தமிழ்நாட்டில் உள்ள கீழடி அருங்காட்சியகத்திற்கு வருகை தரும் ஒருவர், சங்க இலக்கியங்களின் கவிதைகள், அருங்காட்சியகம் சுற்றிலும் அச்சிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார். இந்தக் கல்வெட்டுகள் அருங்காட்சியகத்தின் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு மூலையையும் அலங்கரிக்கின்றன. இதன், அருகிலுள்ள இடத்திலிருந்து தொல்பொருள் கண்டுபிடிப்புகளை ஆதரிப்பதே அவற்றின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது.
இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள், தமிழ் வரலாறு முன்னர் நினைத்ததைவிட பல நூறு ஆண்டுகள் பழமையானதாக இருக்கலாம் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், அரசியல் விவாதங்களில் அகழ்வாராய்ச்சிகள் என்பது ஒரு முக்கிய தலைப்பாக இருந்து வருகின்றன. அவை தமிழ் பேசும் உலகில் மிகுந்த உற்சாகத்தையும் பெருமையையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஏனெனில், அவை தமிழர்களின் பண்டைய வரலாற்றை நிரூபிக்கின்றன மற்றும் நன்கு அறியப்பட்ட தமிழ் சங்க இலக்கியத்திற்கு முக்கியமான சான்றுகளை வழங்குகின்றன.
மதுரையைச் சேர்ந்த தமிழாசிரியரும் சமூக ஆர்வலருமான ஏ.முத்துகிருஷ்ணன் கூறுகையில், “இவ்வளவு காலம் சங்க நூல்கள் கற்பனை என்று ஏளனம் செய்யப்பட்டன" சங்க நூல்களில் எழுதப்பட்ட நகர்ப்புற வாழ்க்கை இங்கு இருந்தது என்பதற்கு நம்மிடம் ஆதாரம் இல்லை என்பதுதான் பிரச்சனை" என்று அவர் விளக்குகிறார். ஆனால், கடந்த 10 ஆண்டுகளில், கீழடி, ஆதிச்சநல்லூர், கொற்கை மற்றும் ஆலங்குளம் ஆகிய இடங்களில் தொல்லியல் துறை அகழாய்வுகள் மூலம் பெரிய குடியிருப்புகள் கண்டறியப்பட்டு, சங்க நூல்கள் விவரித்தவற்றில் பலவற்றை தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளன.
இலக்கியத்தை தொல்பொருளியல் துறையுடன் இணைக்கும் முயற்சிகள் புதியவை அல்ல. அவை தென்னிந்திய துணைக் கண்டத்திற்கும் புதியவை அல்ல. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, தொல்பொருள் ஆய்வாளர் பி.பி.லால் தலைமையிலான இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையம் (Archaeological Survey of India (ASI)) ஒரு பெரிய திட்டத்தைத் தொடங்கியது. தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள் மூலம் இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதத்திற்கான பொருள் ஆதாரங்களைக் கண்டுபிடிப்பதே இலக்காக இருந்தது.
தமிழ் பண்பாட்டில், சங்க இலக்கியங்கள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் கொண்டிருக்கும் அதே கலாச்சார மற்றும் உணர்ச்சி முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன என்று நிபுணர்கள் நம்புகின்றனர். அதே நேரத்தில், இன்றைய மக்கள் இந்த நூல்களை எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதில் சுவாரஸ்யமான ஒற்றுமைகள் உள்ளன. அவை, பெரும்பாலும் வரலாறு மற்றும் தொல்பொருளியல் துறைக்கான முக்கியமான ஆதாரங்களாகக் காணப்படுகின்றன.
சங்கம் என்பது தென்னிந்தியாவிலிருந்து அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான இலக்கியமாகும். இது பழைய தமிழில் எழுதப்பட்ட நூல்களின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. இந்தத் தொகுப்பில் 8 கவிதைத் தொகுப்புகள், 10 சிறு கவிதைகள் (idylls), ஒரு இலக்கண புத்தகம் மற்றும் 18 சிறு படைப்புகள் உள்ளன. மொத்தத்தில், 473 கவிஞர்களால் எழுதப்பட்ட சுமார் 2,381 கவிதைகள் உள்ளன. கூடுதலாக, 102 கவிதைகள் பெயர் குறிப்பிடப்படாத ஆசிரியர்களால் எழுதப்பட்டன. சங்க நூல்களின் சரியான தேதிகள் குறித்து அறிஞர்கள் உடன்படவில்லை. இருப்பினும், அவை கிமு 3-ம் நூற்றாண்டுக்கும், கிபி 3-ம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில் இயற்றப்பட்டவை என்பதை பெரும்பாலானோர் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.
