பிப்ரவரி 24, 1739-ல் நடந்த கர்னல் போரில், பாரசீகப் பேரரசர் நாதிர் ஷா படையானதும், முகலாயப் பேரரசர் முகமது ஷா ரங்கிலா படைகளின் தோல்வியானது இந்தியாவில் முகலாய அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது.
ஈரானின் அஃப்ஷரித் வம்சத்தை நிறுவிய நாதிர் ஷாவின் படைகள், முகலாய பேரரசர் முகமது ஷா ‘ரங்கிலா’வின் படைகளை மூன்று மணி நேரத்திற்குள் போரில் தோற்கடித்தது. பின்னர், ஈரானின் ஷா முகலாய தலைநகரான டெல்லியைக் கைப்பற்றி, அரச கருவூலத்தைக் கொள்ளையடித்தார். மேலும், இந்த படையெடுப்பில், நாதிர் ஷா இந்த பேரரசிலிருந்து பிரபலமான மயில் சிம்மாசனத்தையும் (famous Peacock Throne), கோ-இ-நூர் (கோஹினூர்) வைரத்தையும் (Koh-i-noor diamond) எடுத்துக் கொண்டார்.
நாதிர் ஷா ரங்கீலாவின் உயிரைக் காப்பாற்றினார், மேலும் அவரது பெரும்பாலான பிரதேசங்களை மீட்டெடுத்தாலும், அவர் நிரந்தரமாக பலவீனப்படுத்தப்பட்ட முகலாயப் பேரரசை விட்டுச் சென்றார். முகலாயர்கள் டெல்லியை மேலும் 118 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர். ஆனால், அவர்களின் அதிகாரம் படிப்படியாகக் குறைந்தது. கடைசி முகலாயப் பேரரசர் பகதூர் ஷா 'ஜாபர்' (Zafar) காலத்தில், அவரது அதிகாரம் செங்கோட்டைக்கு மட்டுமே இருந்தது.
இந்த வீழ்ச்சி எவ்வாறு தொடங்கியது மற்றும் முகலாயப் பேரரசின் தலைவிதியை முத்திரை குத்திய போர் பற்றிய சுருக்கமான வரலாறு இங்கே.
முகலாயர்களின் வீழ்ச்சி
வரலாற்றாசிரியர் ஜாதுநாத் சர்க்கார் 1922-ல் பாட்னா பல்கலைக்கழகத்தில் நாதிர் ஷாவின் படையெடுப்பு முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் அல்ல என்று கூறினார். மாறாக, அது வீழ்ச்சியின் தெளிவான அறிகுறிகளில் ஒன்றாகும். பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது சொற்பொழிவுகள் பின்னர் ”இந்தியாவில் நாதிர் ஷா” (Nadir Shah in India) என்ற புத்தகமாக தொகுக்கப்பட்டன. இது முதலில் 1925-ம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது.
ஒரு காலத்தில் வல்லரசாக இருந்த பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு என்ன காரணம் என்பது குறித்து அறிஞர்கள் வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளனர். இருப்பினும், அவுரங்கசீப்பிற்குப் பிறகு பலவீனமான பேரரசர்களைவிட கட்டமைப்பு காரணங்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்தன என்பது பொதுவான உடன்பாடு ஆகும்.
உதாரணமாக, வரலாற்றாசிரியர் இர்பான் ஹபீப், விவசாயிகள் மீதான அதிக வரிச்சுமையால் இந்த சரிவு ஏற்பட்டதாக நம்புகிறார். இது பல பகுதிகளில் கிளர்ச்சிகளுக்கு வழிவகுத்தது. இந்தக் கிளர்ச்சிகளை அடக்க, அதிக வளங்கள் தேவைப்பட்டன. இதன் விளைவாக, அதிக வரிகள் வசூலித்தலால், அதிக கிளர்ச்சிகள் ஏற்பட்டன. முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு இந்தச் சுழற்சி முக்கிய மையமாக இருந்தது என்று ஹபீப் வாதிடுகிறார். (முகலாய இந்தியாவின் விவசாய அமைப்பு, 1963).
மறுபுறம், 17-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் முகலாய பிரபுக்களின் விரைவான வளர்ச்சியை M.அதர் அலி எடுத்துக்காட்டுகிறார். இந்த நேரத்தில், பல புதிய பிரபுக்கள் இந்த அமைப்பில் இணைந்தனர். இருப்பினும், அவர்களை ஆதரிக்க போதுமான "நல்ல ஜாகீர்-good jagirs" (நில வருவாய் ஒதுக்கீடுகள்) இல்லை. இந்தப் பற்றாக்குறை பிரபுக்களிடையே ஊழல் மற்றும் உள் சண்டைக்கு வழிவகுத்தது. இதன் விளைவாக, இராணுவத்தின் செயல்திறன் குறைந்தது. (அவுரங்கசீப்பின் கீழ் முகலாய பிரபுக்கள், 1966).
சர்க்காரின் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் ஔரங்கசீப்பின் மதக் கொள்கைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் கொள்கைகள் இந்துக்களையும் பிற மத சிறுபான்மையினரையும் எவ்வாறு ஒடுக்கின என்பதை அவர்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றனர். இது அவர்களின் அந்நியப்படுத்தலுக்கு வழிவகுத்தது.
நாதிர்ஷாவின் படையெடுப்பு
ஔரங்கசீப்பின் காலத்தில், முகலாயப் பேரரசு தொடர்ந்து பல சவால்களை எதிர்கொண்டது. இதில், மராட்டியர்கள் தெற்கை அச்சுறுத்தினர், அதே நேரத்தில் அஹோம்கள் கிழக்கிலிருந்து தாக்கினர். வடக்கு மற்றும் மேற்கில், ஜாட்கள், ராஜபுத்திரர்கள், பந்தேலர்கள் மற்றும் சீக்கியர்களும் பேரரசுக்கு எதிராகப் போரிட்டனர். இந்தக் குழுக்கள் பல வழிகளில் பேரரசை பலவீனப்படுத்தின. அவர்கள் நிலத்தைக் கைப்பற்றினர், செல்வத்தைக் கைப்பற்றினர், மேலும் முகலாய கருவூலத்தில் பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தினர்.
முகலாயப் பேரரசு அதுவரை எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய சவாலாக நாதிர் ஷாவின் படையெடுப்பு இருந்தது. அவர் ஒரு சிறந்த இராணுவத் தலைவராக இருந்தார். பின்னர், சில வரலாற்றாசிரியர்களால் "பாரசீக நெப்போலியன்" (Napoleon of Persia) என்று அழைக்கப்பட்டார். ஆளும் சஃபாவிட் வம்சத்தை (Safavid dynasty) வீழ்த்திய பிறகு நாதிர் ஷா ஈரானின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றினார். அவர் பெர்சியாவில் தனது அதிகாரத்தை வலுப்படுத்தினார் மற்றும் அதன் எல்லைகளுக்கு அப்பால் வெற்றிகரமான இராணுவ பிரச்சாரங்களை நடத்தினார். மேற்கில் ஒட்டோமான்கள் (Ottomans), வடக்கில் ரஷ்யர்கள் மற்றும் கிழக்கில் ஆப்கானிய பழங்குடியினருக்கு எதிராக அவர் போராடியதுடன், அவர்கள் முகலாயர்களுடனும் மோதினார்.
நாதிர் ஷா 1738-ம் ஆண்டில் காந்தஹாரைக் கைப்பற்றினார். அதன் பிறகு, அவர் இந்தியா மீது தனது பார்வையைத் திருப்பினார். அவர் கைபர் கணவாய் வழியாக இந்திய துணைக்கண்டத்திற்குள் நுழைந்தார். இது பல முன்னாள் படையெடுப்பாளர்கள் பயன்படுத்திய பாதையாகும். இவர்களில் அலெக்சாண்டர் மற்றும் தைமூர் ஆகியோரும் அடங்குவர். நாதிர் ஷா பல முகலாயர்களின் அடிமை மாநிலங்களை விரைவாக தோற்கடித்தார். பின்னர், அவர் டெல்லியை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றார்.
நாதிர் ஷாவின் படையெடுப்பிற்கு பதிலளிக்க ரங்கிலா நீண்ட நேரம் எடுத்துக் கொண்டார். சர்க்காரின் கூற்றுப்படி, "நாதிர் படையெடுப்பின் போது அரச அவையின் [டெல்லி] நடவடிக்கைகள் அவமானகரமான திறமையின்மையால் குறிக்கப்பட்டன. அதாவது, கிட்டத்தட்ட முட்டாள் தனம் அளவிற்கு" என்று குறிப்பிட்டு ரங்கிலா செயல்பட டிசம்பர் வரை காத்திருந்தார். ஜூன் மாதத்தில் நாதிர் ஷா ஏற்கனவே காபூலைக் கைப்பற்றி நவம்பர் மாத நடுப்பகுதியில் கைபர் கணவாயைக் கடந்திருந்தார். ஜனவரி மாதம் வரை நாதிர் ஷாவின் படையெடுக்கும் படைகளை எதிர்கொள்ள முகலாய இராணுவம் தயாராக இல்லை.
இந்த நேரத்தில், பாரசீகர்கள் லாகூரைக் கைப்பற்றி டெல்லியை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர். தலைநகரிலிருந்து சுமார் 125 கி.மீ தொலைவில் உள்ள கர்னாலில் இரு படைகளும் மோதத் தயாராக இருந்தன.
