நகர்ப்புற இடம்பெயர்வு (Urban migration), குறிப்பாக நடுத்தர மற்றும் உயர் வகுப்பைச் சேர்ந்த படித்த, பணிபுரியும் பெண்கள் மத்தியில், பெண்மை, சுதந்திரம் மற்றும் உறவுமுறை பற்றிய கருத்தை மறுவடிவமைப்பதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், பெண்களின் இந்த இயக்கம் பாலின உறவுகளில் ஒரு பரந்த மாற்றத்தைக் குறிக்கிறதா?
உலகமயமாக்கலின் மிகவும் குறிப்பிடப்படும் அம்சங்களில் ஒன்று இயக்கம் (movement) ஆகும். இருப்பினும், இந்த இயக்கத்தை ஒரு அம்சமாக மட்டும் ஆய்வு செய்யாமல், உலகமயமாக்கலின் விளைவாக, இடம்பெயர்வு (Migration) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது நல்லது. இடம்பெயர்வு என்பது மனித நாகரிகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தபோதிலும், அதன் காரணங்கள் காலத்திலும் இடத்திலும் வேறுபடுகின்றன. உணவு (food), வாழ்வாதாரம் (livelihood), சமூகத்தின் உறுதியான உணர்வு (more assuring sense of community), வளம் அல்லது துன்புறுத்தலில் இருந்து தப்பிக்க போன்ற காரணங்களுக்காக மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர்.
நவீன இந்தியாவில் இடம்பெயர்வு பற்றி நினைக்கும் போது, நாம் பொதுவாக நகரமயமாக்கலுடன் தொடங்குகிறோம். குறிப்பாக சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, சிறந்த கல்வி மற்றும் பொருளாதார வாய்ப்புகளுக்காக மக்களை கிராமங்கள் மற்றும் சிறிய நகரங்களில் இருந்து நகரங்களுக்கு ஈர்த்தன. இந்த இடம்பெயர்ந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆண்களாகவே இருந்தனர்.
இந்தியாவில் உலகமயமாக்கல் என்பது இடம்பெயர்வு மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சியில் புதிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது. இதில், பொருளாதாரம் முக்கியமாக சேவைத் துறையை நோக்கி நகர்ந்தது. இது விவசாயம் மற்றும் தொழிற்சாலைகளில் உள்ள வேலைகளிலிருந்து சேவைகளில் வேலைகளுக்கு பலர் இடம்பெயர வழிவகுத்தது. பெரிய நகரங்களில் நடுத்தர வர்க்கம் வளர்ந்ததால், அதிகமான மக்கள் புறநகர்ப் பகுதிகளில் வாழத் தொடங்கினர்.
முதலில், பெரும்பாலும் ஆண்கள் நகரங்களுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். ஆனால் இரண்டாவது இடம்பெயர்வு, பல திருமணமாகாத பெண்களும் கல்வி மற்றும் வேலைக்காக பெரிய நகரங்களுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். இந்தியாவில் உலகமயமாக்கலின்போது பெண்கள் நகரங்களுக்கு குடிபெயர்ந்ததன் முக்கிய பகுதிகளை இந்தப் பகுதி ஆராய்கிறது. அதிக கவனம் தேவைப்படும் சில முக்கிய விளைவுகளையும் இது விவாதிக்கிறது.
ஆரம்பத்தில், இந்த விவாதம் சிறிய நகரங்களிலிருந்து (Tier II மற்றும் III என அழைக்கப்படுகிறது) பெருநகரங்களுக்கு குடிபெயரும் நடுத்தர மற்றும் உயர் வர்க்கப் பெண்கள் மீது கவனம் செலுத்துகிறது. அவர்களின் சாதி மற்றும் வர்க்கம் காரணமாக, உலகமயமாக்கல் அவர்களின் விழிப்புணர்வை அதிகரிக்க உதவியது. இது அவர்களின் உள்ளூர் பகுதிகளுக்கு அப்பால் பெரிய இலக்குகளை அடையவும் உதவியது.
ஆணாதிக்கக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விலகுதல்
இந்தியாவில் உள்ள நகரங்கள் மற்றும் சிறிய நகரங்கள் பெரும்பாலும் ஆணாதிக்க அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. அங்குள்ள பெண்கள் பொதுவாக தங்கள் தனிப்பட்ட மற்றும் தொழில்முறை வாழ்க்கையில் குறைந்த சுதந்திரத்தைக் கொண்டுள்ளனர். இந்த பெண்கள் பெரிய நகரங்களில் தொழில் விருப்பங்கள் மற்றும் வாழ்க்கைக்கானத் தேர்வுகள் பற்றி ஆராயும்போது, அவர்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழல்களை விட்டு வெளியேற அதிக உறுதியுடன் இருக்கிறார்கள்.
மேலும், பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், அவர்களின் குடும்பங்களும் தலைமுறை தலைமுறையாக மாறிவிட்டன. கடந்த காலத்தில், இந்தியாவில் பெண் கல்வி முக்கியமானதாகக் கருதப்படவில்லை. ஆனால் இப்போது, கல்வி திருமணத்திற்கு ஒரு அடிப்படைத் தேவையாக மாறிவிட்டது. இதன் விளைவாக, குடும்பங்கள் தங்கள் மகள்களின் இடம்பெயர்வை ஆதரிக்க அதிக விருப்பத்துடன் இருந்தன. எனவே, குடும்பத்தின் ஒப்புதல் பெறுவது இனி ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கவில்லை.
இந்தப் பெண்கள் பெரிய நகரங்களுக்குச் சென்றவுடன், அவர்களின் வாழ்க்கை பெரும்பாலும் நம்பிக்கைக்குரிய வழிகளில் மேம்படும். அவர்களில் பலர் நல்ல கல்வியைப் பெறுகிறார்கள். அவர்கள் சேவைத் துறையில் வேலைகளைப் புதுப்பித்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் பாராட்டத்தக்க உயரங்களை அடையவும் முடிகிறது. தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகம் (NSSO) காலமுறை தொழிலாளர் வள கணக்கெடுப்பின்படி (ஜூலை 2023 முதல் ஜூன் 2024 வரை), நகரங்களில் பணிபுரியும் 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட பெண்களின் எண்ணிக்கையானது 2021-22-ல் 23.8%-லிருந்து 28% ஆக உயர்ந்துள்ளது என்று குறிப்பிட்டுள்ளது.
அதிகமான பெண்கள் பணியிடம் நோக்கி நகரும்போது, பெண்மையை (womanhood) தேர்வு மற்றும் சுதந்திரத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒன்றாக அவர்கள் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, பெண்மை குறித்து அவர்களின் கருத்துகள் மாறத் தொடங்குகின்றன. குறிப்பாக, அவர்களின் தனிப்பட்ட மற்றும் தொழில் சார்ந்த வாழ்க்கையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் முடிவுகளில் இது நிகழ்கிறது. பொதுவாக, அவர்களின் பார்வையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்துடன், பெண்கள் வலுவான பெண்மை உணர்வை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் புதிய நம்பிக்கை பல பெண்கள் திருமணத்தை வித்தியாசமாகப் பார்க்க வழிவகுக்கிறது. அவர்கள் திருமணத்தை ஒரு பரஸ்பர ஒப்பந்தமாக நினைக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
திருமணங்களில் பெண்களின் கட்டுப்பாடு மற்றும் தேர்வு மிகவும் முக்கியமானதாகிறது. இதன் காரணமாக, திருமணங்கள் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன என்பதில் புதிய போக்குகள் தோன்றுகின்றன. வயதான காலத்தில் திருமணம் செய்துகொள்வது, வெவ்வேறு சாதிகள் மற்றும் சமூகங்களுக்கு இடையே அதிக திருமணங்கள், மற்றும் நீதிமன்ற திருமணங்களுக்கு அதிகரித்து வரும் விருப்பம் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.
