இந்தியாவில் வறுமை பற்றிய உண்மை. -உதித் மிஸ்ரா

 இந்த அறிக்கை வினோதமாகத் தோன்றினாலும், இந்தியாவில் குறைந்த வருமானம் மற்றும் நுகர்வு உள்ள பலர் உள்ளனர். வறுமையை நன்கு ஆய்வு செய்வதற்கும் இது பெயர் பெற்ற நாடு. இருப்பினும், இந்தியாவில் வறுமை பற்றிய கருத்து யார் அதைப் பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. அதற்கான காரணம் இங்கே.

கடந்த சில மாதங்களாக, இந்தியாவின் வறுமை விகிதம் குறித்து நிறைய செய்திகள் வந்துள்ளன. இந்த விகிதம் அதிகாரப்பூர்வமாக ஏழைகளாகக் கருதப்படும் மக்களின் விகிதத்தைக் காட்டுகிறது.

ஏப்ரல் 25 அன்று, இந்திய அரசு "வறுமையை எதிர்ப்பதில் இந்தியாவின் வெற்றி" (India’s Triumph in Combating Poverty) என்ற தலைப்பில் ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது. இந்த வெளியீட்டில், ஏப்ரல் 2025-ல் உலக வங்கியின் "வறுமை மற்றும் சமத்துவ சுருக்கம்" (Poverty and Equity Brief) பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 171 மில்லியன் மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து மீட்கப்பட்டுள்ளதாக அரசாங்கம் குறிப்பிட்டது.

பின்னர் இந்த மாத தொடக்கத்தில், உலக வங்கி ஒரு புதுப்பிப்பை வெளியிட்டது. இந்த புதுப்பிப்பில் வறுமைக் கோட்டை வரையறுக்கப் பயன்படுத்தப்படும் முறை மற்றும் அதன் நிலையில் மாற்றங்கள் அடங்கும். புதிய தரவுகளின்படி, இப்போது 5.75% இந்தியர்கள் மட்டுமே மோசமான வறுமையில் வாழ்கின்றனர். இது 2011-12 இல் 27% ஆக இருந்த ஒரு பெரிய வீழ்ச்சியாகும்.

இந்தியாவின் வறுமை குறித்து உலக வங்கியின் சமீபத்திய தரவு என்ன?

இதில், இரண்டு முக்கிய முன்னெடுப்புகள் உள்ளன. முதலாவதாக, புதிய உலக வங்கி மதிப்பீடுகளின்படி (new World Bank estimates), கடந்த காலத்தில் இந்தியாவின் வறுமையின் அளவுகள் முன்பு நினைத்ததைவிட உண்மையில் குறைவாக இருந்தன இதை அட்டவணை-1  குறிப்பிடுகிறது. உதாரணமாக, 1977-78-ல், இந்தியாவின் வறுமையின் அளவு 64% ஆக இல்லை. அது 47% ஆக இருந்தது. வறுமை விகிதங்களின் இந்த குறைப்பு பல ஆண்டுகளாக தொடர்கிறது.

அட்டவணை 1

இரண்டாவதாக, உலக வங்கி மற்றொரு முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் ஒரு நாளைக்கு $3 என்ற புதிய வறுமைக் கோட்டை ஏற்றுக்கொண்டனர். இந்தப் புதிய வருமான அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தீவிர வறுமையில் வாடும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது. 2011-12 ஆம் ஆண்டில், சுமார் 27% இந்தியர்கள் தீவிர வறுமையில் இருந்தனர். இது சுமார் 344.4 மில்லியன் (34.44 கோடி) மக்களாக இருந்தது. 2022-23 காலகட்டத்தில், இந்த எண்ணிக்கை 6%-க்கும் சற்றுக் குறைவாகக் குறைந்தது. அதாவது, சுமார் 75.22 மில்லியன் (7.5 கோடி) மக்கள் ஆவர்.

இந்தச் செய்தி மகிழ்ச்சியளிக்கும் விதமாக இருந்தாலும், இந்தத் தரவை எவ்வாறு வரையறுப்பது?, அதற்கான உண்மையான அர்த்தம் என்ன?, ஏன் பலர் அதைக் கேள்வி கேட்கிறார்கள்? என்பது குறித்து பல பொதுவான தவறான கருத்துக்கள் உள்ளன.

உதாரணமாக, $3 என்ற அளவுள்ள ஒரு நாள் வறுமைக் கோட்டின் நிலையை குறிப்பிட்டால், நீங்கள் $3 ஐ 85 ஆல் பெருக்குகிறீர்களா? ஏனென்றால் 85 என்பது அமெரிக்க டாலருக்கும் இந்திய ரூபாய்க்கும் இடையிலான தற்போதைய சந்தை மாற்று விகிதம் ஆகும். நீங்கள் இதைச் செய்தால், உங்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு ரூ.255 கிடைக்கும். ஒரு இந்தியர் ஏழையா இல்லையா என்பதை தீர்மானிக்க இதுவே வருமான நிலையாக இருக்கும்.

நீங்கள் இதைச் செய்தால், நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். அதாவது, $3 வறுமைக் கோடு வாங்கும் சக்தி சமநிலை (purchasing power parity (PPP))-ஐப் பயன்படுத்தி கணக்கிடப்படுகிறது. இதன் காரணமாக, இந்திய ரூபாயாக மாற்றும் விகிதம் 85 அல்ல. மாறாக, அது 20.6 ஆகும்.

வறுமைக் கோடு (poverty line) என்றால் என்ன?

வறுமைக் கோடு என்பது ஒரு பொருளாதாரத்தில் யார் ஏழை என்பதை தீர்மானிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் வருமான நிலையாகும். இது ஒரு கட்-ஆஃப் புள்ளியாக (cut-off point) செயல்படுகிறது. இந்தக் கோட்டை நிர்ணயிப்பதற்கு சூழல் மிகவும் முக்கியமானது. அதாவது சூழலைப் பொறுத்தவரை, கால அளவு (period) மற்றும் இடம் (location) இரண்டும் முக்கியம்.

உதாரணமாக, 1975-ல் மாதம் ரூ.1,000 சம்பாதித்த ஒரு இந்தியர் ஏழையாகக் கருதப்பட்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் இன்று, மாதம் ரூ.1,000 ஈட்டும் ஏழை தற்போது (ஒரு நாளைக்கு சுமார் ரூ.33) எதையும் வாங்க முடியாது. 

அதேபோல, இன்றைய பாட்னாவில் மாதச் சம்பளம் ரூ. 1,00,000 (அல்லது ஒரு நாளைக்கு ரூ. 3,333) ஒரு நபர் வாழ வசதியாக இருக்கும். ஆனால், பாரிஸ் அல்லது நியூயார்க்கில் அதே சம்பளத்தில் இதே வாழ்க்கை முறையை வாழ முடியாது.

வறுமையின் ஒற்றை நிலை இல்லை. ஒருவருக்கு வசதியாக இருப்பது மற்றொருவருக்கு சரியாக இருக்கலாம். மூன்றாவது நபருக்கு, அது உயிர்வாழ போதுமானதாக இருக்கலாம். எனவே, நாம் பல வறுமைக் கோடுகளை உருவாக்க முடியும். வெவ்வேறு சூழல்கள் மற்றும் பகுப்பாய்வு நோக்கங்களின் அடிப்படையில் இவற்றை சரிசெய்யலாம்.

வறுமைக் கோட்டின் பயன் என்ன?

அரசாங்கங்கள், குறிப்பாக வளரும் மற்றும் ஏழை நாடுகளில், தங்கள் நாடுகளில் எவ்வளவு வறுமை உள்ளது என்பதை அறிய விரும்புகின்றன. இந்தத் தகவலுக்கு இரண்டு முக்கிய பயன்பாடுகள் உள்ளன.

முதலாவதாக, இது வறுமையின் அளவை அளவிட உதவுகிறது. இது ஏழைகளை ஆதரிக்க நலன்சார்ந்த கொள்கைகளை வடிவமைக்க அவர்களை அனுமதிக்கிறது.