சங்கப் பாடல்களை அகம் மற்றும் புறம் என இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். அகக் கவிதைகள் காதலை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. அதே சமயம், புறக் கவிதைகள் போர், மரணம், சமூகம் மற்றும் இராஜ்ஜியம் போன்ற கருப்பொருள்களை உள்ளடக்கியது.
சங்கப் பாடல்கள் தமிழ் கலாச்சாரத்துடன் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவை 19-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலோ அல்லது 20-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலோ மட்டுமே மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. இது அவற்றின் பரவலான பிரபலத்திற்கு வழிவகுத்தது. இதற்கு முன்பு, இந்தப் பாடல்களில் பெரும்பாலானவை வாய்மொழியாகக் கடத்தப்பட்டன. ”The Tamils: A Portrait of a Community” (2025) எழுதிய பத்திரிகையாளர் நிர்மலா லட்சுமணன், "இந்தப் பாடல்களில் சில குழந்தைகளுக்கான தாலாட்டுப் பாடல்களாகவோ அல்லது வணிகர்கள் மற்றும் பிறரால் பாடப்படும் நாட்டுப்புறப் பாடல்களாகவோ கடத்தப்பட்டன" என்று விளக்குகிறார்.
இந்த நூல்களின் 'மறு கண்டுபிடிப்பிற்கான' பெருமைக்குரியவர்கள் உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர் மற்றும் C.W. தாமோதரன் பிள்ளை போன்ற இரண்டு பேர் ஆவர். உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர் "தமிழ் தாத்தா" என்று அழைக்கப்பட்டார். கும்பகோணத்தில் உள்ள அரசு கலைக் கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருந்தார். அங்கு பணிபுரிந்தபோது, சேலம் ராமசாமி முதலியாரை சந்தித்தார். ராமசாமி முதலியார் ஒரு வழக்கறிஞராகவும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரராகவும் இருந்தார்.
அவர் உ.வே. சுவாமிநாத ஐயருக்கு சிந்தாமணி என்ற பழங்கால நூலை அறிமுகப்படுத்தினார். உரை அவரது வாழ்க்கையை மாற்றியது. அன்றிலிருந்து, உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களைக் கண்டறிவதிலும் திருத்துவதிலும் அர்ப்பணித்தார். இவருடைய முயற்சிகளில், கும்பகோணத்தில் வக்கீல் பணிபுரிந்த C.W. தாமோதரன் பிள்ளையும் சேர்ந்து, தமிழ் மொழியின் செழுமை மற்றும் தொன்மைக்காக தீவிரமாக வாதிட்டார். உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர் மற்றும் C.W. தாமோதரன் பிள்ளை சேகரித்து ஆவணப்படுத்திய நூல்கள் பெரும்பாலும் பனை ஓலைகளில் எழுதப்பட்டவை. அவற்றில் பல அழியும் தருவாயில் இருந்தன. மேலும் பல முழுமையடையாத வசனங்களையும் கொண்டிருந்தன.
1887-ம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட முதல் சங்கக் கவிதையான ”கலித்தொகை”யின் மறுபதிப்பின் அறிமுகத்தில், கையால் எழுதப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளை ஆவணப்படுத்துவதில் உள்ள சவால்களை தாமோதரன் பிள்ளை விவரிக்கிறார். கையெழுத்துப் பிரதி முழுமையடையவில்லை, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லை என்று அவர் விளக்குகிறார். ஒவ்வொரு வரியிலும் பல எழுத்துக்கள் உடைந்திருந்ததால், படிக்க கடினமாக இருந்தது. இதனால், விரக்தியடைந்த அவர், அதைப் படிக்க முயற்சிப்பதைக்கூட கைவிட்டார்.