போர் மற்றும் அதற்கு அப்பால்
முகலாயப் படையில் 300,000 வீரர்கள் இருந்தனர். அதில் 2,000க்கும் மேற்பட்ட போர் யானைகள் மற்றும் 3,000 பீரங்கிகளும் அடங்கும். இதில் பொதுவாக, போரில் ஈடுபடாத அனைவரையும் கணக்கிட்டால், எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகரிக்கிறது. ரங்கிலா ஒரு பெரிய அரண்மனை மற்றும் ஒரு பெரிய வேலைக்காரர் குழுவுடன் பயணம் செய்தார். மொத்த முகலாயப் படை ஒரு மில்லியன் மக்களாக இருந்திருக்கலாம் என்று சில கணக்குகள் தெரிவிக்கின்றன. நாதிர் ஷாவின் இராணுவம் மிகவும் சிறியதாக இருந்தது, 55,000 வீரர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இருப்பினும், அது மிகவும் ஒழுக்கமானதாகவும் அதிக அனுபவமுள்ளதாகவும் இருந்தது. அது நவீன இராஜதந்திர ரீதியில் பல மேம்பட்ட ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்தியது. கூடுதலாக, நாதிர் ஷாவின் தனிப்பட்ட புத்திசாலித்தனம் முகலாயர்களால் அவரைத் தோற்கடிக்க முடியாமல் செய்தது.
முகலாய தளபதி சாதத் கானின் குதிரைப்படையை நாதிர் ஷா எவ்வாறு ஏமாற்றினார் என்பதை வரலாற்றாசிரியர் வில்லியம் டால்ரிம்பிள் மற்றும் அனிதா ஆனந்த் விவரித்தனர். முகலாயர்கள் முன்னோக்கிச் சென்றனர். ஆனால், நாதர் ஷாவின், லேசான குதிரைப்படை ஒதுங்கி நகர்ந்தது. மேலும், மேம்பட்ட சுழல் துப்பாக்கிகளுடன் ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்களின் வரிசையை வெளிப்படுத்தியது. அவர்கள் மிக அருகில் இருந்து சுட்டனர். சில நிமிடங்களில் பல முகலாய வீரர்களைக் கொன்றனர். இதனால் சிறந்த வீரர்கள் பலர் போர்க்களத்தில் இறந்து கிடந்தனர் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் வில்லியம் டால்ரிம்பிள் மற்றும் அனிதா ஆனந்த் ”Koh-i-Noor: The History of the World’s Most Infamous Diamond” (2016) என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இதில், முகலாய இராணுவம் மூன்று மணி நேரத்திற்குள் தோற்கடிக்கப்பட்டது. பின்னர், முகமது ஷா டெல்லியை கைப்பற்றினார். பாரசீகர்கள் பின்னர் டெல்லிக்கு அணிவகுத்துச் சென்றனர். அங்கு அவர்கள் அரச புதையலைக் கொள்ளையடித்தனர். மேலும், டெல்லியின் வரலாற்றில் ஆயிரக்கணக்கான நிராயுதபாணிகளைக் கொன்றனர். இது டெல்லியின் வரலாற்றில் மிகவும் வன்முறை நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மாறியது.
டெல்லியில் சுமார் 30,000 பேர் கொல்லப்பட்டனர். வரலாற்றாசிரியர் குலாம் ஹுசைன் கான், பெர்சியர்கள் எல்லாவற்றையும் வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து சென்றதாக குறிப்பிட்டுள்ளனர். அவர்கள் துணி, நகைகள் மற்றும் தங்கம் மற்றும் வெள்ளிப் பாத்திரங்களைக் கொள்ளையடித்தனர். ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அடிமைகளாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். தரிபா கலனைச் (Dariba Kalan) சுற்றியுள்ள முழு சுற்றுப்புறங்களும் எரிக்கப்பட்டன.
நாதிர் ஷா இறுதியில் ரங்கிலாவின் பிரதேசங்களை அவரிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார். அவர் தனது மகனை ரங்கிலாவின் அக்கா மகளுடன் திருமணம் செய்து வைத்தார். இருப்பினும், எட்டு தலைமுறை முகலாய ஆட்சியின் போது சேகரிக்கப்பட்ட பரந்த செல்வத்தை அவர் எடுத்துச் சென்றார். டால்ரிம்பிள் மற்றும் ஆனந்த் இதை "முகலாய பேரரசின் எட்டு தலைமுறை வெற்றியின் குவிந்த செல்வம்" (accumulated wealth of eight generations of imperial Mughal conquest) என்று விவரித்தனர். இதன் விளைவாக, முகலாய கருவூலம் கிட்டத்தட்ட காலியாக இருந்ததால், டெல்லி தனது சொந்த பிரதேசத்தைக் கட்டுப்படுத்த வளங்கள் இல்லாமல் போனது.
அடுத்த 100 ஆண்டுகளில், 1857 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயர்கள் அதன் ஆட்சியை முற்றிலுமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் வரை முகலாயப் பேரரசு அதன் நிலப்பகுதிகளை இழந்து கொண்டே இருந்தது.