இரண்டாவதாக, அரசாங்கங்கள், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள் சில கொள்கைகள் செயல்பட்டனவா என்பதைச் சரிபார்க்க இது உதவுகிறது. இந்தக் கொள்கைகள் வறுமையைக் குறைத்து, காலப்போக்கில் மக்களின் நல்வாழ்வை மேம்படுத்தியுள்ளதா என்பதை அவர்களால் பார்க்க முடியும்.

வறுமையை மதிப்பிடுவதற்கு உலக வங்கியின் வறுமைக் கோட்டை ஏன் இந்தியா பயன்படுத்துகிறது?

வரலாற்று ரீதியாக, வறுமை மதிப்பீட்டில் இந்தியா முன்னணியில் இருந்தது. வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயிப்பதற்கும் தரவுகளை சேகரிப்பதற்கும் இந்தியாவின் முறை மற்ற நாடுகள் வறுமையை எவ்வாறு ஆய்வு செய்தன என்பதைப் பாதித்தது.

இருப்பினும், இந்தியாவின் கடைசியாக அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட வறுமைக்கோடு 2011-12-ஆம் ஆண்டில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இது டெல்லி பொருளாதாரப் பள்ளியைச் சேர்ந்த பொருளாதார நிபுணர் சுரேஷ் டெண்டுல்கர் தலைமையிலான குழு பரிந்துரைத்த 2009-ஆம் ஆண்டு விதிமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதன் பின்னர், இந்த முறைக்கு எந்த புதுப்பிப்பும் இல்லை.

2014-ம் ஆண்டில், முன்னாள் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் சி. ரங்கராஜன் தலைமையில் ஒரு புதிய குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழு ஒரு புதிய முறையைப் பரிந்துரைக்குமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டது. இருப்பினும், அரசாங்கம் அதன் பரிந்துரையை ஒருபோதும் அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

அப்போதிருந்து, தரவு சேகரிக்கப்படும் விதத்தில் இடைவெளிகளும் மாற்றங்களும் ஏற்பட்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, இந்தியா நிதி ஆயோக்கின் பல பரிமாண வறுமைக் குறியீட்டைப் (multidimensional poverty index) பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. வறுமையை அளவிடுவதில் இந்தக் குறியீடு மிகவும் வித்தியாசமானது. இந்தியா உலக வங்கியின் வறுமைக் கோட்டையும் நம்பியுள்ளது.

உலக வங்கியின் வறுமைக் கோடு என்ன? எப்படி கணக்கிடப்படுகிறது?

வறுமைக் கோடுகள் சில சூழலைப் பிரதிபலிக்கும்போது மட்டுமே பயனுள்ளதாக இருக்கும். இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் மற்றும் இடத்தில், வாங்கும் சக்தி போன்ற காரணிகள் அடங்கும். எனவே, உலக வங்கியின் வறுமைக் கோடு வாங்கும் சக்தி சமநிலை கணக்கீடுகளை (purchasing power parity calculations) அடிப்படையாகக் கொண்டால் மட்டுமே அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.

முதல் வறுமைக் கோடு ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலராக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அது எப்படி நடந்தது ?

1990-ஆம் ஆண்டில், சுதந்திரமான ஆராய்ச்சியாளர்கள் குழுவும், உலக வங்கியும் சில ஏழ்மையான நாடுகளிலிருந்து வறுமைக் கோடுகளை ஆய்வு செய்தனர். அவர்கள் வாங்கும் சக்தி சமநிலை (PPP) மாற்று விகிதங்களைப் பயன்படுத்தி இந்த வறுமைக் கோடுகளை ஒரு பொதுவான நாணயமாக மாற்றினர். PPP மாற்று விகிதங்கள் வெவ்வேறு நாடுகளில் ஒரே அளவு பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலையை ஒரே மாதிரியாக மாற்றுகின்றன.

வறுமைக் கோடுகளை இந்தப் பொது நாணயமாக மாற்றிய பிறகு, 1980களில் மிகவும் ஏழ்மையான 6 நாடுகளில், தேசிய வறுமைக் கோடு ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலராக இருந்தது (1985 விலைகளைப் பயன்படுத்தி) என்பதைக் கண்டறிந்தனர். உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, இதுவே ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலர் என்ற முதல் சர்வதேச வறுமைக் கோட்டுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

காலப்போக்கில், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் விலைகள் அதிகரித்தன. இதன் காரணமாக, உலக வங்கி (WB) அதன் வறுமைக் கோட்டை உயர்த்த வேண்டியிருந்தது. ஜூன் மாதத்தில், அவர்கள் அதை ஒரு நாளைக்கு $3 ஆக உயர்த்தினர். 2025-ம் ஆண்டில் இந்திய ரூபாய்க்கான கொள்முதல் சக்தி சமநிலை (Purchasing Power Parity (PPP)) மாற்று விகிதம் 20.6 ஆகும். இதன் பொருள் அமெரிக்காவில் தீவிர வறுமைக்கான வறுமைக் கோடு ஒரு நாளைக்கு $3 வருமானம் ஆகும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, வறுமைக் கோடு ஒரு நாளைக்கு ரூ.62 ஆகும்.

ஐக்கிய இராச்சியத்திற்கு, பிபிபி மாற்று விகிதம் வெறும் 0.67 ஆகும், அதேசமயம் சீனாவிற்கு இது 3.45 மற்றும் ஈரானிற்கு இது மிக அதிகமாக 1,65,350 ஆகும்.

கடந்த காலத்தில் இந்தியாவின் உள்நாட்டு வறுமைக் கோடுகள் என்ன?

டெண்டுல்கர் பரிந்துரைக்கு முன், 2009-ல் இந்தியாவின் சொந்த வறுமைக் கோடு, நகர்ப்புறங்களில் ஒரு நபருக்கு ரூ.17-ஆக இருந்தது. கிராமப்புறங்களில், இது ஒரு நபருக்கு ரூ.12-ஆக இருந்தது.

2009-ஆம் ஆண்டில், டெண்டுல்கர் வறுமைக் கோட்டை உயர்த்தினார். நகர்ப்புறங்களுக்கு ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு ரூ.29 என அவர் நிர்ணயித்தார். கிராமப்புறங்களுக்கு, இது ஒரு நபருக்கு ரூ.22 ஆக இருந்தது. பின்னர், 2011-12-ஆம் ஆண்டில், டெண்டுல்கர் அதை மீண்டும் அதிகரித்தார். நகர்ப்புறங்களுக்கு இது ரூ.36 ஆகவும், கிராமப்புறங்களுக்கு ரூ.30 ஆகவும் மாறியது.

2014-ம் ஆண்டில், ரங்கராஜன் மற்றொரு அதிகரிப்பை பரிந்துரைத்தார். நகர்ப்புறங்களுக்கு ஒரு நபருக்கு ரூ.47 என அவர் பரிந்துரைத்தார். கிராமப்புறங்களுக்கு, ஒரு நபருக்கு ரூ.33 என அவர் பரிந்துரைத்தார்.

இந்தியாவைப் பற்றிய வறுமை மதிப்பீடுகள் ஏன் பலரால் மறுக்கப்படுகின்றன?

பல பொருளாதார வல்லுநர்கள் இந்தியாவில் வறுமை குறித்து விரிவாக எழுதியுள்ளனர். அவர்களில் ஒருவர் புது தில்லியில் உள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் பொருளாதாரப் பேராசிரியரான ஹிமான்ஷு ஆவார். கடைசியாக அதிகாரப்பூர்வ வறுமைக் கோடு உருவாக்கப்பட்டபோது அவர் டெண்டுல்கருடன் பணியாற்றினார்.

இந்தியாவில் வலுவான மற்றும் தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட்ட உள்நாட்டு வறுமைக் கோடு இல்லை என்று அவர் விளக்கினார். மேலும், தரவு சேகரிக்கப்படும் விதத்தில் இடைவெளிகளும் மாற்றங்களும் உள்ளன. இதன் காரணமாக, இந்தியாவில் வறுமையின் மதிப்பீடுகள் பரவலாக வேறுபடுகின்றன. இது குழப்பத்தையும் சர்ச்சையையும் உருவாக்குகிறது (அட்டவணை 2 ஐப் பார்க்கவும்).

இந்தியாவில் வறுமை 2% வரை குறைவாகவோ அல்லது 82% வரை அதிகமாகவோ இருக்கலாம் என்பதை அட்டவணை 2 காட்டுகிறது. இது எந்த வறுமைக் கோடு மற்றும் முறையை பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்தது. வறுமை விகிதங்கள் எவ்வாறு குறைகின்றன என்று கூறப்படுவதிலும் அதே முறை காணப்படுகிறது. சரிவு (reduction) மிகவும் செங்குத்தானதாகவோ அல்லது மிகவும் மெதுவாகவோ தோன்றலாம்.

விளைவு

குறிப்பாக குறைந்த வருமானம் மற்றும் குறைந்த நுகர்வு கொண்ட பலரைக் கொண்ட ஒரு நாட்டிற்கு இது விசித்திரமாகத் தோன்றலாம். வறுமையை வரையறைப்பதில் இந்தியாவும் வலுவான பதிவைக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவில் வறுமை நீங்கள் அதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது.

ஒருவர் ஏழையா இல்லையா என்பதை நீங்கள் எப்படி முடிவு செய்கிறீர்கள்? எத்தனை பேர் ஏழைகள்?

தீவிர வறுமையில் வாழும் 5.75% மக்களை ஒரு நாளைக்கு ரூ.62-ல் உயிர்வாழும் மக்களை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமா? அல்லது இந்தியா போன்ற "குறைந்த நடுத்தர வருமான நாடுகளுக்கு" வறுமைக் கோடான 24%-ஐப் பார்க்க வேண்டுமா?

அல்லது மிகக் குறைந்த ஊதியத்திற்கு வேலை செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கும் இந்தியர்களின் பங்கான 20%-ஐக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமா? அல்லது சட்டத்தின்படி இலவச உணவைப் பெறும் மக்களின் பங்கான 66%-ஐக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமா?

அட்டவணை 3 உலக வங்கியின் வறுமைக் கோடுகள் பற்றிய சில சூழலைக் கொடுக்க முயற்சிக்கிறது. இது அதிகாரப்பூர்வ அரசாங்க ஆய்வுகள் மற்றும் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் யதார்த்தத்துடன் இந்த வரிகளை ஒப்பிடுகிறது.

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், ஒன்றிய பட்ஜெட் அறிவிக்கப்பட்டபோது, ​​ஆண்டுக்கு ரூ.12 லட்சம் வரை வருமானம் ஈட்டும் நபர்களுக்கான வருமான வரியை அரசாங்கம் நீக்கியது. அதாவது ஒரு நாளைக்கு ரூ.3,288 ஆகும்.

இந்த அளவு அல்லது அதற்கும் குறைவாக சம்பாதிக்கும் எந்தவொரு இந்தியருக்கும் வரி விதிப்பது மிக அதிகமாக இருக்கும் என்று அரசாங்கம் நினைக்கிறது. இது அவர்களின் செலவினங்களைக் குறைத்து ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியைக் குறைக்கும்.

உலக வங்கி (WB) தரவைப் புரிந்துகொள்ள இரண்டு வழிகள் உள்ளன. இந்த இரண்டு பார்வைகளும் வேறுபட்டவை ஆனால் முரண்படவில்லை.

முதல் வழி, கடுமையான வறுமையில் வாழும் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கையில் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சியைக் கொண்டாடுவது. இது ஒரு நாளைக்கு $3 அல்லது ₹62 க்கும் குறைவான வருமானத்தில் வாழும் மக்களைக் குறிக்கிறது.

இரண்டாவது வழி, சராசரி இந்தியரின் உண்மையான பொருளாதார நிலையைப் பற்றி யோசித்துப் பார்ப்பது. இது முக்கியமானது, ஏனெனில் 83% இந்தியர்கள் ஒரு நாளைக்கு ₹171-ல் மட்டுமே வாழ்கின்றனர். இந்த வறுமைக் கோடுகள் அனைத்து வகையான வருமானம் மற்றும் செலவினங்களையும் உள்ளடக்கியது என்பதை நினைவில் கொள்வது அவசியம்.

Original article:

The truth about poverty in India. -Udit Misra

Read More →

சர்வதேச உருளைக்கிழங்கு மையம் (CIP) என்பது என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள்:

* உத்தரபிரதேச மாநிலம், ஆக்ரா மாவட்டத்தில் உள்ள சிங்னாவில் ஒரு புதிய CIP-தெற்காசிய பிராந்திய மையம் (CIP-South Asia Regional Centre (CSARC)) அமைக்கப்படும். இது உத்திரப்பிரதேசம், பீகார் மற்றும் மேற்கு வங்காளம் போன்ற உருளைக்கிழங்கு வளரும் மாநிலங்களில் விவசாயிகளுக்கு உதவும். மேலும் பிற தெற்காசிய நாடுகளையும் ஆதரிக்கும்.

* உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல், விவசாயிகளின் வருமானத்தை அதிகரித்தல் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதே இந்த மையத்தின் முக்கிய குறிக்கோள். உருளைக்கிழங்கு மற்றும் சர்க்கரைவள்ளிக்கிழங்குகளின் உற்பத்தி மற்றும் செயலாக்கத்தை மேம்படுத்துவதன் மூலம் இது செய்யப்படும்.

* திட்டத்தின் மொத்த செலவு ₹171 கோடி ரூபாய் ஆகும். இந்தியா ₹111 கோடியை செலுத்தும், மீதமுள்ள ₹60 கோடியை CIP (சர்வதேச உருளைக்கிழங்கு மையம்) நிதியளிக்கும். இந்த திட்டத்திற்காக உத்திரப்பிரதேசம் அரசு 10 ஹெக்டேர் நிலத்தை வழங்கியுள்ளது.

* இந்த மையத்தை அமைப்பதில் ஏற்பட்ட தாமதம் குறித்து ஜனவரி மாதம்  உத்திரப்பிரதேசம் முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் மத்திய வேளாண் அமைச்சர் சிவராஜ் சிங் சௌஹானுக்கு கடிதம் எழுதியதை அடுத்து, இந்த திட்டத்திற்கு அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்தது. சமீபத்தில், CIP அமைந்துள்ள பெருவிற்கு வேளாண் அமைச்சகத்தின் குழு சென்றது.

* இந்தியாவின் உருளைக்கிழங்கு தொழில் உற்பத்தி, பேக்கேஜிங், போக்குவரத்து மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் போன்ற துறைகளில் பல வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும் என்று அரசாங்கம் கூறுகிறது. 

உங்களுக்குத் தெரியுமா?:

* உலகிலேயே உருளைக்கிழங்கு உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வோரில் இந்தியா இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது. 2020ஆம் ஆண்டில், இது 51.30 மில்லியன் டன்களை உற்பத்தி செய்தது. சீனா 78.24 மில்லியன் டன்களுடன் முதலிடத்தில் உள்ளது. இரு நாடுகளும் சேர்ந்து, உலகின் மொத்த உருளைக்கிழங்கு உற்பத்தியில் மூன்றில் ஒரு பங்கை (359.07 மில்லியன் டன்) உற்பத்தி செய்கின்றன.

* சீனா தனது பிராந்திய உருளைக்கிழங்கு ஆராய்ச்சி மையத்தை 2017-ல் தொடங்கியது. இது சீனா மையம் ஃபார் ஆசியா பசிபிக் (China Center for Asia Pacific (CCCAP)) என்று அழைக்கப்படுகிறது மற்றும் இது பெய்ஜிங்கின் யாங்கிங்கில் அமைந்துள்ளது. இது முழு கிழக்கு ஆசியா மற்றும் பசிபிக் பிராந்தியத்தையும் ஆதரிக்கிறது.

