விவசாயக் கூட்டமைப்பான ஒருங்கிணைந்த விவசாயிகள் முன்னணி (SKM), ஒன்றிய அரசின் தேசிய கூட்டுறவுக் கொள்கை 2025 திட்டத்தை ஏன் எதிர்க்கிறது? -அஞ்சு அக்னிஹோத்ரி சாபா

 ஒருங்கிணைந்த விவசாயிகள் முன்னணி (Samyukt Kisan Morcha (SKM)) என்பது பல விவசாயிகளின் அமைப்புகளைக் கொண்ட ஒரு தேசிய கூட்டணியாகும். தேசிய கூட்டுறவுக் கொள்கை (National Cooperation Policy (NCP)) 2025 அரசியலமைப்பின் கூட்டாட்சி கட்டமைப்பிற்கு எதிரானது என்று குறிப்பிடுகிறது. இந்தக் கொள்கை பல நிறுவனங்கள் மறைமுக வழிகளில் விவசாயத்தில் நுழைய அனுமதிக்கிறது என்றும் குழு கூறுகிறது.

NCP 2025 ஆனது, சமீபத்தில் மத்திய உள்துறை மற்றும் கூட்டுறவுத்துறை  அமைச்சர் அமித் ஷாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது பல்வேறு விவசாய சங்கங்களிடமிருந்து கடுமையான விமர்சனங்களைப் பெற்றுள்ளது.

பல விவசாய அமைப்புகளின் தேசியக் கூட்டணி அமைப்பான, சம்யுக்த் கிசான் மோர்ச்சா (SKM), அரசியலமைப்பு ரீதியாக மாநிலங்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு அமைப்பாக இருந்தாலும்கூட, கூட்டுறவு சங்கங்களின் மீது ஒன்றிய அரசு கட்டுப்பாட்டை மையப்படுத்த முயற்சிப்பதன் மூலம் இந்தக் கொள்கை அரசியலமைப்பின் கூட்டாட்சி கட்டமைப்பை மீறுவதாகக் கூறியுள்ளது.

மேலும், NCP 2025 விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களின் உரிமைகள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான உண்மையான தொலைநோக்குப் பார்வையைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றும், மாறாக விவசாயத்தில் நிறுவனங்கள் நுழைவதை எளிதாக்குவதற்கான ஒரு பின்புற வழிமுறையாகும் என்றும் SKM குற்றம் சாட்டுகிறது.

விவசாயிகள் கூட்டணி அரசியல் கட்சிகள், மாநில அரசாங்கங்கள் மற்றும் இந்திய மக்களை "கூட்டுறவு கூட்டாட்சி மீதான தாக்குதல்" (attack on cooperative federalism) என்ற வகையில் எதிர்க்குமாறு கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

தேசிய கூட்டுறவுக் கொள்கை (National Cooperation Policy (NCP)) 2025 என்றால் என்ன?

ஜூலை 24 அன்று அமித் ஷா அறிமுகப்படுத்திய தேசிய கூட்டுறவுக்க் கொள்கை-2025 (National Cooperation Policy), 50 கோடி மக்களை கூட்டுறவுத் துறையில் ஒருங்கிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. மேலும், கூட்டுறவு அமைச்சகம் வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, "2025-45 முதல் அடுத்த இருபதாண்டுகளுக்கு இந்தியாவின் கூட்டுறவுத் துறை இயக்கத்தில் ஒரு மைல்கல்லாக இருக்கும்" என்று குறிப்பிட்டது.

இந்தக் கொள்கை புதிய கூட்டுறவு அமைச்சகத்திற்கு பரந்த அதிகாரங்களை வழங்குகிறது. இந்த அதிகாரங்களில் கொள்கைகளை உருவாக்குதல், பல்வேறு துறைகள் மற்றும் மாநிலங்களில் கூட்டுறவு நடவடிக்கைகளை ஒருங்கிணைத்தல் மற்றும் கூட்டுறவுத் துறைகள் மற்றும் நிறுவனங்களில் பணியாளர்களுக்கு பயிற்சி அளித்தல் ஆகியவை அடங்கும். இந்தக் கொள்கையின் தொலைநோக்குப் பார்வையானது 'சஹகர் சே சம்ரிதி' (Sahakar se Samriddhi) அதாவது "கூட்டுறவு மூலம் செழிப்பு" (Prosperity through Cooperation) போன்றவற்றை உள்ளடக்கியது. மேலும் அறிவிப்பில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, "கூட்டுறவு அடிப்படையிலான பொருளாதார மேம்பாட்டு மாதிரியை" மேம்படுத்துவதை இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

தேசிய கூட்டுறவுக் கொள்கைக்கு-2025 (National Cooperation Policy (NCP)) எதிரான முக்கிய விமர்சனங்கள் என்ன?

கொள்கைக்கு எதிராக மூன்று முக்கிய வகையான விமர்சனங்கள் உள்ளன.

கூட்டாட்சி மீதான தாக்குதல் : கூட்டுறவு சங்கங்கள் இந்திய அரசியலமைப்பின் ஏழாவது அட்டவணையில் உள்ள மாநிலப் பட்டியலில் (பட்டியல் II) பிரிவு 32-ன் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. இதன் பொருள், மாநில அரசுகள் மட்டுமே தங்கள் மாநிலங்களுக்குள் சட்டங்களை உருவாக்கி கூட்டுறவு நிறுவனங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் அதிகாரத்தைப் பெற்றுள்ளன.

2021-ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பு (97வது திருத்தம்) சட்டம், 2011-ன் சில பகுதிகளை இரத்து செய்தது. இந்தத் திருத்தம் ஒரு மாநிலத்திற்குள் செயல்படும் கூட்டுறவு சங்கங்கள் மீது ஒன்றிய அரசுக்கு அதிகாரத்தை வழங்கியது. நீதிபதிகள் R F நாரிமன், K M ஜோசப் மற்றும் B R கவாய் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, இந்த விஷயம் "சட்டம் இயற்றுவதுகு முழுமையாகவும் பிரத்தியேகமாகவும் மாநில சட்டமன்றங்களுக்குச் சொந்தமானது" என்றும், அரசியலமைப்பின் பிரிவு 368(2)-ன் படி, இந்தப் பிரிவில் எந்தவொரு மாற்றத்திற்கும் குறைந்தது பாதி மாநில சட்டமன்றங்களின் ஒப்புதல் தேவைப்படும் என்றும் அவர்கள் கூறினர்.

இந்த புதிய கொள்கையை, SKM கூட்டாட்சி மீதான ஒன்றியத்தின் "திட்டமிட்ட தாக்குதல்" (planned attack) என்று அழைத்துள்ளது. ஏனெனில், இது மாநில அரசாங்கங்களின் அதிகாரத்தைத் தவிர்த்து, அவர்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

பெருநிறுவனங்களுக்கான பின்வாசல் (Backdoor for corporations) :  இந்த அதிகார மையப்படுத்தல், "கூட்டுறவு மேம்பாடு" (cooperative development) என்ற போர்வையில் விவசாயத் துறையில் நிறுவனங்களுக்கு ஒரு இடத்தை வழங்குவதாக SKM கூறுகிறது.

"நிறுவனங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளுடன் விவசாயிகளை ஒருங்கிணைப்பதே இந்தக் கொள்கையின் நோக்கமாகும் என்று SKM எச்சரிக்கிறது. இது கூட்டுறவு சங்கங்கள் மற்றும் விவசாய உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (Farmer Producer Organisations (FPO)) மூலம் செய்யப்படும்," என்று பாரதி கிசான் யூனியன் (BKU) டகவுண்டாவின் பொதுச் செயலாளர் ஜக்மோகன் சிங் கூறினார். இந்த அமைப்பு பெரிய வேளாண் வணிகங்கள் விலைகளையும் சந்தைகளையும் கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்கும் என்று அவர் மேலும் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை, இதுபோன்ற ஒரு பெருநிறுவன கையகப்படுத்தல் பரவலான சுரண்டலுக்கு வழிவகுக்கும். இது விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயம், சேவைகள், வர்த்தகம் மற்றும் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ள அனைவரையும் பாதிக்கும்.

கொள்கை உரையில் பெருநிறுவனங்கள் நேரடியாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. இருப்பினும், புதிய துறைகள், கூட்டுறவு ஏற்றுமதி தளங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் அமைப்புகள் போன்ற பல பகுதிகள் கோடிட்டுக் காட்டப்படுகின்றன. இந்தப் பகுதிகள் பொதுவாக பெருநிறுவனங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இது பெருநிறுவனங்கள் மறைமுகமாக ஈடுபட அனுமதிக்கும் என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். சேவைகள், தள கூட்டாண்மைகள், உள்கட்டமைப்பை உருவாக்குதல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைச் சேர்ப்பதன் மூலம் அவர்கள் இதைச் செய்யலாம்.

பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு போதுமானதைச் செய்யவில்லை : SKM-ன் கூற்றுப்படி, தேசிய கூட்டுறவுக் கொள்கை-2025 (National Cooperation Policy) விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான தெளிவான திட்டத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. வாழ்வாதாரம், குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP), குறைந்தபட்ச ஊதியம் மற்றும் கூட்டுறவு நிறுவனங்களிலிருந்து உபரியின் நியாயமான விநியோகம் போன்ற முக்கியமான பிரச்சினைகளை இது தீர்க்கத் தவறிவிட்டது.