நெருப்பு, நீர் மற்றும் மதக் கட்டுப்பாடுகளைத் தாண்டிய பகுதிகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன என்று அவர் குறிப்பிட்டார். 1920 வாக்கில், அனைத்து சங்கப் படைப்புகளும் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. வரலாற்றாசிரியர் வி. ராஜேஷ் தனது ”கையெழுத்துப் பிரதிகள், நினைவகம் மற்றும் வரலாறு: காலனித்துவ இந்தியாவில் பாரம்பரிய தமிழ் இலக்கியம் 2013” (Manuscripts, Memory and History: Classical Tamil Literature in Colonial India) என்ற புத்தகத்தில், பாரம்பரிய தமிழ் படைப்புகள் அதிகமான மக்களுக்குக் கிடைத்த காலம் இது என்று எழுதுகிறார். இதற்கு முன்பு, ஒரு சிறிய குழு அறிஞர்கள் மற்றும் மத மடங்கள் மட்டுமே அவற்றை அணுக முடிந்தது.
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் உடனான ஒரு நேர்காணலில், ராஜேஷ் கூறுகையில், “19 ஆம் நூற்றாண்டில் அச்சு கலாச்சாரத்தின் விரிவாக்கம் போன்ற சில முன்னேற்றங்கள், இந்தக் காலகட்டத்தில் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பு வெளியிடப்படுவதற்கு நேரடியாகக் காரணமாக இருந்தன” என்று கூறுகிறார்.
19-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் இருந்த தமிழ் அறிஞர்கள் சங்க நூல்களின் பண்டைய தோற்றத்தை நிரூபிக்க பெரும் முயற்சி எடுத்ததாக ராஜேஷ் ஒப்புக்கொள்கிறார். இந்த நூல்கள் உண்மையில் பழமையானவை என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். இருப்பினும், தாமோதரன் பிள்ளை மற்றும் உ.வே. சாமிநாத ஐயர் போன்ற நவீன அறிஞர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் இந்த நூல்களை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதில் தங்கள் பங்கை பெரும்பாலும் மிகைப்படுத்தியுள்ளனர் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். 'மறு கண்டுபிடிப்பு' மீதான இந்த கவனம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை புறக்கணிக்க வழிவகுத்தது. இடைக்காலத்தில் தொகுக்கப்பட்ட இந்த நூல்கள் மீண்டும் தொகுக்கப்பட்டு நவீன காலத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. இந்த அதிகப்படியான முக்கியத்துவம் காரணமாக அறிஞர்கள் இந்த நூல்கள் எவ்வாறு வரலாற்றில் கடத்தப்பட்டன என்பதைப் படிப்பதைத் தடுத்து நிறுத்தியதாக ராஜேஷ் நம்புகிறார்.
'சங்க இலக்கியம்' என்ற பரந்த பிரிவின் கீழ் இந்த நூல்களை தொகுப்பது வரலாற்று ரீதியாக துல்லியமானது அல்ல என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். மொழியியல் அறிஞர் கே.வி. ஸ்வெலெபில், தனது ”தமிழ் இலக்கியம்” 1975 என்ற புத்தகத்தில், 19-ம் நூற்றாண்டில் கலாச்சார தமிழ் நூல்களை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது என்று விளக்குகிறார். ஏனெனில், இது கி.பி 6 மற்றும் 8-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் இலக்கிய மரபில் ஒரு முறிவு ஏற்பட்டது. இந்த நேரத்தில், மதச்சார்பற்ற, பாணர் கவிதைகள் (bardic poetry) "இறந்த செவ்வியல் பாரம்பரியத்தின்" ஒரு பகுதியாக மாறியது. பின்னர் அது சைவ-வைணவ பக்தி இயக்கத்தின் மத மற்றும் தனிப்பட்ட பாடல்களால் மாற்றப்பட்டது.
பின்னர், 19-ம் நூற்றாண்டின் தமிழ் பண்டிதர்கள் இந்த செவ்வியல் இலக்கிய பாரம்பரியத்தின் மீது தங்கள் கவனத்தை செலுத்தியபோது, அவர்கள் 7-ம் நூற்றாண்டின் பக்தி காலத்திற்கு முந்தைய அனைத்து படைப்புகளையும் ‘சங்கம்’ என்ற தொகுப்புகளின் கீழ் தொகுத்தனர். இந்த அணுகுமுறை உள்ளடக்கம், வடிவம், மொழி, பாணி, உரைநடை, நோக்கம் மற்றும் உந்துதல் ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளைப் புறக்கணித்ததாக ஸ்வெலெபில் விளக்குகிறார். இதன் விளைவாக, சுமார் 800 ஆண்டுகால இலக்கியப் படைப்புகள் ஒரு எளிய குழுவாகக் குறைக்கப்பட்டன. இந்தக் குழுவிற்கு கிமு 2000 முதல் கிபி 800 வரை வெவ்வேறு தேதிகள் ஒதுக்கப்பட்டன.
"இது ஒரு வரலாற்று வெற்றி," என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
இந்தக் கவிதைகள் வெவ்வேறு கவிஞர்களால் எழுதப்பட்டவை என்று லட்சுமணன் கூறுகிறார். அவை இயற்றப்பட்ட நேரத்தில், அவை ஒரே தொகுப்பின் ஒரு பகுதியாகக் காணப்படவில்லை. அவர் கூறுகிறார், "அவை அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான காலத்தைச் சேர்ந்தவை. வசதிக்காக அவற்றை சங்க இலக்கியம் என்று அழைக்கிறோம்."
3 சங்கங்களின் கதை
பின்னர், சங்கப் பாடல்களின் உருவாக்கம் பற்றிய ஒரு புராணக்கதை உள்ளது. பாண்டிய மன்னர்கள் மூன்று இலக்கியக் கூட்டங்கள் அல்லது சங்கங்களை அமைத்ததாகக் கூறுகிறது. இந்தக் கூட்டங்களில் கடவுள்களும் கவிஞர்களும் கலந்து கொண்டனர். மேலும், இங்கு இலக்கியப் படைப்புகள் வழங்கப்பட்டன. முதல் கூட்டம் மதுரையில் நடந்து 4,400 ஆண்டுகள் நீடித்தது. இரண்டாவது கூட்டம் கபாடபுரத்தில் நடந்து 3,700 ஆண்டுகள் நீடித்தது. மூன்றாவது கூட்டம் மீண்டும் மதுரையில் நடந்து 1,850 ஆண்டுகள் நீடித்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தனது புத்தகத்தில், மூன்று சங்கங்களின் கதை முதன்முதலில் 8-ம் நூற்றாண்டின் விளக்கவுரையில் தோன்றியதாக ராஜேஷ் வாதிடுகிறார். இந்த விளக்கவுரை ”இறையனார் களவியல்” (Iraiyanar Kalaviyal) என்ற இலக்கண உரைக்காக எழுதப்பட்டது. காலப்போக்கில், இந்த புராணக்கதை தமிழ் அறிவார்ந்த மரபில் ஆழமாக வேரூன்றியது. நவீன காலத்தின் ஆரம்பத்திலும்கூட, தமிழ் அறிஞர்கள் இந்த புராணக்கதையைப் பகிர்ந்து கொண்டதாக ராஜேஷ் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
சங்கங்கள் நடந்ததா இல்லையா என்பது ஒரு சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினை என்று ராஜேஷ் கூறுகிறார். ஒவ்வொரு சங்கமும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீடித்தது என்ற பாரம்பரிய நம்பிக்கை நவீன வரலாற்று சிந்தனையுடன் ஒத்துப்போகவில்லை என்று அவர் விளக்குகிறார்.
புலவர்களின் மூன்று சங்கங்களின் கருத்து பண்டைய காலங்களிலிருந்து தமிழ்நாட்டில் சைவ சமயம் இருந்து வருகிறது என்ற நம்பிக்கையுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடையது என்று அவர் விளக்குகிறார். தமிழ்நாட்டில் சைவ சமயத்தின் நீண்ட வரலாற்றை நிரூபிக்க விரும்பிய அறிஞர்கள் இந்த மூன்று சங்கங்களின் நம்பகத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த முயன்றவர்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
தமிழ் தேசியமும், சங்க இலக்கியமும்
இந்திய தேசியவாதம் தொடங்கிய அதே நேரத்தில் உ.வே. சாமிநாதர் ஐயர் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சங்க நூல்களை வெளியிட்டார். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் 1885-ம் ஆண்டில் பம்பாயில் நிறுவப்பட்டது. தொடக்கத்திலிருந்தே, அதில் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் அடங்குவர், அவர்களில் சிலர் தமிழ் அறிஞர்களும் ஆவர். மெட்ராஸைச் சேர்ந்த காங்கிரஸ் தலைவர்கள் இந்திய தேசியவாதத்தையும் தமிழ் பெருமையையும் சமநிலைப்படுத்த முடிந்தது.
