப்போது நேரம் வந்துவிட்டது.

ஜனவரி 20, 2025 அன்று, அமெரிக்க அரசாங்கம் உலக சுகாதார அமைப்பின் (World Health Organization (WHO)) உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து விலகுவதற்கான நிர்வாக உத்தரவை பிறப்பித்தது. இது WHO-க்கான நிதியைக் குறைப்பது அமைப்பின் செயல்பாட்டைப் பாதிக்கும் என்ற அச்சத்தை எழுப்பியுள்ளது. இருப்பினும், அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் நிர்வாக முடிவு ஏற்கனவே எடுக்கப்பட்டுள்ளதால், WHO-விலிருந்து ஒரு நாடு வெளியேறுவது ஏன் இவ்வளவு கவலையை ஏற்படுத்துகிறது போன்ற சில அடிப்படை கேள்விகளைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது. WHO-விலிருந்து அமெரிக்கா வெளியேறுவதை வலுவான WHO-வை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பாக எவ்வாறு மாற்ற முடியும்? உலகளாவிய சுகாதாரத்தில் ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் பங்கு ஏன் அதிகரித்து வருகிறது?

நிதி சிக்கல்கள்

WHO நிதியில் அமெரிக்கா திரும்பப் பெறுவதன் தாக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள, WHO-வின் நிதி அமைப்பைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நிதி ஆதாரங்களில் இரண்டு பரந்த பிரிவுகள் உள்ளன. முதலாவதாக, மதிப்பிடப்பட்ட பங்களிப்பு (assessed contribution) என்பது ஒவ்வொரு WHO உறுப்பு நாடும் ஆண்டுதோறும் ஒரு வகையான உறுப்பினர் கட்டணமாக செலுத்த வேண்டிய ஒரு நிலையான தொகையாகும். அமெரிக்கப் பங்களிப்பு மிக அதிகமாக உள்ளது என்று அமெரிக்க அதிபர் வாதிட்டதோடு, அமெரிக்கா விலகுவதற்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்று எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த நன்கொடைகள் உலக சுகாதார நிறுவனத்திற்கு (WHO) ஊழியர்களுக்கு சம்பளம் வழங்குவதற்கும் தினசரி செயல்பாடுகளை பராமரிப்பதற்கும் உத்தரவாதமான நிதியை வழங்குகிறது, இது சேவைத் தொடர்ச்சிக்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச ஆதாரங்களை உறுதி செய்கிறது.

மற்ற நிதி திரட்டல் தன்னார்வ பங்களிப்புகளிலிருந்து (voluntary contributions (VC)) வருகிறது. இது பல்வேறு நன்கொடை நிறுவனங்களிடமிருந்தும் WHO உறுப்பு நாடுகளின் கூடுதல் பங்களிப்புகளிலிருந்தும் வருகிறது. தன்னார்வ பங்களிப்புகள் பொதுவாக திட்டங்கள் மற்றும் பிற காலக்கெடு நடவடிக்கைகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. குறுகியகால ஊழியர்கள் மற்றும் ஆலோசகர்களை பணியமர்த்துவதில் WHO தன்னார்வ நிதிகளைப் பயன்படுத்துகிறது.  இருப்பினும், தன்னார்வ நிதிகளில் உள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், அவை விருப்பத்தேர்வு, குறிப்பிட்ட பணிகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், எப்போதும் நேரத்தால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. இது அவற்றை கணிக்க முடியாததாக ஆக்குகிறது.

WHO சரிதான்: உலக சுகாதார அமைப்பிலிருந்து அமெரிக்கா வெளியேறுவது குறித்து

எடுத்துக்காட்டாக, பல உறுப்பு நாடுகளும் நன்கொடையாளர்களும் போலியோ ஒழிப்பு, நோயாளி பாதுகாப்பு, ஆரம்ப சுகாதாரப் பராமரிப்பு அல்லது நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பு தொடர்பான பணிகளுக்கு நிதி வழங்குகிறார்கள். இந்த பங்களிப்புகள் இறுக்கமானவை மற்றும் பிற நடவடிக்கைகளுக்கு மாற்ற முடியாதவை.