* இந்தியாவில், 2020–21-ஆம் ஆண்டில் அதிக உருளைக்கிழங்கு உற்பத்தி செய்யும் மாநிலங்கள் உத்தரப்பிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கம் (தலா 15 மில்லியன் டன்), அதைத் தொடர்ந்து பீகார் (9 மில்லியன் டன்) குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் பஞ்சாப் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க அளவு உற்பத்தி செய்கின்றன.

* இந்தியாவில், இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி கவுன்சிலின் (ICAR) கீழ் இரண்டு மையங்கள் கிழங்கு பயிர்களில் கவனம் செலுத்துகின்றன. சிம்லாவில் உள்ள ICAR-CPRI உருளைக்கிழங்கிலும், திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள ICAR-CTCRI சர்க்கரைவள்ளிக்கிழங்கிலும் வேலை செய்கின்றன.

* CSARC இந்தியாவின் இரண்டாவது பெரிய சர்வதேச விவசாய ஆராய்ச்சி மையமாக இருக்கும். முதலாவது பிலிப்பைன்ஸை தளமாகக் கொண்ட சர்வதேச அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் (IRRI) பிராந்திய மையம் ஆகும், இது 2017-ல் வாரணாசியில் விவசாய அமைச்சகத்தின் ஆதரவுடன் அமைக்கப்பட்டது.

* சர்வதேச உருளைக்கிழங்கு மையம் (International Potato Center(CIP)) 1971-ல் பெருவின் லிமாவில் நிறுவப்பட்டது. இது உருளைக்கிழங்கு, சர்க்கரைவள்ளிக்கிழங்கு மற்றும் பிற ஒத்த பயிர்களுக்கான ஆராய்ச்சியில் கவனம் செலுத்துகிறது. புதிய இந்தியா மையம் இந்தியா மற்றும் பிற தெற்காசிய நாடுகளில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு உதவும்.

Original article:

What is the International Potato Center (CIP)? -Priya Kumari Shukla

Read More →

அவசரநிலையின் 50-வது ஆண்டு : காரணங்களிலிருந்து அரசியலமைப்பு தாக்கங்கள் வரை -ரோஷ்னி யாதவ்

 ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஜூன் 25, 1975 அன்று இரவு, இந்திரா காந்தி அரசாங்கம் அவசரநிலையை அறிவித்தது. "உள்நாட்டு குழப்பம்" (“internal disturbance.”) இருப்பதாகக் கூறியது. சுதந்திர இந்தியாவில் அவசரநிலையை அமல்படுத்த இந்தக் காரணம் பயன்படுத்தப்பட்டது இதுவே முதல் முறை. அதன் 50வது ஆண்டு நிறைவை குறிக்கும் வேளையில், நாட்டின் அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் இந்த முக்கியமான திருப்புமுனையை திரும்பிப் பார்க்க வேண்டிய தருணம் இது.

என்ன பிரச்சினை?

அவசரநிலை 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜூன் 25, 1975 அன்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. அடுத்த 21 மாதங்களுக்கு, அடிப்படை உரிமைகள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டன, பத்திரிகைகள் தடை செய்யப்பட்டன, பலர் கைது செய்யப்பட்டனர், மற்றும் தேர்தல்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன. மேலும், அரசாங்கம் சிறப்பு உத்தரவுகளால் ஆளப்பட்டது. 

கேள்வி 1: நவீன இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் "அவசரநிலை" என்றால் என்ன, அவசரநிலைகள் பற்றி அரசியலமைப்பு என்ன சொல்கிறது?

நவீன இந்திய அரசியல் வரலாற்றில், "அவசரநிலை" என்ற சொல் ஜூன் 25, 1975 முதல் மார்ச் 21, 1977 வரையிலான காலத்தைக் குறிக்கிறது, அப்போது பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் அரசாங்கம் சட்டங்கள் மற்றும் நிர்வாகத்தின் மீது முழுக் கட்டுப்பாட்டை எடுக்க சிறப்பு அரசியலமைப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தியது.

அவசரநிலைகள் பற்றிய விதிகள் இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி XVIII-ல், பிரிவுகள் 352 முதல் 360 வரை காணப்படுகின்றன. இந்த விதிகள் ஜெர்மனியின் வீமர் அரசியலமைப்பால் ஈர்க்கப்பட்டன. அரசியலமைப்பில் மூன்று வகையான அவசரநிலைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

இந்தியாவில் அவசரநிலைகள் தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள்:

பிரிவு 352: அரசாங்கம் ஒரு தேசிய அவசரநிலையை அறிவிக்க அனுமதிக்கிறது.

பிரிவு 353: ஒரு தேசிய அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை விளக்குகிறது.

பிரிவு 354: அவசரநிலையின் போது ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் பணம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பதில் மாற்றங்களை அனுமதிக்கிறது.

பிரிவு 355: வெளிப்புற தாக்குதல் அல்லது உள்நாட்டு வன்முறையிலிருந்து மாநிலங்களைப் பாதுகாப்பது ஒன்றிய  அரசின் கடமை என்று கூறுகிறது.

பிரிவு 356: ஒரு மாநிலத்தில் அரசியலமைப்பு ஒழுங்கு சீர்குலைந்தால், ஒன்றிய அரசு அதன் கட்டுப்பாட்டை எடுக்க அனுமதிக்கிறது.

பிரிவு 357: பிரிவு 356-ன் கீழ் மாநிலங்களுக்கு சட்டங்களை உருவாக்க ஒன்றிய அரசை அனுமதிக்கிறது.

பிரிவு 358: தேசிய அவசரநிலையின் போது, ​​அரசாங்கம் பிரிவு 19 (சுதந்திர உரிமைகள்)-ஐ புறக்கணிக்கலாம்.

பிரிவு 359: அவசரநிலையின் போது பகுதி III (அடிப்படை உரிமைகள்)-ன் கீழ் உரிமைகளை நிறுத்தி வைக்க அனுமதிக்கிறது.

பிரிவு 360: நாட்டின் நிதி நிலைத்தன்மை அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளானால் நிதி அவசரநிலையை பிறப்பிக்கலாம்.

இந்தியாவில் எத்தனை முறை அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது?

இந்தியா இதுவரை மூன்று முறை அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது:

1. முதல் அவசரநிலை - அக்டோபர் 26, 1962 அன்று, போர் சூழ்நிலை காரணமாகவும்,

2. இரண்டாவது அவசரநிலை - டிசம்பர் 3, 1971 அன்று, போர் காரணமாகவும்,

3. மூன்றாவது அவசரநிலை - ஜூன் 25, 1975 அன்று, உள்நாட்டுக் கலவரம் காரணமாக.

(குறிப்பு: "உள் குழப்பம்" என்ற சொல் பின்னர் 1978-ல் அரசியலமைப்பின் 44வது திருத்தத்தால் நீக்கப்பட்டது.)

கேள்வி 2: இந்திய அரசியலமைப்பு எத்தனை வகையான அவசரநிலைகளை அங்கீகரிக்கிறது?

அரசியலமைப்பின் பகுதி XVIII-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு விதிகள் மூன்று வகையான அவசரநிலைகளை வழங்குகின்றன: தேசிய அவசரநிலை (பிரிவு 352-354, 358-359), குடியரசுத்தலைவர் ஆட்சி (பிரிவு 355–357), நிதி அவசரநிலை (பிரிவு360).

தேசிய அவசரநிலை

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 352-ன் கீழ், இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அல்லது அதன் எந்தப் பகுதியும் போர், வெளிப்புறத் தாக்குதல் அல்லது ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சியால் அச்சுறுத்தப்பட்டால் குடியரசுத்தலைவர் தேசிய அவசரநிலையை அறிவிக்க முடியும். இது பிரதமர் தலைமையிலான அமைச்சரவையின் ஆலோசனையின் அடிப்படையில் செய்யப்படுகிறது. (1975-ல், "ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சி" என்பதற்குப் பதிலாக "உள்நாட்டு குழப்பம்" என்று பயன்படுத்தப்பட்டது.) இந்த வகையான அவசரநிலை பொதுவாக "தேசிய அவசரநிலை" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

குடியரசுத்தலைவர் ஆட்சி

பிரிவு 356(1)-ன் படி, ஆளுநரின் அறிக்கை அல்லது வேறுவிதமாக அரசியலமைப்பின்படி ஒரு மாநில அரசு செயல்பட முடியாது என்று குடியரசுத்தலைவர் கருதினால் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிடலாம்:

(அ) மாநில அரசாங்கத்தின் சில அல்லது அனைத்து செயல்பாடுகளையும் ஆளுநர் அல்லது மாநிலத்தில் உள்ள எந்தவொரு அதிகாரத்தின் அதிகாரங்களையும், மாநில சட்டமன்றத்தைத் தவிர, எடுத்துக்கொள்வது;

(ஆ) மாநில சட்டமன்றத்தின் அதிகாரங்களை நாடாளுமன்றம் செயல்படுத்த அனுமதிப்பது;

(இ) பிரகடனத்தை செயல்படுத்த உதவும் வகையில் தேவையான மாற்றங்கள் அல்லது தற்காலிக விதிகளை உருவாக்குவது, அந்த மாநிலத்தில் சில அரசியலமைப்பு விதிகளை நிறுத்துவது உட்பட.

நிதி அவசரநிலை

இந்தியாவின் நிதி நிலைத்தன்மை அல்லது கடன் அல்லது அதன் எந்தப் பகுதியின் நிதி நிலைத்தன்மை அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளதாக குடியரசுத்தலைவர் நம்பினால், அரசியலமைப்பின் பிரிவு 360, நிதி அவசரநிலையை அறிவிக்க அனுமதிக்கிறது.

கேள்வி 3: 1975-ஆம் ஆண்டு தேசிய அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தப்படுவதற்கு வழிவகுத்த முக்கிய நிகழ்வுகள் யாவை?

1974 மற்றும் 1975-ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் ஏற்பட்ட பல அரசியல் மற்றும் சமூக முன்னேற்றங்கள் தேசிய அவசரநிலை பிரகடனத்திற்கு வழிவகுத்தன. அவற்றில் பின்வருவன அடங்கும்:

📍 ஜேபி இயக்கம்:

1974 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், குஜராத்தில் மாணவர்கள் முதல்வர் சிமன்பாய் படேலுக்கு எதிராக நவநிர்மாண் இயக்கம் என்ற போராட்டத்தைத் தொடங்கினர். அவரது காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தை ஊழல் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டினர். போராட்டங்கள் வன்முறையாக மாறியது. படேல் ராஜினாமா செய்தார். குடியரசுத்தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது. இது பீகாரில் ஊழல் மற்றும் மோசமான நிர்வாகத்திற்கு எதிராக இதேபோன்ற மாணவர் போராட்டத்தைத் தூண்டியது.

ஏபிவிபி மற்றும் சோசலிச குழுக்கள் சத்ர சங்கர்ஷ் சமிதியை உருவாக்கி, மரியாதைக்குரிய காந்தியத் தலைவரான ஜெயபிரகாஷ் நாராயணை (ஜேபி) தங்கள் தலைமைக்கு அழைத்தன. ஜேபி ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால், இயக்கம் வன்முறையற்றதாக இருந்து, இந்தியா முழுவதும் பரவி, ஊழலை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனது.

இது ஜேபி இயக்கம் என்று அறியப்பட்டது. ஜூன் 5, 1974 அன்று, ஜே.பி. பாட்னாவில் "சம்பூர்ண கிராந்தி" (முழு புரட்சி)-க்கு அழைப்பு விடுத்து ஒரு பிரபலமான உரையை நிகழ்த்தினார். 1974-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், நாடு முழுவதிலுமிருந்து அவருக்கு ஆதரவு கிடைத்தது. மேலும், டெல்லியில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களின் கூட்டத்தை நடத்தினார்.

1975 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், அவர் இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்து, "சின்ஹாசன் காலி கரோ, கே ஜனதா ஆதி ஹை" ("அரியணையை காலி செய், மக்கள் வருகிறார்கள்") என்ற முழக்கத்துடன் பெரிய பேரணிகளை நடத்தினார்.

📍 1974 ரயில்வே வேலைநிறுத்தம்:

மே 1974ஆம் ஆண்டில், சோசலிசத் தலைவர் ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் ஒரு பெரிய ரயில்வே தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தத்திற்கு தலைமை தாங்கினார், இது இந்தியா முழுவதும் ரயில் சேவைகளை மூன்று வாரங்களுக்கு நிறுத்தியது.

📍 ராஜ் நரேன் தீர்ப்பு:

ஜூன் 12, 1975 அன்று, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் பிரதமர் இந்திரா காந்தியை தேர்தல் முறைகேட்டில் ஈடுபட்டதாக ராஜ் நரேன் தாக்கல் செய்த வழக்கில் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்தது. நீதிமன்றம் ரே பரேலியில் இருந்து அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை ரத்து செய்தது.

பின்னர் உச்சநீதிமன்றம் அவர் நாடாளுமன்றத்தில் கலந்து கொள்ள அனுமதித்தது, ஆனால் வாக்களிக்கவில்லை.

ஜூன் 25, 1975 அன்று இரவு, இந்திரா காந்தியின் ஆலோசனையின் பேரில், ஜனாதிபதி ஃபக்ருதீன் அலி அகமது, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 352(1)-ன் கீழ் தேசிய அவசரநிலையை அறிவித்தார். அந்த நேரத்தில், போர், வெளிப்புற ஆக்கிரமிப்பு அல்லது உள் குழப்பத்தால் நாட்டிற்கு அச்சுறுத்தல் இருந்தால் சட்டம் அவசரநிலையை அனுமதித்தது. (குறிப்பு: 1978-ஆம் ஆண்டில், "உள் குழப்பம்" என்ற சொல் அரசியலமைப்பு திருத்தம் மூலம் "ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சி" என்று மாற்றப்பட்டது.)

கேள்வி 4: 1975 தேசிய அவசரநிலையின் போதும் அதற்குப் பின்னரும் ஏற்பட்ட முக்கிய அரசியலமைப்பு தாக்கங்கள் என்ன?

1975-ஆம் ஆண்டில் தேசிய அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, பல பெரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு ஒரு ஒற்றையாட்சி அமைப்பாக திறம்பட மாற்றப்பட்டது. மாநில அரசுகளுக்கு எந்த உத்தரவையும் பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு கிடைத்தது. மாநில அரசுகள் அதிகாரப்பூர்வமாக நீக்கப்படாவிட்டாலும், அவை முழுமையாக மையத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தன. செய்தித்தாள்கள் கடுமையாக தணிக்கை செய்யப்பட்டன. மேலும் UNI மற்றும் PTI செய்தி நிறுவனங்கள் சமாச்சார் என்ற அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிறுவனத்தில் இணைக்கப்பட்டன.

ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் (ஜேபி) உட்பட கிட்டத்தட்ட அனைத்து எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்-ன் விகாஸ் பதக் அறிக்கையின்படி, உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு பராமரிப்புச் சட்டத்தின் (MISA) கீழ் சுமார் 36,000 பேர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

இந்திய ஜனநாயகத்தில், குறிப்பாக அரசியலமைப்பில், அவசரநிலை பல மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் செய்யப்பட்ட சில முக்கிய அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள்:

38வது மற்றும் 39வது அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள்: 

எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் சிறையில் இருந்தபோது இந்தத் திருத்தங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. 38வது திருத்தம், அவசரநிலை பிரகடனத்தை நீதிமன்றங்கள் மறுபரிசீலனை செய்வதைத் தடுத்தது. 39-வது திருத்தம், குடியரசுத்தலைவர், துணை குடியரசுத்தவைர், பிரதமர் மற்றும் சபாநாயகர் ஆகியோரின் தேர்தல்களை நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்ய முடியாது என்று கூறியது.

42வது அரசியலமைப்பு திருத்தம்: இந்தத் திருத்தம் பல முக்கிய மாற்றங்களைச் செய்தது:

• தேர்தல் தகராறுகள் தொடர்பான வழக்குகளை நீதிமன்றங்கள் இனி விசாரிக்க முடியாது.

• மாநில விவகாரங்களில் தலையிட மத்திய அரசுக்கு அதிக அதிகாரம் கிடைத்தது.

• நீதிமன்ற மறுஆய்வு இல்லாமல் அரசியலமைப்பைத் திருத்துவதற்கு நாடாளுமன்றத்திற்கு வரம்பற்ற அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது.

• மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட எந்தவொரு சட்டத்தையும் நீதிமன்றத்தில் கேள்வி கேட்க முடியாது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அவசரநிலையின்போது, ​​நாடாளுமன்றம் மக்களவையின் ஐந்து ஆண்டு காலத்தை ஒரு வருடம் நீட்டிக்க முடியும். வழக்கமாக மாநிலங்களுக்குச் சொந்தமான பட்டியலில் சட்டங்களை இயற்றவும், மத்திய அரசின் நிர்வாக அதிகாரங்களை மாநிலங்களுக்கு நீட்டிக்கவும் முடியும். நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுடன், மத்திய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் நிதி வளங்கள் எவ்வாறு பிரிக்கப்படுகின்றன என்பதை குடியரசுத் தலைவர் மாற்ற முடியும்.

அவசர நிலைக்குப் பிந்தைய நிலை

1977ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் அவசரநிலை முடிவுக்கு வந்தது. அதன் பிறகு, ஜனசங்கம், காங்கிரஸ் (O), சோசலிஸ்டுகள் மற்றும் பாரதிய லோக் தளம் ஆகியவற்றை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. மொரார்ஜி தேசாய் இந்தியாவின் முதல் காங்கிரஸ் அல்லாத பிரதமரானார். இந்தக் காலகட்டத்தில் புதிய அரசியல் குழுக்கள் செல்வாக்கு பெறுவது மற்றும் அதிகாரம் மேலும் பரவலாக்கப்பட்டிருப்பது போன்ற பெரிய மாற்றங்கள் காணப்பட்டன. அவசரநிலைக்குப் பிறகு சில முக்கிய அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள்:

📍44வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம்:

1976ஆம் ஆண்டின் 42வது திருத்தத்தால் செய்யப்பட்ட பல மாற்றங்களை ஜனதா அரசாங்கம் ரத்து செய்தது. இது அவசரநிலை விதியை முற்றிலுமாக நீக்கவில்லை. ஆனால், எதிர்காலத்தில் அதைச் சுமத்துவதை மிகவும் கடினமாக்கியது.

அவசரநிலை பிரகடனங்களை மீண்டும் மறுபரிசீலனை செய்ய நீதிமன்றங்களை அனுமதித்தது. மேலும், அத்தகைய பிரகடனங்களை ஒரு மாதத்திற்குள் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் வைக்க வேண்டும் என்று கோரியது. இரு அவைகளும் சிறப்பு பெரும்பான்மையுடன் அதாவது மொத்த உறுப்பினர்களில் பெரும்பான்மையினரும், தற்போது வாக்களிப்பவர்களில் குறைந்தது மூன்றில் இரண்டு பங்கும் அதை அங்கீகரிக்கவில்லை என்றால் அவசரநிலை முடிவுக்கு வரும்.

அவசரநிலையை அமல்படுத்துவதற்கான சரியான காரணமாக "உள்நாட்டு குழப்பம்" என்பதையும் இந்தத் திருத்தம் நீக்கியது. இப்போது, ​​போர், வெளிப்புற ஆக்கிரமிப்பு அல்லது ஆயுதக் கிளர்ச்சி மட்டுமே காரணங்களாகப் பயன்படுத்த முடியும். இருப்பினும், 42-வது திருத்தத்தால் சேர்க்கப்பட்ட 'மதச்சார்பற்ற' மற்றும் 'சமதர்ம' என்ற வார்த்தைகளை முகவுரையில் அது தக்க வைத்துக் கொண்டது.

📍ஷா கமிஷன் மற்றும் அதன் அறிக்கை:

ஜனதா அரசாங்கம் அவசரநிலை மற்றும் அதன் விளைவுகளை விசாரிக்க ஷா கமிஷனை அமைத்தது. அவசரநிலையை ஆணையத்தின் அறிக்கை கடுமையாக விமர்சித்தது. இந்த முடிவு ஒருதலைப்பட்சமானது மற்றும்  அடிப்படை உரிமைகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று கூறியது.

கேள்வி 5: 1975-ஆம் ஆண்டு தேசிய அவசரநிலையிலிருந்து அரசியலமைப்பு பாடங்கள் என்ன?

வரலாறு நமக்கு முக்கியமான பாடங்களைக் கற்பிக்கிறது. எனவே, நாம் அதே தவறுகளை மீண்டும் செய்யக்கூடாது. அத்தகைய ஒரு பாடம் 1975-ஆம் ஆண்டு அவசரநிலையிலிருந்து வருகிறது. இது இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தில் ஒரு தாழ்ந்த புள்ளியாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வு இன்றும் மக்களுக்கு ஜனநாயக விழுமியங்களையும் குடிமக்களின் உரிமைகளையும் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நினைவூட்டுகிறது.

1975-ஆம் ஆண்டு அவசரநிலையிலிருந்து முக்கியப் பாடம் என்னவென்றால், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி இருந்தால் மட்டுமே ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க முடியும். இதற்கு ஒரு தன்னாட்சியான நீதித்துறை, ஒரு சுதந்திரமான பத்திரிகை, ஒரு வலுவான அரசியல் எதிர்ப்பு மற்றும் சிவில் சமூகத்தின் தீவிர ஈடுபாடு தேவை.

தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸின் அபூர்வா விஸ்வநாத் "ஜனநாயகத்தை சீர்குலைக்க இந்திரா காந்தி அரசியலமைப்பை எவ்வாறு பயன்படுத்தினார்" (“How Indira Gandhi used the Constitution to subvert democracy”) என்ற கட்டுரையில் ஜனநாயகம் அரசியலமைப்பைப் பின்பற்றுவதை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று எழுதினார். இதில் அரசியல் எதிர்க்கட்சி, நீதித்துறை, பத்திரிகை மற்றும் குடிமைச் சமூகத்தின் பணிகளிலிருந்து வரும் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி ஆகியவை அடங்கும்.

Original article:

50 Years of Emergency: From causes to constitutional implications -Roshni Yadav

Read More →

நாடாளுமன்ற மதிப்பீட்டுக் குழு ஏன் முக்கியமானது? -குஷ்பூ குமாரி

 நாடாளுமன்ற மதிப்பீட்டுக் குழுவின் (Parliamentary Estimates Committee) பவள விழாவில் உரையாற்றும்போது, மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லா நிறுவன ஒத்துழைப்பை வளர்ப்பதில் இந்த குழுவின் பங்கை வலியுறுத்தினார். நாடாளுமன்ற மதிப்பீட்டுக் குழு என்றால் என்ன என்பதையும் நாடாளுமன்ற குழுக்களைப் பற்றியும் புரிந்துகொள்ள அடிப்படைகளுக்குத் திரும்பிச் செல்வோம்.

தற்போதைய செய்தி:

மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லா கடந்த திங்கள்கிழமை மும்பையின் விதான் பவன் வளாகத்தில் பாராளுமன்ற மதிப்பீட்டுக் குழுவின் பவள விழாவை அடையாளப்படுத்தும் தேசிய மாநாட்டைத் தொடங்கி வைத்தார். மும்பையில் உள்ள மகாராஷ்டிரா விதான் பவன் வளாகத்தில் நடைபெற்ற இந்த இரண்டு நாள் நிகழ்வு, நாடு முழுவதிலும் இருந்து குழு தலைவர்கள் மற்றும் உறுப்பினர்களை ஒன்றிணைத்தது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. 75 ஆண்டுகால சாதனையை குறிக்கும் வகையில் "இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தருணம்" என்று விவரித்த பிர்லா, 1950-ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டதிலிருந்து மதிப்பீட்டுக் குழு 1,000-க்கும் மேற்பட்ட அறிக்கைகளை சமர்ப்பித்து, சுகாதாரம், கல்வி, உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு போன்ற துறைகளில் முக்கிய தேசிய கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் பங்காற்றியுள்ளது என்று விவரித்தார்.

2. பிர்லா நிறுவன ஒத்துழைப்பை வளர்ப்பது, நிதி பொறுப்புணர்வை அதிகரிப்பது மற்றும் ஜனநாயக செயல்முறைகளை வலுப்படுத்த தொழில்நுட்ப-சார்ந்த ஆட்சிமுறையை ஏற்றுக்கொள்வதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். சபாநாயகர் உறுப்பினர்களை ஒத்துழைப்பு மற்றும் பொறுப்பு உணர்வைக் கடைப்பிடிக்க வலியுறுத்தினார், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் தூண்களாக குழுக்களின் பங்கை வலுப்படுத்தினார். அவர் நாடாளுமன்ற மற்றும் மாநில/யூனியன் பிரதேச சட்டமன்றங்களின் மதிப்பீட்டுக் குழுக்களுக்கிடையே ஒருங்கிணைப்புக்கும் அழைப்பு விடுத்தார்.

நாடாளுமன்ற குழுக்கள்

3. திலீப் பி சந்திரன் (Dileep P Chandran) இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸில், "நாடாளுமன்ற குழுக்கள் பெரிய சட்டமன்றங்களின் நிறுவன மற்றும் தொழில்நுட்ப சிக்கலான தன்மையின் வரம்புகளை சமாளிக்கும் சாதனங்களாகும்.  சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியா பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்திலிருந்து குழு முறையை ஏற்றுக்கொண்டது மற்றும் அதன் சொந்த நாடாளுமன்றத்தில் பெரிய பணிகளை திறம்பட நிர்வகிக்க புதிய நுட்பங்களைக் கண்டுபிடித்தது.

4. இந்தியாவில் நாடாளுமன்ற குழு அமைப்பின் தோற்றம் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலத்திற்கு செல்கிறது. சுதந்திர இந்திய நாடாளுமன்ற முதல் குழு பொதுக் கணக்குக் குழு (Public Accounts Committee (PAC)) ஆகும், இது 1921-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டம், 1919-இன் கீழ் அமைக்கப்பட்டது. இது மான்ட்ஃபோர்டு சீர்திருத்தங்கள் (Montford Reforms) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

 5. அரசியலமைப்பு நாடாளுமன்ற குழுக்களின் அமைப்பு, பதவிக்காலம் அல்லது செயல்பாட்டிற்கு எந்த சிறப்பு விதிகளையும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கவில்லை. நாடாளுமன்றக் குழுக்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சிறப்புரிமைகளைக் (privileges) கையாளும் பிரிவு 105 மற்றும் நாடாளுமன்றம் அதன் நடைமுறை மற்றும் அலுவல் நடத்தையை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான விதிகளை உருவாக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கும் பிரிவு 118-ன் படி தங்களுக்கு தேவையான அதிகாரத்தைப் பெறுகின்றன.

நாடாளுமன்றத்தின் ஒவ்வொரு அவையும் இந்த அரசியலமைப்பின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு, அதன் நடைமுறை மற்றும் வணிக நடத்தையை ஒழுங்குபடுத்த விதிகளை உருவாக்கலாம் என்று பிரிவு 118(1)) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

6. மக்களவை நடைமுறை விதிகள் பாராளுமன்ற குழுக்களின் நியமனத்திற்கு வழிவகை செய்கின்றன. இந்தக் குழு அவையால் நியமிக்கப்படுகிறது அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது அல்லது சபாநாயகர்/தலைவரால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. அவை சபாநாயகர்/தலைவரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் செயல்படுகின்றன. இந்தக் குழு தனது அறிக்கையை அவைக்கு அல்லது சபாநாயகருக்கு/தலைவருக்கு சமர்ப்பிக்கிறது.

7. நாடாளுமன்ற குழுக்கள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் அதிக நேரம் செலவிட உதவுகின்றன மற்றும் விவகாரங்களை மிக விரிவாக ஆய்வு செய்கின்றன. இந்தக் குழுக்கள் அந்தந்த துறைகளின் நிபுணர்களிடமிருந்து உள்ளீடுகளைப் பெறலாம் மற்றும் விவாதங்களில் பங்குதாரர்களின் பங்கேற்பை உறுதி செய்யலாம். இந்த நடவடிக்கைகள் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் உறுப்பினர்களுக்கு கடினமான பிரச்சினைகளில் ஒருமித்த கருத்தை ஏற்படுத்த உதவுகின்றன.

மதிப்பீட்டுக் குழு (Estimates Committee)

1. மதிப்பீட்டுக் குழு ஒரு நிதி நிலைக்குழு (Financial Standing Committee) ஆகும். இந்த குழுவில் 30 உறுப்பினர்களுக்கு மேல் இடம் பெற்றிருக்கமாட்டார்கள். அவர்கள் ஒற்றை மாற்றக்கூடிய வாக்கு மூலம் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ கொள்கையின்படி ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவையால் அதன் உறுப்பினர்களிடமிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள். ஒரு அமைச்சர் குழுவின் உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்படக்கூடாது மற்றும் ஒரு உறுப்பினர், குழுவிற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு, அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டால், அத்தகைய உறுப்பினர் அத்தகைய நியமனத்தின் தேதியிலிருந்து குழுவின் உறுப்பினராக இருப்பதை நிறுத்திவிடுவார்.

ஜூன் 23, 2025 திங்கட்கிழமை, மும்பையில் உள்ள விதான் பவனில் நடைபெற்ற இரண்டு நாள் தேசிய மதிப்பீட்டுக் குழுக்களின் மாநாட்டில் மக்களவைத் தலைவர் ஓம் பிர்லா கலந்து கொண்டார். அவருடன் மகாராஷ்டிரா முதல்வர் தேவேந்திர ஃபட்னாவிஸ், மாநிலங்களவை துணைத் தலைவர் ஹரிவன்ஷ் நாராயண் சிங், துணை முதல்வர் ஏக்நாத் ஷிண்டே மற்றும் மாநிலங்களவைத் தலைவர் ராகுல் நர்வேகர் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.

2. பதவிக்காலம் ஒரு வருடத்திற்கு மேல் இருக்கக்கூடாது. மக்களவை விதி 312 "குழு நிதி ஆண்டு முழுவதும் அவ்வப்போது மதிப்பீடுகளின் ஆய்வைத் தொடரலாம் மற்றும் அதன் ஆய்வு தொடரும்போது அவைக்கு அறிக்கை அளிக்கலாம்" என்று கூறுகிறது. குழு எந்த ஒரு வருடத்தின் முழு மதிப்பீடுகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று தேவையில்லை.

நிதிக் குழுக்களில் மதிப்பீட்டுக் குழு, பொதுக் கணக்குக் குழு மற்றும் பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் குழு ஆகியவை அடங்கும். இந்த குழுக்கள் 1950-ஆம் ஆண்டில் அமைக்கப்பட்டன.

3. 1993-ஆம் ஆண்டு, சிவராஜ் பாட்டீல் மக்களவை சபாநாயகராக இருந்தபோது, ​​அரசாங்க பட்ஜெட்டுகள் மற்றும் முக்கிய கொள்கைகளை மறுஆய்வு செய்வதற்காக துறை சார்ந்த 17 நிலைக்குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன. நாடாளுமன்றத்தின் மேற்பார்வையை மேம்படுத்துவதும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு அதிக நேரத்தையும், முக்கியமான சட்டங்களைப் படிப்பதில் பெரிய பங்கையும் வழங்குவதே இதன் குறிக்கோளாக இருந்தது. பின்னர், இந்தக் குழுக்களின் எண்ணிக்கை 24-ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு குழுவிலும் 31 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர் - மக்களவையிலிருந்து 21 பேர் மற்றும் மாநிலங்களவையிலிருந்து 10 பேர் இடம் பெற்றிருப்பார்கள்.

4. தற்காலிக குழுக்கள் (Ad hoc Committees) ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக நியமிக்கப்படுகின்றன. அவர்கள் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியை முடித்து, அவைக்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்த பிறகு இல்லாமல் போய்விடுகின்றன. முக்கிய தற்காலிக குழுக்கள் மசோதாக்களின் தெரிவுக் குழுக்கள் மற்றும் கூட்டுக் குழுக்கள். ரயில்வே மாநாட்டுக் குழு,  நாடாளுமன்ற வளாகத்தில் உணவு மேலாண்மை மற்றும் பாதுகாப்புக் குழு போன்ற குழுக்களும் தற்காலிக குழுக்களின் வகையின் கீழ் வருகின்றன.

5. பாராளுமன்றம் இரு அவைகளின் உறுப்பினர்களுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடன் ஒரு கூட்டு நாடாளுமன்ற குழுவை (Joint Parliamentary Committee - JPC) நாடாளுமன்றம் உருவாக்கலாம். மேலும், எந்த அவையும் அந்த அவையின் உறுப்பினர்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு தேர்வுக் குழுவை அமைக்கலாம். இந்தக் குழுக்கள் பொதுவாக ஆளும் கட்சியைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் வழிநடத்தப்படும். தனது அறிக்கையை சமர்பித்தவுடன் குழு கலைக்கப்படும்.

	குழு	உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை	தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அல்லது பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்
நிதி குழு	பொதுக் கணக்குக் குழு (Public Accounts Committee)	22 உறுப்பினர்கள் (அதில் 15 மக்களவை உறுப்பினகள் +7 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள்)	இரு அவைகளாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் 1921-இல் அமைக்கப்பட்டது
	மதிப்பீட்டுக் குழு (Estimates Committee)	30 உறுப்பினர்கள்	மக்களவையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் (அப்போதைய நிதியமைச்சராக இருந்த ஜான் மத்தாயின் பரிந்துரையின் பேரில் அமைக்கப்பட்டது)
	பொது நிறுவனங்கள் குழு (Committee on Public Undertakings)	22 (15 உறுப்பினர்கள்+7 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள்)	இரு அவைகளாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் (1964-இல் உருவாக்கப்பட்டது)

Original article:

Why is Parliamentary Estimates Committee important? -Khushboo Kumari

Read More →

இந்தியாவை தடுப்பூசிமயப்படுத்தல் : தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகள் குறித்து…

 பல ஏழைக் குடும்பங்களில் இன்னும் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகள் உள்ளனர்.

நல்ல செய்தி என்னவென்றால், உலகளவில் தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பு, 1980 மற்றும் 2023-ஆம் ஆண்டிற்கு இடையில், தட்டம்மை [measles], போலியோ மற்றும் காசநோய் [tuberculosis] உள்ளிட்ட ஆறு நோய்களுக்கு இரட்டிப்பாகியுள்ளது. மேலும், உலகளவில் 75% ஆக, டிப்தீரியா, டெட்டனஸ் மற்றும் பெர்டுசிஸ் (diphtheria, tetanus, and pertussis (DTP)) தடுப்பூசியின் முதல் டோஸைப் பெறாத ‘தடுப்பூசிகள் போடாத’ குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையில் கடுமையான வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது. தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை ஒரு முக்கியமான செயல்திறன் குறிப்பானாகவும், தடுப்பூசி பாதுகாப்பு ஏற்றத்தாழ்வுகளின் குறிகாட்டியாகவும் உள்ளது. பல ஆண்டுகளாக தடுப்பூசி பாதுகாப்பு மேம்பட்டிருந்தாலும், 2023-ஆம் ஆண்டில், 1.44 மில்லியனாக, இந்தியா இன்னும் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளைக் கொண்ட இரண்டாவது பெரிய நாடாக இருப்பதாக தி லான்செட் தெரிவித்துள்ளது. உலகின் ஏறக்குறைய 16 மில்லியன் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்களைக் கொண்ட எட்டு நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். இந்த குழந்தைகளில் பெரும்பாலானவர்கள் போரை எதிர்கொள்ளும் அல்லது வளங்கள் இல்லாத நாடுகளில் வாழ்கின்றனர். ஆனால், இந்தியாவில் இந்தப் பிரச்சினைகள் இல்லை. இருப்பினும், 2023-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் சுமார் 23 மில்லியன் குழந்தைகள் பிறந்தன. இது உலகளவில் அதிகபட்ச பிறப்பு விகிதமாகும். 2024-ஆம் ஆண்டில், உலகளவில் இரண்டாவது அதிக எண்ணிக்கையிலான புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளைக் கொண்ட சீனாவில், வெறும் 9.5 மில்லியன் குழந்தைகள் மட்டுமே பிறந்தனர். தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாகத் தோன்றினாலும், 2023-ஆம் ஆண்டில் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையின் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, ​​இந்தியாவில் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் சதவீதம் 6.2% ஆகும். 2021-ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் சதவீதத்தை இந்தியா 1992-ஆம் ஆண்டில் 33.4%-லிருந்து 2016-ஆம் ஆண்டில் 10.1% ஆக குறைத்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. கோவிட்-19 தொற்றுநோய்க்கு முன்பு, தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2019-ஆம் ஆண்டில் 1.4 மில்லியனாக இருந்தது, ஆனால், இது 2021-ஆம் ஆண்டில் 2.7 மில்லியனாக உயர்ந்து பின்னர் 2022-ஆம் ஆண்டில் 1.1 மில்லியனாகக் குறைந்து 2023-ஆம் ஆண்டில் 1.44 மில்லியனாக அதிகரித்தது.

2021 ஆய்வில் இருந்ததைப் போலவே, தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் பெரிய சதவீதம் உத்தரப்பிரதேசம், பீகார், மகாராஷ்டிரா, ராஜஸ்தான், மத்தியப்பிரதேசம் மற்றும் குஜராத்தில் உள்ளது. மேகாலயா, நாகாலாந்து, மிசோரம் மற்றும் அருணாசலப் பிரதேசத்திலும் அவர்களின் ஒப்பீட்டளவில் அதிக விகிதம் உள்ளது. பல ஆண்டுகளாக, பாலினம், சாதி மற்றும் கிராமப்புற-நகர்ப்புற நிலையின் அடிப்படையில் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளில் உள்ள வேறுபாடு கணிசமாக குறைந்துள்ளது. எனினும், ஏழைகள், குறைந்த கல்வியுள்ள தாய்மார்கள், பட்டியல் பழங்குடியினர் (Scheduled Tribes) மற்றும் முஸ்லிம்களிடையே பரவல் அதிகமாகவே உள்ளது. செல்ல கடினமாக இருக்கும் பழங்குடியினர் வசிக்கும் பகுதிகளில், பெரிய புலம்பெயர் மக்கள்தொகை உள்ள நகர்ப்புற சேரிகளில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு நோய்த்தடுப்பு செய்வதிலும், புதிதாக பிறந்த குழந்தைகளுள்ள முஸ்லிம் குடும்பங்களிடையே தடுப்பூசி தயக்கத்தை குறைப்பதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். உலக சுகாதர அமைப்பின் (World Health Organization (WHO)) நோய்த்தடுப்பு கொள்கையை (Immunization Agenda, 2030) பூர்த்தி செய்ய இந்தியா அதிக பணி செய்ய வேண்டியுள்ளது - 2019-ஆம் ஆண்டுடன் உடன் ஒப்பிடும்போது தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளை பாதியாக குறைப்பது. மேலும் 2023-ஆம் ஆண்டில் தடுப்பூசிகள் போடாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2019-ஆம் ஆண்டின் அளவான 1.4 மில்லியனை எட்டியுள்ளதால், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த எண்ணிக்கையை பாதியாக குறைக்க இந்தியாவுக்கு அதிக மற்றும் நிலையான முயற்சிகள் தேவை.

Original article:

Vaccinating India: On zero-dose children

Read More →