ராஜேஷ் தனது புத்தகத்தில் ராமசாமி முதலியார் பற்றி எழுதுகிறார். ராமசாமி முதலியார் ஒரு மிதவாதி காங்கிரஸ்காரர் ஆவார். உ.வே. சாமிநாதர் ஐயர் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்து பாரம்பரிய தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளை வெளியிட ஊக்குவித்தார். ராஜேஷ் ஜி சுப்பிரமணிய ஐயரையும் குறிப்பிடுகிறார். அவர் தி இந்து மற்றும் சுதேசமித்திரன் என்ற தமிழ் செய்தித்தாளின் நிறுவனர் ஆவார். அந்தப் பத்திரிகை பெரும்பாலும் தமிழ் மொழி மற்றும் இலக்கியம் குறித்த கட்டுரைகளை வெளியிடும். செவ்வியல் இலக்கிய நூல்களை பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்தவர்களின் முயற்சிகளைப் பாராட்டியது.
மெட்ராஸைச் சேர்ந்த மற்றொரு முக்கியமான காங்கிரஸ் தலைவர் கவிஞர் சி. சுப்பிரமணிய பாரதி ஆவார். அவர் ”இந்தியா” என்ற தமிழ் வார இதழைத் நடத்தினார். மேலும், காலனித்துவ அரசாங்கத்தை விமர்சிக்க ”திருக்குறள்” என்ற உரையை அடிக்கடி பயன்படுத்தினார்.
வ.உ. சிதம்பரம் பிள்ளையும் ஒரு முக்கிய நபராக இருந்தார். அவர் ஒரு போர்க்குணமிக்க தேசியவாதியாகவும், சென்னையில் சுதேசி இயக்கத்தின் தலைவராகவும் இருந்தார். அவர் தனது பெரும்பாலான நேரத்தை பாரம்பரிய தமிழ் படைப்புகளைத் திருத்தி வெளியிடுவதில் செலவிட்டார்.
ஆரம்பகால திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள் தமிழ் அடையாளத்தையும் திராவிட தொன்மையையும் உறுதிப்படுத்த சங்க நூல்களையும் பயன்படுத்தினர். குறிப்பாக, நீதிக் கட்சி, தேசத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் காங்கிரஸின் கூற்றை சவால் செய்தது.
சங்க இலக்கியம் மற்றும் தமிழ் வரலாறு எழுதுதல்
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும், அதற்கு முன்பும் கூட, சங்க நூல்கள் தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றை எழுத அதிகளவில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தென்னிந்தியாவின் நன்கு அறியப்பட்ட வரலாற்றாசிரியர் கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி தனது ”சோழர்கள் (1955)” (The Colas) என்ற புத்தகத்தில் இதைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆரம்பகால சோழர்களைப் பற்றிய தகவல்களின் முக்கிய ஆதாரம் மூன்றாம் சங்கம் என்று அழைக்கப்படும் ஆரம்பகால தமிழ் இலக்கியங்கள் என்று அவர் எழுதினார்.
1975-ம் ஆண்டில், வரலாற்றாசிரியர் ஆர். சம்பகலட்சுமி சங்க நூல்களிலிருந்து சான்றுகளைப் பயன்படுத்தி இடப் பெயர்களைப் படித்தார். ஆரம்பகால வரலாற்றுக் காலத்தில் தோண்டப்பட்ட வாழ்விடத் தளங்களுடன் அவற்றை இணைத்தார். தென்னிந்தியாவின் ஆரம்ப மற்றும் நவீன காலத்திற்கு முந்தைய படைப்புகளுக்கு அவர் பெயர் பெற்றவர் ஆவார். முன்னதாக, 1946-ம் ஆண்டில், மெகாலித் என்றும் அழைக்கப்படும் இரும்புக் கால புதைகுழிகளை, சங்கத் தொகுப்புகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளவற்றுடன் கே.ஆர். ஸ்ரீனிவாசன் ஒப்பிட்டார். 1980-ம் ஆண்டு காலகட்டங்களில், வரலாற்றாசிரியர் ராஜன் குருக்கள் பண்டைய நூல்களிலிருந்து தகவல்களை ஆதரிக்க தொல்பொருள் தரவுகளையும் பயன்படுத்தினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தொல்பொருள் ஆய்வாளர் ஷினு ஏ ஆபிரகாம் 2003-ல் "சேர, சோழ, பாண்டியா : ஆரம்பகால வரலாற்று தென்னிந்தியாவின் தமிழ் ராஜ்ஜியங்களை அடையாளம் காண தொல்பொருள் சான்றுகளைப் பயன்படுத்துதல்" (Chera, Chola, Pandya: Using Archaeological Evidence to Identify the Tamil Kingdoms of Early Historic South India) என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார்.
இந்தக் கட்டுரையில், அறிஞர்கள் ”தமிழகத்தை” ஒரு தனித்துவமான கலாச்சாரப் பகுதியாக எவ்வாறு அடையாளம் காண்கிறார்கள் என்பதை விளக்குகிறார். இந்த அடையாளம் பல்வேறு உரை சார்ந்த மூலங்களிலிருந்து வருகிறது. இந்த மூலங்களில் மிக முக்கியமானது சங்க இலக்கியம் ஆகும்.
இருப்பினும், சங்க இலக்கியங்களை வரலாற்றுத் தரவுகளாகப் பயன்படுத்த, அதன் கவிதை மற்றும் பாணர் தன்மையை (poetic and bardic nature) நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார். பெரும்பாலான கவிதைகள் ஆட்சியாளர்கள், போர்வீரர்கள் மற்றும் புரவலர்களைப் புகழ்கின்றன என்று அவர் விளக்குகிறார். இருப்பினும், இது வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தொல்பொருள் பதிவுகளுக்கான குறிப்புகளாக நூல்களைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கவில்லை.
கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள இலக்கிய ஆதாரங்கள் மற்றும் பொருள் பதிவுகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான தொடர்ச்சியான பேச்சுவார்த்தை தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, முழு தெற்காசியப் பகுதிக்கும் பொருந்தும் என்று தொல்பொருள் ஆய்வாளர் ஸ்மிருதி ஹரிச்சரன் விளக்குகிறார். தொல்பொருளியல் துறையில் காணப்படும் பொருள் ஆதாரங்களை பூர்த்தி செய்யும் தகவல்களை நூல்கள் வழங்க முடியும் என்றும் அவர் நம்புகிறார்.
உதாரணமாக, ஹரிச்சரன் தென்னிந்தியாவில் மெகாலிதிக் புதைகுழிகளை (megalithic burials) ஆராய்கிறார். பல்வேறு வகையான அடக்கங்கள் உள்ளன என்றும், சில மற்றவற்றிலிருந்து மிகவும் வித்தியாசமாகத் தெரிகின்றன என்றும் அவர் விளக்குகிறார். இருப்பினும், இந்த வேறுபாடுகள் எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. இந்த வேறுபாடுகள் சமூக, கலாச்சார, பொருளாதார அல்லது காலம் தொடர்பான காரணிகளுடன் இணைக்கப்படலாம். ஆனால், தோண்டியெடுக்கப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களும் இன்றுவரை உயிர்வாழாததால், ஆராய்ச்சியாளர்கள் முக்கியமான விவரங்களுக்கு நூல்களை நம்பியுள்ளனர். அடக்கம் செய்யும் நடைமுறைகளில் சமூக-கலாச்சார வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள இந்த நூல்கள் உதவுகின்றன.
1946-ம் ஆண்டில், சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த வெவ்வேறு புதைகுழி வகைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் பல்வேறு பெயர்ச்சொற்களைப் பற்றி சீனிவாசன் ஒரு கட்டுரையில் விவாதித்தார். கடந்த காலத்தில், மக்கள் மிகவும் உணர்வுடன் வெவ்வேறு அடக்கம் வகைகளைப் பயன்படுத்தினர் மற்றும் அவற்றுக்கான குறிப்பிட்ட பெயரிடலைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை இது நமக்குச் சொல்கிறது.