 

WHO-வில் இருந்து அமெரிக்கா விலகுவதால், தன்னார்வ நிதியும் பாதிக்கப்படும். ஏனெனில், பல அமெரிக்காவை தளமாகக் கொண்ட அல்லது அமெரிக்காவுடன் இணைந்த நன்கொடையாளர்கள் WHO-க்கு நிதியளிப்பதைக் குறைக்கலாம் அல்லது முற்றிலுமாக நிறுத்தலாம். உதாரணமாக, சர்வதேச மேம்பாட்டுக்கான அமெரிக்க நிறுவனத்தின் (United States Agency for International Development(USAID)) தற்போதைய குழப்பம் மற்றும் நிச்சயமற்ற எதிர்காலம் WHO நிதியுதவியையும் பாதிக்கும். WHO மீதான நிதி தாக்கம் அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் நேரடி பங்களிப்பைவிட மிகப் பெரியதாக இருக்கும்.

WHO மிகவும் அதிகாரத்துவமானது மற்றும் சில நேரங்களில் தாமதமாக செயல்படுகிறது. இதற்கு அவசர சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுவதால் அமெரிக்கா பின்வாங்கியது என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். இந்த விமர்சனம் ஓரளவு உண்மைதான். நியாயமாகச் சொன்னால், அனைத்து உலகளாவிய நிறுவனங்களுக்கும் சீர்திருத்தங்கள் தேவை. இதில் WHOவும் விதிவிலக்கல்ல.

இன்றைய உலகில், நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பு, காலநிலை மாற்றம், புவி வெப்பமடைதல் மற்றும் விலங்குகளின் ஆரோக்கியம் போன்ற சவால்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. நோய்கள் மீண்டும் தோன்றி வருகின்றன. மேலும் வாழ்க்கை முறை நோய்கள் கூர்மையாக அதிகரித்து வருகின்றன. இந்தப் பிரச்சனைகள் காரணமாக, உலகிற்கு இப்போது எப்போதையும்விட வலுவான WHO தேவை.

நிறுவனங்கள் ஏன் தோல்வியடைகின்றன?

Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity, and Poverty என்ற புத்தகத்தில், டாரன் அசெமோக்லு மற்றும் ஜேம்ஸ் ஏ. ராபின்சன் ஒரு முக்கியமான கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். நாடுகள் வலுவான மற்றும் பயனுள்ள நிறுவனங்களைக் கொண்டிருக்கும்போது அவை வெற்றி பெறுகின்றன என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்த ஆசிரியர்கள் 2024ஆம் ஆண்டில் பொருளாதாரத்திற்கான நோபல் பரிசை வென்றவர்கள்.

உலக அமைதியைப் பேணுவதற்கும் உலகளாவிய ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் உலகிற்கு வலுவான அமைப்புகள் தேவை. ஆனால். சமீபத்திய தசாப்தங்களில், உலகளாவிய ஒத்துழைப்பு பலவீனமடைந்துள்ளது. பல நாடுகள் தேசியவாதத்தில் அதிகக் கவனம் செலுத்தி வருகின்றன, அங்கு தலைவர்கள் வாக்குகளைப் பெறுவதற்காக மற்றவர்களைவிட தங்கள் சொந்த நாட்டிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள். தீவிர தேசியவாதத்தின் இந்த எழுச்சி உலகளாவிய போக்குகளுடன் இணைந்துள்ளது. ஆனால், பணக்கார நாடுகளில் இது வலுவாக உள்ளது. இது பெரும்பாலும் உலகளாவிய ஒற்றுமையை ஆதரிக்கும் சர்வதேச அமைப்புகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது.

உலக சுகாதார அமைப்பிலிருந்து அமெரிக்கா வெளியேறியதால், G-7, G-20 மற்றும் பிற முக்கிய பல நாடுகளின் கூட்டணிகள் WHO-ஐ ஆதரிக்கவும் நிதியளிக்கவும் முன்வருவதற்கான வாய்ப்பு பலவீனமாக உள்ளது. இருப்பினும், கடந்த 75 ஆண்டுகளில் அதன் மகத்தான பணிகளுக்கு, உலகளாவிய நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கவும் காப்பாற்றவும் மாற்று வழிகள் ஆராயப்படுவது அனைத்து நாடுகளுக்கும் ஒரு தார்மீகக் கட்டாயமாகும். உலகளாவிய தெற்கிலும், இந்தியா, பிரேசில், தென்னாப்பிரிக்கா, தாய்லாந்து, எகிப்து மற்றும் பல நாடுகளிலும் உள்ள சட்டபூர்வமான அரசாங்கங்களும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசியல் தலைவர்களும் குறிப்பாக WHO-ஐ ஆதரிக்கவும், பொதுவாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையை ஆதரிக்கவும் முன்வர வேண்டும்.

மற்றொரு முக்கியமான பிரச்சினை உள்ளது. அவை உலகளாவிய சுகாதார முன்னுரிமைகள் மற்றும் நிதியுதவியில் உள்ள நியாயமற்ற இடைவெளி ஆகும். ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள நாடுகளைப் பாதிக்கும் சுகாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கு மிகக் குறைந்த நிதியே கிடைக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, 2022ஆம் ஆண்டு பணக்கார நாடுகளில் உள்ள மக்களைப் பாதிக்கத் தொடங்கியபோதுதான் mPox தொற்று உலகளாவிய கவனத்தைப் பெற்றது. காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு போன்ற இடங்களில், mPox பாதிப்பு பரவலாக உள்ளது. தடுப்பூசிகள் மற்றும் சிகிச்சைகள் கிட்டத்தட்ட கிடைக்கவில்லை. இதற்கிடையில், ஒரு சில பாதிப்புகள் மட்டுமே உள்ள அமெரிக்காவில், இந்த வளங்கள் இலவசமாகக் கிடைக்கின்றன.

பணக்கார நாடுகள் எவ்வாறு சுகாதாரக் கொள்கைகளை தொடர்ந்து வடிவமைத்து உலகளாவிய ஆரோக்கியத்தில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன என்பதை இது காட்டுகிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இது பெரும்பாலும் சுகாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை அதிகரிக்கிறது. உலகளாவிய சுகாதாரம் என்பது '"பணம் கொடுப்பவரே பாட்டைத் தீர்மானிப்பார்” (‘He who pays the piper calls the tune’) என்ற பழமொழியின் ஒரு நிகழ்வாகவே இருந்து வருகிறது.

WHO உடன் பணிபுரியும் அமெரிக்க அரசு ஊழியர்களை திரும்ப அழைக்கும் முடிவு, உலகளாவிய சுகாதார நிறுவனங்கள் ஒரு சில நாடுகளின் நிபுணர்களை எவ்வளவு நம்பியுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த நடவடிக்கை முக்கியமான சுகாதாரத் திட்டங்களை மெதுவாக்குவது குறித்த கவலைகளை எழுப்பியது. பொது சுகாதாரத்தில் நிபுணர்கள் ஒரு சில நாடுகளிலிருந்து மட்டும் வருவதற்குப் பதிலாக பல வேறுபட்ட நாடுகளிலிருந்து வந்தால் உலகளாவிய சுகாதாரம் மேம்படும். இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க உடனடியாக சில நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

உலகளாவிய தெற்கு நாடுகள் செயல்பட வேண்டும்

முதலாவதாக, அமெரிக்கா வெளியேறிய பிறகு WHO நிதி இடைவெளியை நிரப்ப, உலகின் தெற்கில் உள்ள நாடுகள், குறிப்பாக ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்கா, ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். BRICS அத்தகைய ஒரு தளமாக இருக்கலாம். இரண்டாவதாக, இந்தியா, எத்தியோப்பியா, கானா மற்றும் உலகின் தெற்கில் உள்ள பிற நாடுகள் பொது சுகாதாரத்தில் மட்டுமல்ல, உலகளாவிய சுகாதாரத்திலும் நிபுணர்களுக்கு பயிற்சி அளிப்பதில் முதலீடு செய்ய வேண்டும் (இவை வெவ்வேறு பகுதிகள்). 

உதாரணமாக, ஆப்பிரிக்காவை பாதிக்கும் நிலைமைகள் மற்றும் நம் நாட்டில் பரவலாக இல்லாத நோய்கள் குறித்து இந்தியா பயிற்சி பெற்ற நிபுணர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். வேறு எந்தத் துறையையும் போல சுகாதாரத்தில் 'தொகுக்கப்பட்ட' தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவத்திற்கான நேரம் இது. மூன்றாவதாக, உலகளாவிய தெற்கில் உள்ள நாடுகள், நாடுகளுக்கிடையேயான ஒத்துழைப்பு மூலம், உலகளாவிய சுகாதாரத்தில் தங்கள் நிபுணர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க, நாட்டில் அல்லது பிராந்திய மட்டங்களில் சில முதன்மையான நிறுவனங்களை அமைக்க வேண்டும். 

குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமான நாடுகளின் நிபுணத்துவம்தான், அத்தகைய நிபுணர்களை நியமிப்பதன் மூலம் ஒருவருக்கொருவர் மற்றும் WHO-க்கு உதவியாக இருக்கும். அந்த வகையில், அதிக வருமானம் கொண்ட நாடுகளின் நிபுணத்துவத்தை விட மிகக் குறைந்த செலவில் உலகளாவிய சுகாதாரம் மேம்படும்.

நான்காவதாக, WHO-வில் சீர்திருத்தங்கள் குறித்து நீண்ட காலமாகக் கேள்விப்பட்டு வருகிறோம். அவசரமாக பரிசீலிக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகளில் ஒன்று, ஊழியர்களைக் குறைத்து, தலைமையகத்தை பிரஸ்ஸாவில் (காங்கோ), கெய்ரோ, மணிலா அல்லது புது தில்லியில் உள்ள பிராந்திய அலுவலகங்களில் ஒன்றிற்கு மாற்றுவதாகும். இது தலைமையகத்தின் செயல்பாட்டுச் செலவுகளைக் குறைக்கும். விமான இணைப்பு அடிப்படையில் இது ஒரு சிக்கலாக இருக்கலாம் என்றாலும், WHO-வின் பணியின் நேரமும் கவனமும் தேவைப்படும் புவியியல் பகுதிகளான ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவில் இருக்க வேண்டும். தலைமையகத்தைக் குறைத்து, குறிப்பிட்ட பிரிவுகளை பிராந்திய அலுவலகங்களுக்கு மாற்றுவது மிகவும் இராஜதந்திர நடவடிக்கையாக இருக்கும்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அல்லது எதிர்காலத்தில், ஒரு புதிய அமெரிக்க அதிபர் இருக்கும்போது, ​​அமெரிக்கா மீண்டும் WHO-வில் சேரும் வாய்ப்பு அதிகம். இருப்பினும், அதுவரை, அமெரிக்காவின் விலகல், உலகளாவிய தெற்கில் உள்ள பொது சுகாதார சமூகம் மற்றும் அரசியல் தலைமை, நாடு மற்றும் பிராந்திய மட்டத்திலும், கூட்டு நடவடிக்கைகளிலும் உலகளாவிய சுகாதார நிகழ்ச்சி நிரலை மறுவடிவமைப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக ஆராயப்பட வேண்டும். இது அதிக வருமானம் கொண்ட நாடுகளின் செல்வாக்கிலும் வழிகாட்டுதலிலும் உள்ளது. உலகளாவிய சுகாதாரம் என்பது ஒன்று அல்லது ஒரு சில உயர் வருமான நாடுகளின் நிதியுதவி அல்லது நிபுணத்துவத்தின் தயவில் இருக்கக்கூடாது. இது உண்மையிலேயே உலகளாவிய தெற்கு நாடுகளின் தலைமையில் முழு உலகிற்கும் ஒரு கூட்டு முயற்சியாக இருக்க வேண்டும்.

டாக்டர் சந்திரகாந்த் லஹாரியா ஒரு மருத்துவ மருத்துவர் மற்றும் உலகளாவிய சுகாதாரத்தில் நிபுணர் ஆவார். உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) மற்றும் UNICEF உள்ளிட்ட ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பில் கிட்டத்தட்ட 17 ஆண்டுகள் தொழில்முறை பணி அனுபவத்தைக் கொண்டுள்ளார்.

Original article:

The U.S.’s exit from WHO, a chance to reshape global health -Chandrakant Lahariya

Read More →

கற்றல் படிக்கட்டுகள்: ஒன்றிய வரவு செலவுத் திட்டம் மற்றும் கல்வி குறித்து

 பள்ளிக் கல்வியில் இந்தியா தனது முதலீட்டை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

₹500 கோடி ஒதுக்கீட்டில் கல்விக்கான AI சிறப்பு மையம், பள்ளிகளுக்கான அகன்ற அலைவரிசை வலையமைப்பு இணைப்பு (broadband connectivity), ஐந்து மூன்றாம் தலைமுறை IIT-களின் விரிவாக்கம் மற்றும் இந்திய அறிவு அமைப்புகளுக்கான நிதி அதிகரிப்பு போன்ற சில உயர்மட்ட அறிவிப்புகளைத் தவிர, கடந்த ஆண்டின் திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது கல்விக்கு அதிக ஒதுக்கீடுகளை 2025 பட்ஜெட் உறுதியளித்துள்ளது. 

உயர்கல்விக்கு 7% அதிகரிப்பு இருந்தது, இருப்பினும் 2023-24 நிதியாண்டுக்கான உண்மையான செலவு 2025-26 ஆண்டு பட்ஜெட் மதிப்பீடுகளைவிட 10% அதிகமாகும். உயர்கல்வியில் ஒரு முக்கிய சவால் என்னவென்றால், முன்னேறிய நாடுகளைப் போலவே UGC சீர்திருத்தங்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க நிதி தேவைப்படுகிறது. உதாரணமாக, நான்கு ஆண்டு பட்டப்படிப்பு திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்துதல், மாணவர்கள் பல கல்வி நிறுவனங்களில் படிப்புகளை எடுக்க அனுமதித்தல், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சேர்க்கைகளை செயல்படுத்துதல் மற்றும் பிற கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் கணிசமான நிதியைக் கோருகின்றன.

 இது தவிர்க்க முடியாமல் மாநில அரசாங்கங்களின் மீது விழும். இருப்பினும், 2025 பட்ஜெட் இந்த நிதி கவலைகளை போதுமான அளவு நிவர்த்தி செய்வதாகத் தெரியவில்லை. ஒன்றிய பட்ஜெட் தாக்கல் செய்யப்பட்ட அதே வாரத்தில் ASER 2024 அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. இந்த அறிக்கை இந்தியாவின் பள்ளிக் கல்வி முறையில், குறிப்பாக அடிப்படை எழுத்தறிவு மற்றும் எண்ணறிவில் (foundational literacy and numeracy (FLN)) உள்ள இடைவெளிகளை எடுத்துக்காட்டியது. COVID-19 தொற்றுநோயால் ஏற்பட்ட கற்றல் இழப்புகள் மீட்கப்பட்டுள்ளதாகவும், சில சந்தர்ப்பங்களில், FLN அளவுகள் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிக அதிகமாக இருப்பதாகவும் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டினாலும், NIPUN பாரத் திட்டத்தின் கீழ் 2026-27 இலக்கான முழுமையான FLN-ஐ அடைவதற்கு இந்தியா இன்னும் சிறிது தூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது.

2024-25 திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளுடன் (revised estimates (RE)) ஒப்பிடும்போது, ​​பள்ளிக் கல்விக்கு கூடுதலாக ₹11,000 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது கடந்த ஆண்டைவிட 16% அதிகரிப்பு ஆகும். இருப்பினும், மொத்த பட்ஜெட்டில் ஒரு சதவீதமாக, இந்த அதிகரிப்பு 0.12 சதவீத புள்ளிகள் மட்டுமே தற்போது உள்ளது.  இது ஒதுக்கீட்டை 1.55% ஆகக் கொண்டுவருகிறது. உயர்கல்வியில், பட்ஜெட் பகுதி 0.99%-ல் மாறாமல் உள்ளது. கேந்திரிய வித்யாலயா சங்கதன் போன்ற நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து குறிப்பிடத்தக்க நிதியைப் பெற்றாலும், இந்த அதிகரிப்பு பள்ளிக் கல்வித் திட்டங்களை முதன்மையாக செயல்படுத்தும் மாநிலங்களுக்கு அதிக நிதி வரவை பிரதிபலிக்கிறது. 

மத்திய அரசு தேசிய கல்விக் கொள்கையை (National Education Policy (NEP)) முழுமையாக செயல்படுத்துவதில் ஆர்வமாக உள்ளது. இதில் 5+3+3+4 முறையும் மற்றும் 3ஆம் வகுப்பு வரை ஐந்து ஆண்டுகள் ஆரம்பக் கல்வி அடங்கும். முழு FLN-ஐ அடைவதற்கான திறவுகோலாக ஆரம்பக் கல்வி முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதில் ஒரு முக்கியமான இடைவெளி உள்ளது.  1ஆம் வகுப்புக்கு முந்தைய இரண்டு ஆண்டுகள் குறைந்த ஊதியம் பெறும் அங்கன்வாடி ஊழியர்களால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. அவர்கள் ஏற்கனவே அதிக சுமையுடன் உள்ளனர் மற்றும் பெரும்பாலும் FLN இலக்குகளை அடைய போதுமான பயிற்சி இல்லாதவர்களாக உள்ளனர். முழுமையான FLN-ஐ அடைவதற்கு கவனம் செலுத்தும் FLN இயக்கம் முக்கியமானது.

 இது மிகவும் திறமையான பணியாளர்களை உருவாக்குவதற்கும் இந்தியாவின் மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையைப் பயன்படுத்துவதற்கும் ஒரு முன்நிபந்தனையாகும். அடுத்த சில ஆண்டுகளில், ஏற்பட்ட முன்னேற்றத்தைப் பொறுத்து, இந்தியா அதன் முழு FLN இலக்கை அடைவதை உறுதிசெய்ய அரசாங்கம் பள்ளிக் கல்வி முதலீடுகளை மேலும் வலுப்படுத்த இது மிக முக்கியமான நேரமாகும்.

Original article:

Learning steps: On the Union Budget and education

Read More →