இந்தக் கொள்கையில் விவசாயத்தை நவீனமயமாக்கும் திட்டம் இல்லை. விவசாயம் சார்ந்த தொழில்களை அமைப்பது அல்லது கூட்டுறவு சந்தைப்படுத்தல் வலைப்பின்னல்களை உருவாக்குவதற்கான உத்தியும் இதில் இல்லை. இந்தக் கொள்கை உற்பத்தியாளர் மற்றும் நுகர்வோர் கூட்டுறவுகளின் தேவையை புறக்கணிக்கிறது. இது கூட்டு விவசாயத்தை ஆதரிக்கவில்லை. உற்பத்தித்திறனை அதிகரிக்கவும் செலவுகளைக் குறைக்கவும் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிக்கவும் இது தவறிவிட்டது. இந்தக் கொள்கை பழங்குடியினர், தலித்துகள் மற்றும் பெண்களுக்கு உதவுவதாகக் கூறினாலும், அவர்களின் அதிகாரமளித்தல் அல்லது நலனுக்கான தெளிவான நடவடிக்கைகளை இது வழங்கவில்லை என்று SKM தெரிவித்துள்ளது.

SKM-ன் மாற்றுக் கண்ணோட்டம் என்ன?

SKM, ஒன்றிய அரசை மாநில அரசுகளுக்கு அதிக அதிகாரம் வழங்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறது. கூட்டுறவு கூட்டாட்சி முறையை அரசாங்கம் மதிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மேலும், ஒன்றிய அரசின் வளங்களில் 50% மாநில அளவில் கூட்டுறவு சங்கங்களை நவீனமயமாக்க பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் SKM கோருகிறது. விவசாயம் மற்றும் வேளாண் தொழில்களில் பெருநிறுவனங்கள் நுழைவதை கண்டிப்பாக கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். விவசாயிகள் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) பெறுவதையும், தொழிலாளர்கள் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தைப் பெறுவதையும் உறுதி செய்வதற்காக இது செய்யப்படுகிறது.

NCP 2025-ஐ எதிர்த்துப் போராட, SKM இந்தியா முழுவதும் விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களை ஒழுங்கமைக்கிறது. அவர்கள் ஏற்கனவே ஆகஸ்ட் 13, 2025 அன்று "பெருநிறுவனங்களே வெளியேறு" (Corporations Quit India) என்ற நாடு தழுவிய போராட்டத்தைத் திட்டமிட்டுள்ளனர். இந்த போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டு கொள்கையை எதிர்க்க அனைத்து அரசியல் கட்சிகளையும் மாநில அரசுகளையும் SKM கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

ஆகஸ்ட் 13 போராட்டம் பல இலக்குகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒன்று சுவாமிநாதன் ஆணையத்தின் (Swaminathan Commission) பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் உத்தரவாதமான குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) கோருவது. மற்றொன்று, கடன் தள்ளுபடிகளைக் கேட்பது. தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் கட்டாய நிலம் கையகப்படுத்துதலை நிறுத்துவதையும் இந்த போராட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதில் உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) விதிகளுக்கு எதிர்ப்பும் அடங்கும். இறுதியாக, இது இந்தியா-அமெரிக்க வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை எதிர்க்கிறது.

Original article:

Why farmer coalition SKM opposes Centre’s National Cooperation Policy 2025?. -Anju Agnihotri Chaba

Read More →

மொழிவாரி மாநிலங்கள் குறித்த ஆர்.என்.ரவியின் விமர்சனம் எதைத் தவறவிடுகிறது? -ஷ்யாம்லால் யாதவ்

 இந்திய மாநிலங்கள் மொழி அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்ட விதத்தை தமிழக ஆளுநர் ஆர்.என்.ரவி விமர்சித்துள்ளார். இருப்பினும், 1956ஆம் ஆண்டு மறுசீரமைப்பிற்கு மொழி மட்டுமே காரணம் அல்ல என்றும், இந்தப் பிரிவு உண்மையில் நாட்டை ஒற்றுமையாக வைத்திருக்க உதவியது என்றும் நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

சமீபத்தில், மொழி அரசியல் மீண்டும் மிகவும் தீவிரமாகிவிட்டது. செவ்வாயன்று, மாநிலங்களை மொழி வாரியாகப் பிரிப்பது பலரை "இரண்டாம் தர குடிமக்கள்" போல உணர வைத்ததாக ஆளுநர் ரவி கூறினார்.

காந்திநகரில் நடந்த ஒரு நிகழ்வில் பேசுகையில், "நாம் சுதந்திரம் அடைந்த பத்து ஆண்டுகளுக்குள், பாரதத்தை மொழி வாரியாக மறுசீரமைத்தோம்... இதன் விளைவாக பலர் இரண்டாம் தர குடிமக்களாக மாறினர்" என்று அவர் கூறினார்.

இருப்பினும், இந்தியாவை ஒற்றுமையாகவும் நிலையானதாகவும் வைத்திருப்பதில் மொழிவாரியாக மாநிலங்களை அமைப்பது முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளது என்று பல அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர். இந்தப் பிரச்சினையில் ஒரு சிறிய பின்னணி இங்கே.

முதல் மறுசீரமைப்பிற்கு முன்

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை இரண்டு முறைகளைப் பயன்படுத்தி ஆட்சி செய்தனர்: மாகாணங்களின் மீது நேரடிக் கட்டுப்பாடு மற்றும் 565 சுதேச அரசுகளின் மீது மறைமுகக் கட்டுப்பாடு. 1947-ல் இந்தியா பெற்ற மாகாண எல்லைகள் பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத் தேவைகளாலும், பழைய ராஜ்ஜியங்களை பிரிட்டிஷ் பேரரசில் இணைத்ததாலும் வடிவமைக்கப்பட்டன.

ஜனவரி 26, 1950 அன்று அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தபோது, இந்தியா "மாநிலங்களின் ஒன்றியம்" ("Union of States.") என்று அழைக்கப்பட்டது. அந்த நேரத்தில், நாடு 28 மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது:

பகுதி A மாநிலங்கள்: இவை ஒன்பது முன்னாள் பிரிட்டிஷ் மாகாணங்கள், ஒவ்வொன்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தைக் கொண்டிருந்தன. அவை: அசாம், பீகார், பம்பாய், கிழக்கு பஞ்சாப், மத்தியப் பிரதேசம், மெட்ராஸ், ஒரிசா, உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்காளம்.

பகுதி B மாநிலங்கள்: இவை எட்டு முன்னாள் சுதேச அரசுகள் அல்லது சுதேச அரசுகளின் குழுக்கள். அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றங்களைக் கொண்டிருந்தனர் மற்றும் ஒரு ராஜ்பிரமுக் தலைமையில் இருந்தனர். இவற்றில் ஹைதராபாத், ஜம்மு & காஷ்மீர், மத்திய பாரத், மைசூர், பாட்டியாலா மற்றும் கிழக்கு பஞ்சாப் மாநிலங்கள் ஒன்றியம் (PEPSU), ராஜஸ்தான், சவுராஷ்டிரா மற்றும் திருவிதாங்கூர்-கொச்சி அடங்கும்.

பகுதி C மாநிலங்கள்: இவை பழைய தலைமை ஆணையர்களின் மாகாணங்கள் மற்றும் சில சுதேச அரசுகளைக் கொண்ட பத்து பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. அவை குடியரசுத்தலைவரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைமை ஆணையரால் நிர்வகிக்கப்பட்டன. அவை: அஜ்மீர், போபால், பிலாஸ்பூர், கூர்க் மாநிலம், டெல்லி, இமாச்சலப் பிரதேசம், கட்ச், மணிப்பூர், திரிபுரா மற்றும் விந்தியப் பிரதேசம்.

பகுதி D மாநிலம்: ஒரே ஒரு மாநிலம் மட்டுமே இருந்தது. அவை, அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள். இது குடியரசுத்தலைவரால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு துணை ஆளுநரால் நிர்வகிக்கப்படும்.

1956 மறுசீரமைப்பு

சுதந்திரத்திற்கு முன்பு, மொழி அடிப்படையில் மாநிலங்களை உருவாக்கும் யோசனையை காங்கிரஸ் ஆதரித்தது. ஆனால் பிரிவினைக்குப் பிறகு, மத்திய அரசு புதிய மொழியியல் பிரிவுகளை உருவாக்குவதில் எச்சரிக்கையாக இருந்தது. 1949-ஆம் ஆண்டில், பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு, உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் வல்லபாய் படேல் மற்றும் காங்கிரஸ் தலைவர் பட்டாபி சித்தராமையா ஆகியோரைக் கொண்ட ஜேவிபி குழு (JVP Committee) என்ற குழு, மொழி வாரியாக மாநிலங்களை மறுசீரமைப்பது பிரச்சினைகள் மற்றும் பிரிவினைக்கு வழிவகுக்கும் என்று எச்சரித்தது.

இருப்பினும், ஆந்திரப் பிரதேசம் ஒரு மாநிலமாக உருவாக்கப்பட்ட பிறகு, பல பிராந்தியங்கள் தங்கள் சொந்த மொழியியல் மாநிலங்களைக் கோரத் தொடங்கின. மூன்று மாதங்களுக்குள், நீதிபதி ஃபசல் அலியின் கீழ் மத்திய அரசு மாநில மறுசீரமைப்பு ஆணையத்தை (States Reorganisation Commission (SRC)) அமைத்தது.

மக்கள் அரசியல் ரீதியாக அதிக விழிப்புணர்வு பெற்றதாலும், பிராந்திய மொழிகள் முக்கியத்துவம் பெற்றதாலும், மொழியியல் மாநிலங்களுக்கான கோரிக்கைகள் அதிகரித்தன என்று அரசாங்கம் கூறியது. ஆனால், ஒரு புதிய மாநிலத்தை உருவாக்குவது பெரும்பாலும் மற்ற மாநிலங்களையும் பாதிக்கிறது. எனவே ஒவ்வொரு கோரிக்கையும் தனித்தனியாக அல்லாமல் மற்றவற்றுடன் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும்.

நீதிபதி ஃபசல் அலி செப்டம்பர் 30, 1955 அன்று 267 பக்க அறிக்கையை சமர்ப்பித்தார். இந்த பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில், இந்தியாவின் வரைபடம் மீண்டும் வரையப்பட்டு, 14 மாநிலங்களையும் ஆறு யூனியன் பிரதேசங்களையும் உருவாக்கியது.

மொழி மட்டுமே அளவுகோல் அல்ல

டிசம்பர் 1953-ல், மத்திய அரசு மாநிலங்களை மறுசீரமைப்பது குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. மாநிலங்கள் எவ்வாறு மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க மொழி மட்டுமே காரணியாக இருக்காது என்பதை அது தெளிவுபடுத்தியது.

இருப்பினும், 1950-ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில், பல பிராந்தியங்களில் மொழியின் அடிப்படையில் மாநிலங்களை உருவாக்குவதற்கான கோரிக்கை அதிகரித்து வந்தது. அக்டோபர் 19, 1952 அன்று, 51 வயதான ரயில்வே பொறியாளரான பொட்டி ஸ்ரீராமுலு, தெலுங்கு பேசும் மக்களுக்கு தனி மாநிலம் கோரி உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். 58 நாட்கள் உண்ணாவிரதத்திற்குப் பிறகு அவர் இறந்தார். அவரது மரணம் பெரும் போராட்டங்களுக்கும் பொதுமக்களின் கோபத்திற்கும் வழிவகுத்தது. டிசம்பர் 17 அன்று, பிரதமர் நேரு ஆந்திராவை உருவாக்குவதாக அறிவித்தார். இது அக்டோபர் 1, 1953 அன்று அதிகாரப்பூர்வமாக ஒரு மாநிலமாக மாறியது.

மொழியும் கலாச்சாரமும் ஒரு பிராந்தியத்தின் வாழ்க்கை முறையை பிரதிபலிப்பதால் அவை முக்கியம் என்று அரசாங்கம் கூறியிருந்தது. ஆனால், மாநிலங்களை மறுசீரமைக்கும்போது மற்ற விஷயங்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மிக முக்கியமானது இந்தியாவை ஒற்றுமையாகவும் பாதுகாப்பாகவும் வைத்திருப்பது. நிதி, பொருளாதார மற்றும் நிர்வாக காரணிகளும் தனிப்பட்ட மாநிலங்களுக்கும் ஒட்டுமொத்த நாட்டிற்கும் மிக முக்கியமானவை. இறுதி அறிக்கையும் இந்த உணர்வை பிரதிபலித்தது.

"இந்தப் பிரச்சினையை முழுமையாக ஆய்வு செய்தபிறகு, மொழி அல்லது கலாச்சாரத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே மாநிலங்களை மறுசீரமைப்பது சாத்தியமில்லை அல்லது விரும்பத்தக்கது அல்ல என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். தேசிய ஒற்றுமைக்கு ஒரு சமநிலையான அணுகுமுறை தேவை" என்று மாநில மறுசீரமைப்பு ஆணையம் (SRC) தனது அறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளது.

பின்னர் பாஜகவாக மாறிய பாரதிய ஜன சங்கம் இந்தக் கருத்தை வரவேற்றது. மொழி அடிப்படையில் மட்டுமே மாநிலங்களை உருவாக்குவதை ஆணையம் ஆதரிக்கவில்லை என்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும், அறிக்கையின் பரிந்துரைகளை விரைவாக செயல்படுத்துமாறும் கேட்டுக் கொண்டது.

இருப்பினும், மொழி அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கான பொதுமக்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற SRC மற்றும் மத்திய அரசு போதுமான அளவு செயல்படவில்லை என்று பலர் விமர்சித்தனர்.

உதாரணமாக, வடமேற்கில் உள்ள கட்ச் முதல் கிழக்கில் விதர்பா வரையிலும், தெற்கில் கோவா வரையிலும் உள்ள பகுதிகளை உள்ளடக்கிய இருமொழி பம்பாய் மாநிலத்தை உருவாக்க SRC பரிந்துரைத்தது. சுதந்திரத்திற்கு முன்பே, மராத்தி மற்றும் குஜராத்தி மொழி பேசுபவர்களுக்கு தனி மாநிலங்களைக் கோரும் வலுவான இயக்கங்கள் இருந்தபோதிலும் இது நடந்தது.

மறுபுறம், பஞ்சாபை பஞ்சாபி மற்றும் இந்தி பேசும் பகுதிகளாகப் பிரிக்க SRC-யின் பரிந்துரையை மையம் நிராகரித்தது. இதற்கு முக்கியக் காரணம், குறிப்பாக பத்து ஆண்டுகளுக்குள் பிரிவினையின்போது பஞ்சாப் பிரிக்கப்பட்ட பிறகும், பஞ்சாபை வலுவாக வைத்திருக்க மத்திய அரசு விரும்பியதுதான்.

இதன் காரணமாக, மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கான போராட்டங்கள் மற்றும் சில வன்முறைகள் பம்பாய் மற்றும் பஞ்சாபில் தொடர்ந்தன. இறுதியில், மையம் அடிபணிந்தது. 1960-ல், பம்பாய் மாநிலம் குஜராத் மற்றும் மகாராஷ்டிராவாகப் பிரிக்கப்பட்டது. பின்னர் பஞ்சாப், பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானாவாகப் பிரிக்கப்பட்டது. மேலும், சில இந்தி பேசும் பகுதிகள் இமாச்சலப் பிரதேசத்துடன் (அப்போது ஒரு யூனியன் பிரதேசமாக இருந்தது) இணைக்கப்பட்டன.

இருப்பினும், ஒரே ஒரு மொழியை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்ட மாநிலங்களை உருவாக்கும் யோசனையை பிரதமர் நேரு ஆதரிக்கவில்லை. அவர் கூறினார், “ஒரு மொழி பேசும் மாநிலங்கள் என்ற கருத்தை நாங்கள் ஆதரிக்கவில்லை. ஒரு மாநிலம் ஒரு மொழியாக இருக்கலாம். ஆனால், எங்கள் முக்கிய நம்பிக்கை வேறுபட்டது. மொழி மாநில எல்லைகளை தீர்மானிக்கக்கூடாது. சில நேரங்களில் அது இருக்கலாம், ஆனால் தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், மராத்தி, குஜராத்தி, பெங்காலி மற்றும் பஞ்சாபி போன்ற பல்வேறு மொழிகளைச் சேர்ந்த மக்களிடையே ஒத்துழைப்பு நமது நாடு செயல்பட அவசியம்.” என்று தெரிவிக்கப்பட்டது.

ஆகஸ்ட் 10, 1956 அன்று, மாநில மறுசீரமைப்பு மசோதா மீதான விவாதத்தின் போது அவர் இதை கூறினார்.

ஒரு வெற்றிக் கதை

வரலாற்றாசிரியர் ராமச்சந்திர குஹா, "India After Gandhi" (2007) என்ற புத்தகத்தில், இந்தியாவின் பல மொழிகள் பிரிவதற்கு வழிவகுக்கும் என்று சில மேற்கத்திய பார்வையாளர்கள் ஒரு காலத்தில் நினைத்ததாக எழுதினார். மொழியின் அடிப்படையில் மாநிலங்களை உருவாக்குவது பிளவுகளை அதிகரிக்கும் மற்றும் மாநிலங்களை இந்தியாவிலிருந்து பிரிப்பதை நோக்கித் தள்ளும் ஒரு பெரிய தவறு என்று அவர்கள் நம்பினர்.

இருப்பினும், இதற்கு நேர்மாறானது நடந்தது. பல மொழிகளை இணைந்து வாழ அனுமதிப்பது உண்மையில் மாநிலங்கள் பிரிந்துசெல்ல விரும்பும் வாய்ப்புகளைக் குறைக்க உதவியது என்று குஹா கூறினார். பாகிஸ்தான் மற்றும் இலங்கை போன்ற நாடுகளில் நடந்ததிலிருந்து இது மிகவும் வித்தியாசமானது, அங்கு ஒரு மொழியை கட்டாயப்படுத்துவது கடுமையான மோதலையும் பிரிவினையையும் ஏற்படுத்தியது.

இரண்டாவது நிர்வாக சீர்திருத்த ஆணையத்தின் 2008ஆம் ஆண்டு அறிக்கை, இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு மொழி தொடர்பான பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பது ஒரு பெரிய வெற்றியாகும் என்று கூறியது. மாநிலங்களுக்குள் நிர்வாகத்தை சீராகவும் ஒற்றுமையாகவும் வைத்திருக்க ஒரு பகிரப்பட்ட மொழி உதவியுள்ளது. சுதந்திர இந்தியாவில் 1980-ஆம் ஆண்டுகளில் நாகாலாந்து, பஞ்சாப் மற்றும் காஷ்மீர் ஆகிய இடங்களில் நடந்த மூன்று முக்கிய பிரிவினை இயக்கங்களும் மொழியின் அடிப்படையில் அல்ல, வரலாற்று அடையாளம், மதம் மற்றும் பிரதேசத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தன.

ஷ்யாம்லால் யாதவ் புலனாய்வுக் குழுவின் உறுப்பினராக உள்ளார்.

Original article:

What R N Ravi’s criticism of linguistic states misses?. -Shyamlal Yadav

Read More →

பத்தாவது அட்டவணை -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள்:

• நவம்பர் 2023ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்குப் பிறகு காங்கிரசில் இணைந்த 10 பாரத ராஷ்டிர சமிதி (BRS) கட்சியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை தகுதி நீக்கம் செய்வதற்கான மனுக்கள் மீது மூன்று மாதங்களுக்குள் முடிவு செய்யுமாறு தெலுங்கானா சட்டமன்ற சபாநாயகரிடம் உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. கட்சி தாவல் காரணமாக தகுதி நீக்கம் செய்வது குறித்து முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை சபாநாயகர் அல்லது தலைவருக்கு வழங்குவது அரசியல் கட்சித் தாவல்களைத் தடுப்பதில் இன்னும் பயனுள்ளதாக உள்ளதா என்பதை நாடாளுமன்றம் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது.

• கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தை (அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை) 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பயன்படுத்திய பிறகும், தகுதி நீக்க வழக்குகளைக் கையாளும்போது சபாநாயகர்கள் அல்லது தலைவர்கள் விரைவாகவும் பொறுப்புடனும் செயல்பட்டார்களா என்று நீதிமன்றம் கேள்வி எழுப்பியது.

• முடிவுகளில் தாமதம் ஏற்பட்ட பல வழக்குகளைக் குறிப்பிட்டு, நீதிமன்றம் நேரடி பதில் அளிக்கத் தேவையில்லை என்று கூறியது. ஏனெனில், அந்த வழக்குகளின் உண்மைகள் ஏற்கனவே சிக்கலைக் காட்டுகின்றன.

• BRS முன்னதாக தெலுங்கானா உயர் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றிருந்தது. விசாரணைகளை மேற்கொள்ள சபாநாயகருக்கு அங்குள்ள ஒரு நீதிபதி நான்கு வாரங்கள் அவகாசம் அளித்தார். இருப்பினும், தெலுங்கானா சட்டமன்ற செயலாளர் மேல்முறையீடு செய்தபோது, நவம்பர் 22, 2024 அன்று ஒரு அமர்வு அந்த உத்தரவை ரத்து செய்து, அதற்கு பதிலாக சபாநாயகர் நியாயமான நேரத்திற்குள் செயல்பட வேண்டும் என்று கூறியது.

• தகுதி நீக்க செயல்முறையை மூன்று மாதங்களுக்குள் முடிக்க சபாநாயகருக்கு உச்சநீதிமன்றம் இப்போது உத்தரவிட்டுள்ளது. சம்பந்தப்பட்ட சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்த செயல்முறையை தாமதப்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது என்றும் சபாநாயகரிடம் கூறியுள்ளது. எந்த சட்டமன்ற உறுப்பினரும் அதை தாமதப்படுத்த முயற்சித்தால், சபாநாயகர் அவர்களின் நடவடிக்கைகள் குறித்து எதிர்மறையான பார்வையை எடுக்க வேண்டும்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?:

• கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம், தங்கள் அரசியல் கட்சியை விட்டு வெளியேறி மற்றொரு கட்சியில் சேரும் தனிப்பட்ட சட்டமன்ற அல்லது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைத் தண்டிக்கும். இருப்பினும், சட்டமன்ற அல்லது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் குழு ஒன்று சேர்ந்து மற்றொரு கட்சியில் சேர்ந்தால் (இணைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது), அவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. கட்சித் தாவல் செய்யும் உறுப்பினர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் அல்லது ஆதரிக்கும் அரசியல் கட்சிகளையும் சட்டம் தண்டிப்பதில்லை. இந்தச் சட்டம் 1985-ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பில் பத்தாவது அட்டவணையாக சேர்க்கப்பட்டது. சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அடிக்கடி கட்சி மாறுவதைத் தடுப்பதன் மூலம் அரசாங்கங்களை மேலும் நிலையானதாக மாற்றுவதற்காக இது உருவாக்கப்பட்டது. 1967-ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு சட்டமன்ற  உறுப்பினர்கள் கட்சி மாறியதால் பல மாநில அரசாங்கங்கள் கவிழ்க்கப்பட்டபிறகு இந்தச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.

• இந்தச் சட்டம் மூன்று சூழ்நிலைகளில் பொருந்தும். ஒன்று, ஒரு கட்சியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் அந்தக் கட்சியை தாங்களாகவே விட்டுச் செல்வது அல்லது சட்டமன்றத்தில் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிப்பது, சட்டமன்றத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் செயல்கள் மற்றும் உரைகள், அவர்கள் தாமாகவே கட்சியை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்களா என்பதைத் தீர்மானிக்கப் பயன்படுத்தப்படலாம்.

Original article:

Tenth Schedule -Priya Kumari Shukla

Read More →

இந்தியாவின் டிஜிட்டல் இறையாண்மை தவறவிடப்பட்டது -ஸ்மிதா புருஷோத்தம், பர்மிந்தர் ஜீத் சிங்

 இந்தியா-இங்கிலாந்து சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தம் மூலம் டிஜிட்டல் துறையில் இந்தியா செய்த சமரசங்கள் இந்தியாவின் டிஜிட்டல் இறையாண்மைக்கு ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

விரிவான பொருளாதார மற்றும் வர்த்தக ஒப்பந்தம் (Economic and Trade Agreement (CETA)) என்று அழைக்கப்படும் இந்தியா-இங்கிலாந்து சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை (Free Trade Agreement (FTA)), மத்திய வர்த்தக மற்றும் தொழில்துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் பாராட்டியுள்ளார். எந்தவொரு முக்கியமான துறையிலும் எந்த சமரசமும் செய்யப்படவில்லை என்று கோயல் வலியுறுத்தியுள்ளார். வெளிப்படையாக, அமைச்சர் விவசாயம் மற்றும் உழைப்பு மிகுந்த உற்பத்தியை மட்டுமே உணர்திறன் துறைகளாகக் கருதுவது போல் தோன்றியது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க வகையில், FTA பெற்ற பரந்த உள்ளடக்கம் இருந்தபோதிலும், தேசிய செயல்பாட்டின் ஒவ்வொரு துறையையும் ஊடுருவி, நமது எதிர்காலத்திற்கான திறவுகோலைக் கொண்ட இந்தியாவின் மற்ற, மிகவும் உணர்திறன் வாய்ந்த டிஜிட்டல் துறையின் மீதான தாக்கம் அதிகாரப்பூர்வ கருத்து அல்லது ஊடக ஆய்வு இல்லாமல் போய்விட்டது.

இந்தியா-இங்கிலாந்து சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தத்தின் (FTA) கீழ் டிஜிட்டல் துறையில் செய்யப்பட்ட சமரசங்கள் இந்தியாவின் டிஜிட்டல் சுதந்திரத்தில் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன என்று நாங்கள் வாதிடுகிறோம். இது முக்கியமான அரசியல் விவாதங்களில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) போன்ற உலகளாவிய தளங்களில் நீண்டகாலமாக ஆதரித்து வந்த பல முக்கிய நிலைப்பாடுகளை இந்தியா மாற்றியுள்ளது.

மூலக் குறியீடு வெளிப்படுத்தல்

மிகவும் ஆச்சரியமான விட்டுக்கொடுப்பு என்பது, இந்தியாவின் இறையாண்மை உரிமையான, வெளிநாட்டு டிஜிட்டல் பொருட்கள் அல்லது சேவைகளின் மூலக் குறியீட்டிற்கு முன்கூட்டியே (ex ante) அணுகல் பெறுவதற்கான உரிமையாகும், இது உணர்ச்சிகரமானவையாக கருதப்படுபவை உட்பட. இது ஒரு குறிப்பிட்ட விசாரணை அல்லது தீர்வுக்காக பின்னர் (ex post) மூலக் குறியீட்டைப் பெறுவதற்கு முற்றிலும் வேறுபட்டது, இது ஒப்பந்தத்தின் கீழ் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. பல்வேறு துறைகளில் உள்ள ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் பெரும்பாலும் கடுமையான வெளிப்படுத்தல் விதிகளைக் கொண்டுள்ளன, உதாரணமாக உணவு மற்றும் மருந்து பொருட்கள் குறித்து. மென்பொருள் இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பொருளிலும் ஊடுருவியுள்ளது, தொலைத்தொடர்பு, செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் சுகாதாரப் பயன்பாடுகள் உட்பட, இதனால் ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளுக்கு மென்பொருளின் ‘உள்ளே பார்க்க’ வேண்டியது காப்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் பொதுவான இணக்கத் தேவைகளுக்காகவும், அவசர, நிகழ்நேர மேம்படுத்தல்களை செயல்படுத்துவதற்காகவும் மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

இந்த உரிமையை விட்டுக்கொடுப்பது, WTO மற்றும் பிற மன்றங்களில் இந்தியாவின் உறுதியான நிலைப்பாட்டிலிருந்து 180 டிகிரி திருப்பமாகும். முதலில் தனது FTAக்கள் மற்றும் WTOவில் மூலக் குறியீடு தொடர்பான தடைகளை அறிமுகப்படுத்திய அமெரிக்கா கூட, உள்நாட்டு ஒழுங்குமுறை, சட்ட அமலாக்கம் மற்றும் பாதுகாப்பு அவசியங்களை உணர்ந்து, கடந்த ஆண்டு இந்த விதிமுறையை திரும்பப் பெற்றது. அமெரிக்காவால் முன்னெடுக்கப்பட்ட விரிவான மற்றும் முற்போக்கான டிரான்ஸ்-பசிபிக் கூட்டாண்மை ஒப்பந்தத்தில் (CPTPP), ‘மூலக் குறியீடு வெளிப்படுத்தல்’ விதி, மைக்ரோசாஃப்டின் இயங்குதளங்கள் போன்ற பெரும்பாலான சந்தை மென்பொருளுக்கு மட்டுமே பொருந்தியது — அதாவது, குறிப்பிட்ட மற்றும் தனிப்பயன் மென்பொருளுக்கு அல்ல. இது முக்கிய உள்கட்டமைப்பு மென்பொருளை குறிப்பாக விலக்கியது. ஆனால், யு.கே. FTA உரையில், இந்தத் தடை அனைத்து மென்பொருளுக்கும் பொருந்துகிறது. மூலக் குறியீடு வெளிப்படுத்தலை கோரும் பரிவர்த்தனைகளில் நுழையவோ அல்லது தவிர்க்கவோ வணிகங்கள் எப்போதும் சுதந்திரமாக உள்ளன. இங்கு தியாகம் செய்யப்படுவது, இந்தத் துறையில் இந்தியாவின் ஒழுங்குமுறை உரிமைகளாகும், இது இன்னும் உருவாகத் தொடங்கியுள்ள ஒரு துறையில், எப்போதும் இழக்கப்படுகிறது.

ஒரு முக்கியமான தேசிய வளத்தை விட்டுக்கொடுப்பது

இங்கிலாந்து கட்சிகளுக்கு 'திறந்த அரசாங்க தரவு'க்கு சமமான மற்றும் நியாயமான அணுகலை வழங்குவது ஒரு பெரிய சலுகை ஆகும். முன்னதாக, இந்த சொல் அரசாங்க வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் புள்ளிவிவரங்களுக்கான அணுகலைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இன்று, தரவு மிகவும் முக்கியமானதாகிவிட்டது. டிஜிட்டல் யுகத்தில், தரவு மிகவும் மதிப்புமிக்க வளமாகும். உலகளாவிய போட்டியின் மையத்தில் இருக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI), தரவுகளில் காணப்படும் வடிவங்களைப் பொறுத்தது. அதனால்தான் தரவு இப்போது மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த சலுகை தற்போது ஒரு பிணைப்பு இல்லாத உறுதிமொழி அல்லது இலக்காக இருந்தாலும்கூட, முக்கியமானது. AI-ல் உலகளாவிய தலைவராக மாறுவது பற்றி அடிக்கடி பேசும் இந்தியா, அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள தேசியத் தரவு ஒரு இறையாண்மை இல்லாத, சர்வதேச அணுகலுக்குத் திறந்திருக்கும் என்பதை ஏன் ஒப்புக்கொண்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். இந்தத் தரவை வெளிநாடுகளுக்கு அணுக அனுமதிப்பது, இந்திய AI தயாரிப்புகளை உருவாக்க அதன் சொந்த தரவைப் பயன்படுத்தும் இந்தியாவின் திறனை பலவீனப்படுத்தக்கூடும். இது கடுமையான பாதுகாப்பு அபாயங்களையும் கொண்டுவருகிறது, ஏனெனில் தேசியத் தரவு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் அல்லது ஆயுதமாக்கப்படலாம்.

டிஜிட்டல் வர்த்தகத்தில் உள்ள முக்கியக் கருத்து வேறுபாடுகள் 'தரவின் இலவச ஓட்டம்' மற்றும் 'தரவு உள்ளூர்மயமாக்கல்' பற்றியவை. இந்த தலைப்புகளில் இந்தியா பெரும்பாலும் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக உள்ளது. இருப்பினும், மற்ற நாடுகளுடன் இதுபோன்ற ஒப்பந்தங்களைச் செய்தால், இங்கிலாந்துக்கு இதே போன்ற விதிமுறைகளை வழங்குவது குறித்து விவாதிப்பதாக அளித்த வாக்குறுதி, இந்த முக்கியப் பிரச்சினைகளில் இந்தியாவின் நீண்டகால நிலைப்பாட்டில் ஆபத்தான மாற்றத்தையும் பலவீனத்தையும் காட்டுகிறது.

இந்தப் பிரச்சினை, அதன் தரவு ஒரு மதிப்புமிக்க தேசிய வளமாகும். மேலும், பொருளாதார மற்றும் பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக பாதுகாப்புத் தேவை என்ற இந்தியாவின் பார்வையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஆண்டு, தரவுகளின் இலவச ஓட்டத்தை முதலில் ஆதரித்து, தரவு உள்ளூர்மயமாக்கலை எதிர்த்த அமெரிக்காகூட, இதே போன்ற கவலைகள் காரணமாக WTO-ல் அந்த நிலைப்பாடுகளில் இருந்து பின்வாங்கியது.

இந்திய பேச்சுவார்த்தையாளர்கள் ஏன் இத்தகைய விதிமுறைகளுக்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். டிஜிட்டல் வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் பொருட்கள் வர்த்தகம் போன்றது அல்ல, அங்கு கட்டணங்களை எளிதாக சேர்க்கலாம் அல்லது அகற்றலாம்.

டிஜிட்டல் வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் என்பது உலகளாவிய டிஜிட்டல் உலகம் எவ்வாறு செயல்படும் என்பதற்கான விதிகளை உருவாக்குவது பற்றியது. நமக்கு இரண்டு தேர்வுகள் உள்ளன: மேற்கத்திய, பெரிய தொழில்நுட்பத்தால் இயக்கப்படும் அமைப்புகளை முழுமையாகப் பின்பற்றுவது அல்லது நமது சொந்தக் கட்டுப்பாட்டையும் சுதந்திரத்தையும் வைத்திருப்பது. இந்த டிஜிட்டல் விதிகள் அமலுக்கு வந்தவுடன், அவற்றை மாற்றுவது மிகவும் கடினம். எனவே, இந்தியா இப்போது டிஜிட்டல் வர்த்தக விதிமுறைகளுக்கு ஒப்புக் கொள்ளும்போது, பின்னர் வெளியேற முடியாத ஒரு அமைப்பை அது ஆதரிக்கிறது. பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்தியா அதன் சொந்த தெளிவான திட்டம் இல்லாமல் இதைச் செய்கிறது.

இந்தியா இதுவரை ஆதரித்ததற்கு எதிராகச் சென்றாலும், இங்கிலாந்து இந்த அனைத்து நன்மைகளையும் இந்தியாவிலிருந்து பெற முடிந்தது போல் தெரிகிறது. உற்பத்தி அல்லது விவசாயம் போன்ற துறைகளைப் போலல்லாமல், இந்தியாவில் டிஜிட்டல் சுதந்திரத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் வலுவான அரசியல் குழு இல்லை என்பதே இதற்குக் காரணம். ஆனால், டிஜிட்டல் இறையாண்மை நீண்ட காலத்திற்கு இன்னும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். இந்த நிலைமை, இந்தியா ஆரம்பகால தொழில்துறை வளர்ச்சியைத் தவறவிட்டு, காலனித்துவ காலத்தில் செல்வத்தையும் சுதந்திரத்தையும் இழந்ததைப் போன்றது. இந்த டிஜிட்டல் வர்த்தக சமரசங்களைச் செய்வதன் மூலம், டிஜிட்டல் உலகில் நமது எதிர்காலக் கட்டுப்பாடு, சுதந்திரம் மற்றும் வெற்றியை நாம் விட்டுக்கொடுக்க நேரிடும்.

இந்தியா விரைவாக செயல்பட வேண்டும்

டிஜிட்டல் தரவு மற்றும் தொழில்நுட்பத்தின் மீதான தனது கட்டுப்பாட்டைப் பாதுகாக்கும் ஒரு உலகளாவிய டிஜிட்டல் அமைப்பை உருவாக்குவதற்கு இந்தியா பாடுபட வேண்டும். இந்தியா தனது டிஜிட்டல் துறையை தாமதமாக வளர்க்கத் தொடங்கியதால், மற்றவர்களைச் சார்ந்து இருப்பதற்குப் பதிலாக டிஜிட்டல் வல்லரசாக மாற சரியான நிலைமைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

இதைச் செய்ய, டிஜிட்டல் இறையாண்மை மற்றும் டிஜிட்டல் தொழில்மயமாக்கல் குறித்த தெளிவான கொள்கையை இந்தியா விரைவாக உருவாக்க வேண்டும். இந்தக் கொள்கை அதன் வர்த்தகப் பேச்சுவார்த்தைகளை வழிநடத்த வேண்டும். இதுபோன்ற பேச்சுவார்த்தைகளின்போது, டிஜிட்டல் இறையாண்மை நிபுணர்கள் இந்திய பேச்சுவார்த்தையாளர்களை ஆதரிக்க வேண்டும் மற்றும் இந்தியாவின் நீண்டகால டிஜிட்டல் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கு முக்கியமாகப் பொறுப்பான உயர் அரசியல் தலைவர்களுடன் தொடர்பில் இருக்க வேண்டும். இந்த நலன்கள் பெரும்பாலும் புலப்படாதவை, எனவே, அவை புறக்கணிக்கப்பட்டு, அவற்றிற்காக போராடப்படுவதில்லை.

ஸ்மிதா புருஷோத்தம் சுவிட்சர்லாந்திற்கான இந்தியாவின் முன்னாள் தூதர். பர்மிந்தர் ஜீத் சிங் டெல்லியைச் சேர்ந்த டிஜிட்டல் சமூக ஆராய்ச்சியாளர் ஆவார்.

Original article:

What has been missed is India’s digital sovereignty? -Smita Purushottam, Parminder Jeet Singh

Read More →

உண்மையில், சதுப்புநிலங்கள் வணிகத்தை ஊக்குவிக்கின்றன -மாதவ் பாய், சௌம்யா சுவாமிநாதன், செஜல் வோரா

 கடற்கரைப் பகுதிகளில் உள்ள மாங்குரோவ் போன்ற நீலக் கரிம அமைப்புகளின் மதிப்பு, பொருளாதார அறிக்கைகளிலோ அல்லது கொள்கை கட்டமைப்புகளிலோ பெரும்பாலும் இடம்பெறுவதில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டவசமானது.

கடலோரப் பொருளாதாரங்களை ஆதரிப்பதிலும், தீவிர வானிலையிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பதிலும் சதுப்புநிலக் காடுகள் முக்கிய பங்கு வகித்தாலும், திட்டமிடலில் அவை அரிதாகவே முன்னுரிமை வகிக்கின்றன.

சதுப்புநிலக் காடுகளை இழப்பது சுற்றுச்சூழலுக்கு மட்டுமல்லாமல், இது கடற்கரையோர நகரங்களுக்கான இயற்கை பாதுகாப்பையும் நீக்குகிறது, மீன்களின் எண்ணிக்கையைப் பாதிக்கிறது, மேலும் அவை அமைதியாக வழங்கும் பில்லியன் கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள நன்மைகளையும் பறிக்கிறது.

உலகம் தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள் மற்றும் கடல் மட்டங்கள் உயர்ந்து வருவதால், சதுப்புநிலங்கள் போன்ற நீல கார்பன் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் காலநிலை மற்றும் பொருளாதார மீள்தன்மைக்கு முக்கியமானவை. இருப்பினும், இருப்புநிலைக் குறிப்புகள் அல்லது கொள்கைக் கட்டமைப்புகளில் அவற்றின் மதிப்பு அரிதாகவே இடம்பெறுகிறது. வணிகங்கள், அரசாங்கங்கள் மற்றும் சமூகங்கள் இந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளை நிலையான வளர்ச்சி மற்றும் பாதுகாப்பின் செயலில் இயக்கிகளாக எவ்வாறு மறுபரிசீலனை செய்ய முடியும்? சதுப்புநில கூட்டணி மூலம் முன்னோக்கி செல்லும் பாதைக்கான யோசனைகளை வழங்குகின்றன.

தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி வரைபடமாக்குதல்

தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது "இயற்கை மூலதனத்தின்" ("Natural Capital") மதிப்பை நன்கு புரிந்துகொள்ள உதவும். செயற்கைக்கோள் மற்றும் ட்ரோன் தரவு போன்ற கருவிகள், மேம்பட்ட புவிசார் AI உடன் இணைந்து, சதுப்புநிலங்களை துல்லியமாக வரைபடமாக்குவதையும் அவை சேமித்து வைத்திருக்கும் கார்பனின் அளவை அளவிடுவதையும் எளிதாக்கியுள்ளன. 

கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கும் மறுசீரமைப்பைத் திட்டமிடுவதற்கும் இந்தத் தகவல் முக்கியமானது. சதுப்புநிலங்களின் மதிப்பு, அவற்றின் பொருளாதார மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நன்மைகள் உட்பட, பிச்சாவரத்தில் (தமிழ்நாடு) ₹3,535 மில்லியனிலிருந்து சுந்தரவனத்தில் (மேற்கு வங்கம்) ₹664 பில்லியன் வரை உள்ளது. சுந்தரவனத்தில், சதுப்புநிலங்களால் சேமிக்கப்படும் கார்பன் மட்டும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ₹462 மில்லியன் மதிப்புடையது. 

இது இயற்கைக்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் சதுப்புநிலங்கள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளை நன்கு புரிந்துகொண்டு, அவற்றை தங்கள் வாழ்க்கைக்காகச் சார்ந்திருக்கும் சமூகங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் நன்மைகளை நியாயமாக சமூகரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

சமூகங்களை உள்ளடக்குதல்

இரண்டாவதாக, சமூகத்தால் முன்னெடுக்கப்படும் பாதுகாப்பு முயற்சிகள், மனிதர்களுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைந்த மற்றும் பரஸ்பர மரியாதைக்குரிய உறவுகளை வலுப்படுத்துவதற்கு முக்கியமானவை. மீனவர்கள் குறிப்பாக சதுப்புநிலக் காடுகளை இளம் மீன்களுக்கான வளர்ப்பிடமாக மதிக்கின்றனர். ஆரோக்கியமான சதுப்புநிலக் காடுகள் பெரும்பாலும் வலுவான மீன் இருப்புகளாக மாறி, நிலையான மீன் பிடிப்பை உறுதி செய்கின்றன. இந்த கடற்கரை சமூகங்களின் வாழ்வாதாரம், சதுப்புநிலம் மற்றும் ஆற்றுமுக கழிமுக அமைப்புகளின் தரத்துடன் உள்ளார்ந்த தொடர்புடையது.

மும்பை மற்றும் சென்னை போன்ற பெரிய நகரங்களில், சதுப்புநிலங்கள் பெரும்பாலும் மாசுபாடு மற்றும் சேதத்தால் பாதிக்கப்படுகின்றன. இது உள்ளூர் வனவிலங்குகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது, மீன் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கிறது மற்றும் கடலோர மக்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் மரபுகளைப் பாதிக்கிறது. 

ஆனால் சமூகங்கள் அதிக மீன், சுத்தமான காற்று மற்றும் புயல்களிலிருந்து பாதுகாப்பு போன்ற நேரடி நன்மைகளைக் கண்டு தங்கள் சுற்றுச்சூழல் பற்றிய முடிவுகளில் ஈடுபடும்போது, அவர்கள் அதை சிறப்பாக கவனித்துக்கொள்கிறார்கள். சதுப்புநிலங்கள் மற்றும் பிற கடலோரப் பகுதிகள் மீன் வளர்ப்பு, தேன் சேகரிப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சுற்றுலா போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும். சுற்றுச்சூழல் மேம்பாட்டுக் குழுக்கள் (Eco-Development Committees (EDCs)) அல்லது கூட்டு வன மேலாண்மைக் குழுக்கள் (Forest Management Committees (JFMCs)) போன்ற உள்ளூர் குழு மாதிரிகளையும் நகரங்களில் சதுப்புநிலங்களை நிர்வகிக்கப் பயன்படுத்தலாம்.

மூன்றாவதாக, குடிமக்கள் அறிவியல் சதுப்புநிலக் காடுகளைப் பாதுகாப்பதில் மக்கள் அதிக ஈடுபாடு கொள்ள உதவும். பயிற்சிபெற்ற சமூக உறுப்பினர்கள் இந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைப் படிப்பது மற்றும் கண்காணிப்பது எப்படி என்பதைக் கற்றுக் கொள்ளும்போது, அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வ கண்காணிப்பு முயற்சிகளை ஆதரிக்கவோ அல்லது மாற்றவோ முடியும். சதுப்புநிலக் காடுகளின் ஆரோக்கியம் அருகிலுள்ள சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் ஆறுகளுடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவை புதிய நீர், மண் மற்றும் உயிரினங்களைக் கொண்டுவருகின்றன. வழக்கமான சோதனைகள் இந்த அமைப்பு எவ்வளவு ஆரோக்கியமானது என்பதற்கான தெளிவான வரைவை அளிக்கும்.

தளங்கள் ஒரு முக்கியப் பங்கை வகிக்க முடியும்

சதுப்புநிலப் பரப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், நன்னீர் ஓட்டத்தின் அளவு மற்றும் நேரம், பறவைகள், தாவரங்கள், மொல்லஸ்க்குகள் மற்றும் மீன்களின் பன்முகத்தன்மை போன்ற குறிகாட்டிகளை சதுப்புநிலப் பகுதியின் மாற்றங்கள், நன்னீர் ஓட்டத்தின் அளவு மற்றும் நேரம், பறவைகள், தாவரங்கள், மொல்லஸ்க்குகள் மற்றும் மீன்களின் பன்முகத்தன்மை ஆகியவை சதுப்புநிலப் பகுதிகளை சரிபார்க்க ஒரு நல்ல கருவியாக இருக்க வேண்டும். உள்ளூர் சமூகங்கள் சதுப்புநிலங்களை எவ்வளவு சார்ந்துள்ளன, சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் நன்மைகளை அவர்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதையும் இது கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த மதிப்பீடுகள் சிறந்த மேலாண்மை முடிவுகளை வழிநடத்த உதவும்.

“சதுப்புநிலங்களின் நண்பர்கள்” (“Mangrove Mitras”) போன்ற முயற்சிகள் நகரவாசிகள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்கள் சதுப்புநிலங்களைப் பாதுகாப்பதில் பங்கேற்க ஊக்குவிக்கும். இத்தகைய திட்டங்கள் மக்கள் ஈரநிலங்கள், ஆறுகள் மற்றும் சதுப்புநிலங்களுடன் மீண்டும் இணைவதற்கும் அவற்றின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் உதவும்.

சதுப்புநிலங்களைப் பராமரிப்பது மேலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்படக்கூடாது. சதுப்புநிலங்களின் ஆரோக்கியம் மற்றும் மக்களின் நல்வாழ்வு இரண்டும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரிக்கும் ஒரு கூட்டாண்மையாக இது இருக்க வேண்டும். கொள்கை வகுப்பாளர்களும் வணிகங்களும் சதுப்புநிலங்களை வனவிலங்குகளுக்கான பகுதிகளாக மட்டுமல்லாமல், காலநிலை மற்றும் பொருளாதாரம் இரண்டிற்கும் முக்கியமானதாகக் காண வேண்டும். சதுப்புநிலங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் மீட்டெடுப்பதற்கும் விஞ்ஞானிகள், வணிகங்கள் மற்றும் சமூகங்களிடையே குழுப்பணி தேவைப்படுகிறது, இந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் உயிர்வாழ்வதை உறுதி செய்வதில் ஒவ்வொன்றும் அதன் பங்கை வகிக்கின்றன.

மாதவ் பாய், WRI இந்தியாவின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக உள்ளார். சௌம்யா சுவாமிநாதன் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையின் தலைவராக உள்ளார். சேஜல் வோரா, WWF இந்தியாவின் திட்ட இயக்குநராக உள்ளார்.

Original article:

The fact is mangroves drive business -Madhav Pai, Soumya Swaminathan, Sejal Worah

Read More →

ஆழமான உறவுகள்: இந்தியா-மாலத்தீவுகள் உறவுகள் குறித்து…

 இந்தியா தனது அண்டை நாடுகளுடன் இன்னும் நெருக்கமாக இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

மாலத்தீவின் 60வது சுதந்திர தினத்திற்கு சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொள்ளுமாறு மாலத்தீவு அதிபர் முகமது முய்சுவின் அழைப்பைத் தொடர்ந்து, பிரதமர் நரேந்திர மோடி கடந்த வாரம் மாலத்தீவுக்கு பயணம் செய்தது, முந்தைய இப்ராஹிம் சோலி அரசாங்கத்தின் போது அவர்கள் கொண்டிருந்த நெருக்கத்திற்கு உறவுகள் முழுமையாக திரும்புவதைக் குறிக்கிறது. 2023ல் முய்ஸு “இந்தியா வெளியேறு” பிரச்சாரத்துடன் ஆச்சரியமான வெற்றி பெற்ற பிறகு, இரு தலைவர்களும் சிறந்த தொடக்கத்தை பெறவில்லை என்றாலும் — இதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவில் “மாலத்தீவு புறக்கணிப்பு” சமூக ஊடக பிரச்சாரம் நடந்தது — பிறகு கடந்த ஒரு வருடமாக உறவுகள் மேம்பட்டு வருகின்றன.

முய்ஸுவின் 2024 இந்தியப் பயணத்தின் போது, மாலத்தீவின் பொருளாதார சிக்கல்களை ஆதரிக்க இந்தியா கடன் வரம்புகள் மற்றும் நாணய பரிமாற்ற ஒப்பந்தம் உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளை அறிவித்தது. முய்ஸு, மாலத்தீவில் இந்தியாவின் பங்கு “முக்கியமானது” என விவரித்து நன்றியை தெரிவித்தார் மற்றும் பிரதமர் மோடி அன்பை பரஸ்பரமாக பகிர்ந்து கொண்டார். இந்தியா ரூ.565 மில்லியன் (ரூ.4,850 கோடி) மதிப்பிலான கடன் வரியை அறிவித்தது மற்றும் முந்தைய இந்திய கடன் வரிகளின் மீதான மாலத்தீவுகளின் ஆண்டு கடன் சுமையை 40% குறைத்தது. இந்தியா-மாலத்தீவுகள் தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்த (Free Trade Agreement) பேச்சுவார்த்தைகளும் தொடங்கப்பட்டன. இது எதிர்கால ஈடுபாட்டின் குறிப்பிடத்தக்க உந்துதலாக இருக்கும். மீன்பிடித்தொழில், வானிலை அறிவியல், டிஜிட்டல் தீர்வுகள் மற்றும் மருந்து துறையில் ஒத்துழைப்பிற்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தும், அத்துடன் டிஜிட்டல் மற்றும் ரூபாய்-ருஃபியா (rupee-rufiyaa) தேசிய நாணய பணம் செலுத்துதல் ஒப்பந்தமும் கையெழுத்தானது. கடந்த 60 ஆண்டுகளாக, இலங்கையுடன் முத்தரப்பு தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசனைகள் உட்பட, மாலத்தீவுடன் இந்தியா ஒரு வலுவான பாதுகாப்புக் கூட்டாண்மையை வளர்த்துள்ளது. மேலும் மோடியின் வருகைக்குப் பிறகு, முய்சு இலங்கை அதிபர் அனுர குமார திசாநாயக்கவை அரசு முறைப் பயணமாக வரவேற்றது குறிப்பிடத்தக்கது.

மாலத்தீவு பயணம் இந்தியாவின் ‘அண்டை நாடுகளுக்கு முன்னுரிமை’ (Neighbourhood First) என்ற கொள்கையின் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. இது அமெரிக்காவின் வர்த்தக வரிகள் மற்றும் உக்ரைன் மற்றும் காசா மோதல்களுடன் தொடர்புடைய சவால்களை இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கை எதிர்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் நடந்தது. பஹல்காம் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானுடனான மோதல் மற்றும் வங்கதேசத்துடனான பதட்டங்கள் அரசாங்கத்தின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. ஆபரேஷன் சிந்தூர் நடவடிக்கைக்குப் பிறகு வெவ்வேறு நாடுகளைத் தொடர்பு கொள்வதில் இந்தியா தீவிரமாக இருந்தது. ஆனால், அண்டை நாடுகளுக்கு பிரதிநிதிகள் குழுக்களை அனுப்பவில்லை. நேபாள பிரதமர் கே.பி. ஷர்மா ஒலி அவர்கள் பதவியேற்ற ஒரு வருடம் ஆன பிறகு முதல்முறையாக இந்தியாவுக்கு அழைக்கப்படுவதற்கு இந்தியா தயாராகி வருவது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. மாலத்தீவின் தேசிய தின கொண்டாட்டங்களுக்காக வெளியிடப்பட்ட நினைவு அஞ்சல் தலையில் பாரம்பரிய இந்திய மற்றும் மாலத்தீவு படகுகள் இடம்பெற்றிருந்தன. இதை பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்கள் இந்தியாவும் மாலத்தீவும் வெறும் அண்டை நாடுகள் மட்டுமல்ல, மாறாக "ஒரு பகிரப்பட்ட பயணத்தில் சக பயணிகள்" என்பதன் பிரதிபலிப்பாக விவரித்தார். உலகளாவிய பொருளாதாரக் கொந்தளிப்பான காலகட்டத்தில், அண்டை நாடுகளுடன் இணைந்து பணியாற்றி - அவர்களின் பொருளாதாரத் தேவைகளையும் வளர்ச்சித் திட்டங்களையும் ஆதரிப்பது மிக முக்கியம்.

Original article:

​Deep ties: On India-Maldives ties

Read More →

தமிழ்நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கான உந்து சக்தி : அனைவருக்குமான கல்வி -மு.க. ஸ்டாலின்

 சமூகத்தில், மிகவும் பின்தங்கிய பின்னணியில் இருந்து வரும் மாணவர்களில்  மற்றுமொரு குழுவை நாட்டின் மிகவும் மதிப்புமிக்க கல்வி நிறுவனங்களுக்கு பெருமையுடன் அனுப்பி வைக்கும் இந்த நேரத்தில், அனைவருக்கும் கல்வியை அணுகக்கூடியதாக மாற்றுவதில் தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரியத்தை நாம் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும்; இந்த வெற்றிக் கதைகள் தனித்தனியானவை அல்ல, அவை ஒரு முறையான மாற்றத்தை பிரதிபலிக்கின்றன.

கடந்த நூற்றாண்டில் தமிழ்நாட்டின் மகத்தான பொருளாதார மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. ஆனால் நான் ஒன்றை மட்டும் தேர்வு செய்ய வேண்டியிருந்தால், அது கல்வியாக இருக்கும். சமூகநீதி (social justice) நமது கொள்கை என்றால், கல்வி அதை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கான திறமையான கருவியாகும். அனைவருக்கும் கல்வி என்பது, பணம் செலுத்தக்கூடியவர்கள் அல்லது "தகுதியானவர்கள்" என்று கருதப்படுபவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அது சமத்துவத்தை செயல்படுத்தும் ஒரு அடித்தளமாகும். சமத்துவமான தமிழ் சமூகத்தை நாம் தொடர்ந்து உருவாக்குவதற்கான அடித்தளம் கல்வி ஆகும்.

இந்தத் தொலைநோக்குப் பார்வையின் விதைகள் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே விதைக்கப்பட்டன. 1920ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய சென்னை மாநகராட்சியின் கீழ், இருந்த ஆயிரம் விளக்குப் பகுதியில் உள்ள ஒரு பள்ளி, இந்தியாவில் முதன்முதலாக தனது மாணவர்களுக்கு மதிய உணவை (mid-day meals) வழங்கியது. அப்போதைய சென்னை மாநகராட்சி கவுன்சிலால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மற்றும் நீதிக்கட்சித் தலைவர் பி. தியாகராய செட்டியால் ஊக்குவிக்கப்பட்ட இந்த முயற்சி, கருணை மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வை இரண்டின் முன்னோடி செயலாகும்.

இன்று, அந்த யோசனை உலகின் மிகப்பெரிய மற்றும் மிகவும் பயனுள்ள பள்ளி உணவுத் திட்டங்களில் ஒன்றாக உருவாகியுள்ளது, இது 2022-ல் இந்த அரசாங்கத்தால் தொடங்கப்பட்ட காலை உணவுத் திட்டத்துடன் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது, தமிழ்நாடு தனது கல்விக் கொள்கையைப் பயன்படுத்தி கற்றல் முடிவுகளை மேம்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், சமுதாயத்தில் சமத்துவத்தையும் கொண்டுவருவதற்கு எவ்வாறு பயன்படுத்தியுள்ளது என்பதை விளக்கும் பல சீர்திருத்தங்களில் ஒன்றாகும்.

சமீபத்தில், அந்த தொலைநோக்குப் பார்வையின் மற்றொரு சக்திவாய்ந்த வெளிப்பாட்டை நாம் கண்டோம். ஆதி திராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலப்பள்ளிகளில் (Adi Dravidar and Tribal Welfare Schools) இருந்து மொத்தம் 135 மாணவர்கள் இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (Indian Institutes of Technology), தேசிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (National Institutes of Technology), தேசிய உடையலங்கார தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (National Institutes of Fashion Technology), தேசிய சட்ட பல்கலைக்கழகங்கள் (National Law Universities), மிராண்டா ஹவுஸ் மற்றும் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் பிற முன்னணி கல்லூரிகள் போன்ற இந்தியாவின் மிகவும் மதிப்புமிக்க உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கை பெற்றுள்ளனர். மேலும், ராஜீவ் காந்தி தேசிய விமானப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டியல் பழங்குடி மாணவர்களுக்கான ஆறு இடங்களையும் தேசிய ஆலோசனை செயல்முறையின் மூலம் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் பெற்றனர்.

இது நிலையான, இலக்கு வைக்கப்பட்ட மற்றும் நன்கு செயல்படுத்தப்பட்ட கொள்கையின் விளைவாகும். 6 முதல் 12ஆம் வகுப்பு வரை அரசுப் பள்ளிகளில் படித்த இந்த மாணவர்களுக்கு, அரசு மடிக்கணினிகள் மற்றும் பாராட்டுச் சான்றிதழ்களை வழங்கிப் பாராட்டியது. இந்த மாணவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் தனிப்பட்ட பயணத்தின் பின்னணியில் மட்டுமல்லாமல், தமிழ்நாட்டின் நீண்டகால இலக்குகளான சமத்துவம் மற்றும் அணுகலின் பின்னணியிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றைச் சாதித்துள்ளனர்.

இந்த வெற்றிகள் கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஆதரவு அமைப்புகளின் விளைவாகும். இந்த மாணவர்கள் பல்வேறு புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களில் சேர்க்கைக்கான தேர்வுகளில் குறிப்பிட்ட பயிற்சி பெற்றனர். ஆதி திராவிடர் மற்றும் பழங்குடியின மாணவர்கள் தங்கள் கல்விப் பயணத்தில் பின்தங்கிவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய நாம் ஒரு வலுவான ஆதரவு அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளோம்.

ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், ஆரம்பப் பள்ளி முதல் ஆராய்ச்சி வரை, மாணவர்கள் நிதி அழுத்தங்களை குறைக்கும் மற்றும் பள்ளியில் தொடர உதவும் உதவித்தொகைகளைப் பெறுகின்றனர். இவை இலவசக் கல்வி, பாடப்புத்தகங்கள் மற்றும் சீருடைகள் கல்வியின் செலவை மேலும் குறைக்கின்றன. குழந்தைகளை வேலைக்கு அனுப்பாமல் வகுப்பறைகளில் வைத்திருப்பதை குடும்பங்களுக்கு எளிதாக்குகின்றன.

தொலைதூரப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு, அரசு உணவு மற்றும் தங்குமிடத்துடன் பாதுகாப்பான விடுதிகளை வழங்குகிறது. தினசரி பயண சிரமம் அல்லது அடிப்படை வசதிகளின் பற்றாக்குறையை நீக்குகிறது. கல்வி ஆதரவுடன், மாணவர்களை நிஜ உலக வேலைவாய்ப்புக்கு தயார்படுத்த திறன் பயிற்சித் திட்டங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. அரசு இந்த மாணவர்கள் நுழைவுத் தடைகளை எதிர்கொள்ளாமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய, முன்னணி நிறுவனங்களுக்கான நுழைவுத் தேர்வுகளுக்கு கட்டண விலக்குகள் மற்றும் சலுகைகளையும் வழங்குகிறது.

இந்த நடவடிக்கைகள் வகுப்பறைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆதரவான சூழல் அமைப்பை உருவாக்குகின்றன. இவை சான்றுகளில் வேரூன்றிய மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்படும் முயற்சிகளாகும். இவை மாணவர்களின் கல்விப் பயணத்தில் ஆரம்பத்திலிருந்து தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன. இந்த முயற்சிகளின் தாக்கம், பின்தங்கிய பின்னணியில் இருந்து வரும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை முதன்மையான நிறுவனங்களில் இடங்களைப் பெறுவதில் தெரியக் கூடியதாக உள்ளது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், தமிழ்நாடு இந்தியாவில் மிகவும் உள்ளடக்கிய உயர்கல்வி சூழலை தொடர்ந்து உருவாக்கி வருகிறது.

அனைவருக்கும் கல்வி வழங்கும் மரபு

உயர் கல்வியில் தமிழ்நாட்டின் மொத்த சேர்க்கை விகிதம் (Gross Enrolment Ratio (GER)) 47% ஆக உள்ளது. அதே சமயம் தேசிய சராசரி 28.4% ஆகும். பெண்களிடையே, தமிழ்நாட்டின் மொத்த சேர்க்கை விகிதம் 47.3% ஆக உள்ளது. தேசிய எண்ணிக்கை 28.5% மட்டுமே உள்ளது. இந்த புள்ளிவிவரங்கள், சமூக நீதியை மையமாகக் கொண்ட ஒரு அரசியல் இயக்கத்திலிருந்தும், அந்த இலக்கை நோக்கி அர்ப்பணிப்பு மற்றும் தெளிவான நோக்கத்துடன் செயல்பட்ட ஒரு அரசாங்க அமைப்பிலிருந்தும் வருகின்றன.

இந்த சாதனையின் வேர்கள் சமூக நீதி இயக்கம் மற்றும் நீதிக்கட்சியால் தொடங்கப்பட்ட மற்றும் பின்னர் திராவிட இயக்கத்தால் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட கல்விச் சீர்திருத்தங்களில் உள்ளன.

1921ஆம் ஆண்டில், நீதிக்கட்சி வரலாற்று சிறப்புமிக்க அரசாணையை நிறைவேற்றியது. இது வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவத்திற்கான (Communal GO) அரசாணை என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது அனைத்து சமூகங்களின் குழந்தைகளுக்கும், குறிப்பாக சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய பின்னணியில் உள்ள மக்களுக்கும் கல்வி கிடைப்பதை உறுதி செய்தது.

ஆரம்பகால நடவடிக்கைகள் இன்றைய அமைப்புக்கான அடிப்படையை உருவாக்கின. 1967-ஆம் ஆண்டு முதல் திமுகவால் அமைக்கப்பட்ட அரசாங்கங்கள், மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களுடன் இந்த மரபின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டன. இந்த முயற்சிகளுக்கு சில எதிர்ப்புகள் இருந்தன. ஆனால், கல்வி வாய்ப்பு என்பது சலுகை பெற்ற சிலருக்கு மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும் ஒரு அடிப்படை உரிமை என்ற நம்பிக்கையில் கட்சி உறுதியாக இருந்தது.

எங்கள் அரசாங்கம் தொடர்ந்து புதுமைகளை கொண்டு வருகிறது. புதுமைப் பெண் திட்டம் (Pudhumai Penn Thittam) போன்ற திட்டங்கள், அரசு அல்லது அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் இருந்து கல்லூரிக் கல்வியைத் தொடரும் பெண் மாணவிகளுக்கு மாதம் ரூ. 1,000 உதவித்தொகையை வழங்குகின்றன. பெண்கள் மத்தியில் உயர்கல்வியை மேம்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. கோவிட்-19 தொற்றுநோயின் விளைவாக தொடங்கப்பட்ட இல்லம் தேடி கல்வி முயற்சி (Illam Thedi Kalvi), கல்வித் தொடர்ச்சியை உறுதி செய்ய உதவியுள்ளது. இவை பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களிடையே உள்ள கற்றல் இடைவெளிகளைக் குறைப்பதற்கு உதவியுள்ளது. ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்களுக்கான இலவச காலை உணவுத் திட்டம், குறிப்பாக கிராமப்புற மற்றும் பின்தங்கிய பகுதிகளில், மாணவர்களின் வருகை மற்றும் ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்தியுள்ளது. ஒட்டுமொத்தமாக, இந்தத் திட்டங்கள், போட்டி சூழல்களில் சிறப்பாகச் செயல்படும் பின்தங்கிய பின்னணியைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்துள்ளது. இவை வெறும் தனிப்பட்ட வெற்றிக் கதைகள் அல்ல. இவை அமைப்பில் ஒரு பெரிய, தொடர்ச்சியான மாற்றத்தைக் காட்டுகின்றன.

கல்விப் புரட்சி தொடரும்

சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களுக்குச் செல்லும்போது, கல்வியானது பணக்காரர்களுக்கு மட்டும அல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது, மாறாக சம வாய்ப்பு மற்றும் ஆதரவை வழங்குவதின் இயல்பான விளைவு என்ற எங்கள் முக்கிய நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஜூலை 31, 2025 அன்று நாம் கௌரவித்த 135 மாணவர்கள் தனிப்பட்ட சாதனையைவிட அதிகமானவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். சமூக நீதி, உள்ளடக்கம் மற்றும் பகுத்தறிவு திட்டமிடலின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி மாதிரி நன்றாக வேலை செய்கிறது என்பதை அவர்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள்.

அவர்களின் வெற்றி ஒரு கூட்டு வெற்றியாகும். இந்த வெற்றி அவர்களை ஆதரித்த குடும்பங்களுக்கும், அவர்களை வழிநடத்திய ஆசிரியர்களுக்கும், அவர்களுக்கு திட்டங்களை வடிவமைத்து செயல்படுத்திய இந்த அரசாங்கத்திற்கும் சொந்தமானது.

அவர்கள் கல்வியின் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லும்போது, நாங்கள் அவர்களை பெருமையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அனுப்புகிறோம். அவர்கள் தங்கள் தேர்ந்தெடுத்த துறைகளில் வெற்றி பெறுவார்கள் மற்றும் அவர்களின் எதிர்கால வாழ்க்கையில் பிரகாசமான தொழில் வல்லுநர்களாக மாறுவார்கள் என்று நாம் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறோம். அவர்களால் ஊக்குவிக்கப்பட்டு, இன்னும் பலர் அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவார்கள். மேலும், இந்த வெற்றிக் கதைகள் முன்னேற்றம் மற்றும் வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.

 

எங்களுக்கு இன்னும் சரிசெய்ய வேண்டிய சமத்துவமின்மைகளும், எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால்களும் உள்ளன என்பது தெரியும், ஆனால் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டிய பாதையையும், எடுக்க வேண்டிய படிகளையும் நாங்கள் தெளிவாக உணர்ந்துள்ளோம். அரசாங்கம், மிகவும் தேவைப்படுபவர்களின் திறன்களை வெளிப்படுத்தும் திட்டங்களில் தொடர்ந்து முதலீடு செய்யும். சமூக நீதியின் மதிப்புமிக்க கோட்பாடுகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை உறுதி செய்வோம். கல்வி மூலம் மக்களை வலுவூட்டுவோம், இதனால் நாம் ஒரு நீதியான, வளமான, மனிதநேயமிக்க தமிழ்நாட்டை தொடர்ந்து கட்டமைக்க முடியும்.

மு.க. ஸ்டாலின், தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் .

Original article:

Tamil Nadu’s engine of progress: education for all -M K Stalin

Read More →