இலக்கிய நூல்களை மட்டுமே உறுதிப்படுத்த அகழ்வாராய்ச்சியைப் பயன்படுத்துவது அல்லது அவற்றிலிருந்து வரும் தகவல்களை மட்டுமே நம்பியிருப்பது இலக்கியம் மற்றும் தொல்லியல் இரண்டையும் பாதிக்கிறது என்று ஹரிச்சரண் கூறுகிறார். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது உண்மையில் நமக்கு உதவாது" என்று அவர் கூறுகிறார். உதாரணமாக, சங்க காலத்திற்குப் பிந்தைய பாடல்களான சிலப்பதிகாரம், பெண் கதாநாயகி கண்ணகி மதுரையை எரித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது.
"நகரம் எரிக்கப்பட்டதற்கான தொல்பொருள் ஆதாரங்களை நாங்கள் காணவில்லை என்றாலும், தொல்லியல் மற்றும் இலக்கிய நூல்களிலிருந்து அங்கு ஒரு பெரிய குடியிருப்பு இருந்ததை நாங்கள் கற்றுக்கொள்கிறோம்," என்று அவர் விளக்குகிறார். "கீழடியில் அகழ்வாராய்ச்சிகள் கடந்த காலத்தில் ஒரு பெரிய குடியிருப்பு இருந்ததை நமக்குக் காட்டுகின்றன," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.
கீழடியில் நடைபெறும் அகழ்வாராய்ச்சிகளை "வளர்ந்து வரும் வரலாறு" (history in the making) என்று தொல்பொருள் ஆய்வாளர் சுதேஷ்னா குஹா அழைக்கிறார். இந்த வரலாறு தென்னிந்தியாவில் ஒரு விவாதத்தை உள்ளடக்கியது என்று அவர் விளக்குகிறார். வட இந்திய தேசியவாதம் இந்தியாவின் பண்டைய கடந்த காலத்தை வேத மற்றும் சமஸ்கிருத மரபுகளுடன் எவ்வாறு இணைக்க முயற்சிக்கிறது என்பது பற்றிய விவாதம் இது. இந்த இணைப்பு இந்தியாவின் மேம்பட்ட நகர்ப்புற வெண்கல யுக கலாச்சாரத்தின் (Bronze Age culture) மூலம் செய்யப்படுகிறது. இந்தியாவின் ஆரம்பகால நகர்ப்புற குடியிருப்புகளின் தமிழ் பாரம்பரியத்தைக் காண்பிப்பதே கீழடி அகழ்வாராய்ச்சிகளின் நோக்கமாகும் என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.
தென்னிந்தியாவில் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி பல ஆண்டுகளாக பல இரும்புக் கால தளங்களை, பெரும்பாலும் மெகாலித் தொல்பொருட்களை கண்டுபிடித்துள்ளது. இந்த தளங்கள் கிமு 3-ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை ஆகும். இருப்பினும், அவை மிகவும் பழமையானதாக இருக்கலாம் என்று குஹா கூறுகிறார். கீழடியில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சிகள் தமிழ்நாட்டில் நாகரிகம் கிமு 6-ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று கூறுகின்றன. கீழடிக்கு முந்தைய அகழ்வாராய்ச்சிகள், தென்னிந்தியாவின் ஆரம்பகால நகரங்களுக்கான சான்றுகளைக் காட்டின என்றும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
தொல்பொருள் ஆய்வாளர் நயன்ஜோத் லஹிரி ”Monuments Matter: India’s Archaeological Heritage since Independence 2017” என்ற புத்தகத்தை எழுதினார். அதில், கொடுமணல் மற்றும் பொருந்தல் ஆகிய இரண்டு முக்கியமான தளங்களை அவர் குறிப்பிட்டார். இந்த தளங்கள் 2009-ம் ஆண்டு தொடங்கி கே. ராஜன் என்பவரால் தோண்டியெடுக்கப்பட்டன. அவை, கிமு 5-ம் மற்றும் 6-ம் நூற்றாண்டுகளில் தென்னிந்தியாவில் நகர்ப்புற கலாச்சாரத்தின் ஆரம்ப அறிகுறிகளைக் காட்டின. தென்னிந்திய வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் இந்த கண்டுபிடிப்புகளை "முக்கிய மைல்கல்" (major landmark) என்று லஹிரி அழைத்தார்.
இருப்பினும், கீழடி சிறப்பு வாய்ந்தது. இது தமிழ் கலாச்சாரத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியுடன் இணைகிறது. இந்தப் பகுதி சங்க கவிதைகளின் பெரிய மற்றும் பழமையான தொகுப்பாகும்.
Original article: