இந்தியாவின் நீர் இராஜதந்திரம்: பிராந்திய ஒத்துழைப்பு மற்றும் இராஜதந்திர நலன்களை சமநிலைப்படுத்துதல். - அனுதீப் குஜ்ஜெட்டி

 இந்தியா தனது சொந்த நலன்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு அண்டை நாடுகளுடன் தண்ணீரை எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்கிறது, குறிப்பாக சீனாவுடன் ஒப்பிடும்போது? திட்டமிட்ட நீர் பகிர்வுக்கு இந்தியாவின் உறுதிப்பாட்டை எந்த முக்கிய ஒப்பந்தங்கள் காட்டுகின்றன?

பிரதமர் நரேந்திர மோடி இரண்டு நாள் பயணமாக மொரீஷியஸ் சென்றிருந்தார். அங்கு இந்தியா-மொரிஷியஸ் கூட்டுறவின் நிலையை "மேம்படுத்தப்பட்ட இராஜதந்திர கூட்டாண்மைக்கு" உயர்த்த இரு நாடுகளும் முடிவு செய்துள்ளதாக அறிவித்தார். சீனா தனது செல்வாக்கை அதிகரித்து வரும் இந்தியப் பெருங்கடலில் உள்ள தீவு நாடுகளுடனான உறவுகளை வலுப்படுத்தும் இந்தியாவின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இந்த நடவடிக்கை உள்ளது.

உலகின் மிகப்பெரிய அணையை பிரம்மபுத்திரா நதியின் மீது கட்ட சீனா திட்டமிட்டுள்ளது. இது இந்தியாவை கவலையடையச் செய்கிறது. ஏனெனில், அது நதியின் கீழ் பகுதியில் உள்ளது. நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்த நிலைமை காட்டுகிறது. இந்தியா, சீனா மற்றும் பாகிஸ்தான் போன்ற பிற அண்டை நாடுகளுக்கு இடையிலான நீர் பங்கீட்டின் சிக்கலான தன்மையையும் இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

எல்லைகளைக் கடந்து பாயும் பிரம்மபுத்திரா மற்றும் சிந்து நதிகள் போன்றவை பிராந்திய ஸ்திரத்தன்மைக்கு முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. நீர் ஒப்பந்தங்கள் நாடுகள் ஒத்துழைக்கவும் பகிரப்பட்ட நீர் தொடர்பான மோதல்களைத் தவிர்க்கவும் உதவுகிறது. *ஹெல்சிங்கி விதிகள், 1966 (Helsinki Rules) இந்த நதிகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகின்றன. இப்போது, ​​இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளுடனான நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களை ஆராய்வோம்.

சிந்து நீர் ஒப்பந்தம்

ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீரில் இந்தியாவின் இரண்டு நீர்மின் திட்டங்களான கிஷெங்கங்கா மற்றும் ரேட்டில் நீர்மின் திட்டங்களின் வடிவமைப்பு அம்சங்களுக்கு பாகிஸ்தானின் ஆட்சேபனைகள் தொடர்பாக சிந்து நீர் ஒப்பந்தம் (Indus Waters Treaty (IWT) சமீபத்தில் செய்திகளில் உள்ளது. 

சிந்து மற்றும் அதன் துணை நதிகளின் நீரின் விநியோகத்தை தீர்மானிக்க, செப்டம்பர் 19, 1960 அன்று இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் IWT கையெழுத்திட்டன. இது உலக வங்கியின் தரகு மற்றும் கராச்சியில் அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு மற்றும் அப்போதைய பாகிஸ்தான் அதிபர் அயூப் கான் ஆகியோரால் கையெழுத்திடப்பட்டது. இந்தியாவிற்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையில் வளர்ந்த அரசியல் பதட்டங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் சிந்து நதி அமைப்பின் சமமான நிர்வாகத்தை செயல்படுத்தும் ஒரு கட்டமைப்பை IWT நிறுவியது.

ஒப்பந்தத்தின் விதிமுறைகள் ராவி, பியாஸ் மற்றும் சட்லெஜ் உள்ளிட்ட கிழக்குப் படுகை நதிகளின் முழுக் கட்டுப்பாட்டையும் இந்தியாவுக்கு வழங்கியது, அதேசமயம் பாகிஸ்தான் மேற்குப் படுகை ஆறுகளான சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் ஆகியவற்றிற்கான பிரத்யேக அணுகலைப் பெற்றது. அதே நேரத்தில் நீர்மின் உற்பத்தி போன்ற நுகர்வு அல்லாத பயன்பாட்டிற்கு இந்திய வசதிகளை அனுமதித்தது. 

"நிரந்தர சிந்து ஆணையம்" (“Permanent Indus Commission”) என்பது ஒப்பந்தத்தின் இன்றியமையாத அங்கமாகும். இதன் மூலம் இரு தரப்பும் தரவைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது நிறுவப்பட்ட மூன்று-படி தகராறு தீர்வு கட்டமைப்பின் பகுதியாகும். மீதமுள்ள இரண்டு விதிகள் நடுநிலை நிபுணர் மூலம் சர்ச்சைகளைத் தீர்க்க அனுமதிக்கின்றன.  அதே நேரத்தில் நடுவர் நீதிமன்றம் மற்றொரு தகராறு தீர்க்கும் நெறிமுறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 

இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் உலக வங்கியால் நியமிக்கப்பட்ட நடுநிலை நிபுணர், இரண்டு நீர்மின் திட்டங்கள் தொடர்பான இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தானின் தகராறை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் தனக்கு இருப்பதாக தீர்ப்பளித்தார். இது இந்தியாவின் நீண்டகால நிலைப்பாட்டை ஆதரிக்கிறது.

இந்த ஒப்பந்தம் நடந்து 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியும், அதில் மாற்றங்களைக் கோரி இந்தியா தனது முதல் அறிவிப்பை ஜனவரி 2023ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தானுக்கு அனுப்பியது. பாகிஸ்தான் ஒப்பந்தத்தைப் பின்பற்ற மறுத்து, இரண்டு திட்டங்களுக்கு தொடர்ந்து எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததால் இந்தியா இதைச் செய்தது.

2016 ஆண்டு உரி தாக்குதலுக்குப் பிறகு, பிரதமர் மோடி இரத்தமும் தண்ணீரும் ஒன்றாகப் பாய முடியாது என்று கூறினார். இந்த அறிக்கை இந்தியாவின் நீர் ராஜதந்திரத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இந்தியாவும் வங்காளதேசமும் 54 நதிகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. இந்தப் பகிரப்பட்ட நதிகளை நிர்வகிக்க, இந்தோ-வங்காளதேச கூட்டு நதிகள் ஆணையம் (Indo-Bangladesh Joint Rivers Commission (JRC)) 1972 ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்டது. இது நீர் தொடர்பான பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க இரு நாடுகளுக்கும் ஒரு தளமாக செயல்படுகிறது.

பருவமழைக் காலத்தில், இந்தியாவும் வங்காளதேசமும் தண்ணீரை நிர்வகிக்கவும் வெள்ளத்தை முன்னறிவிக்கவும் இணைந்து செயல்படுகின்றன. கங்கை, தீஸ்தா, பிரம்மபுத்திரா மற்றும் பராக் போன்ற முக்கிய ஆறுகளில் நீர் விநியோகத்தை அவர்களின் நீர்வள அமைச்சகங்கள் மேற்பார்வையிடுகின்றன. இந்த ஒத்துழைப்பில் ஒரு பெரிய நகர்வாக கங்கா நீர் ஒப்பந்தம் (Ganga Water Treaty) இருந்தது. இது டிசம்பர் 12, 1996 அன்று  இந்தியப் பிரதமர் எச்.டி. தேவகவுடா மற்றும் வங்காளதேசப் பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா ஆகியோரால் கையெழுத்தானது. இந்த ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளும் கங்கை நதியின் நீரை நியாயமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள உதவுகிறது.

ஃபராக்கா அணை கட்டப்பட்ட பிறகு நதி நீரை நியாயமான முறையில் பகிர்ந்து கொள்வதை இந்த ஒப்பந்தம் உறுதி செய்தது. ஜூன் 2024ஆம் ஆண்டில் ஹசீனாவின் கடைசி இந்திய வருகையின் போது, ​​1996 ஒப்பந்தத்தை புதுப்பிப்பதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கியுள்ளதாக இரு நாடுகளும் அறிவித்தன. இந்த தொழில்நுட்ப விவாதங்கள் முடிந்த பிறகு 2026ஆம் ஆண்டில் ஒப்பந்தம் புதுப்பிக்கப்பட உள்ளது.

டீஸ்டா நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான மற்றொரு முக்கிய இருதரப்பு ஒப்பந்தமாகும். இருப்பினும், மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி பேச்சுவார்த்தைக்கு தொடர்ந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருவதால், 2011ஆம் ஆண்டு முதல் ஒப்பந்தம் குறித்த பேச்சு வார்த்தைகள் தேங்கியுள்ளன. 

டீஸ்டா நதிநீர் பங்கீடு விவகாரம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பங்களாதேஷ் விவசாயம் மற்றும் நுகர்வுக்கு டீஸ்டாவின் தண்ணீரை கணிசமாக நம்பியுள்ளது. அதே நேரத்தில் டீஸ்டாவின் தண்ணீரை வங்காளதேசத்துடன் பகிர்ந்து கொண்டால், வடக்கு வங்காளத்தில் உள்ள லட்சக்கணக்கான மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்படுவார்கள் என்று மம்தா பானர்ஜி சுட்டிக்காட்டினார். 

கங்கை நதி நீர் ஒப்பந்தம் வெற்றியடைந்தாலும், இந்தியாவின் அணைக் கட்டுமானத்துடன் நீர் பாய்ச்சலைக் குறைப்பதும் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு விவாதப் புள்ளியாகத் தொடர்கிறது. இருந்த போதிலும், இந்த ஒப்பந்தம் எல்லை தாண்டிய நீர் மேலாண்மையில் ஒரு முன்மாதிரியாக பார்க்கப்படுகிறது.

நேபாளத்திற்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையிலான நீர் ஒத்துழைப்பு 1894ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கீழ் தொடங்கியது. நேபாளமும் இந்தியாவும் அதிகாரப்பூர்வமாக சுதந்திர நாடுகளாக ஈடுபடுவதற்கு முன்பே, சாரதா ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே முறையான நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களின் தொடக்கமாக அமைந்தது. இரு நாடுகளுக்கும் நீர்ப்பாசன வசதிகளை வழங்குவதற்காக மகாகாளி ஆற்றின் மீது (இந்தியாவில் சாரதா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) பன்பாசா தடுப்பணையை கட்ட இந்த ஒப்பந்தம் அனுமதித்தது. 

சாரதா கால்வாயில் இருந்து கோடைக்காலத்தில் வினாடிக்கு குறைந்தபட்சம் 1000 கனஅடி (கனஅடி) மற்றும் குளிர்காலத்தில் அதிகபட்சமாக 150 கனஅடி நீரைப் பயன்படுத்தும் உரிமையை நேபாளம் பெற்றுள்ளது. இருப்பினும், நேபாளம் இந்த வளங்களை மகாகாளி நீர்ப்பாசனத் திட்டத்தின் மூலம் 1997ஆம் ஆண்டு முடித்த பின்னரே அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

1954ஆம் ஆண்டின் கோஷி ஒப்பந்தம் ஹனுமான் நகர் வெள்ளக் கட்டுப்பாட்டுத் தடுப்பணையைக் கட்டுவதற்கு உதவியது, ஆனால் இறையாண்மை மற்றும் திருப்தியற்ற நீர்ப்பாசன விளைச்சல்கள் மீதான கவலைகள் காரணமாக நேபாளம் 1966ஆம் ஆண்டில் திருத்தங்களைக் கோரியது. இதேபோல், கந்தக் ஒப்பந்தம் 1959ஆம் ஆண்டில் கையெழுத்திட்ட பிறகு 1964ஆம் ஆண்டில் திருத்தங்களுக்கு உட்பட்டது. இது பைசலோடன் தடுப்பணையை இந்தியா கட்ட அனுமதிக்கும். இருப்பினும், எதிர்பார்த்த தண்ணீர் விநியோகத்தை அடைய நேபாளம் போராடியது. 

1996 ஆம் ஆண்டு மகாகாளி ஒப்பந்தம் (Mahakali Treaty) பல ஒப்பந்தங்களை ஒன்றிணைத்து பஞ்சேஷ்வர் பல்நோக்கு திட்டத்தை உருவாக்கியது. இந்த திட்டம் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதையும் வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், நேபாளம் இன்னும் நீர் அணுகல் குறித்து கவலை கொண்டுள்ளது. இது செயல்படுத்துவதில் தாமதம் மற்றும் அரசியல் பிரச்சினைகள் திட்டத்தை மெதுவாக்கியுள்ளன.

இந்தியா-பூடான் உறவுகளின் வலுவான தூண்களில் ஒன்று 1961ஆம் ஆண்டில் ஜல்தாகா திட்டத்தில் இரு நாடுகளும் இணைந்து செயல்படத் தொடங்கியபோது தொடங்கிய நீர்மின்சார வளர்ச்சியாகும். இருப்பினும், 1987ஆம் ஆண்டில்  60:40 மானியம் மற்றும் கடன் அடிப்படையில் இந்தியாவால் முழுமையாக நிதியளிக்கப்பட்ட 336 மெகாவாட் சுக்கா நீர்மின் திட்டம் செயல்பாட்டுக்கு வந்தது மற்றும் இது இரு நாடுகளுக்கும் ஒரு மைல்கல்லாக இருந்தது. 

இந்தத் திட்டம் எதிர்காலத் திட்டங்களுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தது. அத்தகைய திட்டங்களில் ஒன்று 1,020 மெகாவாட் தாலா நீர்மின்சாரத் திட்டம் ஆகும். இது மிகப்பெரிய கூட்டு முயற்சிகளில் ஒன்றாகும். இதுவும் அதே நிதி முறையைப் பின்பற்றியது.

பூட்டானின் வாங்சு, சங்கோஷ் மற்றும் மனாஸ் போன்ற ஆறுகள் நீர்மின் உற்பத்திக்கு பெரும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. பூட்டானின் நீர்மின் துறையை வளர்ப்பதில் இந்தியா முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது. 2006ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவும் பூட்டானும் "நீர்மின் ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தத்தில்" (Agreement on Hydropower Cooperation) கையெழுத்திட்டன. இந்த ஒப்பந்தம் நீர்மின் மேம்பாட்டில் அவர்களின் கூட்டாண்மையை முறைப்படுத்தியது.

இந்தியாவும் பூடானும் 2008ஆம் ஆண்டில் ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. இதன் காரணமாக 600 MW Kholongchhu திட்டம் 2020ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. 

பூட்டானின் பொருளாதாரத்திற்கு நீர்மின்சாரம் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்குகிறது. இது  நாட்டின் மொத்த ஏற்றுமதியில் 63% ஆகும். இது இந்தியாவின் மின் தேவையையும் பூர்த்தி செய்கிறது.  பூட்டானின் வாங்சு, சங்கோஷ் மற்றும் மனாஸ் நதிகள் நீர்மின் உற்பத்திக்கான அபரிமிதமான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. மேலும், தொழில்துறையின் வளர்ச்சியில் இந்தியா முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

இந்தியாவின் நீர் ராஜதந்திரம் அதன் தேசிய நலன்களுடன் ஒத்துழைப்பை சமநிலைப்படுத்துகிறது. பகிரப்பட்ட நதிகளை நிர்வகிக்க திட்டமிடப்பட்ட நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களை இது பின்பற்றுகிறது. சிந்து நீர் ஒப்பந்தம், கங்கை ஒப்பந்தம் மற்றும் மகாகாளி ஒப்பந்தம் போன்ற ஒப்பந்தங்கள் நியாயமான நீர் விநியோகத்திற்கான இந்தியாவின் உறுதிப்பாட்டைக் காட்டுகின்றன.

இந்த சந்தர்ப்பங்களில் இந்தியா ஒரு மேல்நோக்கிய நாடாக இருந்தாலும், நீர் ஓட்டத்தில் அது எப்போதும் தெளிவான நன்மையையோ அல்லது கட்டுப்பாட்டையோ கொண்டிருக்கவில்லை.

சீனா எப்போதும் சர்வதேச நீர் பகிர்வு விதிகளைப் பின்பற்றுவதில்லை. இது மீகாங் நதியை நிர்வகிக்கும் விதத்தில் காணப்படும் சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது. சீனாவின் நடவடிக்கைகள் நீர்-மேலாதிக்க என்ற கருத்துடன் ஒத்துப்போகின்றன. இதன் பொருள் பகிரப்பட்ட நதிப் படுகையில் ஒரு சக்திவாய்ந்த நாடு அதன் நிலை, செல்வம், இராணுவ வலிமை மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி நீர் வளங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

இந்த சவால்களை கருத்தில் கொண்டு, பெய்ஜிங்குடன் நியாயமான நீர் பகிர்வு ஒப்பந்தங்களைப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த புது தில்லி கடினமாக உழைக்க வேண்டும். மேலும், அதன் அண்டை நாடுகளுடனான ஒப்பந்தங்களையும் மேம்படுத்த வேண்டும். இது பிராந்தியத்தை நிலையானதாக வைத்திருக்க உதவும்.

Original article:

India’s water diplomacy: Balancing regional cooperation and strategic interests. - Anudeep Gujjeti

Read More →

பெரிய நிக்கோபார் தீவு திட்டம் என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி :

மத்திய பழங்குடி விவகார அமைச்சர் ஜுவல் ஓரம் புதன்கிழமை மாநிலங்களவையில் பேசினார். பெரிய நிக்கோபார் உள்கட்டமைப்பு திட்டத்திற்கான ஆட்சேபனைகள் குறித்து அரசாங்கத்திற்கு எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை என்று அவர் கூறினார். இந்த ஆட்சேபனைகள் பெரிய நிக்கோபார் தீவுகளின் பழங்குடி கவுன்சிலால் எழுப்பப்படவில்லை அல்லது மானுடவியலாளர் விஸ்வஜித் பாண்ட்யாவின் வீடியோ அறிக்கையில் ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை.

முக்கிய அம்சங்கள் :

• கேள்வி நேரத்தின் போது மத்திய பழங்குடி விவகார அமைச்சர் ஜுவல் ஓரம் குறிப்பிட்டது, இந்தத் திட்டம் தேசிய நலனுக்கானது என்றார். இந்தத் திட்டத்தில் ஒரு போக்குவரத்து துறைமுகம், விமான நிலையம், எரிவாயு மின் உற்பத்தி நிலையம் மற்றும் சுற்றுலா உள்கட்டமைப்பு ஆகியவை அடங்கும். இது எந்த சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது என்றும் அவர் கூறினார். இது எந்த பழங்குடியினரையும் இடம்பெயரச் செய்யாது என்றும் அவர் கூறினார். 2004 சுனாமியைப் பற்றி ஓரம் குறிப்பிட்டார். அந்தப் பகுதி தாழ்வானது என்று அவர் விளக்கினார். இதன் காரணமாக, பழங்குடி சமூகங்கள் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டு வெளியேறினர். பழங்குடியினரின் ஆட்சேபனைகள் குறித்து அரசாங்கத்திற்கு எந்த தகவலும் கிடைக்கவில்லை என்றும் அவர் கூறினார். டி.எம்.சியின் சாகேத் கோகலேவின் கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக ஓரம் இந்த அறிக்கைகளை வெளியிட்டார்.

• யாரும் இடம்பெயர மாட்டார்கள். 7.144 சதுர கி.மீ பழங்குடியினரின் இருப்பு நிலம் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும். மீதமுள்ள நிலம் வன நிலம். கோகலே குறிப்பிட்டது போல் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. கிராம சபையும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு முடிவை நிறைவேற்றியுள்ளது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?:

• நிக்கோபார் தீவுகளின் தெற்கே உள்ள மற்றும் மிகப்பெரிய தீவு பெரிய நிக்கோபார் ஆகும். இது 910 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் பெரும்பாலும் வெப்பமண்டல மழைக்காடுகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்த தீவு தென்கிழக்கு வங்காள விரிகுடாவில் அமைந்துள்ளது மற்றும் மிகக் குறைந்த மக்கள் தொகையைக் கொண்டுள்ளது. பெரிய நிக்கோபாரில் அமைந்துள்ள இந்திராமுனை, இந்தியாவின் தெற்கே உள்ள புள்ளியாகும். இது சபாங்கிலிருந்து 90 கடல் மைல் தொலைவில் மட்டுமே உள்ளது. சபாங் இந்தோனேசிய தீவுக்கூட்டத்தின் மிகப்பெரிய தீவான சுமத்ராவின் வடக்கு முனையில் அமைந்துள்ளது.

• பெரிய நிக்கோபாரில் இரண்டு தேசியப் பூங்காக்கள், உயிர்க்கோளக் காப்பகம், ஷொம்பென் மற்றும் நிக்கோபரீஸ் பழங்குடியினர் மற்றும் சில ஆயிரம் பழங்குடியினர் அல்லாத குடியேற்றங்கள் உள்ளன.

• அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் 836 தீவுகளைக் கொண்ட ஒரு குழு. இந்த தீவுகள் இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தமான் தீவுகள் வடக்கில் உள்ளன, அதே நேரத்தில் நிக்கோபார் தீவுகள் தெற்கில் உள்ளன. இரண்டு குழுக்களும் 150 கி.மீ அகலமுள்ள டென் டிகிரி கால்வாயால் பிரிக்கப்படுகின்றன. குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு இந்த ஆண்டு பிப்ரவரியில் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளுக்கு பயணம் செய்தார். தனது பயணத்தின் போது, ​​தீவுக்கூட்டத்தின் சில பழங்குடி மக்களுடன் அவர் கலந்துரையாடினார்.

• இந்த மெகா உள்கட்டமைப்பு திட்டத்தை அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் ஒருங்கிணைந்த மேம்பாட்டுக் கழகம் (Andaman and Nicobar Islands Integrated Development Corporation (ANIIDCO)) செயல்படுத்துகிறது. இதில் பல முக்கிய மேம்பாடுகள் அடங்கும். முதலாவதாக, இது ஒரு சர்வதேச கொள்கலன் ஏற்றுமதி இறக்குமதி முனையம் (International Container Transshipment Terminal (ICTT) கொண்டிருக்கும். இரண்டாவதாக, ஒரு  பசுமை சர்வதேச விமான நிலையம் கட்டப்படும். இந்த விமான நிலையம் 4,000 பயணிகளைக் கையாளக்கூடிய உச்ச நேரத் திறனைக் கொண்டிருக்கும். கூடுதலாக, திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக ஒரு தனி நகரம் உருவாக்கப்படும். இறுதியாக, ஒரு எரிவாயு மற்றும் சூரிய மின் உற்பத்தி நிலையம் நிறுவப்படும். முழு திட்டமும் 16,610 ஹெக்டேர் பரப்பளவை உள்ளடக்கும்.

• நிதி ஆயோக்கின் அறிக்கைக்குப் பிறகு பெரிய நிக்கோபார் தீவின் "முழுமையான வளர்ச்சிக்கான" திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. தீவின் இராஜதந்திர இருப்பிடத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை முன்-சாத்தியக்கூறு அறிக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்தத் தீவு இலங்கையில் கொழும்பிலிருந்து தென்மேற்கே தோராயமாக சமமான தொலைவில் உள்ளது. மலேசியாவில் உள்ள போர்ட் கிளாங்கிலிருந்து தென்கிழக்கே சிங்கப்பூருக்கும் சமமான தொலைவில் உள்ளது.

• முன்மொழியப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு தீவின் சுற்றுச்சூழலுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதால் எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டது. பல்வேறு குழுக்கள் இந்த திட்டத்தை எதிர்கொண்டன. இவர்களில் வனவிலங்கு பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சியாளர்கள், மானுடவியலாளர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் குடிமை சமூகம் ஆகியவை அடங்கும். காங்கிரஸ் கட்சியும் இதை எதிர்த்தது. ஷோம்பன் பழங்குடியினருக்கு ஏற்படக்கூடிய பேரழிவு தாக்கம்தான் முக்கிய கவலை. ஷோம்பன் ஒரு குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பழங்குடி குழு (Particularly Vulnerable Tribal Group (PVTG). அவர்கள் வேட்டையாடுபவர்கள் மற்றும் அவர்களில் சில நூறு மக்கள் மட்டுமே உள்ளனர். அவர்கள் தீவில் உள்ள ஒரு பழங்குடி காப்பகத்தில் வசிக்கின்றனர்.

• இந்தத் திட்டம் பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளை மீறுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. இது தீவின் சுற்றுச்சூழலையும் பாதிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, ஏனெனில் கிட்டத்தட்ட ஒரு மில்லியன் மரங்கள் வெட்டப்படும். துறைமுகத் திட்டம் பவளப்பாறைகளை அழிக்கும் என்ற கவலைகள் உள்ளன. இது உள்ளூர் கடல் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பில் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். இந்தத் திட்டம் நிலப்பரப்பு நிக்கோபார் மெகாபோட் பறவைக்கும் அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படுகிறது. கூடுதலாக, இது கலாதியா விரிகுடா பகுதியில் கூடு கட்டும் தோல் முதுகு ஆமைகளுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும்.

Original article:

What is the Great Nicobar Island Project? -Priya Kumari Shukla

Read More →

இந்தியா தனது அதிகரித்து வரும் மின் தேவையை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்ய முடியும்? -திஷா அகர்வால், ஷாலு அகர்வால்

 காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் வெப்ப அழுத்தம் மின்சாரத் தேவையை அதிகரிக்கும் ஒரு முக்கியக் காரணியாகும். பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் நகரமயமாக்கலும் இந்த உயர்வுக்கு பங்களிக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், விரைவான தேவை வளர்ச்சி காரணமாக இந்தியா மின் பற்றாக்குறையை சந்தித்துள்ளது. இந்த சூழ்நிலை ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. அதிகரித்து வரும் எரிசக்தி தேவையை நம்பகத்தன்மையுடனும் மற்றும் செலவு குறைந்ததாகவும் பூர்த்தி செய்ய இந்தியா எவ்வாறு திட்டமிட்டு செயல்பட வேண்டும்?

வேகமாக வெப்பமடைந்து வரும் உலகில் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் பெரிய பொருளாதாரமாக, இந்தியாவின் மின் தேவை வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. 2021 நிதியாண்டு முதல், இந்தியாவின் மின் நுகர்வு ஆண்டுக்கு 9% ஆக உயர்ந்துள்ளது. முந்தைய பத்தாண்டுகளில் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 5% ஆக இருந்தது. மத்திய மின்சார ஆணையம் (Central Electricity Authority (CEA)) 2022 மற்றும் 2030ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் 6% கூட்டு வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதத்தில் (Compound Annual Growth Rate (CAGR)) மின் தேவை வளரும் என்று கணித்துள்ளது. இருப்பினும், சமீபத்திய போக்குகள் இந்த மதிப்பீடுகளை மிகைப்படுத்துவதற்கான வலுவான வாய்ப்பைக் கூறுகின்றன. இந்தியாவின் மின் துறை இந்த தேவை மற்றும் அதே நேரத்தில் புதுப்பிக்கத்தக்கதாக மாறுவதைத் தொடர முடியுமா?

இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை உயர்த்துவது எது?

பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் நகரமயமாக்கல் தவிர, பருவநிலை மாற்றத்தால் தூண்டப்படும் வெப்ப அழுத்தம், கோடைகாலங்களில் அதிகமாக குறிக்கப்படுகிறது. இது மின்சாரத் தேவையை அதிகரிக்கும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகும். இந்தியாவில் மின்சாரப் பயன்பாடு மூன்று முக்கிய துறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. மொத்த மின்சார நுகர்வில் தொழில்கள் 33% ஆகும். வீடுகள் 28% பயன்படுத்துகின்றன, விவசாயம் 19% பயன்படுத்துகிறது. இருப்பினும், வீட்டு மின்சாரத் தேவை கடந்த பத்தாண்டுகளில் மிக வேகமாக வளர்ந்துள்ளது.

2024 கோடையில் காற்று குளிர்விப்பான் (air conditioner) விற்பனை முந்தைய ஆண்டைவிட 40-50% அதிகரித்துள்ளது. வருமானம் அதிகரிப்பதாலும், அதிக வெப்பநிலையாலும் இந்த வளர்ச்சி ஏற்பட்டது. மே 30, 2024 அன்று, அகில இந்திய உச்ச மின்சாரத் தேவை 250 GW-ஐத் தாண்டியது. இது திட்டமிடப்பட்ட தேவையை விட 6.3% அதிகமாகும். 2025ஆம் ஆண்டில், இந்தியா 125 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு பிப்ரவரி மாதம் வெப்பமான நிலையைப் பதிவு செய்தது. இப்போது, ​​நாடு நீடித்த வெப்ப அலைகளுக்குத் தயாராக வேண்டும். கூடுதலாக, உச்ச மின்சாரத் தேவை 9-10% அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவை வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. அதன் தன்மையும் மேலும் மேலும் நிச்சயமற்றதாகி வருகிறது.

இந்தியா இதுவரை அதிகரித்து வரும் தேவையை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்துள்ளது?

2000 ஆம் ஆண்டின்  முற்பகுதியில் இருந்து, இந்தியாவின் மின் உற்பத்தி திறன் கணிசமாக வளர்ந்துள்ளது. இது தற்போது நான்கு மடங்கு அதிகரித்து 460 GW அளவை எட்டியுள்ளது. இது இந்தியாவை உலகின் மூன்றாவது பெரிய மின்சார உற்பத்தியாளராக ஆக்குகிறது.

இந்தியாவின் மின்துறை ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கு உட்பட்டுள்ளது. இந்த மாற்றம் சுத்தமான ஆற்றலின் தேவையால் இயக்கப்படுகிறது. சூரிய சக்தி மற்றும் காற்றாலை போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (Renewable Energy (RE)) தொழில்நுட்பங்கள் இந்த மாற்றத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

2010ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசாங்கம் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்திக்கான இலக்கை நிர்ணயித்தது. 2020ஆம் ஆண்டுக்குள் 20 GW அளவை  எட்டுவதே இலக்காக இருந்தது. இருப்பினும், 2014 ஆம் ஆண்டில், இந்த இலக்கு 2022ஆம் ஆண்டுக்குள் 175 GW ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது.

2021ஆம் ஆண்டில், இந்தியா தனது இலக்கை மேலும் உயர்த்தியது. 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 500 GW புதைபடிவ எரிபொருள் அல்லாத மின் திறனை அடைவதே புதிய இலக்காகும்.

தேவை அதிகரிப்பை சமாளிக்க அரசாங்கம் நீண்ட கால மற்றும் குறுகிய கால நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. 2022ஆம் ஆண்டில், மின் துறைக்கான நிலக்கரி ஒதுக்கீட்டை அதிகரித்தது. ரயில்வே மூலம் நிலக்கரி போக்குவரத்திற்கும் முன்னுரிமை அளித்தது. கூடுதலாக, இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நிலக்கரி சார்ந்த மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் முழு திறனில் செயல்பட அறிவுறுத்தியது. சில மாநிலங்கள் குறிப்பிடத்தக்க சூரிய சக்தியைச் இதில் சேர்த்தன. இந்த மாநிலங்கள் பகலில் தேவையை பூர்த்தி செய்ய உபரி சூரிய ஆற்றலைப் பயன்படுத்தின. இருப்பினும், இரவில் உச்ச தேவையை நிர்வகிப்பது ஒரு சவாலாகவே உள்ளது.

2024ஆம் ஆண்டில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியில் (RE) இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டது. நாடு சாதனை அளவாக 28 GW புதிய RE திறனைச் சேர்த்தது. இது மின்சார கலவையில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியின் பங்கை 13.5% ஆக அதிகரித்தது. மின்சார உற்பத்தியில் நிலக்கரியின் பயன்பாடு குறைந்தது. திறன் கலவையில் அதன் பங்கு 50% க்கும் கீழே குறைந்தது. இருப்பினும், நிலக்கரி இன்னும் இந்தியாவின் மின்சார தேவையில் 75% ஐ வழங்குகிறது.

இந்தியாவின் மொத்த புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியின் திறன் இப்போது 165 GW அளவை எட்டியுள்ளது. 2025ஆம் ஆண்டில் கூடுதலாக 32 GW புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியில் இயக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 2030 இலக்கை அடைய, அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு இந்தியா ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் 50 GW புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியை சேர்க்க வேண்டும்.

இந்தியா ஏன் அதன் தூய்மையான எரிசக்தி லட்சியங்களை மேலும் உயர்த்த வேண்டும்?

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் மின் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டுள்ளது. எரிசக்தி தேவை வேகமாக அதிகரித்து வருவதால் இந்தப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தச் சூழ்நிலை ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. நம்பகமான மற்றும் செலவு குறைந்த எரிசக்தி விநியோகத்தை உறுதி செய்ய மற்றும் வளர்ந்து வரும் எரிசக்தித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய இந்தியா எவ்வாறு திட்டமிட்டு செயல்பட வேண்டும்? 

எரிசக்தி, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நீர் கவுன்சில் (Council on Energy, Environment and Water (CEEW)) ஒரு புதிய ஆய்வை நடத்தியது. இது 2030ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் மின் துறைக்கு ஆறு வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளை உருவகப்படுத்தியது. 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 500 GW சுத்தமான எரிசக்தி திறனை அடையத் தவறினால் மின் பற்றாக்குறை மற்றும் அதிக செலவுகள் ஏற்படும் என்று ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இது தேவை மிதமான விகிதத்தில் வளர்ந்தாலும் இது நடக்கும்.

உதாரணமாக, இந்தியா 400 GW-ஐ மட்டுமே அடைந்தால், மொத்த தேவையில் 0.26% பூர்த்தி செய்யப்படாமல் இருக்கும். இந்த சிறிய பற்றாக்குறை சுமார் 1 மில்லியன் வீடுகளுக்கு மின்சார விநியோகத்தை பாதிக்கலாம். இந்த வீடுகள் தினமும் சுமார் 2.5 மணிநேரம் மின்வெட்டை எதிர்கொள்ளக்கூடும். அமைப்பு கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக வட இந்தியாவில் உள்ள மாநிலங்கள் மோசமாக பாதிக்கப்படும்.

2023 மற்றும் 2030ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் மின் தேவை 5.8%-க்கு பதிலாக 6.4% CAGR அளவில் வேகமாக வளர்ந்து. இந்தியா அதன் 500 GW இலக்கை அடைந்தால், பெரிய பற்றாக்குறையைத் தடுக்க நாட்டிற்கு இன்னும் அதிக மின் உற்பத்தி தேவைப்படும்.

இந்தியாவிற்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன. முதல் வழி, ஏற்கனவே கட்டுமானத்தில் உள்ளதைவிட 6 GW புதிய நிலக்கரி திறனைச் சேர்ப்பது. இரண்டாவது வழி, திட்டமிடப்பட்ட 500 GW-க்கு மேல் 100 GW புதிய புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) திறனைச் சேர்ப்பது.

இந்தியா முதல் விருப்பத்தைத் தேர்வுசெய்தால், அது தேவையை பூர்த்தி செய்யும். இருப்பினும், நிலக்கரி மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும். இது அதிக வேலையில்லா நேரத்தை ஏற்படுத்தும். இது எதிர்பாராத பற்றாக்குறையை ஏற்படுத்தக்கூடும் மற்றும் செலவுகளை அதிகரிக்கக்கூடும். இரண்டாவது வழி  வெவ்வேறு மாநிலங்களில் 100 GW புதிய புதுப்பிக்கதக்க திறனைச் சேர்ப்பது ஒரு சிறந்த தீர்வாகும் என்று ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது.

2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 600 ஜிகாவாட்டை இந்தியா எப்படி இலக்காகக் கொள்ள முடியும்?

தேவைக்கு ஏற்றவாறு 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 600 ஜிகாவாட் சுத்தமான ஆற்றலை இந்தியா அடைய வேண்டும். இது 2030ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 42,400 கோடி ($5 பில்லியன்) வரை கொள்முதல் செலவில் சேமிக்கப்படும் மற்றும் குறைந்த செலவில் நம்பகமான மின்சாரத்தை நாட்டிற்கு வழங்க உதவும். இது 1,00,000 புதிய வேலை வாய்ப்புகள் (2025-2030-ல்) மற்றும் 2030ஆம் ஆண்டில் 23% வரை குறைந்த காற்று மாசுபாடுகளுடன் அதிக சமூக மற்றும் சுகாதார நலன்களை வழங்கும்.

600 GW இலக்கை அடைய, 2030 வரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் 70 GW புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை (RE) சேர்க்க வேண்டும். இது நடைமுறைக்கு மாறானதாகத் தோன்றலாம். நடைமுறையிலும் மின் கட்டமைப்பிலும் பல சவால்கள் ஏற்கனவே மின் உற்பத்தியை மெதுவாக்குகின்றன. இந்த சவால்கள் மின் உற்பத்தி நிறுவனங்களின் மின் உற்பத்தியை வாங்குவதில் ஆர்வத்தையும் குறைத்துள்ளன.

 பொருத்தமான நிலத்தைப் பெறுவதில் ஏற்படும் தாமதம் ஒரு பெரிய சவாலாகும். மற்றொரு பிரச்சினை பரிமாற்ற உபகரணங்களைப் பெறுவதில் ஏற்படும் தாமதம். மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மின் உற்பத்தி நிலையங்களுக்கான சலுகைகள் குறித்தும் நிச்சயமற்ற தன்மை உள்ளது. கூடுதலாக, மின் உற்பத்தி நிலையங்களை புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல்  உடன் சமநிலைப்படுத்துவது சிக்கலானது.

இந்த சவால்கள் காரணமாக, நிலக்கரி மின் உற்பத்தி நிலையங்களை நம்பியிருப்பது மிகவும் நடைமுறை விருப்பமாகத் தோன்றலாம். இருப்பினும், இது மலிவு விலையில் எரிசக்தி என்பது நம்பகமானதாக இருக்காது. நிலக்கரி திட்டங்கள் செயல்பட ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகும் என்பதை வரலாற்றுத் தரவு காட்டுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் வேகமாக அமைக்கப்படலாம் மற்றும் அவற்றால் மலிவான மின்சாரத்தை வழங்க முடியும்.

இந்தியா எவ்வாறு விரைவாக புதுப்பிக்கத்தக்கவைகளை சேர்க்க முடியும்?

புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) திறனை 600 ஜிகாவாட் (GW) ஆக அளவிடுவது அவசரமானது மற்றும் அடையக்கூடியது. இருப்பினும், அதற்கு சரியான சந்தை அறிகுறிகள் தேவை.

இந்தியாவில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) பயன்பாட்டை விரைவுபடுத்துவதற்கான மூன்று முக்கிய உத்திகள் தேவைப்படுகின்றன. 

முதலாவதாக, புதிய புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) திட்டங்கள் அதிக இந்திய மாநிலங்களில் அமைக்கப்பட வேண்டும். தற்போது, ​​ஐந்து மாநிலங்கள் இந்தியாவின் மொத்த புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திறனில் நான்கில் மூன்று பங்கைக் கொண்டுள்ளன. மாநில ஏலங்கள் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான பரிமாற்ற அமைப்பு (inter-State transmission system (ISTS)) கட்டணங்களை முழுமையாக தள்ளுபடி செய்வது ஒரு சில பிராந்தியங்களில் அதிக முதலீடுகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இது அந்த பகுதிகளில் நில அழுத்தத்தை அதிகரித்துள்ளது.

ஒடிசா, மத்தியப் பிரதேசம், பீகார், பஞ்சாப் மற்றும் கேரளா போன்ற பல மாநிலங்களுடன் அரசாங்கம் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இது புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) மேம்பாட்டிற்கான சிறந்த சூழலை உருவாக்க உதவும்.

இதை அடைய, ISTS தள்ளுபடி ஜூன் 2025ஆம் ஆண்டுக்கு அப்பால் நீட்டிக்கப்படக்கூடாது. இருப்பினும், சேமிப்பு ஆலைகள் விதிவிலக்காக இருக்க வேண்டும். இந்த நடவடிக்கை பிரதான் மந்திரி கிசான் உர்ஜா சுரக்ஷா ஏவம் உத்தான் மகாபியான் (Pradhan Mantri Kisan Urja Suraksha evam Utthaan Mahabhiyan (PM-KUSUM)) மற்றும் PM சூர்யா கர் திட்டம் (PM Surya Ghar Scheme) போன்ற திட்டங்களின் கீழ் விநியோகிக்கப்பட்ட RE திட்டங்களையும் ஊக்குவிக்கும்.

இரண்டாவதாக, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் காற்றாலை மற்றும் எரிசக்தி சேமிப்பு அமைப்புகளை ஏற்கனவே உள்ள மற்றும் புதிய சூரிய மின் திட்டங்களுடன் இணைந்து பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இது நிலம் மற்றும் பரிமாற்ற அமைப்புகளை திறம்பட பயன்படுத்த உதவும். புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை கட்டத்தில் ஒருங்கிணைப்பதையும் இது ஆதரிக்கும்.

CEEW ஆய்வின்படி, இந்தியாவிற்கு 280 GWh பேட்டரி ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்புகள் (BESS) மற்றும் 100 GWh பம்ப் செய்யப்பட்ட நீர் சேமிப்பு தேவைப்படும். 2030 ஆம் ஆண்டுக்குள் 600 GWh புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை ஒருங்கிணைக்க இது அவசியம்.

இவற்றில், BESS-க்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். இதை ஆறு மாதங்களுக்குள் கட்டமைக்க முடியும். இது வேகமான வேகத்தில் மிகவும் மலிவு விலையில் மாறி வருகிறது.

மூன்றாவதாக, ஏலம் மற்றும் ஒப்பந்த வடிவமைப்புகளை மேம்படுத்த வேண்டிய அவசரத் தேவை உள்ளது. இது புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (RE) கொள்முதலை விரைவுபடுத்தவும், மின் பரிமாற்றங்களில் அதிக புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி கிடைக்கச் செய்யவும் உதவும். 2024 நிதியாண்டில், இந்திய சூரிய ஆற்றல் கழகம் போன்ற இடைத்தரகர்கள் பல பெரிய சூரிய மற்றும் கலப்பின புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி டெண்டர்களை நடத்தினர். இருப்பினும், இந்த டெண்டர்களில் இருந்து ஆற்றலை வாங்குவதில் மாநிலங்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டவில்லை.

புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி கொள்முதலுக்கான தேவையை அதிகரிக்க மத்திய அரசு மாநிலங்களுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். இது சிறந்த டெண்டர் வடிவமைப்புகளையும் உருவாக்க வேண்டும் மற்றும் ஏதேனும் சிக்கல்களை தீவிரமாக தீர்க்க வேண்டும். நேரடி புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி கொள்முதலைத் தவிர, மின் பரிமாற்றங்களில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி  கிடைக்கும் தன்மையை மேம்படுத்த வேண்டும். வேறுபாடு ஒப்பந்தக் குழுவை ஆதரிப்பதன் மூலம் அரசாங்கம் உதவலாம்.  இது RE விற்பனையாளர்களுக்கான நிதி அபாயங்களைக் குறைக்கும்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியில் (RE) இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளது. இந்தத் துறையில் நாடு பல வெற்றிகளைப் பெற்றுள்ளது. நம்பிக்கையுடன், இது இன்னும் பெரிய இலக்கை அடைய முடியும். அதன் உற்பத்தி கலவையில் சுத்தமான எரிசக்தியின் பங்கை இரட்டிப்பாக்குவதை இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்தப் பங்கு 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 25% இலிருந்து 50% ஆக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

திஷா அகர்வால் மூத்த ஒருங்கிணைப்புத் தலைவராகவும், ஷாலு அகர்வால் CEEW  ஒருங்கிணைப்பு இயக்குநராகவும் உள்ளார்.

Original article:

How can India meet its rising power demand? -Disha Agarwal, Shalu Agrawal

Read More →

மூன்றாம் மொழியாக இந்தி கற்பது அவசியமா? -கே.வி. பிரசாத்

 2020-ஆம் ஆண்டு தேசிய கல்விக் கொள்கை, மாணவர்கள் தங்கள் உள்ளூர் மொழி அல்லது தாய்மொழி மற்றும் ஆங்கிலத்துடன் ஒரு பிராந்திய மொழியையும் குறைந்தபட்சம் 5ஆம் வகுப்பு வரை கற்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறது. கூடுதல் பிராந்திய மொழியை மாநிலங்கள் தேர்வு செய்யலாம் என்று ஒன்றிய அரசு கூறுகிறது. இருப்பினும், மும்மொழி கொள்கைக்கான தேசிய கல்விக் கொள்கையின் அழுத்தம் தமிழ்நாடு மற்றும் இந்தி பேசாத மாநிலங்கள் மீது இந்தி திணிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறித்து கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது. இந்த வாரம், தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின், தேசிய கல்விக் கொள்கையை இந்தியாவின் வளர்ச்சியில் கவனம் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக இந்தியை ஊக்குவிக்கும் "இந்துத்துவா கொள்கை" என்று அழைத்தார். மூன்றாவது மொழியாக இந்தியைக் கற்றுக்கொள்வது அவசியமா? என்று கே.வி. பிரசாத் நடத்தும் உரையாடலில் யோகேந்திர யாதவ் மற்றும் டி.எம். கிருஷ்ணா இதைப் பற்றி விவாதிக்கின்றனர்.

மூன்றாம் மொழி கற்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டுமா?

யோகேந்திர யாதவ்: நிச்சயமாக இல்லை. முதலாவதாக, கூட்டாட்சி மற்றும் பன்முகத்தன்மைக்கு மரியாதை ஆகியவை இந்தியாவிற்கு அடித்தளமாக உள்ளது. எனவே, எந்த மாநிலத்தையும் மீதும் எதையும் திணிக்க முடியாது. மொழி குறித்து நமக்கு மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இருந்தால், அவை ஒருமித்த கருத்து மூலம் தீர்க்கப்படவேண்டும். திணிப்பதன் மூலம் அல்ல. திணிப்பு பிரச்சினையில் நான் முழுமையாக தமிழ்நாட்டை ஆளும் திமுக அரசு மற்றும் தமிழ்நாட்டு மக்களுடன் இருக்கிறேன்.

டி.எம். கிருஷ்ணா: நான் கேட்டால், ஏன் மூன்று மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? தெளிவாகச் சொல்வதானால், மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி பிற மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வதைப் பற்றி நாங்கள் பேசவில்லை. அது எப்பொழுதும் நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. மாணவர்களுக்கு கல்விச் சுமை அதிகம் என்று கூறி, வரலாற்றுப் பாடப் புத்தகங்களில் உள்ள அத்தியாயங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து நீக்கும் அரசு, வேறு மொழியைக் கற்பது நிச்சயம் அவர்களுக்குச் சுமைதான் என்பதை புரிந்துகொள்ளக்கூடத் தயாராக இல்லை. மேலும், ஆரம்ப மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு நேரம் அல்லது தொலைதூர எதிர்காலம் பற்றிய கற்பனை இல்லை. எனவே எதிர்கால நன்மை என்ற பெயரில் மூன்றாம் மொழியைக் கற்கச் சொல்வது அடிப்படையில் ஒரு திணிப்பு முயற்சியாகும். மேலும், மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வது ஒற்றுமையை உருவாக்கும் என்ற வாதமும் முன்வைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு மாயை. ஒரு மொழியை ஒருவர் மீது திணிப்பது ஒற்றுமை உருவாக்குவது அல்ல.

யோகேந்திர யாதவ்: மூன்று மொழிகளைக் கற்பித்தல் என்ற கருத்தை ஒன்றிய அரசின் திணிப்பு மற்றும் இந்தியின் கட்டாயத்திலிருந்து நாம் பிரித்தவுடன், இந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றி நாம் உணர்ச்சிவசப்படாமல் விவாதிக்கலாம். கல்வியின் சுமை குறித்த கவலைகளை நிபுணர்கள் ஏற்கனவே கையாண்டுள்ளனர். நீங்கள் மூன்றாம் மொழியைக் கற்பித்தால், அது உங்கள் முதன்மை மற்றும் இரண்டாம் நிலை மொழிக்கு மட்டுமே உதவும் என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வந்துள்ளனர். எனவே கல்வியியல் மற்றும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டின் அடிப்படையில் மும்மொழி கொள்கை தீவிரமாக பரிசீலிக்கத் தகுதியானது என்று நான் நம்புகிறேன். நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை, சில பள்ளிகள் ஏற்கனவே மும்மொழிக் கொள்கையைப் பின்பற்றுகின்றன. இருப்பினும், அவை அரசியலமைப்பில் உள்ள 22 மொழிகளுக்கும் பதிலாக மூன்று அல்லது நான்கு மொழி விருப்பங்களை மட்டுமே வழங்குகின்றன. அரசியல் விருப்பமும், எதையும் கற்பிக்கும் திறனும் இருந்தால் இந்த விவகாரங்களை சரி செய்ய முடியும்.

கூடுதல் மொழியைக் கட்டாயமாகக் கற்பது மாணவர்களுக்குச் சுமையாக இருந்தால், பள்ளிகளுக்குத் தகுதியான ஆசிரியர்களும் நிதியும் தேவைப்படுவதால், அது மாணவர்களுக்குச் சுமையாக அமையாதா?

டி.எம். கிருஷ்ணா: உத்தரபிரதேசத்தில் 5,000-க்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகள் ஒரே ஒரு ஆசிரியரால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. பீகாரில் மிகப்பெரிய ஆசிரியர் பற்றாக்குறை உள்ளது. எனவே, வளங்களைப் பொறுத்தவரைகூட, இந்தக் கொள்கை அர்த்தமற்றது. வளங்கள் குறைவாக இருக்கும்போது, ​​முதன்மைப் பாடங்களை எவ்வாறு சிறப்பாகக் கற்பிக்க முடியும் என்பதைப் பார்ப்பது மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். வகுப்பறையில் கற்றல் மற்றும் தொடர்புக்கு தாய்மொழியே முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்போது ​​ஆங்கிலமும் இருக்கும்போது, ​​வேறொரு மொழியை அதனுடன் சேர்ப்பது அவசியமில்லை என்று நான் நம்புகிறேன்.

திட்டங்களுக்காக ஒன்றிய அரசு நிதியை வழங்குவதற்கு மும்மொழிக் கொள்கையை முன் நிபந்தனையாக்குவது நியாயமா?

யோகேந்திர யாதவ்: மானியங்களை நிறுத்தி வைப்பது அரசியலமைப்பு சட்டத்திற்கு எதிரானது மற்றும் ஆளுநரின் தலைமையில் தமிழ்நாட்டின் சுயாட்சி மீதான அரசியல் தாக்குதலின் ஒரு பகுதியாகும். இதனால் தான் திமுக மட்டுமல்ல, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளும் மக்களும் அவமரியாதை செய்யப்படுவதாக உணர்கிறார்கள்.

டி.எம். கிருஷ்ணா: இது அரசியலமைப்புக்கு எதிரானது, நியாயமற்றது மற்றும் அடிப்படையற்றது. சிலர் இரண்டு அல்லது மூன்று மொழிகளில் ஒன்றை மக்கள் தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், மும்மொழிக் கொள்கை குறித்து மக்கள் முடிவு செய்யவில்லை. ஒன்றிய அரசாங்கத்தில் உள்ள தனிநபர்கள் இந்த முடிவை எடுத்தனர்.

கூடுதல் மொழியைக் கற்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தும் கல்விக் கொள்கைக்கு ஏன் இவ்வளவு எதிர்ப்பு?

யோகேந்திர யாதவ்: எனது சந்தேகம் என்னவென்றால், எதிர்ப்பு என்பது கல்வி சார்ந்த கவலைகளால் வரவில்லை. இது இரட்டைத் தரத்துடன் அமைதியின்மையிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. வெளிப்படையாக, வட இந்தியா மும்மொழிக் கொள்கையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தியது. தென் மற்றும் கிழக்கு மாநிலங்கள் இந்தி கற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், இந்தி பேசுபவர்கள் சமஸ்கிருதத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதன்மூலம் வேறு மொழியைக் கற்றுக்கொள்வதைத் தவிர்த்தனர். இந்தக் கொள்கை மற்றவர்களை இந்தி கற்க கட்டயப்படுத்துகிறது. ஆனால், இந்தி பேசுபவர்கள் பிற பிராந்திய மொழிகளைக் கற்க வேண்டியதில்லை. இந்த அநீதி பன்மொழிப் பேச்சு பற்றிய விவாதத்தை மிகவும் சிக்கலாக்கியுள்ளது.

டி.எம். கிருஷ்ணா: பன்மொழிப் புலமை என்பது வெறும் அரசியல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, கல்வி சார்ந்த பிரச்சினையும் கூட. கற்பித்தல் முறைகள் மாறிவிட்டன, தொடக்க மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளிகள் செயல்பாடு சார்ந்த மற்றும் நேரடி கற்றலில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இரண்டு மொழிகள் இருப்பது ஏற்கனவே பன்மொழித் திறனை ஊக்குவிக்கிறது. பன்மொழித் திறன் என்பது வெறும் மொழி பற்றியது மட்டுமல்ல, பன்முகத்தன்மையை கற்பது பற்றியது. மக்கள் உறவுகள், கலாச்சார உறவுகள் மற்றும் உணர்ச்சித் தொடர்புகள் மூலம் மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். கலாச்சாரத் தன்மையும் உணர்ச்சி ரீதியான தொடர்புகளும் மக்களை ஒரு மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வைக்கின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

இந்தி பேசும் பல மாநிலங்களில், மும்மொழிக்கொள்கையை பொருட்படுத்தாமல், ஒருமொழியே (Monolingualism) பிரதானமாக உள்ளது.

யோகேந்திர யாதவ்: பிரச்சனை என்னவென்றால், வட இந்தியாவில் பலர், குறிப்பாக இந்தி பேசும் பகுதிகளில், எப்படியாவது இந்தி மற்ற மொழிகளைவிட அதிக சலுகை பெற்ற மொழி என்று தவறாக நம்புகிறார்கள். வட இந்தியாவில் பலர் இந்தியை "தேசிய மொழி" என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் அவ்வாறு குறிப்பிடப்படவில்லை. இது இந்தி பேசாதவர்களை வருத்தப்படுத்துகிறது. இன்று நமக்குத் தெரிந்த இந்தி, உலகின் பழமையான மற்றும் பணக்கார மொழிகளில் சிலவான தமிழ் அல்லது கன்னடத்தைப் போல் இல்லாமல், சமீபத்திய மற்றும் இளமையான மொழியாக உள்ளது.

டி.எம். கிருஷ்ணா: இதைப் பற்றிய தரவுகளைப் பெறுவது கடினம், ஆனால் வட இந்தியாவில் மூன்று மொழிகளைக் கற்பிப்பதாகக் கூறும் எத்தனை பள்ளிகள் உண்மையில் அதைச் செய்கின்றன என்பதை அறிய விரும்புகிறேன். கொள்கை உண்மையில் பின்பற்றப்படுகிறதா?

யோகேந்திர யாதவ்: நான் சொன்னது போல், பெரும்பாலான வட இந்திய மாநிலங்களில், ஆங்கிலம் மற்றும் சமஸ்கிருதத்துடன் இந்தி கற்பிக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியின் தேவையைத் தவிர்க்கும் ஒரு வழியாகிவிட்டது. எனவே, தொழில்நுட்ப ரீதியாக, ஆம், இது பின்பற்றப்படுகிறது.

டி.எம். கிருஷ்ணர்: தமிழ்மொழிக்கு ஒரு தனித்துவமான கலாச்சார அடையாளம் உள்ளது. சமஸ்கிருதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அல்லது சமஸ்கிருதத்திலிருந்து பெறப்பட்ட மொழிகளைப் போல் இல்லாமல், தமிழ் ஒரு தனித்துவமான மொழியாகத் தனித்து நிற்கிறது. அடிப்படையில், தமிழ் பேசுபவர் இந்தி அல்லது அதன் உறவினர் மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வதுகூட மிகவும் கடினமான பணியாகும். தமிழ்நாட்டில், மக்கள் தாங்களாகவே பிற மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டனர். தமிழ் முற்றிலும் மாறுபட்ட இலக்கணம் மற்றும் அமைப்பைக் கொண்டிருப்பதால், சமஸ்கிருதத்தின் மீதான புதிய கல்விக் கொள்கையின் வலுவான கவனம் தமிழ் பேசுபவர்களுக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கும்.

யோகேந்திர யாதவ்: நமது கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் ஒரே மொழியாக சமஸ்கிருதத்தை நிலைநிறுத்துவது மிகப்பெரிய தவறு. மேலும், சமஸ்கிருதம் பாரம்பரியக் கற்றலைப் புகுத்துவதற்காகக் கற்பிக்கப்படவில்லை. மாறாக, மும்மொழிக் கொள்கையை திணிப்பதற்காககக் கற்பிக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, இந்தி பேசுபவர்கள் புதிய மொழியையோ அல்லது எழுத்து வடிவத்தையோ கற்றுக்கொள்வதில்லை.

தற்போதைய நிலைப்பாட்டை முடிவுக்கு கொண்டுவருவதற்கான முன்னோக்கி வழி என்ன என்று நீங்கள் முன்மொழிகிறீர்கள்?

யோகேந்திர யாதவ்: நமது கலாச்சாரங்களில் உள்ளார்ந்த பன்மொழிப் பண்பாட்டை வளர்ப்பதற்கு, ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்ட மூன்று மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வது ஒரு நல்ல யோசனையாகும். ஆனால், இதை யார் மீதும் திணிக்க முடியாது. மாணவர்கள் தங்கள் தாய்மொழியிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு நவீன இந்திய மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வடக்கில், ஒரு தென்னிந்திய மொழியாக இருக்க வேண்டும். உண்மையான கொள்கை தேவைப்பட்டது. ஆனால், ஒருபோதும் அமல்படுத்தப்படவில்லை.

டி.எம். கிருஷ்ணா : இந்த தனித்துவம் தான் இரண்டு மொழிகள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைப்பதற்குக் முக்கிய காரணமாகும். நீங்கள் பேசும் ஆங்கிலம் ஏற்கனவே இந்தி மற்றும் தமிழிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. எனவே, வேறு மொழியைச் சேர்ப்பது பெரிய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்தாது.

யோகேந்திர யாதவ், ஸ்வராஜ் இந்தியாவின் நிறுவன தேசியத் தலைவர், டி.எம். கிருஷ்ணா, கர்நாடக இசைக்கலைஞர் மற்றும் எழுத்தாளர்.

Original article:

Is learning Hindi as a third language necessary? -K.V. Prasad

Read More →

வரவு செலவு அறிக்கையில் பாலினத்திற்கான அதிக ஒதுக்கீடுகள், சிறிய தாக்கம் -பூமிகா சவுத்ரி, யுக்தி சவுத்ரி

 பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கை சாதி, வகுப்பு, பாலினம் மற்றும் டிஜிட்டல் பிளவு போன்ற உண்மையான காரணிகளை புறக்கணித்தால், அது நமது நாட்டுப் பெண்களைத் தொடர்ந்து தோல்வியடையச் செய்யும்.

2025-26-ஆம் ஆண்டிற்கான ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கையில், பெண்களை மையமாகக் கொண்ட திட்டங்களுக்கான நிதி அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. மொத்த பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கை இப்போது ₹4.49 லட்சம் கோடியாக உள்ளது. பணவீக்க விகிதம் சுமார் 3.61% ஆக இருந்தபோதும், அதிகரித்த ஒதுக்கீடு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

ஒதுக்கீடுகள் அதிகரித்த போதிலும், மோசமான முடிவுகள் இன்னும் தொடர்கின்றன 

பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கை ஒதுக்கீடுகள் சீராக 2022-23-ல் ₹1.71 லட்சம் கோடியாகவும், 2023-24-ல் ₹2.38 லட்சம் கோடியாகவும், 2024-25-ல் ₹3.27 லட்சம் கோடியாகவும், 2025-26-ல் ₹4.49 லட்சம் கோடியாகவும் அதிகரித்துள்ளன. இது பாலின இடைவெளியைக் குறைக்கும் அரசின் நோக்கத்தைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், பெண்களுக்கான பொருளாதார நன்மைகள் எதிர்பார்த்த அளவு வளரவில்லை. குறிப்பாக, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்தொகையைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு, குறிப்பாக பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சாதியின பெண்கள், மிகக் குறைந்த அளவிலான நன்மைகளைப் பெற்றுள்ளனர். உதாரணமாக, இந்த ஆண்டு, 75 குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பழங்குடி குழுக்களின் சமூக-பொருளாதார மேம்பாட்டிற்காக பிரதான் மந்திரி ஜன்ஜாதி ஆதிவாசி நியாய மகா அபியான் (Pradhan Mantri Janjati Adivasi Nyaya Maha Abhiyan (PM JANMAN)) திட்டத்திற்கு ₹300 கோடி நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், பழங்குடியினரின் நலனை நோக்கமாகக் கொண்ட தார்தி அபா ஜன்ஜாதியா கிராம் உத்கர்ஷ் அபியானுக்கு (Dharti Aba Janjatiya Gram Utkarsh Abhiyan) ₹75 கோடி நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தியா 20 ஆண்டுகளாக பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கையை உருவாக்கி வருகிறது. ஆனால் சாதி, வகுப்பு மற்றும் பழங்குடி அடையாளங்களை உள்ளடக்கிய கடந்தகால மதிப்பீடுகளைப் பயன்படுத்தவில்லை. இதனால் விளிம்புநிலைப் பெண்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் திட்டங்கள் தோல்வியடைந்துள்ளன.

ராஜஸ்தானில் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் விதவைப் பெண்களுடன் பணிபுரியும் டாங் விகாஸ் சன்ஸ்தான் பகுதியைச் சேர்ந்த விகாஸ் சிங் சுட்டிக்காட்டுவது போல், “திட்டங்கள் காகிதத்தில் மிகவும் நன்றாக இருக்கின்றன. ஆனால், டிஜிட்டல் மயமாக்கல் புதிய தடைகளை உருவாக்கியுள்ளது. பெரும்பாலான பெண்களுக்கு டிஜிட்டல் கல்வியறிவு இல்லை. இதனால் இடைத்தரகர்கள் இல்லாமல் நலத்திட்டங்களை அணுகுவது கடினமாக உள்ளது. டிஜிட்டல் மயமாக்கல் மூலம் இடைத்தரகர்களை அகற்றுவதற்கான அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்த டிஜிட்டல் கல்வியறிவு திட்டங்களில் அவசர முதலீடுகளை செய்ய வேண்டும்.

காலாவதியான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு தரவு, பிற இடைவெளிகள்

பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சாதி பெண்கள் பல அடுக்கு பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர். எனவே, வரவு செலவு அறிக்கை அவர்களுக்கு எவ்வாறு உதவுகிறது என்பதைப் பார்ப்பது முக்கியம். 2025-26-ஆம் ஆண்டிற்கான ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கையில், பழங்குடியினர் விவகார அமைச்சகம் ₹14,925.81 கோடியைப் பெற்றது. இது கடந்த ஆண்டின் ₹10,237.33 கோடியைவிட 45.79% அதிகமாகும். இருப்பினும், பட்டியல் சாதியினர் துணைத் திட்டம் (Scheduled Castes Sub-Plan (SCSP)) மற்றும் பழங்குடியின  துணைத் திட்டங்களுக்கான (Tribal Sub-Plan (TSP)) நிதி குறித்த விவரங்கள் கிடைக்கவில்லை.

இந்த துணைத் திட்டங்கள், பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சாதி வளர்ச்சியை ஆதரிப்பதற்காக பல்வேறு அமைச்சகங்களின் வரவு செலவுத் திட்டங்களின் முக்கிய பகுதிகளாகும். SCSP மற்றும் TSP-க்கான மொத்த நிதி மிகவும் முக்கியமானது. இது மக்கள் நலனுக்கான வலுவான அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது. ஆனால் இந்தத் திட்டங்களுக்குள் பாலின ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்ட தரவுகள் இல்லாததால், பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சாதி பெண்கள் மீதான அவற்றின் உண்மையான தாக்கத்தை மதிப்பிடுவது சவாலாக உள்ளது. இந்தியாவில் கடைசியாக 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. இதனால் தற்போதைய தரவு காலாவதியானதாக உள்ளது. இந்த இடைவெளி, புதுப்பிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்கள் இல்லாமல் அரசாங்கக் கொள்கைகள் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பது குறித்து கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இது பொறுப்புணர்வை, வழிமுறைகளை பாதிக்கிறது.

தேசிய தலித் மனித உரிமைகள் பரப்புரையின் (National Campaign on Dalit Human Rights (NCDHR)) "தலித் ஆதிவாசி பட்ஜெட் பகுப்பாய்வு 2023-24" அறிக்கையின்படி, SCSP மற்றும் TSP-ன் கீழ் ஒதுக்கப்பட்ட நிதியில் 35%-க்கும் அதிகமானவை தேவையற்ற அரசாங்க விதிமுறைகள் (red tape) மற்றும் சமூக ஈடுபாடு இல்லாததால் பயன்படுத்தப்படவில்லை. சிக்கலான ஆவணங்கள், நடைமுறை தடைகள், குறைவான மக்கள் தொடர்பு மற்றும் மோசமான தகவல் பகிர்வு ஆகியவை பெண்கள் நலத்திட்டங்களைப் பெறுவதைத் தடுக்கின்றன. பொருளாதார ஆய்வறிக்கையில் உள்ள சிக்கலான நிதிச் சொற்களைப் பெண்கள் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த திட்டங்கள், மானியங்கள் மற்றும் அரசாங்க ஆதரவிற்காக காத்திருக்கிறார்கள்.

பல திட்டங்கள் பிராந்திய, கலாச்சார மற்றும் சமூக வேறுபாடுகளை புறக்கணிக்கின்றன. குறிப்பாக, பழங்குடியின மக்கள் பகுதிகளில் கல்வி மற்றும் சுகாதாரப் பராமரிப்புக்கான அணுகல் மோசமாக உள்ளது. பழங்குடிப் பெண்களின் கல்வியறிவு விகிதம் 49.4% ஆக உள்ளது.  இது 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் தேசிய பெண் கல்வியறிவு விகிதமான 64.63%-ஐ விட மிகக் குறைவானதாகும்.

சமாளிக்க வேண்டிய சிக்கல்கள்

ஆராய்ச்சியாளரும் பத்திரிகையாளருமான சந்தீப் பட்நாயக் கூறுகையில், நிதியை அதிகரிப்பது மட்டும் போதாது, அவற்றை நன்றாகப் பயன்படுத்துவதும், உள்ளூர் நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துவதும் முக்கியம். பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்புகள் சேவைகளை வழங்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால், பாலின நட்பு கொள்கைகளை திறம்பட செயல்படுத்துவதற்கான சக்தி மற்றும் வளங்கள் பெரும்பாலும் இல்லை. மேலும், பெண்கள் அதிகாரமளித்தல் மற்றும் மேம்பாட்டிற்கு குறிப்பிடத்தக்க தடைகளில் ஒன்றாக மாறியுள்ள "சர்பஞ்ச் பதிகளின்" (sarpanch husbands”) தலையீட்டை தடுக்க அரசாங்கம் கடுமையான விதிகளை உருவாக்க வேண்டும்.

ஒன்றிய மற்றும் மாநில அளவில் சாதி, வர்க்கம் மற்றும் பழங்குடி அடையாளங்கள் பெண்களை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதை மதிப்பாய்வு செய்த பிறகு பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கை திட்டமிடப்பட வேண்டும். திட்டங்களை வடிவமைத்து கண்காணிப்பதில் சமூகங்களை, குறிப்பாக பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சாதி பெண்களை அரசாங்கம் ஈடுபடுத்த வேண்டும். கேரளாவின் குடும்பஸ்ரீ பணி, சமூகத்தால் வழிநடத்தப்படும் திட்டங்கள் மக்களை சென்றடைவதையும் செயல்திறனையும் மேம்படுத்துவதைக் காட்டுகிறது. வெளிப்படையான கண்காணிப்பு அமைப்புகள் நிதி பயன்பாடு மற்றும் தாக்கத்தைக் கண்காணிக்க உதவும். பாலின வரவுசெலவு செலவ அறிக்கை கண்காணிப்பு தளத்தை உருவாக்குவது பொதுமக்களின் பொறுப்புணர்வுக்கு அதிக ஊக்கத்தை அளிக்கும்.

பெண்களுக்கான வரவு செலவு அறிக்கையை அதிகரிப்பது ஒரு நல்ல படியாகும். ஆனால் உண்மையான முன்னேற்றம் சரியான செயல்படுத்தலைப் பொறுத்து இருக்கும். சாதி, வகுப்பு, பாலினம் மற்றும் டிஜிட்டல் பிளவு புறக்கணிக்கப்பட்டால், பாலினத்திற்கான வரவு செலவு அறிக்கை பெண்களுக்கு உதவாது. உண்மையான மாற்றத்தைக் கொண்டுவர, கொள்கைகள் சமத்துவம்,, குறியீட்டு முயற்சிகளை தாண்டி அணுகல் மற்றும் பொறுப்புணர்வை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பூமிகா சவுத்ரி, வணிகம் மற்றும் மனித உரிமைகள் ஆராய்ச்சியாளர் ஆவார். யுக்தி சவுத்ரி, ஒரு சர்வதேச மனித உரிமைகள் வழக்கறிஞர் தொழிலாளர் உரிமைகள் மற்றும் நிலைத்தன்மையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற ஆராய்ச்சியாளர் ஆவார்.

Original article:

The gender budget — bigger allocations, little impact -Bhoomika Choudhury ,Yukti Choudhary

Read More →