”நடுத்தர வர்க்க இந்தியாவில் திருமண பந்தம் அமைத்தல்: ஏற்பாடு மற்றும் காதல் திருமணத்திற்கு அப்பால்” (Matchmaking in Middle Class India: Beyond Arranged and Love Marriage) (2020) என்ற தனது புத்தகத்தில், பருல் பண்டாரி முக்கியமான கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். இதில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தில், குடும்பங்கள் வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் செயல்முறையைத் தொடங்குகின்றன என்று அவர் கூறுகிறார். ஆனால், தங்கள் குழந்தைகள் யாரை மணக்கிறார்கள் என்பதில் குடும்பங்களுக்கு முழு கட்டுப்பாடு இல்லை. வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் திருமணம் செய்து கொள்வது நடுத்தர வர்க்கத்தில் பொதுவானது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்த தாமதமான திருமணம் அவர்களின் நடுத்தர வர்க்க அடையாளத்தைக் காட்டுகிறது. இது நவீனமாக இருப்பதற்கான அறிகுறியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
“டெல்லியில் மகிழ்ச்சியாக தனிமையில்: 'தாமதமான' திருமணம், சுய-காதல் மற்றும் ஓய்வு நடைமுறைகள்” (Happily Single in Delhi: ‘Late’ Marriage, Self-love, and Leisure Practices) என்ற சமீபத்திய புத்தகத்தின் அத்தியாயத்தில், பண்டாரி டெல்லியில் உள்ள இளம் தொழில் வல்லுநர்களிடையே “நீண்டகால தனிமை” (elongated singlehood) பற்றிப் பேசுகிறார். இந்த இளைஞர்கள் தோழமையை எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால் முன்பைவிட 'தனக்கான நேரம்' (me time) கிடைப்பதை மதிக்கிறார்கள்.
மிஹிரினி சிறிசேனா, பெண்கள் தங்கள் துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு குடும்ப அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதற்கு எப்படி உத்திகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதில் கவனம் செலுத்துகிறார். எடுத்துக்காட்டாக, அவர்களின் துணைவர் தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவராக இருக்கும்போது, பெண்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் பெற்றோரை ஒரு விதிவிலக்காகப் பார்க்கும்படி சமாதானப்படுத்துகிறார்கள், இது துணைவரின் பகிரப்பட்ட நடுத்தர வர்க்க மதிப்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
மேலும், புதிய நடுத்தர வர்க்க பெண்கள் தங்கள் பாலியல் மற்றும் இனப்பெருக்க உரிமைகளைப் பற்றி அதிகம் அறிந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒன்று அல்லது இரண்டு குழந்தைகளைக் கொண்ட சிறிய குடும்பங்களைக் கொண்டுள்ளனர், அல்லது சில சமயங்களில் குழந்தைகளே இல்லாதவர்களாகவும் உள்ளனர். தேசிய குடும்ப சுகாதார கணக்கெடுப்பு (NFHS) -5 (2019-21)-ன் ஒரு முக்கியமான ஆய்வு என்னவென்றால், இந்தியாவின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (total fertility rate) இப்போது மாற்று நிலையில் உள்ளது. NFHS-4-ல் 2.2 உடன் ஒப்பிடும்போது இது 2.0 ஆகும். இந்த மாற்றம் நடுத்தர மற்றும் உயர் வர்க்க பெண்கள் பெரிய நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்வதோடு தொடர்புடையது ஆகும். இது முக்கியமாக உலகமயமாக்கலின் காரணமாக இந்த இடம்பெயர்வு ஏற்பட்டது.
சமீபத்திய பியூ ஆராய்ச்சி மைய ஆய்வு (2022) ”குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகத்தில் பாலினத் தன்மைகளை இந்தியர்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள்” (How Indians View Gender Roles in Families and Society) என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. குடும்பம் தொடர்பாக முடிவெடுப்பதிலும், தலைமைத்துவத்திலும் பெண்களின் தன்மைகளை மக்கள் அதிகமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது. பாலின விழிப்புணர்வு மற்றும் சம உரிமைகளுக்கான அதிக ஆதரவையும் இந்த ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது.
இடம்பெயர்வு பெரும்பாலும் நடுத்தர மற்றும் உயர் வர்க்க பெண்களுக்கு உதவியுள்ளது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். பெண்களின் நிலை மற்றும் பாத்திரங்களை சமூகம் எவ்வாறு பார்க்கிறது என்பதிலும் இடம்பெயர்வு நேர்மறையான விளைவைக் கொண்டுள்ளது.
சில எதிர்பாராத விளைவுகள்
பெண்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் மற்றும் அவர்களின் விருப்பங்களுடன் வரும் சில எதிர்பாராத சிக்கல்களைக் கவனிப்பது முக்கியம். பெண்களுக்கு எதிராக உள்ள குற்றங்களின் அதிகரிப்பு ஒரு பிரச்சனையாகும். ராம்பூஷன் திவாரி மற்றும் சுபம் நாராயண் தீட்சித் ஆகியோரால் 2024-ல் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் வார இதழில் வெளியிடப்பட்ட கட்டுரை இதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் 2022-ஆம் ஆண்டு தேசிய குற்றப் பதிவுப் பணியகத்தின் (National Crime Records Bureau (NCRB)) தரவைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்தியாவில் ஒட்டுமொத்த குற்ற விகிதங்கள் குறைந்துள்ளதாக தரவு கூறுகிறது. ஆனால் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் அதிகரித்துள்ளன.
பெண்களுக்கு எதிரான பெரும்பாலான குற்றங்கள் பெரிய நகரங்களில் நடப்பதாகவும் இந்தக் கட்டுரை விவரிக்கிறது. இதுபோன்ற நகரங்களில் ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் உள்ளனர். 2021-ம் ஆண்டின் தரவைப் பயன்படுத்தி, இந்த பெரிய நகரங்கள் இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 13.78% இருப்பதாக இந்த கட்டுரை காட்டுகிறது. இருப்பினும், அவை பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் 15.5% ஐப் பதிவு செய்துள்ளன.
பெரிய நகரங்களில் தார்மீகமாக காவல் துறையில் (moral policing in metros) கவலையளிக்கும் விதமாக அதிகரிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. பெண்களின் விருப்பங்கள், குறிப்பாக அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள் மற்றும் உடை அணிவது என்பது பெரும்பாலும் தார்மீக காரணங்களுக்காக கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன. சுதந்திரமான மற்றும் நம்பிக்கையான பெண்கள் பல்வேறு வகையான வன்முறை மற்றும் துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றனர். பெண் வாடகைதாரர்கள் (Female tenants) வரையறுக்கப்பட்ட நடத்தை விதிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த விதிகள் மூலம், வாடகைதாரராக அவர்கள் பொருத்தமானவர்கள் என்பதை தங்கள் நில உரிமையாளர்களுக்கு உறுதியளிப்பது (reassure their landlords) மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் அண்டை வீட்டாருடன் நல்லுறவில் இருக்கவும் உதவுகின்றன. ஒரு பெண்ணின் பெண்மையை அவருடைய குடும்பத்தின் கௌரவத்துடன் இணைக்கும் ஒரு பரந்த நம்பிக்கையின் காரணமாக, ஒரு பெண்ணின் விடுதலையும், சுதந்திரமும் குறைவாகவே உள்ளன. இந்த வரம்பு அவர் பின்பற்ற எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு தார்மீக நெறிமுறையின் கட்டமைப்பின் (moral framework) மூலம் நிகழ்கிறது.
சமூக விமர்சனங்களை எதிர்கொண்ட போதிலும், பெண்கள் இந்தப் புதிய பிரச்சினைகளைக் கையாள வலிமையையும் புத்திசாலித்தனமான வழிகளையும் காட்டியுள்ளனர். அவர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகள், பெண்ணியவாதி டெனிஸ் கண்டியோட்டி "ஆணாதிக்க பேரம்" (patriarchal bargain) என்று அழைத்ததைப் போலவே இருக்கின்றன. இதன் பொருள் அவர்கள் ஆணாதிக்கத்தை சமாளிக்க வெவ்வேறு உத்திகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்களின் பாதுகாப்பை அதிகரிப்பதும், வாழ்க்கைத் தேர்வுகளை மேம்படுத்துவதும் அவர்களின் குறிக்கோள் ஆகும். அவர்கள் இதை தங்கள் சூழ்நிலையின் வரம்புகளுக்குள் மேற்கொள்கிறார்கள். முக்கியமாக, அவர்கள் இந்த உத்திகளை வெறுமனே மரபுரிமையாகப் பெறவில்லை. மாறாக, கடினமான தனிப்பட்ட மற்றும் அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் அவற்றை உருவாக்கினர்.
மேலும், அவர்களின் அனுபவங்கள் அவர்களின் வர்க்கம் மற்றும் சாதியைச் சார்ந்தது என்பதை நினைவில் கொள்வது அவசியம். இந்திய நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பெரும்பாலும் உயர் சாதியினராக இருப்பதால், இந்தப் பெண்கள் பெரிய நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்வது மிகவும் மாறுபட்ட அனுபவத்திற்கு வழிவகுத்தது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, நகரங்களுக்குச் செல்வது முக்கியமாக வறுமை அல்லது பற்றாக்குறையால் அல்ல, சிறந்த வாய்ப்புகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் மீதான வாய்ப்பால் நிகழ்கிறது. இதன் காரணமாக, நகரத்துடனான அவர்களின் தொடர்பும் அது வழங்குவதும் மிகவும் வேறுபட்டவை.
ஏழைப் பெண்கள், பொதுவாக பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி அல்லது பழங்குடி குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்கள், வேறு வழியில்லை என்பதால் நகரங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். விவசாய நெருக்கடி அவர்களை வெளியேற கட்டாயப்படுத்துகிறது. இந்த நெருக்கடி நிலமற்ற தொழிலாளர்களையும் சிறு விவசாயிகளையும் பாதிக்கிறது. அதனால், அவர்களை கீழ்நிலைக்கு தள்ளுகிறது. சிலர் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறார்கள். இதனால்தான் அவர்கள் நகரத்திற்கு குடிபெயர்கிறார்கள்.
நகரத்தில், இந்த பெண்களில் பெரும்பாலோர் கட்டுமான தளங்களில் வேலை செய்கிறார்கள். இந்த வேலைகள் வழக்கமானவை அல்ல, குறைந்த ஊதியத்தை வழங்குகின்றன. சில பெண்கள் வீட்டு வேலை செய்பவர்களாக வேலை தேடுகிறார்கள். அவர்கள் நடுத்தர மற்றும் உயர் நடுத்தர வர்க்க வீடுகளில் வேலை செய்கிறார்கள்.
இறுதியாக, நகர்ப்புற இடம்பெயர்வு என்பது உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை உருவாக்குவதைவிட அதிகம். இது முக்கியமாக நடுத்தர மற்றும் உயர் வகுப்பைச் சேர்ந்த படித்த, உழைக்கும் பெண்களை உள்ளடக்கியது. இந்த இடம்பெயர்வு ஒரு பெண்ணாக இருப்பதன் அர்த்தம், சுதந்திரம் மற்றும் குடும்ப தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்ள புதிய வழிகளை உருவாக்குகிறது. ஒரு சமூகமாக, இந்த புதிய யோசனைகளை நாம் எவ்வளவு ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பது நாம் எவ்வளவு உண்மையிலேயே முன்னேறியுள்ளோம், எவ்வளவு நம்பகமானவர்கள் என்பதைக் காண்பிக்கும்.