பொருளாதார அறிஞர் அம்பேத்கர் -அர்ஜுன் ராம் மேக்வால்

 நீதி, கண்ணியம் மற்றும் தன்னம்பிக்கை பற்றிய இந்தியாவின் ஆரம்பகால மற்றும் மிக முக்கியமான பொருளாதாரக் கருத்துக்கள் சிலவற்றின் பின்னணியில் இருந்தவர் அவர்.


பி ஆர் அம்பேத்கரின் ஞானம் இந்தியாவின் ஆட்சியை பல பரிமாணங்களில் வடிவமைத்துள்ளது. அரசியலமைப்பின் சிற்பியாகவும், நீதிக்கான வலுவான குரலாகவும் அவரது பங்களிப்பு பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவின் ஆரம்பகால மற்றும் சிறந்த பொருளாதார சிந்தனையாளர்களில் ஒருவராக இவரது மரபு இன்னும் பலருக்கு நன்கு அறியப்படவில்லை.


இந்தியாவிற்கு சொந்தமாக ரிசர்வ் வங்கி (Reserve Bank) அல்லது நிலையான நாணய அமைப்பு (stable currency system) உருவாக்குவதற்கு முன்பே, அம்பேத்கர் ஏற்கனவே பணத்தைப் பற்றி எழுதிக் கொண்டிருந்தார். பணத்திற்கு மதிப்பு அளிப்பது எது?, அதை எவ்வாறு நிர்வகிக்க வேண்டும்?, இந்தியா ஏன் அதன் சொந்த நிதியால் எதிர்காலத்தை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்? என்பதை அவர் விவாதித்தார். அம்பேத்கருக்கு 22 வயதாக இருந்தபோது, ​​வெளிநாட்டில் படிக்க முதல் தலித் மாணவராக நியூயார்க்கில் உள்ள கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றார். 1915-ம் ஆண்டில், "பண்டைய இந்திய வணிகம்" (Ancient Indian Commerce) என்ற தனது ஆய்வறிக்கைக்காக முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். அடுத்த ஆண்டு, "இந்தியாவின் தேசிய ஈவுத்தொகை: ஒரு வரலாற்று மற்றும் பகுப்பாய்வு" (The National Dividend of India: A Historic and Analytical Study) என்ற தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வறிக்கையை சமர்ப்பித்தார். பின்னர், இது விரிவாக்கப்பட்டு ”இந்தியாவில் இம்பீரியல் மாகாண நிதியத்தின் பரிணாமம்” (The Evolution of Imperial Provincial Finance in India) என வெளியிடப்பட்டது.


நவம்பர் 1918-ல், அம்பேத்கர் திரும்பி வந்து பம்பாயில் உள்ள சைடன்ஹாம் வணிகம் மற்றும் பொருளாதாரக் கல்லூரியில் அரசியல் பொருளாதாரப் பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். ஜூலை 1920-ல், பொருளாதாரத்தில் தனது படிப்பைத் தொடர லண்டனுக்குச் சென்றார். மேலும், ஜூன் 1921-ல் 'பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் இம்பீரியல் நிதியின் மாகாண பரவலாக்கம்' (Provincial Decentralisation of Imperial Finance in British India) என்ற தலைப்பில் தனது முதுகலை ஆய்வறிக்கையை (MSc thesis) முடித்தார். 1923-ல், 'ரூபாயின் பிரச்சனை: அதன் தோற்றம் மற்றும் அதன் தீர்வு' (The Problem of the Rupee: Its Origin and Its Solution) என்ற ஒரு முக்கியமான ஆய்வறிக்கையை எழுதினார். இவை வெறும் கல்விப் படைப்புகள் அல்ல. அவை இந்தியாவின் எதிர்கால நிதி மற்றும் பணவியல் அமைப்புக்கான அடித்தளமாக அமைந்தன.


பலவீனமான பணவியல் அமைப்பு (monetary system) ஒரு நாட்டிற்கு எவ்வாறு தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதை இந்தப் படைப்புகள் ஆராய்ந்தன. லண்டன் பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் அறிவியல் பள்ளியில் (LSE) இருந்தபோது, ​​அம்பேத்கர் இந்திய நாணய முறையைப் படித்தார். அவர் அதை வெறும் ஒரு பாடமாகப் பார்க்காமல், இந்தியாவில் மில்லியன் கணக்கான மக்களைப் பாதிக்கும் ஒன்றாகப் பார்க்கிறார். காலனித்துவ பணவியல் கொள்கைகள் இந்தியப் பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு சேதப்படுத்துகின்றன என்பதை விளக்க ஒரு இந்திய அறிஞரின் முதல் தீவிர முயற்சி அவரது ஆய்வறிக்கையாகும். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் பிரிட்டிஷ் நாணய மதிப்பின் பவுண்டுடன் ஒப்பிடும்போது இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை எவ்வாறு கையாண்டனர். இது இந்தியாவுக்கு கடுமையான நிதி நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியது என்பதை அவர் காட்டினார்.


இந்திய நாணய முறையின் அடித்தளத்தை அம்பேத்கர் கேள்விக்குள்ளாக்கினார். அவர் துணிச்சலான, நடைமுறை மற்றும் தொலைநோக்கு தீர்வுகளை முன்மொழிந்தார். தங்கப் பரிமாற்றத் தரத்தை (gold exchange standard) இந்தியா ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது ஒரு பரிந்துரையாகும். இது அந்த நேரத்தில் பல வளர்ந்த நாடுகளால் பயன்படுத்தப்பட்ட மிகவும் நிலையான மற்றும் நவீன அணுகுமுறையாகும். இது ரூபாயின் மதிப்பை பிரிட்டிஷ் பவுண்டு போன்ற தங்க ஆதரவு நாணயத்துடன் இணைக்கும். இது மாற்று விகிதங்களுக்கு அதிக கணிக்கக்கூடிய தன்மையையும் நியாயத்தையும் கொண்டு வரும்.


அம்பேத்கர் ஒரு மத்திய வங்கியைப் போன்ற ஒரு இந்திய அதிகாரத்தை உருவாக்கவும் அழைப்பு விடுத்தார். இந்த அதிகாரம் நாணய வெளியீடு, பணவியல் கொள்கை மற்றும் பணவீக்க மேலாண்மை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும்.


அவரது ஆய்வறிக்கை கல்வியாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல. 1925-ம் ஆண்டில், அதன் வெளியீட்டிற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அம்பேத்கர் தனது கருத்துக்களை ஹில்டன் யங் கமிஷன் (Hilton Young Commission) முன் முன்வைக்க அழைக்கப்பட்டார். இந்த ஆணையம் இந்தியாவின் பணவியல் முறையை மதிப்பாய்வு செய்து கொண்டிருந்தது. அம்பேத்கர் அவர்களுக்கு நன்கு ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்ட பொருளாதாரத் திட்டத்தை வழங்கினார். ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு சட்டத்தின் மூலம் 1934-ம் ஆண்டு இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) உருவாக்கப்பட்டது. இந்தச் சட்டம் அம்பேத்கரின் கருத்துக்களைப் பிரதிபலித்தது. அவரது ஆய்வறிக்கை இந்திய நிதி ஆணையத்தை உருவாக்குவதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மேலும், அவரது பணி 1934-ம் ஆண்டு RBI சட்டத்தை வழிநடத்த உதவியது.


சமூக நீதிக்கு பொருளாதாரத் திட்டமிடல் மிகவும் அவசியம் என்று அம்பேத்கர் நம்பினார். சரியான திட்டமிடல் இல்லாமல், சமூக நீதி முழுமையடையாது. பணத்தை ஒரு தொழில்நுட்பப் பிரச்சினையாக மட்டுமல்ல, மனித கண்ணியம், வேலை மற்றும் வாய்ப்புடன் தொடர்புடைய ஒன்றாக அவர் பார்த்தார். பலவீனமான பொருளாதாரம் ஏழைகளின் வாழ்க்கையை கடினமாக்கும் என்று அவர் நினைத்தார். பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களைப் பாதுகாக்கும் மற்றும் நியாயத்தை ஊக்குவிக்கும் ஒரு பொருளாதாரத்தை உருவாக்குவதே அவரது முக்கிய குறிக்கோளாக இருந்தது. அரசாங்கத்தால் வழிநடத்தப்படும் வளர்ச்சியையும், திட்டமிட்ட தொழில்துறை வளர்ச்சியையும் அவர் ஆதரித்தார்.


வைஸ்ராயின் நிர்வாகக் குழுவில் தொழிலாளர் உறுப்பினராக இருந்த காலத்தில், அம்பேத்கர் தொழிலாளர்களுக்கு உதவும் பல கொள்கைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். அவற்றில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வேலை நேரம், மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் தகராறுகளைத் தீர்ப்பதற்கான வாரியங்கள் ஆகியவை அடங்கும். நீர், மின்சாரம் மற்றும் தொழிலாளர் நலன் தொடர்பான கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் அவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்பு பரிமாற்றங்களின் நிறுவனர்களில் அம்பேத்கரும் ஒருவராக இருந்தார். நீர்வளங்களை சிறப்பாக நிர்வகிக்க அவர் வலியுறுத்தினார். மத்திய நீர் ஆணையம் (Central Water Commission), மத்திய தொழில்நுட்ப மின் வாரியம் (Central Technical Power Board) போன்ற முக்கியமான நிறுவனங்களையும், தாமோதர் பள்ளத்தாக்கு திட்டம் (Damodar Valley Project), ஹிராகுட் அணை திட்டம் (Hirakud Dam Project) மற்றும் சோன் நதி திட்டம் (Sone River Project) போன்ற திட்டங்களையும் நிறுவ அவர் உதவினார்.


இன்றைய உலகில், நிதி நிச்சயமற்றத் தன்மையுடன், நிதி ஒழுக்கம் மற்றும் உண்மையான மதிப்பு நாணயம் குறித்த அம்பேத்கரின் கருத்துக்கள் முன்னெப்போதையும்விட மிகவும் பொருத்தமானவை. டிஜிட்டல் நாணயங்கள், செயற்கை நுண்ணறிவு சார்ந்த நிதி முடிவுகள் மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட நிதி ஆகியவற்றை நோக்கி நாம் நகரும்போது, ​​வெளிப்படைத்தன்மை, கட்டுப்பாடு மற்றும் நியாயத்தன்மை பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் முக்கியமானவை. பணத்திற்கு எது மதிப்பைத் தருகிறது?, அதை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?, நிதி அதிர்ச்சிகளிலிருந்து சாதாரண குடிமகனை எவ்வாறு பாதுகாப்பது? என்பது பற்றிய முக்கியமான கேள்விகளை அம்பேத்கர் எழுப்பினார். பணவீக்கம் ஏழைகளை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பது குறித்த அவரது எண்ணங்களும், பொறுப்பான நாணய மேலாண்மைக்கான அவரது வலியுறுத்தலும் இன்றும் பொருத்தமானவை. பணவீக்க இலக்கு, பொறுப்பற்ற பண விரிவாக்கத்தைத் தவிர்ப்பது மற்றும் நலன்சார்ந்த, நிதி உள்ளடக்கம் மற்றும் நேரடி நன்மை பரிமாற்றங்கள் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது குறித்த இந்தியாவின் தற்போதைய கொள்கைகள் அம்பேத்கரின் கருத்துக்களுடன் ஒத்துப்போகின்றன.


இந்தியாவின் ஆரம்பகால மற்றும் மிக முக்கியமான பொருளாதாரக் கருத்துக்களில் சிலவற்றை வடிவமைப்பதில் அம்பேத்கர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். அவரது கருத்துக்கள் எண்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை ஆகும். அவை நீதி, கண்ணியம் மற்றும் தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தின. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI), நிதி ஆணையம் மற்றும் நீர்வழி உள்கட்டமைப்பு உருவாக்கம் ஆகியவை அவரது தொலைநோக்குப் பார்வையை பிரதிபலிக்கின்றன.


இன்று, பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தலைமையின் கீழ், இந்தியா உலகின் மூன்றாவது பெரிய பொருளாதாரமாக மாறுவதற்கு அருகில் உள்ளது. விக்ஸித் பாரத் (வளர்ந்த இந்தியா) அடைய இந்தியா அதன் அடுத்தகட்ட பொருளாதார வளர்ச்சியை நோக்கி நகரும்போது, ​​அம்பேத்கரின் பொருளாதார ஞானத்தைப் பின்பற்றுவது அவருக்கு செலுத்த வேண்டிய ஒரு பொருத்தமான அஞ்சலியாகும்.


கட்டுரையாளர் மத்திய சட்டம் மற்றும் நீதித்துறை இணையமைச்சர் (தனிப் பொறுப்பு), கலாச்சாரம் மற்றும் நாடாளுமன்ற விவகாரங்களுக்கான இணை அமைச்சர் மற்றும் பிகானீர் மக்களவை உறுப்பினர்.


Original article:
Share:

அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? -ராஜ் சேகர்

 பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் நமக்கு எண்ணற்ற நன்மைகளை வழங்குகிறது. ஆனால், அது பல்வேறு மானுடவியல் செயல்பாடுகளால் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்கிறது. பல்லுயிர்ப் பாதுகாப்பு முயற்சிகளை எவ்வாறு துரிதப்படுத்த முடியும்?


ஹைதராபாத்தின் மையப்பகுதியில் 400 ஏக்கர் காடுகள் நிறைந்த நிலத்தை ஏலம் விடுவதற்கான அரசாங்கத்தின் முடிவுக்கு எதிரான போராட்டம், வளர்ச்சியை சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புடன் சமநிலைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தையும், காற்றின் தரம், காலநிலை மற்றும் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் சமரசம் செய்யப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.


இயற்கையை சமநிலையில் வைத்திருப்பது முதல் மக்களையும் சுற்றுச்சூழலையும் ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க உதவுவது வரை பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் நமக்கு பல நன்மைகளைத் தருகிறது. இது ஊட்டச்சத்து மறுசுழற்சி, நீர் சுத்திகரிப்பு, கழிவு சிதைவு, உணவு வலைகளைப் பராமரித்தல் போன்ற பல்வேறு சுற்றுச்சூழல் நன்மைகளை வழங்குகிறது. கூடுதலாக, பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் விவசாயம், தொழில்கள் மற்றும் சுகாதாரத் துறைக்கு வளங்களை வழங்குகிறது.


கடினமான காலங்களில் இயற்கை வலுவாக இருக்க பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் உதவுகிறது. சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் அதிக பன்முகத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​வெள்ளம் மற்றும் காட்டுத்தீ போன்ற பிரச்சினைகளை அவை சிறப்பாகக் கையாள முடியும். இதேபோல், மரபணு பன்முகத்தன்மை உயிரினங்கள் மாறிவரும் சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப அவற்றின் தகவமைப்பு திறனை மேம்படுத்த உதவுகிறது.


இருப்பினும், வாழ்விட அழிவு, விவசாய விரிவாக்கம், சாகுபடியை மாற்றுதல், ஈரநிலங்களை அளித்தல், அன்னிய உயிரினங்களை அறிமுகப்படுத்துதல், மாசுபாடு, வளமான பல்லுயிர் தளங்களை மனித குடியேற்றத்திற்காக மாற்றுதல், வேட்டையாடுதல், கடத்தல், கடலோரப் பகுதிகளின் சீரழிவு, வளங்களை அதிகமாக சுரண்டுதல், காலநிலை மாற்றம் மற்றும் பாலைவனமாக்கல் போன்ற பல்வேறு மானுடவியல் நடவடிக்கைகளால் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்கிறது.


பல்லுயிர்ப் பாதுகாப்பிற்கான முக்கியமான தேவை


பல்லுயிர்ப் பாதுகாப்பின் முக்கிய தேவையை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. பல்லுயிர்ப் பாதுகாப்பு என்பது உயிர்க்கோளத்தின் மனிதப் பயன்பாட்டை நிர்வகிப்பதாகும். இதனால் அது தற்போதைய தலைமுறைக்கு அதிகபட்ச நன்மைகளை வழங்குகிறது. அதே நேரத்தில் எதிர்கால தலைமுறையினரின் தேவைகள் மற்றும் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் திறனை பராமரிக்கிறது.


இந்த சூழலில், பசுமை உட்கட்டமைப்பின் (green infrastructure  (GI)) கூறுகளாக உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பூங்காக்கள், உயிரியல் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்து மீட்டெடுப்பதற்கான இயற்கை-அடிப்படையிலான தீர்வாக உருவாகின்றன. இந்த பூங்காக்கள் அப்பகுதியின் உயிரியல் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாக்கும் இயற்கை காப்பகங்கள் ஆகும்.

உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பூங்காவின் அடிப்படை யோசனை உள்ளூர் தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளுடன் தன்னிறைவு சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளை மீட்டெடுப்பதாகும். இது உயிரியல் பன்முகத்தன்மையை ஆதரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த நகர்ப்புற சுற்றுச்சூழல் ஆரோக்கியத்தின் தரத்தை மேம்படுத்தவும் உதவுகிறது. உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பூங்காக்கள் மூலம் பசுமை உள்கட்டமைப்பில் உயிரியல் பன்முகத்தன்மையை இணைப்பது, உயிரியல் பன்முகத்தன்மை குறிப்பிட்ட நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளை (Sustainable Development Goals (SDGs)) அடைவதற்கு முக்கியமானது. இவற்றில் சில:


SDG 2 பட்டினியின்மை (Zero Hunger) – விதைகள், தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளின் மரபணு பன்முகத்தன்மையைப் பராமரிப்பதன் மூலம்:


SDG 6 தூய்மையான நீர் மற்றும் துப்புரவு (Clean Water and Sanitation) – நீர் தொடர்பான சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைப் பாதுகாத்து மீட்டெடுப்பதன் மூலம்;


SDG 14 – கடல்கள், பெருங்கடல்கள் மற்றும் கடல் வளங்களின் நிலையான பயன்பாடு; மற்றும்


SDG 15 – நிலப்பரப்பு சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் காடுகளையும் அவற்றிற்கு தீங்கு விளைவிக்காத வகையில் நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும், இயற்கைக்கு ஏற்படும் சேதத்தை தடுத்து நிறுத்தவும் மாற்றியமைக்கவும் பாடுபட வேண்டும். இதைச் சிறப்பாகச் செய்ய, பல்லுயிரியலைப் பாதுகாக்க நமக்கு புத்திசாலித்தனமான திட்டங்கள் தேவை. இதைச் செய்ய மூல இடத்தில் (in situ) மற்றும் மூல இடத்திற்கு வெளியே (ex situ) போன்ற இரண்டு முக்கிய வழிகள் உள்ளன.


உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்புக்கான உத்திசார் அணுகுமுறைகள்


மூல இடத்தில் பாதுகாப்பு (in situ) அணுகுமுறை என்பது உயிரியல் பன்முகத்தன்மையை அதன் இயற்கை வாழ்விடத்திற்குள் பாதுகாப்பதைக் குறிக்கிறது மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் உயிரினங்கள் அவற்றின் உருவான சூழல்களில் செழித்து வளர அனுமதிக்கிறது. தளத்தில் பாதுகாப்பின் கீழ் உள்ள பகுதிகளில் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகள், உயிர்க்கோள காப்பகங்கள் (biosphere reserves), புனித காடுகள் மற்றும் புனித ஏரிகள் ஆகியவை அடங்கும். பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள் அடங்கும்.


வனவிலங்கு பாதுகாப்பு சட்டம், (Wildlife Protection Act, 1972) பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளை நிறுவுவதற்கான சட்ட விதிகளை வழங்குகிறது. இயற்கை பாதுகாப்புக்கான சர்வதேச ஒன்றியம் (International Union for Conservation of Nature - (IUCN)) 1969-ல் உருவாக்கிய தேசிய பூங்காக்களின் கருத்து மற்றும் வரையறையை இந்தியா பின்பற்றுகிறது.


இந்திய வனவிலங்கு வாரியம் ஒரு தேசிய பூங்கா (முதன்மையாக வனவிலங்கு பாதுகாப்பு சட்டம், 1972-ன் கீழ் நிர்வகிக்கப்படுகிறது) போதுமான இயற்கை, உயிரியல் மற்றும் புவியியல் ஆர்வமுள்ள ஒரு பகுதியாக வரையறுக்கிறது. இது சட்டத்தால் நியமிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகிறது. இது நிரந்தரமாக தேசிய பாரம்பரியமாகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.


ஒரு தேசிய பூங்கா (national park), மனித சுரண்டலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், கால்நடை மேய்ச்சலைத் தடைசெய்வதன் மூலம், மற்றும் உயிரியல், பிரதேச மற்றும் அழகியல் அம்சங்களைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் இயற்கை சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைப் பாதுகாக்க முற்படுகிறது. இயற்கைக்கு தீங்கு விளைவிக்காமல் கல்வி, கலாச்சார மற்றும் பொழுதுபோக்கு நோக்கங்களுக்கு ஆதரவளிக்க ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளது. பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் அதே வேளையில் உத்வேகம் மற்றும் அறிவியல் ஆய்வுக்கு அனுமதிக்கிறது.


ஒப்பிடும்போது, வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் (wildlife sanctuaries) முதன்மையாக விலங்குகளின் பாதுகாப்புக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பகுதிகளாகும். மரங்களை அறுவடை செய்தல், சிறு வன உற்பத்திப் பொருட்களைச் சேகரித்தல் மற்றும் தனியார் உரிமை போன்ற செயல்பாடுகள் பொதுவாக அவை விலங்குகள் அல்லது வனவிலங்குகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்காத வரை அனுமதிக்கப்படுகின்றன.

 

உயிர்க்கோள காப்பகங்கள், புனித காடுகள் மற்றும் ஏரிகள்


ஐக்கிய நாடுகளின் கல்வி, அறிவியல் மற்றும் கலாச்சார அமைப்பின் (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO))  மனிதன் மற்றும் உயிர்க்கோள (Man and Biosphere - MAB) திட்டம் 1975-ல் உயிர்க்கோள காப்பகங்களின் கருத்தை உருவாக்கியது. இது சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் அவற்றில் உள்ள மரபணு வளங்களின் பாதுகாப்பு பற்றி விவாதிக்கிறது. உயிர்க்கோள காப்பகங்களின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் அதில் உள்ளூர் சமூகங்களை சேர்ப்பதாகும்.


ஒரு உயிர்க்கோள காப்பகம் (biosphere reserve) மூன்று மண்டலங்களைக் கொண்டுள்ளது: மையம் (சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி), இடையகம் (ஆராய்ச்சி மற்றும் கல்விக்காக நிர்வகிக்கப்படுகிறது), மற்றும் மாற்றம் (பாதுகாப்பு இலக்குகளுடன் இணக்கமாக நிலையான மனித நடவடிக்கைகள் ஊக்குவிக்கப்படும் பகுதியாகும்).


உயிர்க்கோள காப்பகங்கள் மூன்று செயல்பாடுகளை நிறைவேற்றுகின்றன. உயிரியல் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், நிலையான வளர்ச்சியை ஊக்குவித்தல், மற்றும் உலகளாவிய பாதுகாப்பு முயற்சிகளை முன்னேற்ற ஆராய்ச்சி, கண்காணிப்பு மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றை ஆதரிக்கின்றன.


இந்தியாவின் புனித காடுகள்/சோலைகள் மற்றும் ஏரிகள், மத காரணங்களுக்காகவும் நாட்டுப்புற தெய்வங்களுக்காகவும் (அய்யனார் மற்றும் அம்மன் போன்ற பெயர்களால்) பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இவை உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்பில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா மற்றும் மேகாலயா போன்ற மாநிலங்களில் புனித காடுகள்/சோலைகள் உள்ளன. இவை பெரும்பாலும் அரிய உயிரினங்களுக்கு பாதுகாப்பான புகலிடத்தை வழங்குகின்றன.


இதேபோல், சிக்கிமில் உள்ள கேச்சியோபால்ரி போன்ற புனித ஏரிகள், நீர்வாழ் உயிரினங்களை சீரழிவில் இருந்து பாதுகாக்கின்றன. இது சுற்றுச்சூழல் சமநிலை மற்றும் உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்பை ஆதரிக்கும் பாரம்பரிய பாதுகாப்பு நடைமுறைகளை பிரதிபலிக்கிறது. மூல இடத்தில் (in-situ) பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் பாதுகாப்பு காப்பகங்கள் மற்றும் சமூக காப்பகங்கள் அடங்கும், இவை வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) திருத்தச் சட்டம், 2002-ன் கீழ் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.


மூல இடத்திற்கு வெளியே (Ex situ) பாதுகாப்பு


இது உயிரியல் பன்முகத்தன்மையின் கூறுகளை அவற்றின் இயற்கை வாழ்விடங்களுக்கு வெளியே பாதுகாப்பதைக் குறிக்கிறது. உயிரியல் பன்முகத்தன்மையின் மூல இடத்திற்கு வெளியேயான (ex situ) பாதுகாப்புக்காக, இயற்கை வாழ்விடத்திற்கு வெளியே மரபணு பொருட்களைப் பாதுகாக்க மரபணு வங்கிகள் அல்லது ஜீன் வங்கிகள் நிறுவப்படுகின்றன. இவற்றில் தாவரவியல் பூங்காக்கள், (புவனேஸ்வரில் உள்ள நந்தன்கனன் மிருகக்காட்சிசாலை போன்றவை) உயிரியல் பூங்காக்கள், (லடாக்கில் உள்ள இந்திய விதை பெட்டகம் போன்றவை) விதை வங்கிகள், வளரும் தாவரங்களுக்கான ஆய்வகங்கள், DNA வங்கிகள் மற்றும் சிறைபிடிக்கப்பட்ட விலங்குகளை இனப்பெருக்கம் செய்வதற்கான திட்டங்கள் போன்ற இடங்கள் இதில் அடங்கும்.


மூல இடத்தில் (in situ) பாதுகாப்பு முறைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, மூல இடத்திற்கு வெளியேயான (ex situ) பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் குறைந்த புவியியல் பரப்பைக் கொண்டுள்ளன. மூல இடத்திற்கு வெளியே (ex-situ) நடவடிக்கைகளுக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டை உத்தரப்பிரதேசத்தில் காணலாம், அங்கு மகா கும்பமேளாவின் 2025-ன் போது மியாவாக்கி முறை (Miyawaki method) பயன்படுத்தப்பட்டது. இது உள்ளூர் தாவரங்கள் மற்றும் நாற்றுகளை நடும் முறை - பொதுவாக ஒரு சதுர மீட்டருக்கு 3-5 தாவரங்கள், பசுமை உள்கட்டமைப்பை வளர்க்கவும் உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்பை ஆதரிக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.


இத்தகைய முயற்சிகள் பல்லுயிரியலைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் மற்றும் விதிகளால் ஆதரிக்கப்படுகின்றன. இதில் அரசியலமைப்பு மற்றும் பிற சட்டங்களும் அடங்கும்.


முக்கிய சட்ட கட்டமைப்புகள்


உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்புக்கு இந்தியா அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டரீதியான விதிகள் இரண்டும் உள்ளன. அரசியலமைப்பு அரசுக்கு வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது மற்றும் குடிமக்களுக்கு அடிப்படை கடமைகளை விதிக்கிறது.


சட்டப்பிரிவு 48-A அரசின் வழிகாட்டு நெறிமுறைகள் (Directive Principles of State Policy) சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாத்து மேம்படுத்தவும், காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளைப் பாதுகாக்கவும் அரசை இயக்குகிறது.


சட்டப்பிரிவு 51-A(g) அடிப்படை கடமைகள் (Fundamental Duties) இயற்கை சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாத்து மேம்படுத்தவும், உயிரினங்களிடம் இரக்கம் கொள்ளவும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் கடமை விதிக்கிறது.


அரசியலமைப்பு வழிகாட்டுதல்களுக்கு கூடுதலாக, உயிரியல் பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்பு மற்றும் பாதுகாப்புக்கான சட்டரீதியான விதிகள் உள்ளன:


 மீன்வளச் சட்டம், (Fisheries Act, 1897) 


வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம், (Wildlife Protection Act, 1972)


உயிரியல் பன்முகத்தன்மைச் சட்டம், (Biological Diversity Act, 2002)


உயிரியல் பன்முகத்தன்மைச் சட்டம், 2002-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஐக்கிய நாடுகளின் உயிரியல் பன்முகத்தன்மை மாநாட்டில் (United Nations Convention on Biological Diversity - (CBD)) 1992 குறிப்பிடப்பட்ட நோக்கங்களை உணர இந்தியாவின் முயற்சியில் இருந்து உருவானது. இதை இந்தியா 1994-ல் ஏற்றுக்கொண்டது. இந்தச் சட்டத்தின் முக்கிய குறிக்கோள்கள் பல்லுயிரியலைப் பாதுகாத்தல், அதன் வளங்களை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் மரபணு வளங்களிலிருந்து கிடைக்கும் நன்மைகளை நியாயமான முறையில் பகிர்ந்து கொள்வதை உறுதி செய்தல் ஆகும்.


இதேபோல், தேசிய உயிரியல் பன்முகத்தன்மை உத்தி மற்றும் செயல் திட்டம் (National Biodiversity Strategy and Action Plan (NBSAP)) 1999 (பின்னர் 2008-ல் புதுப்பிக்கப்பட்டது) CBD கட்டளைகளை செயல்படுத்த உருவாக்கப்பட்டது. 2014-ல், ஐச்சி உயிரியல் பன்முகத்தன்மை இலக்குகளுடன் (CBD காலநிலை மாநாடு-10 நாகோயா, 2010-ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது) திட்டத்தை இணைக்க திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன.


இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இந்தியா மேலும் தேசிய உயிரியல் பன்முகத்தன்மை உத்தி மற்றும் செயல் திட்டம் (NBSAP) 2024-2030-ஐ  16-காலநிலை மாநாடு கொலம்பியாவில் உள்ள காலியில் தொடங்கியது. இது காலநிலை மாநாடு 15-ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட குன்மிங்-மாண்ட்ரியல் உயிரியல் பன்முகத்தன்மை கட்டமைப்புடன் இணைக்கப்பட்டது. இது ஐச்சி இலக்குகளுக்கு பதிலாக உள்ளது. இது 2030-வரை பாதுகாப்பு முயற்சிகளுக்கு வழிகாட்ட 23 தேசிய உயிரியல் பன்முகத்தன்மை இலக்குகளை நிர்ணயிக்கிறது.


கூடுதலாக, சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு பாதுகாப்பு மற்றும் பாதுகாப்புக்கான பல முக்கிய சட்ட நடவடிக்கைகள் இந்தியாவில் உள்ளன. அவை:


இந்திய காடுகள் சட்டம், 1927


வன பாதுகாப்புச் சட்டம், 1980, பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய வன வாசிகள் (வன உரிமைகளின் அங்கீகாரம்) சட்டம், 2006

 

சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1986, 


கடலோர ஒழுங்குமுறை மண்டல அறிவிப்பு, 2011, 


ஈரநிலங்கள் விதிகள், 2010 போன்ற சட்டங்கள் ஆகும். 


மேலும், இந்தியா இன வாரியான பாதுகாப்பு முயற்சிகளையும் செயல்படுத்தியுள்ளது அவை: புலி திட்டம் (Project Tiger, 1973), யானை திட்டம் (Project Elephant, 1992), பனிச்சிறுத்தை பாதுகாப்பு திட்டம் (Snow Leopard Conservation Project, 2009), கழுகு பாதுகாப்பு திட்டம் (Vulture Conservation Program, 2006), மற்றும் ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருக பாதுகாப்பு (One-Horned Rhino Conservation, 2005) ஆகும்.


அதே நேரத்தில், இந்தியா பல்வேறு உலகளாவிய ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் முன்முயற்சிகளில் பங்கேற்றுள்ளது அவை: மனிதன் மற்றும் உயிர்க்கோள திட்டம் (Man and the Biosphere Programme (MAB)), பன்னாட்டு இயற்கை பாதுகாப்பு சங்கம் (International Union for Conservation of Nature (IUCN)) – 1969 முதல், உயிரியல் பன்முகத்தன்மை மாநாடு (Convention on Biological Diversity (CBD)). 1994-ல் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. அழிவின் விளிம்பிலுள்ள வனவிலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களின் சர்வதேச வர்த்தக ஒப்பந்தம் (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES)) – 1976 முதல், ராம்சார் ஒப்பந்தம் (Ramsar Convention, 1982), இடம்பெயரும் உயிரினங்கள் பற்றிய போன் ஒப்பந்தம் (Bonn Convention on Migratory Species, 1983), மற்றும் உலக புலி மன்றம் (Global Tiger Forum, 1995) ஆகும்.


Original article:
Share:

தமிழ்நாடு ஏன் சுயாட்சியை விரும்புகிறது? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி: செவ்வாய்க்கிழமை தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் ஆற்றிய உரையில், முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின், மாநிலங்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒரு உயர்மட்டக் குழு அமைக்கப்படும் என்று கூறினார். அரசியலமைப்பின் கீழ் மாநிலங்களுக்குச் சொந்தமான அதிகாரங்களில் ஒன்றிய அரசு தலையிடுவதாக முதலமைச்சர் குற்றம் சாட்டினார்.


முக்கிய அம்சங்கள்:


. மாநிலங்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையேயான உறவை மேம்படுத்தவும், ஒரு உயர்மட்டக் குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது  என்று முதலமைச்சர் கூறினார்.


• முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி குரியன் ஜோசப் இந்தக் குழுவின் தலைவராக இருப்பார். இக்குழுவில் முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரி  அசோக் வர்தன் ஷெட்டி மற்றும் பொருளாதார நிபுணர் எம் நாகநாதன் ஆகியோரும் இடம்பெற்றுள்ளனர்.


• இந்தக் குழுவின் உருவாக்கம், திராவிட முன்னேற்ற கழகம் (DMK) தலைமையிலான தமிழ்நாடு அரசுக்கும் ஒன்றியத்தில் ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜக அரசுக்கும் இடையே, குறிப்பாக கல்விக் கொள்கை, வரிவிதிப்பு, நிதிப் பகிர்வு மற்றும் நிறுவன சுயாட்சி தொடர்பான பிரச்சினைகளில் அதிகரித்து வரும் பதற்றங்களுக்கு மத்தியில் இந்தக் குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.


• வரவிருக்கும் தொகுதி மறுவரையறை (delimitation) செயல்பாட்டின் காரணமாக நாடாளுமன்றத்தில் தமிழ்நாட்டின் பிரதிநிதித்துவம் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது என்ற தமிழக கட்சிகளின் கவலையின் பின்னணியில் தற்போதைய முயற்சி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மாநிலம் மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தியதால், அடுத்த தொகுதி மறுவரையறை மாநிலத்தின் இடங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கக்கூடும். இதனை முதலமைச்சர் "வெற்றிக்கான தண்டனை" என்று குறிப்பிட்டார்.


• முதலமைச்சரின் உரையில், ஒரு காலத்தில் மாநிலப் பட்டியலில் இருந்த கல்வி, இப்போது எப்படி ஒரு மோதலுக்குரிய புள்ளியாக மாறியுள்ளது என்பது குறித்து ஸ்டாலின் விரிவாகப் பேசினார். மும்மொழிக் கொள்கை என்ற பெயரில் தேசிய கல்விக் கொள்கை (National Education Policy, 2020) இந்தியை திணிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று அவர் குற்றம்சாட்டினார். சமக்ர சிக்ஷா அபியான் (Samagra Shiksha Abhiyan) திட்டத்தின் கீழ் தமிழ்நாட்டிற்காக ரூ.2,500 கோடியை ஒன்றிய அரசு நிறுத்தி வைத்திருப்பதாகவும், இது மாணவர்களின் நலனுக்கு இழைக்கப்பட்ட துரோகம் என்றும்  முதலமைச்சர் குற்றம் சாட்டினார்.


• இந்தக் குழு ஜனவரி 2026-க்குள் இடைக்கால அறிக்கையையும், இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் இறுதி அறிக்கையையும் சமர்ப்பிக்கும் என்று முதலமைச்சர் கூறினார். இது அனைத்து தொடர்புடைய அரசியலமைப்பு விதிகள், சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகளை ஆராய்ந்து, மாநிலப் பட்டியலிலிருந்து (State List) பொதுப் பட்டியலுக்கு (Concurrent List) மாற்றப்பட்ட அதிகாரங்களை மீட்டெடுப்பதற்கான வழிகளைப் பரிந்துரைக்கும்.


உங்களுக்குத் தெரியுமா?


• தேச விடுதலைப் போராட்டத்துடன் இந்தியாவின் கூட்டாட்சி நோக்கிய பயணம் தொடங்கியது. தன்னாட்சி மற்றும் சுய ஆட்சிக்கான கோரிக்கை பல்வேறு மொழி, கலாச்சார மற்றும் புவியியல் குழுக்களின் மீது குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் நமது பண்பாட்டை, அதாவது வேற்றுமையில் ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தனர். இதன் விளைவாக, இந்திய அரசியலமைப்பு ஒரு கூட்டாட்சி முறையை (federal system) நிறுவியது. இரு அவைகள், இரண்டு அரசாங்கங்கள் (ஒன்றிய அரசு மற்றும் மாநில அரசு), திருத்துவதற்கு மிகவும் எளிதானதோ அல்லது மிகவும் கடினமானதோ அல்லாத எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பு மற்றும் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சமநிலைகளின் முறையை நிலைநிறுத்த ஒரு தன்னிச்சையான நீதிமன்றம் போன்ற கூட்டாட்சியின் அனைத்து பண்புகளையும் இது கொண்டுள்ளது.


• சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியாவில் கூட்டாட்சியின் வளர்ச்சி நிலையானதாக இருந்திருக்கிறது மற்றும் இதை பல்வேறு கட்டங்களில் ஆராயலாம். கட்சிக்குள் கூட்டாட்சி (inner-party federalism), பல கட்சி கூட்டாட்சி (multi-party federalism), கூட்டுறவு கூட்டாட்சி (co-operative federalism), போட்டி கூட்டாட்சி (competitive federalism), மோதல் கூட்டாட்சி (confrontational federalism) மற்றும் பேரம்பேசும் கூட்டாட்சி (bargaining federalism) முறைகள் உள்ளன.

Original article:
Share:

இந்த ஆண்டு மழைக்கான இந்திய வானிலை ஆய்வு மைய கணிப்பு என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி : வரும் ஜூன்-செப்டம்பர் பருவமழை காலத்தில் 100 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான மழை பெய்யும் என்று இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் கணித்திருப்பதன் மூலம், நாட்டில் மற்றொரு நல்ல பருவ மழை பெய்யத் தயாராக உள்ளது.


முக்கிய அம்சங்கள்:


• இந்த பருவத்திற்கான அதன் முதல் நீண்ட கால முன்னறிவிப்பில், பூமத்திய ரேகை பசிபிக் பெருங்கடலில் உள்ள எல் நினோ தெற்கு அலைவு (El Nino Southern Oscillation (ENSO)), இந்தியப் பெருங்கடல் இருமுனை (Indian Ocean Dipole (IOD)) மற்றும் வட துருவத்தைச் சுற்றியுள்ள பனி மூட்டம் உட்பட இந்தியப் பருவமழையின் அனைத்து முக்கிய சூழல்களும் சாதகமாக இருப்பதாக இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்துள்ளது.


• பருவமழை காலத்தில் நீண்டகால சராசரியில் 105 சதவீதம் மழை பொழியக்கூடும் என்று இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்துள்ளது. இந்தப் பருவத்திற்கான நீண்டகால சராசரி மழைப்பொழிவு 87 செ.மீ ஆகும். இதன் பொருள், இந்த நான்கு மாத பருவத்தில் இந்தியா 91 செ.மீ (87 செ.மீ.யில் 105 சதவீதம்) மழையைப் பெறக்கூடும்.


• அது அவ்வாறு மாறினால், கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில்- 2019 முதல் - ஐந்தாவது முறையாக நாடு பருவ மழை காலத்தில் 100 சதவீதம் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மழை பொழிவைப் பெறும்.


• இது தொடர்ந்து இரண்டாவது ஆண்டாக “இயல்பைவிட அதிகம்” மழை பெய்யும் ஆண்டாக இருக்கும். இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் வகைப்படுத்தலின்படி, இது சாதாரண அளவைவிட 104 சதவீதத்திற்கு அதிகமான மழைப்பொழிவைக் குறிக்கிறது. இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் 96-104 சதவீத மழைப்பொழிவை “சாதாரண” மழை பொழிவு என்றும், 104 முதல் 110 சதவீதம் வரை “இயல்பை விட அதிகம்” என்றும், அதற்கு மேல் பொழியும் மழை பொழிவை “அதிகப்படியான” மழை பொழிவு என்று வரையறுக்கிறது. கடந்த ஆண்டு, வழக்கமான மழையில் 108 சதவீதம் பெய்தது.


உங்களுக்கு தெரியுமா?


• எல் நினோ தெற்கு அலைவு (El Nino Southern Oscillation (ENSO)) மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் இருமுனை (Indian Ocean Dipole (IOD)) ஆகியவை பசிபிக் மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல்களில் கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலையின் நிலையைக் குறிக்கின்றன. இவை இரண்டும் பருவமழை அளவைப் பாதிக்கின்றன. தென் அமெரிக்காவின் கடற்கரையில் உள்ள கிழக்கு பசிபிக் பெருங்கடலின் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை வழக்கத்தை விட அதிகமாக இருந்தால், எல் நினோ (El Nino) என்ற நிலை ஏற்படுகிறது.  இந்தியாவில் பருவமழை பொதுவாக எல் நினோவின் போது பலவீனமடைகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, லா நினா என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது அதிக மழையைப் பெற உதவுகிறது. இந்திய பெருங்கடல் இருமுனை என்பது இந்தியப் பெருங்கடலின் வங்காள விரிகுடா மற்றும் அரபிக் கடல் பகுதிகளில் உள்ள வெப்பநிலை வேறுபாட்டைக் குறிக்கிறது. அரபிக் கடல் பகுதி வங்காள விரிகுடா பகுதியைவிட அதிக வெப்பமாக இருக்கும்போது இந்தியப் பெருங்கடல் இருமுனை நேர்மறையாக கருதப்படுகிறது. இது பொதுவாக இந்திய பருவமழைக்கு சாதகமாக இருக்கும்.


• இந்தியாவின் வருடாந்திர மழைப்பொழிவில் சுமார் 75% நான்கு மாத பருவமழையின் போது தான் கிடைக்கிறது. இந்த மழை விவசாயம், குடிநீர், மின்சாரம் மற்றும் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்திற்கு மிகவும் முக்கியமானது.


Original article:
Share:

நல்ல மற்றும் தீய செய்திகள்: பொருளாதாரம் பற்றி…

 சில்லறை பணவீக்கம் குறைந்து வருவதால், விவசாயிகளின் வருமானத்தை மேம்படுத்துவதில் அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டும்.


இந்தியாவின் மார்ச் சில்லறை பணவீக்கம் ஆறு ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவிற்கு 3.34% ஆகக் குறைந்துள்ளது. இதனால், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) அடுத்த சில நாணயக் கொள்கைக் குழுக் கூட்டங்களில் அதன் வங்கிகளின் கடன் விகிதத்தை மேலும் குறைக்கும் என்பது கிட்டத்தட்ட உறுதியானது. ரெப்போ விகிதம் ஏற்கனவே பிப்ரவரி மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களில் ஒவ்வொன்றும் 25 அடிப்படைப் புள்ளிகள் (பிபிஎஸ்) மூலம் தொடர்ச்சியாக இரண்டு முறை குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது 6.5% இலிருந்து 6%-ஆகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது உலகளாவிய வர்த்தக நிச்சயமற்ற சூழ்நிலைகளுக்கு மத்தியில் வளர்ச்சிக்கான முக்கியத்துவத்தை எச்சரிக்கை செய்கிறது. முக்கிய பணவீக்கம் அல்லாத பணவீக்கம் மீதான RBI-ன் கவலையை குறைக்கிறது. 


கடந்த நான்கு மாதங்களில் காய்கறி விலைகள் 2024 அக்டோபரில் உச்சத்தில் இருந்த 10.87%-ஐ எட்டியதிலிருந்து குறைந்துள்ளன. இது நவம்பர் 2013ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு மிக உயர்ந்ததாகும். மார்ச் மாதத்திற்குள், உணவுப் பணவீக்கம் 2.69%ஆகக் குறைந்தது. காய்கறிகள் (-7.04%), முட்டை (-3.16%) மற்றும் பருப்பு வகைகள் (-2.73%) ஆகியவற்றின் விலைகள் குறைந்ததன் மூலம் இது உதவியது. ரெப்போ விகிதத்தில் ஏற்பட்ட குறைப்பு ஏற்கனவே வங்கிக் கடன் வட்டி விகிதங்களைக் குறைத்து வருகிறது. 


பொதுவாக, இது வணிகங்கள் அதிக முதலீடு செய்ய ஊக்குவிக்கும், வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும், வருமானத்தை அதிகரிக்கும் மற்றும் நுகர்வு அதிகரிக்கும். இருப்பினும், இது பலவீனமான முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையின் போது நடக்கிறது. அமெரிக்கா தலைமையிலான கட்டணச் சிக்கல்கள் ஏற்றுமதியாளர்களை புதிய சந்தைகளைக் கண்டறியத் தூண்டுகின்றன. ஏனெனில், 2022ஆம் ஆண்டு முதல் அமெரிக்கா இந்தியாவின் முதன்மையான பொருள் வாங்குபவராக உள்ளது. குறைந்த பணவீக்கம் உள்நாட்டு செலவினங்களை அதிகரிக்கலாம் மற்றும் இந்தியாவின் மெதுவான தொழில்துறை உற்பத்திக்கு உதவும்.


உணவுப் பொருட்களின் விலையில் ஏற்படும் கூர்மையான வீழ்ச்சி குறித்து கொள்கை வகுப்பாளர்கள் அதிக அக்கறை கொள்ள வேண்டும், ஏனெனில் இது விவசாயிகளின் வருமானத்தைக் குறைக்க வழிவகுக்கிறது, இது பொருட்களுக்கான கிராமப்புற தேவையைப் பாதிக்கிறது. கடந்த டிசம்பரில், ஆந்திராவின் கர்னூலில் விலை ஒரு கிலோவுக்கு ₹1 ஆகக் குறைந்த பிறகு, அரசாங்கம் 8 டன் தக்காளியை வாங்கியது. பிப்ரவரியில், மகாராஷ்டிரா மற்றும் மத்தியப் பிரதேச விவசாயிகள் தக்காளிக்கு 80% விலை வீழ்ச்சியை எதிர்கொண்டனர். இதனால் அவர்கள் விளைபொருட்களை தூக்கி எறியவோ அல்லது கால்நடைகளுக்கு உணவளிக்கவோ வேண்டியிருந்தது.


உணவு பதப்படுத்துதல் அமைச்சகத்தின் 2022ஆம் ஆண்டு ஆய்வில், இந்தியாவின் வருடாந்திர அறுவடைக்குப் பிந்தைய இழப்பு ₹1.52 டிரில்லியன் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது பயிர் மற்றும் பிராந்தியத்தைப் பொறுத்து மொத்த உற்பத்தியில் 6% முதல் 15% வரை ஆகும். இது முக்கியமாக குளிர் சேமிப்பு, வெப்பநிலை கட்டுப்பாட்டுப் போக்குவரத்து மற்றும் விவசாயிகளுக்கான சந்தைகளுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல் இல்லாததால் ஏற்படுகிறது. சுமார் 86% இந்திய விவசாயிகள் இரண்டு ஹெக்டேருக்கும் குறைவான நிலத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். 

2021-22 நபார்டு கணக்கெடுப்பு விவசாய குடும்பங்களின் சராசரி மாத வருமானம் ₹13,661 ஆகவும், 2019 NSSO கணக்கெடுப்பு ₹10,218 ஆகவும் மதிப்பிட்டுள்ளது. சீனா, மெக்சிகோ மற்றும் பிரேசில் போன்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த வருமானங்கள் குறைவாக உள்ளன. கோவிட்-19 தொற்றுநோய்க்குப் பிறகு கிராமப்புற நுகர்வு அதிகரித்து வந்தாலும், 2024 நிதியாண்டில் கிராமப்புறங்களில் மாதாந்திர தனிநபர் நுகர்வு ₹4,122 ஆக இருந்தது. நகர்ப்புறங்களில் ₹6,996 உடன் ஒப்பிடும்போது, ​​இது ஒரு வாய்ப்பை வழங்கும் குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளியைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும் ஏற்றுமதி வளர்ச்சி மெதுவாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.


Original article:
Share:

பழங்குடியினருக்கு நிரந்தர குடியேற்றம் தேவை -சுப்ரான்ஷு சவுத்ரி

 இடம்பெயர்ந்த பழங்குடியினரில் பெரும்பாலோர் இளையவர்கள். இவர்கள் ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் சிறந்த வேலை வாய்ப்புகளால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்.


2005ஆம் ஆண்டில், சுமார் 50,000 கோண்ட் பழங்குடி மக்கள் சத்தீஸ்கரில் இருந்து அன்றைய ஆந்திரப் பிரதேசத்திற்கு (இப்போது தெலுங்கானா) இடம்பெயர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இந்திய அரசாங்கம் 'திட்டமிடப்பட்ட குடியேற்றங்கள்' (‘strategic hamleting’) என்ற திட்டத்தைத் தொடங்கியதால் இது நடந்தது. இது 1960ஆம் ஆண்டுகளில் தெற்கு வியட்நாமில் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது. மாவோயிஸ்டுகளை அந்தப் பகுதியிலிருந்து அகற்றுவதே குறிக்கோளாக இருந்தது. ஆனால், திட்டம் தோல்வியடைந்தது. பழங்குடியினர், சாலைகளுக்கு அருகிலுள்ள முகாம்களுக்கு மாற்றப்பட்டனர். ஆனால், அவர்களில் பெரும்பாலோர் இறுதியில் காடுகளில் உள்ள தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர். மீண்டும் மாவோயிஸ்டு இயக்கங்களில் இணையாமல், இறுதியில் பாதுகாப்புப் படைகளில் சேர்ந்தனர்.


வீடுகளை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்ட சில பழங்குடியினர், சத்தீஸ்கரில் மாவோயிஸ்டுகளை எதிர்த்துப் போராட பாதுகாப்புப் படையினருக்கு உதவுவதில் இப்போது முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். சரணடைந்த பல முன்னாள் மாவோயிஸ்டுகளும் அவர்களுடன் இணைந்துள்ளனர். இந்த பழங்குடி போராளிகள் மத்தியப் படைகள் மற்றும் உள்ளூர் பழங்குடியினர் அல்லாத போலீசாரைவிட மிகவும் திறமையானவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் உள்ளூர் மொழி மற்றும் நிலப்பரப்பைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளனர். குறிப்பாக, உள்துறை அமைச்சர் அமித்ஷா, மாவோயிஸ்டுகளுக்கு எதிரான போராட்டம் மார்ச் 31, 2026-க்குள் முடிவடையும் என்று கூறியுள்ளார்.


பல வருட போராட்டம்


கம்யூனிச கிளர்ச்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு 'திட்டமிடப்பட்ட குடியேற்றங்கள்' (‘strategic hamleting’) திட்டத்தைப் பயன்படுத்துவது இந்தியாவில் புதிதல்ல. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, 1949ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், இந்திய அரசாங்கம் பழங்குடி மக்களை காடுகளிலிருந்து சாலைகளில் உள்ள முகாம்களுக்கு மாற்றியது. நிஜாம் சரணடைந்த பிறகு தெலுங்கானாவில் கம்யூனிச கிளர்ச்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக இது செய்யப்பட்டது. ஈட்டிகள் மற்றும் கோடரிகள் போன்ற அடிப்படை ஆயுதங்களை மட்டுமே வைத்திருந்தாலும், இராணுவப் பயிற்சி இல்லாத போதிலும், இந்தக் கிளர்ச்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போராட நூற்றுக்கணக்கான பழங்குடி மக்களை "சிறப்பு காவலர்களை"“ (special police constables”) அரசாங்கம் நியமித்தது. அத்தகைய ஒரு குழு  "புலிப் படை" (“Tiger Squad”) ஆகும்.  இது சுமார் 300 கோயா பழங்குடியினரைக் கொண்டது.


1960ஆம் ஆண்டுகளில் மிசோரமில் 'திட்டமிடப்பட்ட குடியேற்றங்கள்' (‘strategic hamleting’) திட்டம் சிறப்பாக செயல்பட்டது. அந்த நேரத்தில், மிசோ போராளிகளுடன் அரசாங்கத்தால் சமாதானம் செய்ய முடிந்தது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2019ஆம் ஆண்டு, மிசோ மற்றும் புரு (ரியாங்) பழங்குடி குழுக்களுக்கு இடையே மோதல் வெடித்தது. இதனால் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் திரிபுராவுக்கு தப்பிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அவர்களுக்கு உதவ, புரு மக்களை ஆதரித்து மீள்குடியேற்றம் செய்யும் திட்டத்தை இந்திய அரசாங்கம் தொடங்கியது.


குட்டி கோயா பழங்குடியினரை அரசாங்கம் நன்றாக நடத்தவில்லை. இந்த மக்கள் ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகளாக நிலத்தின் மீது சட்டப்பூர்வ உரிமைகள் இல்லாமல் காடுகளில் வசித்து வருகின்றனர். சத்தீஸ்கர் மாநில அரசு அதிகாரி ஒருவர், தொடர்ச்சியான வன்முறை காரணமாக சுமார் 10,000 கோண்ட் பழங்குடியினர் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது என்று கூறினார். அவர்களில் பெரும்பாலோர் திரும்பிச் செல்ல விரும்பவில்லை. தெலுங்கானா மற்றும் ஆந்திராவைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள், சத்தீஸ்கரில் இருந்து முறையே 24,000 மற்றும் 8,000 இடம்பெயர்ந்த பழங்குடியினரைப் பெற்றுள்ளதாகக் கூறினர்.


இடம்பெயர்ந்த மக்களின் கணக்கெடுப்பை மூன்று மாதங்களுக்குள் முறையாக நடத்த வேண்டும் என்று தேசிய பட்டியல் பழங்குடியினர் ஆணையம் (National Commission for Scheduled Tribes (NCST)) கேட்டுக் கொண்டுள்ளது. இதேபோன்ற உத்தரவு 2019ஆம் ஆண்டும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால், கோவிட்-19 தொற்றுநோய் காரணமாக அந்த நேரத்தில் கணக்கெடுப்பை நடத்த முடியாது என்று சத்தீஸ்கர் அரசு கூறியது. இப்போது சத்தீஸ்கர் அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறை கொஞ்சம் மேம்பட்டுள்ளது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பஸ்தரைச் சேர்ந்த காங்கிரஸ் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு எழுத்துப்பூர்வமாக பதிலளித்த மாநில உள்துறை அமைச்சர், வன்முறை காரணமாக பஸ்தரிலிருந்து வேறு மாநிலங்களுக்கு எந்த பழங்குடி மக்களும் இடம்பெயர்ந்ததில்லை என்று கூறினார். எனவே, யாரையும் மறுவாழ்வு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவர் கூறினார்.


உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு (IDPs) உதவுவதற்காக இந்தியா பின்பற்றும் தேசிய அல்லது சர்வதேச சட்டம் இல்லாததால், இந்த பழங்குடி மக்கள் பல ஆண்டுகளாக அவதிப்பட்டு வருகின்றனர். வனத்துறை அதிகாரிகள், காவல்துறை மற்றும் பிற உள்ளூர் பழங்குடி குழுக்களிடமிருந்தும்கூட அவர்கள் தவறாக நடத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களை தங்கள் வளங்களை அபகரிக்கும் வெளியாட்களாகக் கருதுகிறார்கள். மாவோயிஸ்டுகள் அவர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புவதைத் தடுத்துள்ளனர். மேலும், ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானா அரசாங்கங்கள் அவர்களை பழங்குடி மக்களாக அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க விரும்பவில்லை.


வன உரிமைகள் சட்டத்தின் (FRA) பிரிவு 3.1(m) படி, டிசம்பர் 13, 2005ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு ஒரு பழங்குடி நபர் வன நிலத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டால், அரசு அவருக்கு புதிய வன நிலத்தை வழங்க வேண்டும். ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் இடம்பெயர்ந்த பல பழங்குடி மக்கள் (IDPs) FRA-ன் கீழ் இந்த மாநிலங்களில் நிலம் கேட்டு விண்ணப்பித்துள்ளனர். ஆனால், சத்தீஸ்கர் அரசு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த விண்ணப்பங்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. ஒரே மாநிலத்தில் மட்டுமே நிலம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று சட்டம் கூறவில்லை. இருப்பினும், சத்தீஸ்கர் மாநிலம் இந்த பிரச்சினையை டெல்லியில் உள்ள பழங்குடி விவகார அமைச்சகத்திடமோ அல்லது ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவிடமோ பலமுறை கேட்டபிறகும் விவாதிக்கவில்லை.


2019ஆம் ஆண்டு புரு மறுவாழ்வுத் திட்டத்தின் கீழ், புரு பழங்குடி மக்களுக்கு அவர்கள் மிசோரமுக்குத் திரும்பலாம் அல்லது மாநில அரசின் குறைந்த உதவியுடன் திரிபுராவில் தங்கலாம் என இரண்டு விருப்பத்தேர்வுகள் இருந்தன. இதற்கிடையில், கடந்த 20 ஆண்டுகளாக, ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் குட்டி கோயா பழங்குடியினரின் புதிய தலைமுறை வளர்ந்து வருகிறது. ஆனால், இந்த இரண்டு மாநிலங்களும் அவர்களை பழங்குடியினராக அங்கீகரிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அவர்களை புலம்பெயர்ந்தோராக நடத்துகிறார்கள். மேலும், பழங்குடியினர் வழக்கமாகப் பெறும் சலுகைகளை அவர்களுக்கு வழங்குவதில்லை. பட்டியல் பழங்குடியினருக்கான தேசிய ஆணையத்தின் (NCST) கூட்டத்தில், இரு மாநிலங்களின் அதிகாரிகளும், “இந்த இடம்பெயர்ந்த பழங்குடியினருக்கு கருணையுடன் உதவ முயற்சிக்கிறோம். ஆனால், எங்களால் அதிகம் செய்ய முடியாது மற்றும் நாட்டில் உள்ள மற்ற இடம்பெயர்ந்த குழுக்களுக்குச் செய்தது போல், மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் தலையிட வேண்டும்” என்று கூறினர்.


இடம்பெயர்ந்த பல பழங்குடி மக்கள், குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினர், ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவில் உள்ள பொருளாதார வாய்ப்புகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, அங்கு தங்க விரும்புகிறார்கள். தெலுங்கானா பல இடம்பெயர்ந்த பழங்குடியினரிடமிருந்து வேளாண் நிலங்களை கையகப்படுத்தி, அங்கு மரங்களை நட்டு, அவர்களை சத்தீஸ்கருக்குத் திரும்ப கட்டாயப்படுத்த முயற்சிக்கிறது. ஆந்திராவில், காட்டில் புதிய வீடுகளைக் கட்டும் முயற்சிகள் வன்முறையில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. நீதிமன்றங்கள் சில நேரங்களில் இடம்பெயர்ந்த பழங்குடியினருக்கு உதவியிருக்கின்றன.  ஆனால், புதிய தலைமுறையினர் கண்ணியத்துடன் வாழ நிரந்தர இடம் தேடுகிறார்கள்.


சுப்ரான்ஷு சவுத்ரி, "Let’s call him Vasu: With Maoists in Chhattisgarh" என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர். அவர் புதிய அமைதி செயல்முறையின் (New Peace Process) உறுப்பினராகவும் உள்ளார்.


Original article:
Share:

ஆளுநர் ஆர்.என். ரவி மீதான தீர்ப்பின் மூலம் உச்சநீதிமன்றம் இந்திய மாநிலங்களுக்கும் - இந்தியாவுக்கும் - ஒரு வெற்றியை வழங்குகிறது -பழனிவேல் தியாக ராஜன்

 உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு கூட்டாட்சி முறையை வலுப்படுத்துகிறது. நாம் ஒன்றுபட்ட, முன்னேற்றமான எதிர்காலத்தை நோக்கி செல்ல வழிவகுக்கும் என்று நம்பலாம்.


ஏப்ரல் 8 அன்று தமிழ்நாடு மாநிலம் எதிர்.  தமிழ்நாட்டின் ஆளுநர் மற்றும் ஒருவர் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு, இந்தியாவின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பாக பார்க்கப்படுகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பின் அடிப்படையாக சட்டத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட "மாநிலங்களின் ஒன்றியம்" (Union of States) என்ற கருத்தாக்கத்தை வலுப்படுத்துவதில் இது ஒரு முக்கியமான தீர்ப்பாகும்.


நமது அரசியலமைப்பை உருவாக்கிய முன்னோடிகள், அரசியலமைப்பை நாம் எவ்வாறு நம்மை ஆட்சி செய்கிறோம் என்பதற்கான ஒரு தொலைநோக்கு அறிக்கையாக எழுதினார்கள், செயல்பாட்டு கையேடாக அல்ல. இது, பல விளக்கங்களையும் செயல்படுத்துதலையும் காலப்போக்கில் தேவைப்படுத்தியுள்ளது. கடந்த 75 ஆண்டுகளில் நமக்கு 100-க்கும் மேற்பட்ட திருத்தங்கள் இருந்ததுடன், பல முக்கியமான உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளும் இதற்கு சான்றாகும்.


2014-ஆம் ஆண்டு முதல், அரசியலமைப்பில் உள்ள செயல்பாட்டு சாம்பல் நிற பகுதிகளைப் பயன்படுத்தி, ஒன்றிய அரசு இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு அதிகாரத்தை மைய்யப்படுத்த முயற்சித்துள்ளது. அதோடு ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளின் செயல்பாட்டில் தொடர்ந்து தலையிடுவதும் - அதிகமாக தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி (NDA) ஆட்சியில் இல்லாத மாநிலங்களுக்கு பிடிவாதமான (obdurate) ஆளுநர்களை நியமிப்பதன் மூலமும் செய்துள்ளது.


இந்த நடவடிக்கைகளின் விளைவாக, பல மாநிலங்கள் தங்கள் ஆளுநர்களின் நடவடிக்கைகளிலிருந்து நீதி அல்லது நிவாரணம் கோரி உச்சநீதிமன்றத்திற்குச் சென்றுள்ளன. உதாரணமாக, கேரளா அதன் ஆளுநரை நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பஞ்சாப் அதையே செய்து, சட்டமன்றத்தை ஆளுநர் கூட்டுவதைத் தடுத்தது போன்ற ஒரு எளிய விவகாரத்தில் வெற்றி பெற்றது.  ஆளுநர் பல ஆண்டுகளாக தாமதப்படுத்திய 10 மசோதாக்களைப் பற்றிய இந்தத் தீர்ப்பு, மாநிலச் சட்டங்களைத் தடுக்கும் ஆளுநர்களின் அதிகாரத்தைக் கணிசமாகக் கட்டுப்படுத்துகிறது. கடந்தகாலங்களில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதில் உள்ள இடைவெளியையும் இது சரிசெய்கிறது.


இது போன்ற தீர்ப்புகள் அரசியலமைப்பின் விளக்கங்களை மேம்படுத்தி, செயல்பாட்டு வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகின்றன. ஒரு நிலையில், இது நவம்பர் 2023-ல் பஞ்சாப் மாநிலம் VS பஞ்சாப் ஆளுநரின் முதன்மை செயலாளர் மற்றும் மற்றொருவர் வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பின் எளிய நீட்டிப்பாகும். அதில், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் உண்மையான அதிகாரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளிடம் உள்ளது என்றும், ஆளுநர் மசோதாக்களுக்கு தனது ஒப்புதலை காலவரையின்றி நிறுத்தி வைக்கவோ அல்லது சட்டமியற்றும் செயல்முறையைத் தடுக்கவோ முடியாது என்றும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. ஆனால், மற்றொரு நிலையில், இந்த முக்கியமான வழக்கின் பல அம்சங்கள் விரிவான கவனத்தைப் பெற வேண்டும். முதலாவதாக, 10 மசோதாக்களை நிறைவேற்றுவதில் ஏற்பட்ட நீண்டகால தாமதம் ஜனநாயகத்திற்கு ஒரு பெரிய அடியாகும். தாமதமான முதல் மசோதா 2020-ஆம் ஆண்டு அதிமுக அரசாங்கத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது. இது தமிழ்நாடு மீன்வளப் பல்கலைக்கழகம் முன்னாள் முதல்வர் ஜெ. ஜெயலலிதாவின் நினைவாக பெயர் மாற்றப்பட்டது. அனைத்து மசோதாக்களும் கோவிட் நெருக்கடியால் போராடி வரும் பல்கலைக்கழகங்களைப் பற்றியவை. பல்கலைக்கழகங்கள் இப்போது மீண்டு வரத் தேவைப்படுவது வலுவான தலைமைத்துவமும் விரைவான முடிவுகளுமே தவிர, ஆளுநரின் செயலற்ற தன்மை அல்ல.


இரண்டாவதாக, 10 மசோதாக்களின் உள்ளடக்கம் அல்லது மசோதாவை முதலில் அறிமுகப்படுத்திய அரசாங்கம் (அதிமுக அல்லது திமுக) எதுவாக இருந்தாலும், அனைத்து 10 மசோதாக்களையும் வார்த்தைக்கு வார்த்தை மீண்டும் நிறைவேற்றிய தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலினின் பெருந்தன்மையையும் ஞானத்தையும் நாம் பாராட்ட வேண்டும். உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு ஒரு தெளிவான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது. ஒரே மாதிரியான மசோதா ஆளுநருக்கு மீண்டும் சமர்ப்பிக்கப்படும்போது, ஒப்புதலை நிறுத்தி வைப்பது அரசியலமைப்புக்கு முரணானதாகிறது. இருப்பினும், திருத்தப்பட்ட மசோதா மீண்டும் நிராகரிக்கப்படும் சாத்தியம் உள்ளது. இந்த விஷயம் அரசியலை தாண்டியது என்பதை நமது முதலமைச்சர் புரிந்துகொண்டார். இது மாநிலங்களின் உரிமைகள் மற்றும் கூட்டாட்சிக்கு முக்கியமானது. அவரது வலுவான அணுகுமுறை தெளிவான சட்ட வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது. ஏனெனில், 10 மசோதாக்களையும் மீண்டும் நிறைவேற்றி மீண்டும் சமர்ப்பித்தது எங்கள் வாதத்தை வலுப்படுத்தியது.


இந்த தீர்ப்பின் மூன்றாவது குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், அரசியலமைப்பின் 142-வது பிரிவின் கீழ் உச்சநீதிமன்றம் தனது அசாதாரண அதிகாரங்களை பயன்படுத்தியதாகும். சட்டசபையால் மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு இந்த மசோதாக்கள் ஆளுநரின் மேசையில் வந்த நாளிலேயே ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டதாக அறிவிப்பதன் மூலம், நீதிமன்றம் சட்டமியற்றும் செயல்முறைகளை நிர்வாக தடைகளிலிருந்து பாதுகாக்க ஒரு தீர்க்கமான நடவடிக்கையை எடுத்துள்ளது. சில தூய்மைவாதிகள் நீதிமன்றம் நிர்வாக விஷயங்களில் தலையிடுவதாக புகார் கூறலாம், ஆனால் வழக்கின் போது கவர்னர் அலுவலகத்தின் அசாதாரண நடத்தை காரணமாக அது செயல்பட வேண்டியிருந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை - இவை நடைமுறை ஏமாற்று வித்தையின் சிக்கலான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தின. பல ஆண்டுகளாகத் தேங்கிக் கிடந்த மசோதாக்கள் இறுதியாக கவனத்தைப் பெற்றபோது, ​​ஆளுநர் அவற்றை "ஒப்புதல் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது" (consent withheld) என்ற குறியுடன் விரைவாகத் திருப்பி அனுப்பினார். இது செயல்முறையை நிறுத்த வாய்ப்புள்ளது. மசோதாக்கள் மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு, புகைப்பட நகல்கள் மட்டுமே திருப்பி அனுப்பப்பட்டு, அசல் பிரதிகள் தன்னிடம் இருப்பதால், சட்டமன்றத்தால் அவற்றை மீண்டும் நிறைவேற்ற முடியாது என்று ஆளுநர் வாதிட்டார். மசோதாக்களை காலவரையின்றி தாமதப்படுத்த முடியாது என்று ஒரு தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்தியபோது, ​​ஆளுநர் இறுதியாக அவற்றை மறுஆய்வுக்காக குடியரசுத்தலைவருக்கு அனுப்பினார். செயல்முறை முழுவதும், ஆளுநர் சட்டமன்றத்தின் நோக்கத்தையும் நீதிமன்றத்தின் மறு ஆய்வையும் தடுக்க முயன்றார். இதன் காரணமாக, தீர்ப்பின் 432வது பத்தியில், "ஆளுநரின் நடத்தையில் நேர்மையான கருத்துக்கள் இல்லை" என்று நீதிமன்றம் வெளிப்படையாகக் கூற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.


இந்த தீர்ப்பின் மிகப்பெரிய தாக்கம், அரசியலமைப்பின் 200 மற்றும் 201 பிரிவுகளின் கீழ் ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத்தலைவரின் நடவடிக்கைகளுக்கு தெளிவான கால வரம்புகளை நிர்ணயிப்பதாகும். இது மிகவும் தேவையான தெளிவைக் கொண்டுவருகிறது. 1950-ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதிலிருந்து முதல் முறையாக, ஒரு தெளிவான காலக்கெடு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளதால், இந்த 10 வரி உரை முக்கியமானது. இந்த முடிவு இப்போது இந்தியாவின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.  1950-ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதிலிருந்து இந்தத் தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள புதிய காலக்கெடு விதிக்கப்பட்டது இதுவே முதல் முறையாகும். இது இந்தியாவின் ஜனநாயகத்திற்கு மிக முக்கியமான கேசவானந்த பாரதி (1973) மற்றும் எஸ்.ஆர். பொம்மை (1994) ஆகியோரின் வழக்கில் தீர்ப்புகளைப் போலவே முக்கியமானது. இந்தத் தீர்ப்பு தேர்தல் பத்திர வழக்கைவிட மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் சட்டப்பூர்வமாகத் தெளிவாக உள்ளது. ஏனெனில், பத்திரங்கள் சட்டவிரோதமானது என்று அந்த வழக்கு அறிவித்தது. ஆனால், பத்திரங்களால் ஏற்பட்ட சேதத்தை சரிசெய்யவில்லை அல்லது எந்த அபராதமும் விதிக்கவில்லை.


மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தை யாரும், அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், தடுக்க வரம்பற்ற அதிகாரம் இருக்கக்கூடாது என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. குடியரசுத்தலைவர் மற்றும் ஆளுநர்களுக்கு முழுமையான வீட்டோ அல்லது பாக்கெட் வீட்டோ (நடவடிக்கை இல்லாமல் காலவரையற்ற தாமதம்) அதிகாரங்கள் இல்லை என்றும், இருவரின் செயல்களும் உண்மையில் நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டவை என்றும் வெளிப்படையாகக் கூறுவதன் மூலம், நீதிமன்றம் ஜனநாயகத்தின் ஒரு முக்கிய கொள்கையை நிலைநிறுத்தியுள்ளது. யாரும் சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல. இந்திய குடியரசுத்தலைவர் (நியமிக்கப்பட்ட பதவி) ஐக்கிய இராச்சியத்தின் மன்னரை விட (குடிமக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தால் இயற்றப்பட்ட சட்டத்திலிருந்து நிரந்தரமாக ஒப்புதலைத் தடுக்க) அதிக அதிகாரங்களைக் கொண்டிருந்தால் அது நமது அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களை அவமதிப்பதாகும். நாம் சுதந்திரம் பெற காலனித்துவ சக்திகளுக்கு எதிராக போராடினோம்.


உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு அனைத்து குடிமக்களுக்கும் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் ஒரு வெற்றியாகும். இது கூட்டாட்சிக் கருத்தாக்கத்திற்கும், இந்தியாவுக்கும் ஒரு வெற்றியாகும் - இது கடந்த பத்தாண்டுகளில் இருந்தது போன்ற வேறுபட்ட பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் திறன் கொண்டது. அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் நமது நாட்டிற்கும் ஒரு ஒன்றுபட்ட, முற்போக்கான எதிர்காலத்தை நோக்கி இந்தியாவை வழிநடத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது.


நமது முதலமைச்சரின் ஞானமும் புத்திக்கூர்மையும் நம்மை இந்த முக்கியமான கட்டத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. தற்போதைய உலகளாவிய சூழ்நிலையை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சந்தைகள் போராடி வருகின்றன, உள்ளூர் நலன்கள் வளர்ந்து வருகின்றன. மேலும், உலகளாவிய வர்த்தகம் சீர்குலைந்து வருகிறது. இது இந்தியா தனித்து நிற்க ஒரு வாய்ப்பாகும். நமது நாடு அதன் முழு திறனை அடைய, மாநிலங்களும் ஒன்றியமும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.


கட்டுரையாளர் தமிழ்நாடு தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் டிஜிட்டல் சேவைகள் துறை அமைச்சர்.


Original article:
Share: