உலக உறுப்பு தான தினம் : இந்தியாவின் உறுப்பு மாற்று கொள்கையிலிருந்து வளரும் நாடுகள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை. - பிரதாப் சி ரெட்டி

 மற்ற வளரும் நாடுகள் இந்தியாவின் நிறுவன அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு மாற்றியமைத்தால், அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களையும் காப்பாற்ற முடியும்.

நவீன மருத்துவம் கொண்டு வந்துள்ள முன்னேற்றங்களில், உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை (Organ transplantation) மனிதகுலத்தின் உண்மையான உணர்வை பிரதிபலிக்கிறது. இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டிற்கு, ஒரு வலுவான, நெறிமுறை மற்றும் அளவிடக்கூடிய உறுப்பு மாற்று சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை உருவாக்குவது ஒரு தேவை மட்டுமல்ல, ஒரு தார்மீக கட்டாயமாகும். 

இந்தியா 1994-ல் மனித உறுப்புகள் மற்றும் திசுக்களின் மாற்றுச் சட்டத்தை இயற்றியபோது, அது சில வளரும் நாடுகளுக்கு மட்டுமே இருந்த ஒரு அடித்தளத்தை உருவாக்கியது. இது மூளை இறப்பை சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரித்தது, உறுப்புகளின் வணிக வர்த்தகத்தை தடை செய்தது, மருத்துவமனைகள் பதிவு செய்யப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தியது, மேலும் மாற்று ஒருங்கிணைப்பாளர்களை கட்டாயமாக்கியது.

இன்று, முப்பதாண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த தொலைநோக்குப் பார்வையின் முடிவுகளை நாம் காண்கிறோம். உலகளாவிய தெற்கில் மிகவும் முழுமையான மற்றும் இணைக்கப்பட்ட உறுப்பு மாற்று அமைப்புகளில் ஒன்றை இந்தியா உருவாக்கியுள்ளது. இந்த அமைப்பு தேசிய உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று அமைப்பிலிருந்து (National Organ and Tissue Transplant Organisation (NOTTO)) தொடங்கி பிராந்திய மற்றும் மாநில அலகுகள் வரை விரிவடையும் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட வலையமைப்பாகும். இது நன்கொடையாளர்களை பெறுநர்களுடன், நெறிமுறை, வெளிப்படையான மற்றும் அளவிடக்கூடிய வழிகளில் திறம்பட இணைக்கிறது. இன்றைய இந்தியாவின் கொள்கைகள் வளரும் நாடுகளில் மிகவும் கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்டவை மற்றும் மற்றவர்கள் பின்பற்றக்கூடிய ஒரு மாதிரியை வழங்குகின்றன.

இந்த அமைப்பை சிறப்பானதாக்குவது என்னவென்றால், அது நம்பிக்கையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் எவ்வாறு உருவாக்குகிறது என்பதுதான். மருத்துவமனை உரிமம் (hospital licensing) முதல் மூளை இறப்பு சான்றிதழுக்கான (brain death certification) கடுமையான நெறிமுறைகள் வரை, அமைப்பின் ஒவ்வொரு பகுதியும் குடும்பங்களின் நம்பிக்கையை பலப்படுத்துகிறது. ஆழமான தருணத்தில் தனிப்பட்ட இழப்பின்போது, அந்நியருக்கு வாழ்க்கையின் பரிசை வழங்கும் போது, குடும்பங்கள் ஒரு அன்புக்குரியவரின் உறுப்புகளை தானம் செய்ய முடிவு செய்யும்போது இந்த நம்பிக்கை மிக முக்கியமானது.

சட்டத்தில் மூளைச் சாவு அடங்கும். இது மரணத்திற்குப் பிறகு உறுப்பு தானத்திற்கு சட்டப்பூர்வ அடிப்படையை வழங்குகிறது. நரம்பியல் நிபுணர் அல்லது நரம்பியல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் உட்பட நான்கு மருத்துவர்கள் கொண்ட குழுவின் கடுமையான நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றி மூளைச் சாவு அறிவிக்கப்பட வேண்டும். இந்த செயல்முறைக்கு மருத்துவமனைகள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். பயிற்சி பெற்ற மாற்று அறுவை சிகிச்சை ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் மட்டுமே துக்கப்படுகிற குடும்பங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கவும், தானம் செய்யும் செயல்முறையின் மூலம் அவர்களை வழிநடத்தவும் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

உயிருள்ள உறுப்பு தானத்திற்கு, இந்த செயல்முறை மாற்று அறுவை சிகிச்சை அங்கீகாரக் குழுக்கள் எனப்படும் நெறிமுறை அமைப்புகளால் மதிப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது. இந்தக் குழுக்கள் நன்கொடையாளர்கள் மற்றும் பெறுநர்கள் இருவரையும் நேர்காணல் செய்கின்றன. இந்த மதிப்பாய்வு சுரண்டல் மற்றும் உறுப்பு கடத்தலைத் தடுக்க உதவுகிறது.

இந்தச் சட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்கான நிறுவன அமைப்பு மிகவும் வலுவானது. NOTTO மூலம் செயல்படும் தேசிய உறுப்பு மாற்றுத் திட்டம் (National Organ Transplant Programme (NOTP)), பல பொறுப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. இது ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறைகள் மற்றும் உறுப்பு செயலிழப்பைத் தடுப்பது பற்றிய விழிப்புணர்வை ஊக்குவிக்கிறது. இறந்த நன்கொடையாளர்களிடமிருந்து உறுப்பு மற்றும் திசு தானம் செய்வது குறித்து மக்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கிறது. கூடுதலாக, இது மாற்று உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தவும், ஊழியர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சிக்கு பயிற்சி அளிக்கவும் செயல்படுகிறது. 

NOTTO ஐந்து பிராந்திய உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று நிறுவனங்கள் (Regional Organ and Tissue Transplant Organisations (ROTTO)) மற்றும் 21 மாநில உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று நிறுவனங்கள் (State Organ and Tissue Transplant Organisations (SOTTO)) மூலம் செயல்படுகிறது. இந்த அமைப்புகள் 966 மருத்துவமனைகள் மற்றும் நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைக்கின்றன. இதில் 702 உறுப்பு மாற்று மையங்கள், 142 உறுப்பு மீட்பு மையங்கள் மற்றும் மீதமுள்ளவை இந்தியா முழுவதும் திசு மையங்களாக உள்ளன. 

இந்த கட்டமைக்கப்பட்ட வலையமைப்பு நியாயமான நன்கொடையாளர் ஒதுக்கீட்டை உறுதி செய்கிறது. இது நிலையான இயக்க நடைமுறைகளை செயல்படுத்துகிறது மற்றும் மாநில மற்றும் தேசிய அளவில் நன்கொடையாளர் பதிவேடுகளை பராமரிக்கிறது. இந்த அமைப்பு வீணாவதைக் குறைக்க உதவுகிறது மற்றும் மாற்று அறுவை சிகிச்சை தேவைப்படும் நோயாளிகளுக்கு நியாயமான பொருத்தத்தை உறுதி செய்கிறது.

ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பொது-தனியார் கூட்டாண்மை சமமாக முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளன. இந்தியாவின் கொள்கை தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள், சிவில் சமூகம் மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள் அரசு அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைக்க அனுமதிக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, மோகன் அறக்கட்டளை மருத்துவ அதிகாரிகளுடன் இணைந்து உறுப்பு மாற்று ஒருங்கிணைப்பாளர் பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்கி நடத்துகிறது.

 நன்கு பயிற்சி பெற்ற ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் இறந்த உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்கான ஒப்புதல்களை கணிசமாக அதிகரிக்கின்றனர். இந்த நிபுணர்கள் நாடு முழுவதும் உள்ள மருத்துவமனைகளில் பணிபுரிகின்றனர். அவர்கள் சாத்தியமான உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை அங்கீகாரக் குழுக்கள் மற்றும் தளவாடங்களை நிர்வகிக்க உதவுகிறார்கள். பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகள் நன்கொடையாளர் அடையாளம், ஒப்புதல், போக்குவரத்து மற்றும் ஒதுக்கீடு ஆகியவற்றிற்கான நெறிமுறைகளை உருவாக்குவதிலும் உதவுகின்றன.

ஒரு பிரதிபலிக்கக்கூடிய அமைப்பு

முடிவுகள் தெளிவாக உள்ளன. இந்தியாவில் வருடாந்திர உறுப்பு தானங்கள் 2013-ல் 5,000-க்கும் குறைவாக இருந்து 2022-ம் ஆண்டில் 15,000-க்கும் அதிகமாக அதிகரித்தன. இந்தியாவின் கொள்கையின் சாதனைக்கு தமிழ்நாடு தெளிவான உதாரணத்தை வழங்குகிறது. 2008-ம் ஆண்டில், மாநிலம் மூளை இறப்பு சான்றிதழை கட்டாயமாக்கியது. 2015-ம் ஆண்டில், இது TRANSTAN என்ற மாநில மாற்று ஆணையத்தை நிறுவியது. 

நியாயமான ஒதுக்கீட்டை உறுதி செய்வதற்காக இது ஒரு மாநில பதிவேட்டையும் இயக்குகிறது. இந்த நடவடிக்கைகள் தமிழ்நாட்டின் இறந்தோர் நன்கொடை விகிதத்தை ஒரு மில்லியனுக்கு 1.8 ஆக உயர்த்தின, இது தேசிய சராசரியான ஒரு மில்லியனுக்கு 0.65-ஐ விட அதிகமாகும். ஆந்திரப் பிரதேசம் தனது ஜீவந்தன் திட்டத்தின் (Jeevandan programme) மூலம் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது. மருத்துவமனைகளுக்கு இடையே நடமாடும் மாற்று ஒருங்கிணைப்பாளர் குழுக்களை அரசு நியமித்தது. நன்கொடையாளர் குடும்பங்களுக்கு நிதி மற்றும் இறுதிச் சடங்கு ஆதரவை அறிமுகப்படுத்தியது மற்றும் மாநில மரியாதை அங்கீகாரத்தை வழங்கியது. இந்த நடவடிக்கைகள் ஆந்திரப் பிரதேசம் 2024-ம் ஆண்டில் இறந்த உறுப்பு தானங்களை 200-ஐ விட அதிகமாக உதவியது.

இந்தியாவின் பயணம் பல்வேறு பிராந்தியங்களில் ஒப்புதல் விகிதங்கள் மாறுபடுவது போன்ற சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், நடைமுறையில் உள்ள கொள்கை வழிமுறைகள் இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும் இந்தியாவின் அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கவும் உதவுகின்றன. தொலைநோக்குப் பார்வை எல்லைகளுக்கு அப்பால் செல்ல வேண்டும். இந்தியா இப்போது அதன் கொள்கை கட்டமைப்பை மற்ற வளரும் நாடுகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்பையும் பொறுப்பையும் கொண்டுள்ளது.

பிற வளரும் நாடுகள் இந்தியாவின் உறுப்பு மாற்று கொள்கைகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம். முதல் படி மூளை இறப்பை வரையறுக்கும் மற்றும் உறுப்பு வர்த்தகத்தை தடை செய்யும் ஒரு மைய சட்டத்தை உருவாக்குவதாகும். அடுத்து, பொறுப்புத் தன்மைக்கான கட்டமைப்புகள் நிறுவப்பட வேண்டும். இவற்றில் கட்டாய உறுப்பு மாற்று அங்கீகாரக் குழுக்கள் மற்றும் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்கான மருத்துவமனை உரிமங்கள் அடங்கும். 

இத்தகைய நடவடிக்கைகள் சட்ட மற்றும் நெறிமுறை இணக்கத்தை உறுதி செய்கின்றன. கூடுதலாக, நன்கொடையாளர் குடும்பங்களுக்கு உணர்ச்சிபூர்வமான ஆதரவையும் அங்கீகாரத்தையும் வழங்குவது பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது மற்றும் எதிர்காலத்தில் அதிக நன்கொடைகளை ஊக்குவிக்கிறது.

வளரும் நாடுகள் சில முக்கிய மருத்துவமனைகளில் பரிசோதனைத் திட்டங்களைத் தொடங்கலாம், திறமையான ஒருங்கிணைப்பாளர்களை அடையாளம் காணலாம், மற்றும் படிப்படியாக விரிவாக்கம் செய்யலாம். சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக கட்டமைப்பு ஏற்கனவே நிரூபிக்கப்பட்டு, தகவமைப்புக்கு தயாராக உள்ளது. இந்தியாவின் எடுத்துக்காட்டு, கவனமாக வடிவமைக்கப்பட்ட கொள்கை கட்டமைப்பு எவ்வாறு முடிவுகளை மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. மற்ற வளரும் நாடுகள் இந்த நிறுவனப் பாடங்களை ஏற்று, தகவமைத்தால், அவர்களும் ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு உயிர் கொடுக்கும் பரிசை விரிவாக்க முடியும்.

எழுத்தாளர் அப்பல்லோ மருத்துவமனைகள் குழுவின் நிறுவனர்-தலைவர் ஆவர்.

Original article:

World Organ Donation Day: What developing nations can learn from India’s organ transplant policy. -Prathap C Reddy

Read More →

நீதித்துறை தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள் என்ன? -ரோஷ்னி யாதவ், குஷ்பூ குமாரி

 முக்கிய அம்சங்கள் :

இந்தக் குழுவில் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி அரவிந்த் குமார், சென்னை உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி மணீந்திர மோகன் ஸ்ரீவஸ்தவா மற்றும் கர்நாடக உயர் நீதிமன்ற மூத்த வழக்கறிஞர் பி.வி. ஆச்சார்யா ஆகியோர் இடம்பெற்றுள்ளனர். குழுவானது தனது அறிக்கையை விரைவில் சமர்ப்பிக்கும் என்று பிர்லா கூறினார். நீதிபதி வர்மாவின் பதவி நீக்கம் குறித்த விவாதம் மற்றும் வாக்கெடுப்புக்கு இந்த அறிக்கை பயன்படுத்தப்படும்.

1968-ம் ஆண்டு நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம் (Inquiry Act) ஒரு நீதிபதியை அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்திலிருந்து நீக்குவதற்கான செயல்முறையை விளக்குகிறது. தீர்மானத்தைப் படித்த பிர்லா, “அலகாபாத் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி யஷ்வந்த் வர்மாவை பின்வரும் தவறான நடத்தைக்காக அவரது அலுவலகத்தில் இருந்து நீக்கக் கோரி குடியரசுத் தலைவரிடம் மனு தாக்கல் செய்ய இந்த அவை தீர்மானித்துள்ளது” என்றார்.

பிர்லா தீர்மானத்தை மேற்கோள் காட்டி, நிதி மற்றும் அறிவுசார் நேர்மையுடன் சேர்ந்து, நீதித்துறையில் பொது மக்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் அடித்தளத்தை உருவாக்குகிறது என்று கூறினார். தற்போதைய வழக்கில் உள்ள உண்மைகள் ஊழலைக் குறிக்கின்றன என்று அவர் குறிப்பிட்டார். இந்த உண்மைகள் இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 124 மற்றும் பிரிவுகள் 217 மற்றும் 218-ஐ மீறுகின்றன. எனவே, அவற்றுக்கு முறையான ஆய்வு மற்றும் உரிய செயல்முறை தேவை.

இந்த முன்மொழிவு விதிகளைப் பின்பற்றுவதாகக் கண்டறிந்ததாகவும், அதை அங்கீகரித்ததாகவும் பிர்லா கூறினார். 1968-ம் ஆண்டு நீதிபதிகள் (விசாரணை) சட்டத்தின் பிரிவு 3-ன் துணைப்பிரிவு 2-ன் கீழ், அவர் ஒரு குழுவை அமைத்தார். இந்தக் குழுவில் மூன்று உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். நீதிபதி யஷ்வந்த் வர்மாவை அவரது பதவியில் இருந்து நீக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கான காரணங்களை ஆராய்வதே இதன் நோக்கமாகும்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியை இரண்டு காரணங்களுக்காக மட்டுமே நீக்க முடியும் என்று அரசியலமைப்பு கூறுகிறது. நிரூபிக்கப்பட்ட "தவறான நடத்தை" (misbehaviour) அல்லது "இயலாமை" (incapacity) ஆகும். பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான செயல்முறை நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம், 1968-ல் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இரு அவைகளிலும் ஏதேனும் ஒரு அவையில் பதவி நீக்கத்திற்கான தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் மூன்று பேர் கொண்ட விசாரணைக் குழுவை அமைக்க வேண்டும். இந்தக் குழு இந்தியத் தலைமை நீதிபதி அல்லது உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியால் வழிநடத்தப்படுகிறது. இதில் எந்த உயர் நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியும், சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் "தகைசால் நீதிபதி" (distinguished jurist) என்று கருதும் மற்றொரு நபரும் அடங்குவர்.

ஒரு உச்ச நீதிமன்ற அல்லது உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியை பதவி நீக்கம் செய்ய, மக்களவை மற்றும் மாநிலங்களவை இரண்டிலும் "இருக்கும் மற்றும் வாக்களிக்கும்" (present and voting) உறுப்பினர்களில் குறைந்தது மூன்றில் இரண்டு பங்கு பேர் தீர்மானத்தை ஆதரிக்க வேண்டும். ஆதரவாக வாக்குகளின் எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு அவையின் "மொத்த உறுப்பினர்களில்" 50%-க்கும் அதிகமாக இருக்க வேண்டும். நாடாளுமன்றம் இந்த தீர்மானத்தை அங்கீகரித்தால், குடியரசுத் தலைவர் நீதிபதியை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான உத்தரவை பிறப்பிக்கிறார்.

உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான செயல்முறை இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 124(4)-ல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. பிரிவு 218, அதே விதிகள் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கும் பொருந்தும் என்று கூறுகிறது.

Original article:

What are the constitutional provisions related to the judiciary? -Roshni Yadav , Khushboo Kumari

Read More →

இந்தியாவில் ஒரு குடிமகன் என்பவர் யார்? -ரோஷ்னி யாதவ், குஷ்பூ குமாரி

 முக்கிய அம்சங்கள் :

ஆதார் மற்றும் வாக்காளர் அட்டைகளை குடியுரிமைக்கான உறுதியான சான்றாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது என்ற தேர்தல் ஆணையத்தின் (EC) கருத்துடன் நீதிமன்றம் உடன்பட்டது. பீகாரில் நடந்து வரும் வாக்காளர் பட்டியல்களின் சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (Special Intensive Revision (SIR))-க்கு இது பொருந்தும். இந்த ஆவணங்களுக்கு மேலும் சரிபார்ப்பு தேவைப்படும்.

SIR-ஐ எதிர்த்து தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுக்களை விசாரித்த நீதிபதி சூர்யா காந்த், இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வுக்கு தலைமையேற்று, இந்த வழக்கு "பெரும்பாலும்" "நம்பிக்கை பற்றாக்குறையின்" வழக்காகத் தோன்றுவதாகக் கூறினார்.

குடியுரிமை சுய அறிவிப்பு சட்ட சிக்கல்களை உருவாக்கக்கூடும் என்று உச்சநீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அத்தகைய அறிவிப்புகளின் நம்பகத்தன்மையை தேர்தல் ஆணையம் (EC) சரிபார்க்க முடியும் என்றும் அது கூறியது.

தனித்துவமான அடையாள எண் குடியுரிமைக்கான சான்றல்ல என்று கூறுவது தேர்தல் ஆணையம் (EC) அல்ல, ஆதார் சட்டம் என்று நீதிபதி காந்த் வலியுறுத்தினார்.

செயற்பாட்டாளரும், தேர்தல் ஆய்வாளருமான யோகேந்திர யாதவ், நீதிமன்றத்தில் பேசுகையில், "இது நாடு முழுவதும் முதல் முறையாக நடைபெறும் திருத்தப் பணி, இதில் புதிய சேர்க்கைகள் எதுவுமில்லை, வெறும் நீக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன," என்று கூறினார்.

பீகாரில் வயது வந்தோர் எண்ணிக்கை 8.18 கோடி என்றும், அதிக வாக்காளர்கள் இருந்திருக்க வேண்டிய நிலையில், 65 லட்சம் பேர் விலக்கப்பட்டுள்ளனர் என்றும் அவர் கூறினார்.

யாதவ் வாதிடுகையில், பெருமளவிலான வாக்குரிமை நீக்கம் ஏற்கனவே நடந்துள்ளதாகவும், SIR-ன் தோல்வியால் இது நடக்கவில்லை என்றும், ஆனால் இந்த செயல்முறை நோக்கத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறினார்.

உங்களுக்கு தெரியுமா? :

 

ஆகஸ்ட் 12-ம் தேதி செவ்வாய்க்கிழமை, பம்பாய் உயர் நீதிமன்றம் (Bombay High Court), ஆதார் அட்டை, பான் அட்டை அல்லது வாக்காளர் அடையாள அட்டை போன்ற ஆவணங்களை வைத்திருப்பது ஒரு நபரை இந்தியக் குடிமகனாக மாற்றாது என்று தீர்ப்பளித்தது. சட்டவிரோதமாக இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த வங்கதேசத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கூறப்படும் ஒருவருக்கு ஜாமீன் வழங்க மறுத்து நீதிமன்றம் இந்தத் தீர்ப்பை வழங்கியது.

இந்திய அரசியலமைப்பு ஜனவரி 26, 1950-ல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இருப்பினும், குடியுரிமை தொடர்பான பிரிவுகள் நவம்பர் 29, 1949 அன்று அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நாளில் மட்டுமே நடைமுறைக்கு வந்தது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. 

அரசியலமைப்புச் சட்டம் "குடியுரிமை" என்ற சொல்லை வெளிப்படையாக வரையறுக்கவில்லை. இருப்பினும், அரசியலமைப்புச் சட்டம் தொடங்கியபோது யார் குடிமகனாகக் கருதப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான கட்டமைப்பை 5 முதல் 11 வரையிலான பிரிவுகள் வழங்குகின்றன.

இந்த விதிகள் ஒரு நபர் இந்தியக் குடியுரிமையை எவ்வாறு பெறலாம் என்பதை விளக்குகின்றன. பிறப்பு, இருப்பிடம் அல்லது வம்சாவளி மூலம் குடியுரிமையைப் பெறலாம். ஒரு நபர் இந்தியக் குடியுரிமையைப் பெற முடியாத சூழ்நிலைகளையும் விதிகள் குறிப்பிடுகின்றன.

அரசியலமைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரிவு 5 குடியுரிமையைப் பற்றி விவாதிக்கிறது. இது குடியுரிமை வழங்குவதற்கு இரண்டு நிபந்தனைகளை அமைக்கிறது. முதலாவதாக, ஒரு நபர் இந்தியாவில் 'குடியிருப்பு' பெற்றிருக்க வேண்டும் மற்றும் இரண்டாவதாக, மூன்று நிபந்தனைகளில் ஒன்றைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும்.

மூன்று நிபந்தனைகள் : இந்தியப் பிரதேசத்தில் பிறந்திருத்தல், குறைந்தபட்சம் ஒரு பெற்றோராவது இந்தியப் பிரதேசத்தில் பிறந்திருத்தல், அல்லது அரசியலமைப்புச் சட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பு குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகள் தொடர்ந்து இந்தியப் பிரதேசத்தில் வசித்திருத்தல் போன்றவை ஆகும்.

Original article:

Who is a citizen in India? -Roshni Yadav , Khushboo Kumari

Read More →

இந்தியாவில் 'அகதிகள்' (Refugees) மற்றும் 'சட்டவிரோதமாக குடியேறியவர்கள்' (illegal immigrants) என்போர் யார்? -ரோஷ்னி யாதவ்

 ஜூலை 31 அன்று, ரோஹிங்கியாக்கள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில் முதல் முக்கிய பிரச்சினை அவர்கள் அகதிகளா (Refugees) அல்லது சட்டவிரோதமாக நுழைந்தவர்களா (illegal immigrants) என்பதை தீர்மானிப்பதாகும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. ரோஹிங்கியாக்கள் பற்றிய பல மனுக்களை விசாரித்தபோது நீதிமன்றம் இந்தக் கருத்தை தெரிவித்தது. இந்தியாவில் அவர்களின் இருப்பு பெரும்பாலும் தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் வெளிநாட்டினரின் ஊடுருவல் குறித்த விவாதங்களைத் தூண்டியுள்ளது. இந்த சூழலில், அகதியின் வரையறையையும் இந்தியாவில் அவர்களின் நிலையையும் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. இலங்கை, திபெத், மியான்மர் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானைச் சேர்ந்த ஏராளமான அகதிகள் இந்தியாவில் வசிக்கின்றனர். ஜூலை 2024-ல் வெளியிடப்பட்ட தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் (National Human Rights Commission) அறிக்கையின்படி, அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தது 2,09,028 ஆகும். இந்தியாவில், 1955-ம் ஆண்டின் குடியுரிமைச் சட்டம் "சட்டவிரோதமாக குடியேறியவர்கள்" (illegal immigrant) என்றால் என்ன என்பதை வரையறுக்கிறது. இருப்பினும், அது "அகதி" (refugee) என்றால் என்ன என்பதை வரையறுக்கவில்லை.

2. உலகளவில், அகதிகளின் நிலை குறித்த ஐக்கிய நாடுகளின் மாநாடு (1951) அகதிகள் என்பவர்கள், தங்கள் சொந்த நாட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளவர்கள் மற்றும் "இனம், மதம், தேசியம், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகக் குழுவின் உறுப்பினர் அல்லது அரசியல் கருத்து காரணமாக துன்புறுத்தப்படுவார்கள் என்ற நன்கு நிறுவப்பட்ட பயம்" காரணமாக திரும்பி வர முடியாதவர்கள் அல்லது விருப்பமில்லாதவர்கள் என வரையறுக்கிறது.

3. அகதிகளைப் பாதுகாப்பதற்கும் அவர்களுக்கு அடிப்படை பராமரிப்பு வழங்குவதற்கும் நாடுகளுக்கான கடமைகளையும் ஐ.நா மாநாடு வகுத்துள்ளது. இந்த மாநாடு 149 ஐ.நா உறுப்பு நாடுகளால் கையொப்பமிடப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், அகதிகள் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடாத 44 ஐநா உறுப்பு நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும்.

4. இந்தியாவில் தேசிய அகதிகள் சட்டம் எதுவும் இல்லை, அதாவது அகதிகளை இந்தியா சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கவில்லை அல்லது இந்திய எல்லைக்குள் நுழையும் அகதிகள் மற்றும் பிற வெளிநாட்டினரை வேறுபடுத்துவதில்லை.

ஜெனீவா அகதிகள் மாநாட்டின் வரலாறு

ஜெனீவா அகதிகள் மாநாட்டின்படி, "அகதிகளின் நிலை தொடர்பான மாநாடு மற்றும் நெறிமுறை" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது சர்வதேச அளவில் அகதிகளைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு முக்கிய அடித்தளமாகும். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு நாடுகளுக்கு இடையே வளர்ந்து வரும் அரசியல் பதட்டங்களை எதிர்கொண்டு, ஐக்கிய நாடுகள் சபை 1951-ல் ஜெனீவாவில் மாநாட்டை ஏற்றுக்கொண்டது. ஆரம்பத்தில், இது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு உடனடியாக முக்கியமாக ஐரோப்பிய அகதிகளைப் பாதுகாப்பதில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. பின்னர், 1967-ல், ஒரு நெறிமுறை உலகெங்கிலும் உள்ள அகதிகளை உள்ளடக்கிய மாநாட்டை விரிவுபடுத்தியது.

சட்டவிரோதமாக குடியேறியவர்கள் (illegal immigrants) யார்?

1. குடியுரிமைச் சட்டம் 1955 (Citizenship Act), செல்லுபடியாகும் பயண ஆவணங்கள் இல்லாமல் இந்தியாவிற்குள் நுழையும் ஒரு வெளிநாட்டவர் என்று கூறுகிறது. ஆவணங்கள் காலாவதியான பிறகு இந்தியாவில் தங்கியிருப்பவர்களும் இதில் அடங்குவர். அத்தகைய நபர் இந்திய குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பிக்க முடியாது.

2. 2019-ம் ஆண்டின் குடியுரிமை (திருத்த) சட்டம் (Citizenship (Amendment) Act) ஆப்கானிஸ்தான், வங்காளதேசம் மற்றும் பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த இந்து, சீக்கியர், பௌத்தர், சமணர்கள், பார்சிகள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் டிசம்பர் 31, 2014 அல்லது அதற்கு முன் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தால் "சட்டவிரோதமாக குடியேறியவர்கள்" என்ற வரையறையில் இருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளது.

3. இந்த வரையறையின்படி, ரோஹிங்கியாக்கள் சட்டவிரோத குடியேறிகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள். அவர்கள் இந்திய குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பிக்க முடியாது.

இந்தியாவில் வெளிநாட்டவர் யார்?

குடிவரவு மற்றும் வெளிநாட்டினர் சட்டம், 2025-ன் (Immigration and Foreigners Act) படி,

1. அனைத்து வெளிநாட்டவர்களும் இந்தியாவில் நுழைவதற்கும், தங்குவதற்கும் பாஸ்போர்ட் மற்றும் விசா போன்ற பயண ஆவணங்களை வைத்திருக்க வேண்டும்.

2. சரியான ஆவணங்கள் இல்லாமல் இந்திய எல்லைக்குள் நுழையும் வெளிநாட்டவருக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை அல்லது 5 லட்சம் ரூபாய் வரை அபராதம் விதிக்கப்படும்.

3. சட்டப்பூர்வமாக உள்ளே நுழைந்தாலும், பயண ஆவணங்கள் காலாவதியான பிறகும் தங்கியிருக்கும் வெளிநாட்டினருக்கு மூன்று ஆண்டுகள் வரை சிறைத் தண்டனை அல்லது ரூ. 3 லட்சம் வரை அபராதம் விதிக்கப்படும்.

ரோஹிங்கியாக்கள் யார்?

1. ரோஹிங்கியாக்கள் மியான்மரின் கடலோர ராக்கைன் மாநிலத்தைச் (coastal Rakhine state) சேர்ந்தவர்கள். ஐக்கிய நாடுகள் சபை அவர்களை "உலகில் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்ட சிறுபான்மையினர்" (the most persecuted minority in the world) என்று அழைக்கிறது. மியான்மரின் அரசியலமைப்பு அவர்களை அங்கீகரிக்கவில்லை. பிரிவினைவாத வன்முறை (Sectarian violence) மற்றும் இராணுவ ஒடுக்குமுறைகள் (crackdown by the military) கிட்டத்தட்ட 1.4 மில்லியன் ரோஹிங்கியாக்களில் கிட்டத்தட்ட அனைவரையும் விரட்டியடித்துள்ளது. அவர்களில் பெரும்பாலோர் இப்போது வங்காளதேசத்தில் உள்ள அகதி முகாம்களில் வாழ்கின்றனர்.

2. ராக்கைன் மாநிலத்தில் 2017-ம் ஆண்டு இராணுவ ஒடுக்குமுறைக்குப் பிறகு ரோஹிங்கியாக்கள் தப்பிச் சென்றது உலகின் மிகப்பெரிய அகதிகள் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியது என்று ஐ.நா. கூறுகிறது. பெரும்பாலும் முஸ்லிம்களான ரோஹிங்கியாக்கள் வங்கதேசத்திலிருந்து சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர்கள் என்று மியான்மர் கூறுகிறது.

உலக அகதிகள் தினம் எப்போது அனுசரிக்கப்படுகிறது?

உலக அகதிகள் தினம் (World Refugee Day) என்பது ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் நிறுவப்பட்ட உலகளாவிய நிகழ்வாகும். இது உலகெங்கிலும் உள்ள அகதிகளின் வலிமை மற்றும் மீள்தன்மையை மதிக்கும் நோக்கம் கொண்டது. அவர்களின் உரிமைகளை ஆதரித்து பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இந்த நாள் எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது முதன்முதலில் உலகளவில் ஜூன் 20, 2001 அன்று அனுசரிக்கப்பட்டது. இது 1951-ம் ஆண்டு அகதிகளின் நிலை குறித்த மாநாட்டின் 50 வது ஆண்டு நிறைவைக் குறித்தது.

முன்னதாக, இது ஆப்பிரிக்க அகதிகள் தினம் (Africa Refugee Day) என்று அழைக்கப்பட்டது. டிசம்பர் 2000-ல் ஐக்கிய நாடுகள் சபை இதை சர்வதேச தினமாக அறிவித்தபோது இதன் பெயர் மாறியது.

2025 ஆம் ஆண்டின் உலக அகதிகள் தினத்தின் கருப்பொருள் என்ன?

உலக அகதிகள் தினத்தின் கருப்பொருள் "அகதிகளுடனான ஒற்றுமை", வெறும் வார்த்தைகளுக்கு அப்பால் நகர்ந்து அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்க அர்த்தமுள்ள நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்கான ஒரு அழைப்பு.

Original article:

Who are ‘Refugees’ and ‘illegal immigrants’ in India?. -Roshni Yadav

Read More →

பல்கலைக்கழகங்களில் கல்வி சுதந்திரத்தை விட்டுக் கொடுத்தல் பற்றி … -தீபக் நய்யார்

 இது கற்பித்தல்-கற்றல் செயல்முறைக்கு (teaching-learning process) தீங்கு விளைவிக்கும் அதே வேளையில் ஆராய்ச்சியில் சிந்தனை மற்றும் படைப்பாற்றலையும் அடக்குகிறது. நீண்டகாலத்திற்கு, பொருளாதாரம், சமூகம் மற்றும் அரசியல் ஆகியவை அனைத்தும் இழக்கப்படும்.

உயர்கல்வியில் ஈடுபட்டுள்ள அனைவருக்கும் கல்விச் சுதந்திரம் (academic freedom) முதன்மையானது என்பதை அனைவரும் அங்கீகரிக்கிறார்கள். ஏனெனில், பல்கலைக்கழகங்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றிய சந்தேகங்களை எழுப்புவதற்கும், மற்றும் எதையும் பற்றி கேள்விகள் கேட்கக்கூடிய இடங்களாக இருக்க வேண்டும். இதில் சிந்தனைகளை ஆராய்வது, பிரச்சினைகளை விவாதிப்பது மற்றும் சுதந்திரமாக சிந்திப்பது ஆகியவை சிறந்து விளங்குவதற்கான தேடலில் அவசியம்.

எப்படியிருந்தாலும், ஏற்கனவே அறியப்பட்டதை நாம் கேள்வி கேட்கும்போதுதான் அறிவு வளரும். ஆசிரியர்களுக்கு அந்தந்த துறைகளில் பெற்ற அறிவுநுட்பத்தை கேள்வி கேட்கும் சுதந்திரம் இருப்பது போல், மாணவர்களுக்கும் கேள்வி கேட்கும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பொருளாகும். உண்மையில், பல்கலைக்கழகங்கள், நிறுவனங்களாக, பொருளாதார, சமூக மற்றும் அரசியல் துறைகளின் பரந்த சூழலில் கேள்விகளை எழுப்பவோ, கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவோ அல்லது விமர்சனங்களை வெளிப்படுத்தவோ சுதந்திரம் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

உண்மையில், அறிவின் வளர்ச்சி பல்கலைக்கழகக் கல்வியின் மையத்தில் உள்ளது. மாணவர்கள் உயர்கல்வியில் சேர்ந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். முதல்படி, இருக்கும் அறிவைப் புரிந்துகொள்வது. அடுத்த படிகள், பொருத்தமான கேள்விகளைக் கேட்பது, வழக்கமான அறிவுநுட்பங்களை விமர்சிக்கும் திறன் மற்றும் பேசும் அல்லது அச்சிடப்பட்ட வார்த்தையின் அதிகாரத்தை கேள்விக்குட்படுத்தும் நம்பிக்கையைப் பெறுவது. நிச்சயமாக, கற்றல் என்பது ஒருபோதும் முடிவடையாத ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும். எனவே, மாணவர்களுக்கு என்ன கற்பிக்கப்படுகிறது என்பதை பல்கலைக்கழகங்களே தீர்மானிக்க வேண்டும். மேலும், இதற்கான தீர்வை வேறு இடங்களில் இருந்து கட்டுப்படுத்தக்கூடாது.

மாணவர்கள் பார்வையாளர்களிடம் உரையாற்ற யார் அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதில் எந்த கட்டுப்பாடுகளும் இருக்கக்கூடாது. இந்த இடத்தைச் சுற்றி வளைப்பது எந்த வகையிலும் கற்றலைத் தடுக்கும். இது பொருளாதார மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தைப் பாதிக்கலாம்.

ஆராய்ச்சி சார்ந்த துறைகளுக்கும் இதேபோன்ற சுதந்திரங்கள் தேவை. பல்கலைக்கழகங்கள் தங்கள் ஆராய்ச்சிக்கான முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆசிரிய உறுப்பினர்கள் தங்கள் ஆராய்ச்சி செயல்திட்டங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். நிச்சயமாக, ஆராய்ச்சிக்கான நிதி மதிப்பாய்வின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். மேலும், இதற்கு விருப்பம் அல்லது பாரபட்சம் காட்டக்கூடாது. மாறுபட்ட கருத்துக்கள் அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான சிந்தனை, எந்தத் துறையாக இருந்தாலும், அறிவு வளர்ச்சியடையும் வகையில் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். உண்மையில், அடிப்படை ஆராய்ச்சிக்கு சுதந்திரம் மட்டுமன்றி வளங்கள் மற்றும் நேரத்தின் அடிப்படையில் இவை மிக அதிகமாக தேவைப்படுகிறது. திறமையான அறிஞர்கள் மற்றும் சிந்தனையாளர்கள் உருவாகவும், வளரவும், வெற்றி பெறவும் இத்தகைய சூழல் அவசியம்.

இந்தியாவின் குழப்பமான உண்மை

இந்தியாவில் தற்போதைய நிலைமை கவலையளிக்கிறது. பாடத்திட்டங்கள் கடுமையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும், வாசிப்புப் பட்டியல்கள் சரி செய்யப்படுகின்றன. உண்மையில், வாசிப்புப் பட்டியல்களில் எதைச் சேர்ப்பது அல்லது விலக்குவது என்பது பற்றிய முடிவுகள் வேறு இடங்களில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. இது எப்போதும் ஆசிரியர்களால் அல்ல. இதில், சில வாசிப்புகள் வெளிப்படையாக விலக்கப்பட்டுள்ளன. முக்கிய செயல்திட்டத்திலிருந்து, குறிப்பாக சமூக அறிவியல் அல்லது மனிதநேயத்தில் இருந்து விலகிச் செல்லும் நம்பிக்கைக்குரிய ஆராய்ச்சி தடைபடுகிறது. மத்திய அரசு அதன் குழுக்கள் மற்றும் துறைகள் மூலம் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஆராய்ச்சி நிதியை கட்டுப்படுத்துகிறது. இந்த சூழலில், இந்தியாவில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் அடிப்படை ஆராய்ச்சி அரிதாக இருந்தாலும் சாத்தியமற்றது. நமது பல்கலைக்கழகங்கள் எந்த நோபல் பரிசு பெற்றவர்களையும் உருவாக்காததற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாகும்.

மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களுக்கு வளாகத்தில் கலந்துரையாடல்கள் அல்லது விவாதங்களை நடத்துவதற்கான சுதந்திரம் கூட, பாரதிய ஜனதா கட்சியையோ அல்லது மத்தியிலும் அது ஆளும் மாநிலங்களிலும் உள்ள அதன் அரசாங்கங்களை விமர்சிப்பதாகக் கருதப்படும் சுதந்திரம் எல்லா இடங்களிலும், பெரும்பாலும் நிர்வாக உத்தரவுகள் அல்லது தண்டனை நடவடிக்கைகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. சமூக ஊடகப் பதிவுகள்கூட பல்கலைக்கழகங்களால் ஒழுங்கு நடவடிக்கை அல்லது அரசாங்கங்களால் சட்ட நடவடிக்கைக்கு வழிவகுக்கும் என்பதால் இந்த சுதந்திரங்கள் மேலும் குறைக்கப்படுகின்றன.

பல மத்திய பல்கலைக்கழகங்களில், ஆசிரியர் ஒருவர் வெளிநாட்டில் நடைபெறும் மாநாட்டில் பங்கேற்க பணி விடுப்புக்கு விண்ணப்பித்தால், அவர் எழுத்துப்பூர்வ உறுதிமொழியை அளிக்க வேண்டும். இந்த உறுதிமொழியில் “நான் வெளிநாட்டில் இருக்கும்போது எந்தவொரு அரசாங்க விரோத நடவடிக்கைகளிலும் பங்கேற்க மாட்டேன். நான் உத்தியோகபூர்வ பணியில் இருந்தாலும் சரி அல்லது தனிப்பட்ட பயணமாக இருந்தாலும் சரி, பத்திரிகைகளைக் கையாள்வது மற்றும் அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பது உட்பட, அரசு ஊழியர் நடத்தை விதிகளின் அனைத்து விதிகளுக்கும் நான் உட்பட்டிருப்பேன். இந்த விதிகளை மீறுவது, இந்தியாவிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ செய்யப்பட்டாலும், நான் சமமாக ஒழுங்கு நடவடிக்கைக்கு ஆளாக நேரிடும் என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.” கூறப்பட்டுள்ளது.

இத்தகைய தலையீடு இப்போது தனியார் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் வெவ்வேறு வழிகளில் பரவி வருகிறது. மாணவர்கள் அல்லது ஆசிரியர்களின் கருத்து வேறுபாடுகள் அல்லது விமர்சனக் குரல்கள் ஒழுங்கு நடவடிக்கை மூலம் கட்டுப்படுத்துகின்றன. சில சந்தர்ப்பங்களில், நிலைமை மிகவும் மோசமாகிறது. முக்கியமாக, ஆபத்துகளைத் தவிர்க்க விரும்பும் விளம்பரதாரர்கள் எதிர்ப்பு இல்லாமல் இணங்குவதால் இது நிகழ்கிறது. மத்திய அரசு அல்லது அவர்களின் பல்கலைக்கழகங்கள் அமைந்துள்ள மாநில அரசாங்கங்களை அதிருப்தி அடையச் செய்வதையோ அல்லது புண்படுத்துவதையோ தவிர்க்க அவர்கள் இதைச் செய்கிறார்கள். 

தன்னாட்சி மற்றும் பொறுப்புத்தன்மை

அரசியல் ஜனநாயகத்தின் பரந்த சூழலில் பல்கலைக்கழகங்களின் தன்னாட்சி மிகவும் முக்கியமானது. அங்கு பல்கலைக்கழகங்கள் உயர் கல்வியை வழங்குவதற்கு கூடுதலாக ஒரு முக்கியப் பங்கை மேற்கொள்கின்றன. பொருளாதாரத்தில், அவை அறிவியல், தொழில்நுட்பம், ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு, புதுமை மற்றும் பொருளாதார அல்லது சமூகக் கொள்கைகளுக்கான யோசனைகளின் ஆதாரமாக உள்ளன. சமூகத்தில், அவர்கள் பொது அறிவார்ந்தவர்களால் மனசாட்சியைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள், ஆசிரியர்கள் மத்தியில் இருந்து, பொதுக் களத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள், குடிமக்களுக்குத் தெரிவிக்க பத்திகளை எழுதுகிறார்கள் அல்லது விரிவுரைகளை வழங்குகிறார்கள். அரசியலில், பல்கலைக்கழகங்கள் அரசாங்க செயல்திறனை மதிப்பீடு செய்கின்றன. இது பொறுப்புணர்வை வளர்ப்பதில் உதவுகிறது.

நிச்சயமாக, இந்த தன்னாட்சி பொறுப்புணர்வோடு வர வேண்டும். இருப்பினும், பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வளங்களை வழங்குவது அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் உரிமையை அவர்களுக்கு வழங்காது என்பதை அரசாங்கங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வளங்கள் பொதுப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கான பொதுப் பணமாகும். அவை இருக்கும் அல்லது உருவாக்கக்கூடிய நிறுவன வழிமுறைகள் மூலம் மாணவர்களுக்கும் சமூகத்திற்கும் பொறுப்பாகும். இந்த நோக்கத்திற்காக, பல்கலைக்கழகங்களில் நிர்வாகக் கட்டமைப்புகள் பொறுப்புத்தன்மைகளுக்குப் பொருத்தமானதாகவும், அதற்கு உகந்ததாகவும் இருப்பது கட்டாயமாகும். நல்லாட்சி அவசியம் ஆனால் போதுமானதாக இல்லை. பொதுக் களத்தில் சரிபார்ப்புகள் மற்றும் சமநிலைகளும் இருக்க வேண்டும்.

இந்த சூழலில் பல்கலைக்கழகங்களின் தரவரிசை முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இத்தகைய தரவரிசைகள், அவற்றின் வரம்புகள் இருந்தபோதிலும், மாணவர்கள், அவர்களது பெற்றோர்கள் மற்றும் சமுதாயத்திற்கு, பொறுப்புத்தன்மையை  அளவிடுவதற்கான ஒரு வழியை வழங்குகிறது.

ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகள் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு நிர்வாக, நிதி மற்றும் கல்வி சார்ந்த முழுமையான தன்னாட்சியை வழங்குவது முற்றிலும் இன்றியமையாதது. பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபடுவது இதற்கு அவசியம்.

நமது பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்கிய தற்போதைய நாடாளுமன்ற அல்லது சட்டமன்றச் சட்டங்களும் பல கட்டுப்பாடுகளையும் தடைகளையும் கொண்டுள்ளன. எனவே, ஒரு அணுகுமுறையாக, ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளை சீர்திருத்துவது, பல்கலைக்கழகங்களுக்கு தன்னாட்சியை வழங்குவது மற்றும் சரியான திட்ட அமைப்புகளின் மூலம் உறுதி செய்ய வேண்டும். இது சிந்தனை சுதந்திரத்தை ஆதரிக்கும் மற்றும் கற்றலைச் செழிக்க உதவும் சூழலை உருவாக்கும்.

சீரான தன்மைக்கான தேடலானது சிந்தனை, படைப்பாற்றல், புரிதல் மற்றும் அறிவு ஆகியவற்றின் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகும். இது திறந்த சமூகங்களில் மட்டுமே வளர முடியும். ஒரே தீர்வு அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்ற கருத்து தவறானது. உயர்கல்வியில் சிறந்து விளங்க பன்முகத்தன்மை மற்றும் வேறுபாடுகள் அவசியம்.

அரசாங்கங்களும் பல்கலைக்கழகங்கள் மீதான அவற்றின் கட்டுப்பாடும்

பல்கலைக்கழகங்களில் கல்வி சுதந்திரம் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, அர்ஜென்டினா, ஹங்கேரி மற்றும் துருக்கி போன்ற ஜனநாயக ரீதியாக நிர்வகிக்கப்படும் நாடுகளிலும் குறைவாகவே உள்ளது.

நிச்சயமாக, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவில் சர்வாதிகாரிகள் ஆளப்படும் நாடுகளில், கல்வி சுதந்திரம் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. சீனா, ரஷ்யா மற்றும் வியட்நாம் போன்ற ஒரு கட்சி நாடுகளிலும் இது கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கு சீனா சற்று வித்தியாசமானது. கல்வியாளர்கள், குறிப்பாக சமூக அறிவியல் மற்றும் மனிதநேயத் துறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள், பொதுவில் என்ன எழுதலாம் அல்லது சொல்லலாம் என்பதில் கடுமையான வரம்புகளை எதிர்கொண்டாலும், சிறந்த பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களில் நியமனங்களின் தரம் தனிப்பட்ட விருப்பத்தேர்வுகள் அல்லது சார்புகளால் சமரசம் செய்யப்படுவதில்லை.

பல்கலைக்கழகங்களில் கல்வி சுதந்திரம் என்பது ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இருந்த அமெரிக்காதான் உண்மையான ஆச்சரியம். இதில், அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்பின் மத்திய அரசு, அதன் முன்னணி பொதுப் பல்கலைக்கழகங்கள் மீதான ஆராய்ச்சி மானியங்களைக் குறைத்து கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வருகிறது. இது தொடர்ந்தால், கல்வி, ஆராய்ச்சி, அறிவியல், தொழில்நுட்பம் மற்றும் புத்தாக்கம் ஆகியவற்றில் அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களின் வலுவான நிலை பலவீனமடையும்.

விமர்சனங்கள் அல்லது கருத்து வேறுபாடுகள் குறித்து கவலைப்படுவதால் அரசாங்கங்கள் பல்கலைக்கழகங்களைக் கட்டுப்படுத்த முயல்கின்றன. அதேபோல், கல்வி சுதந்திரத்தால் அதிகாரம் பெற்ற பல்கலைக்கழகங்கள், கடினமானதாகக் கருதப்படும் கேள்விகளைக் கேட்பதால், பாதுகாப்பின்மை இல்லாவிட்டாலும், ஒருவித சங்கட உணர்வும் உள்ளது. நிச்சயமாக, சில நாடுகளில், அரசாங்கங்கள் கருத்தியல் இணக்கத்தை மட்டுமே விரும்புகின்றன. பெரும்பாலான பல்கலைக்கழகங்கள் தங்கள் கற்பித்தல் மற்றும் ஆராய்ச்சியை ஆதரிக்க அரசாங்க மானியங்களை பெரும்பாலும் சார்ந்திருப்பதால், தங்கள் தன்னாட்சி இடத்தை விட்டுக்கொடுக்கின்றன. தனிநபர்களாக கல்வியாளர்கள் பெரும்பாலும் அமைதியாக இருப்பதற்கான காரணங்கள் பயம் அல்லது சமரசம் காரணமாகும். அதே நேரத்தில், ஒரு சிலர் சலுகைகளுக்கான தங்கள் நம்பிக்கைகளை வர்த்தகம் செய்யத் தயாராக உள்ளனர்.

பாடத்தின் மீதான தார்மீகம் மிக தெளிவாக உள்ளது. கல்வி சுதந்திரம் இல்லாமல், பல்கலைக்கழகங்கள் சரியாக செயல்பட முடியாது. கற்பித்தல் மற்றும் கற்றல் பாதிக்கப்படுகிறது. மேலும் ஆராய்ச்சி படைப்பாற்றல் மற்றும் விமர்சன சிந்தனையை இழக்கிறது. மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் நேரடியாக பாதிக்கப்படுகிறார்கள். நீண்ட காலமாக, சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் நிர்வாகமும் பாதிக்கப்படுகிறது.

தீபக் நய்யார் ஒரு பொருளாதார நிபுணர், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் மற்றும் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் ஆவார்.

Original article:

The ceding of academic freedom in universities -Deepak Nayyar

Read More →

பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினர் கல்வி உதவித்தொகைகளை எவ்வாறு விரிவாக்கலாம்? -அபினய் லக்ஷமண்

 விளிம்புநிலை சமூகங்களில் இருந்து வரும் மாணவர்களுக்கு, பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய கல்வி உதவித்தொகைகள் பெறுவதற்கான பெற்றோரின் தற்போதைய வருமான வரம்பு என்ன? இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பை சேர்ந்தவர்களின் நலனுக்கான நாடாளுமன்றக் குழு என்ன பரிந்துரைத்தது? இந்த உதவித்தொகைகளுக்கான தகுதி அளவுகோல்கள் என்ன?

Pre-matric Scholarship மற்றும் Post-matric Scholarship என்றால் என்ன? Pre-matric Scholarship என்பது  என்பது 10ஆம் வகுப்பிற்கு முன் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி உதவித்தொகை ஆகும்.  Post-matric Scholarship என்பது 10ஆம் வகுப்புக்குப் பிறகு (11ஆம் வகுப்பு, உயர்நிலை பள்ளி, கல்லூரி, தொழில்நுட்ப கல்வி போன்ற படிப்புகளை படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி உதவித்தொகை ஆகும்.

தற்போதைய செய்தி:

2026-27 நிதியாண்டு முதல் 2030-31 நிதியாண்டு வரையிலான வரவிருக்கும் நிதிச் சுழற்சிக்கு முன்னதாக, பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய கல்வி உதவித்தொகைகளுக்குத் தகுதி பெறுவதற்காக, விளிம்புநிலை சாதிகள் மற்றும் பழங்குடியின மாணவர்களுக்கான பெற்றோரின் வருமான வரம்பை புதுப்பிக்க ஒன்றிய அரசு திட்டமிட்டுள்ளது.

புதிய வரம்பு என்னவாக இருக்கும்?

தற்போது, பெற்றோர்கள் ஆண்டுக்கு ரூ.2.5 லட்சத்திற்கும் குறைவாக சம்பாதித்தால் மட்டுமே மாணவர்கள் இந்த உதவித்தொகைகளைப் பெற முடியும். பட்டியல் பழங்குடியினருக்கான பழங்குடியினர் விவகார அமைச்சகம், பட்டியல் பழங்குடி மாணவர்களுக்கான உதவித்தொகைக்கான பெற்றோரின் வருமான வரம்பை ரூ.4.5 லட்சமாக உயர்த்த விரும்புகிறது. பட்டியல் சாதியினர், இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் மற்றும் சீர்மரபினர் பழங்குடியினருக்கான உதவித்தொகைக்கான வருமான வரம்புகளை மாற்றுவது குறித்து சமூக நீதி அமைச்சகம் யோசித்து வருகிறது. 

இந்த உதவித்தொகைகள் என்ன?

மத்திய அரசால் நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களாக, எஸ்.சி., எஸ்.டி., மற்றும் ஓ.பி.சி. பிரிவினருக்கான பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய உதவித்தொகைகள் இயக்கப்படுகின்றன. இதன் பொருள், இத்திட்டம் ஒன்றிய  மற்றும் மாநில அரசுகளால் முறையே 60:40 என்ற விகிதத்தில் நிதியளிக்கப்படுகிறது, வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இந்த விகிதம் முறையே 90:10 ஆக உள்ளது.

பத்தாம் வகுப்பிற்கு பிந்தைய உதவித்தொகைகள் (SC, ST, மற்றும் OBC மாணவர்களுக்கு) பெறுவதற்கு மாணவர் இந்திய குடிமகனாக இருக்க வேண்டும் மற்றும் 10ஆம் வகுப்புக்கு மேல் பயில வேண்டும். பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய உதவித்தொகைகள் பெரும்பாலும் IX மற்றும் X வகுப்பு மாணவர்களுக்கு கிடைக்கின்றன. ஆனால் SC மாணவர்களுக்கு, அவர்களின் பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலர் “தூய்மையற்ற அல்லது ஆபத்தான” தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தால், I முதல் X வகுப்பு வரை உதவித்தொகை கிடைக்கும். பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய உதவித்தொகைகளுக்கு மாணவர்களின் பெற்றோரின் ஆண்டு வருமானம் ₹2.5 லட்சத்திற்கு கீழே இருக்க வேண்டும்.

நடப்பு நிதியாண்டின் வரவு செலவு அறிக்கை மதிப்பீடுகளில், சமூக நீதித் துறையின் ரூ.13,611 கோடி ஒதுக்கீட்டில் 66.7% பட்டியல் சாதியினர்கள், இதர பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (Extremely Backward Classes (EBCs)) மற்றும் சீர்மரபின பழங்குடியின வகுப்பினர்களுக்கான ஒன்றிய அரசின் உதவித்தொகை திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. பழங்குடியினர் விவகார அமைச்சகத்தில், 2025–26-ஆம் ஆண்டிற்கான மொத்த ரூ.14,925.81 கோடி வரவு செலவு அறிக்கையில் 18.6% பட்டியல் பழங்குடி மாணவர்களுக்கான உதவித்தொகை திட்டங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

எத்தனை பேர் உதவித்தொகையைப் பெறுகிறார்கள்?

கிடைக்கக்கூடிய அரசாங்கத் தரவுகளின்படி, நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு, குழுக்களின் முன் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட நிலையில், சமூக-பொருளாதாரக் குழுக்களில் பதவி மற்றும் முன் கல்வி உதவித்தொகைக்கான பயனாளிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது. 2020-21 முதல் 2024-25 வரை, பட்டியல் சாதியினர் பிரிவினருக்கான முன் கல்வி உதவித்தொகைக்கான பயனாளிகளின் எண்ணிக்கையில் 30.63% வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதை இது காட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், இந்த வாரம் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட தரவுகளின்படி, பட்டியல் சாதி முன் கல்வி உதவித்தொகைக்கான பயனாளிகள் 4.22% குறைந்துள்ளனர்.

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்து பெறப்பட்ட தரவுகளின்படி, உதவித்தொகை பெறும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையில் பெரிய சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்கள், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (Extremely Backward Classes (EBCs)) மற்றும் சீர்மரபின பழங்குடியினர்களுக்கு வழங்கப்படும் முன் கல்வி உதவித்தொகைகளுக்கு, 2021-22-ஆம் ஆண்டில் 58.62 லட்சமாக இருந்த பயனாளிகளின் எண்ணிக்கை 2023-24-ஆம் ஆண்டில் 20.25 லட்சமாக குறைந்தது. இந்தக் குழுக்களுக்கான பின்-கல்வி உதவித்தொகைகளிலும் இதேபோன்ற சரிவு ஏற்பட்டது. அதே காலகட்டத்தில் 43.34 லட்சத்திலிருந்து 38.42 லட்சமாகக் குறைந்தது. பட்டியல் சாதி மாணவர்களுக்கு, முன் கல்வி உதவித்தொகை 4.63 லட்சமாகக் குறைந்தது. இந்த நேரத்தில் பின் கல்வி உதவித்தொகை 3.52 லட்சமாகக் குறைந்தது.

இந்த உதவித்தொகைகள் மற்றும் தகுதி அளவுகோல்கள் குறித்து நாடாளுமன்ற குழுக்கள் என்ன கூறியுள்ளன?

House Panels  என்றால் என்ன?        House Panels என்பது நாடாளுமன்றத்தின் உள்ளே உள்ள சிறப்பு வாய்ந்த குழுக்களை. இவை நாடாளுமன்றத்தின் முக்கிய நடவடிக்கைகள், சட்ட ஆய்வு, நிதி கண்காணிப்பு, மற்றும் மக்களின் நலன்கள் தொடர்பான விவகாரங்களை ஆய்வு செய்து பரிந்துரை செய்ய அமைக்கப்பட்ட முக்கிய குழுக்களாகும்.

சமூக நீதி அமைச்சகத்தால் நடத்தப்படும் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்களுக்கான திட்டங்கள் பற்றிய அறிக்கையில், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்களுக்கான  நலனுக்கான பாராளுமன்றக் குழு (Parliamentary Committee on Welfare of (OBCs)) இந்த ஆண்டின் முற்பகுதியில் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பின மாணவர்களுக்கான உதவித்தொகைகளுக்கு தற்போது நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள ரூ. 2.5 லட்சம் வருமான வரம்பிலிருந்து "தேவையான அதிகரிப்பை" செய்ய பரிந்துரைத்தது. இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பின மாணவர்களுக்கான பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய  மற்றும் பிந்தைய கல்வி உதவித்தொகைகளுக்கான பயனாளிகளின் வருமான வரம்பை இரட்டிப்பாக்குமாறு குழு அரசாங்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், பள்ளி மற்றும் கல்லூரி கல்விக்கான உயர்தர உதவித்தொகைகளுக்கான (top-class scholarships) பயனாளிகளின் வருமான வரம்புகளில் "தேவையான அதிகரிப்பை" செய்யுமாறு கேட்டுள்ளது.

இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்களுக்கான முந்தைய கல்வி உதவித்தொகை 9ஆம் மற்றும் 10ஆம் வகுப்புகளுக்கு மட்டும் வழங்கப்படுவது ஏன் என்பது புதிராக இருப்பதாகவும், 5ஆம் வகுப்பு முதல் மாணவர்களுக்கு உதவித்தொகை வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் குழு கூறியது. இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதம்  பழங்குடியினர் விவகாரங்கள் மற்றும் சமூக நீதி அமைச்சகங்களின் பணியை மேற்பார்வையிட அமைக்கப்பட்ட ஒரு சிறப்புக் குழு, பட்டியல் பழங்குடியின மாணவர்களுக்கான பத்தாம் வகுப்பிற்கு முந்தைய கல்வி உதவித்தொகைகளைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டது. இந்தத் திட்டங்களுக்கு பெற்றோரின் வருமான வரம்புகள் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.

இந்த உதவித்தொகைகளின் முக்கியத்துவத்தை இந்த சிறப்புக் குழுகள் வலியுறுத்தியுள்ளன. மேலும், தற்போதுள்ள பெற்றோரின் வருமான வரம்பு மிகவும் குறைவாக இருப்பதைக் கவனித்தது. இது உதவித்தொகை தேவைப்படும் பல குடும்பங்களுக்கு அதை அணுகுவதைத் தடுக்கிறது. இந்த உதவித்தொகைகளுக்கு பெற்றோரின் வருமான வரம்பு உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் பரிந்துரைத்துள்ளனர். இதன் மூலம் தேவைப்படும் பல பயனாளிகளுக்கு காப்பீடு நீட்டிக்கப்படும்.

Original article:

How can SC/ST scholarships be expanded? -Abhinay Lakshman

Read More →

உதவி மற்றும் ஆலோசனை: ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் துணை நிலை ஆளுநரின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் நியமனங்கள் குறித்து…

 அரசின் ஒப்புதல் இல்லாமல் துணை நிலை ஆளுநர் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை நியமிப்பது ஜம்மு காஷ்மீரின் தேர்தல் செயல்முறையை பலவீனப்படுத்தக்கூடும்

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் "உதவி மற்றும் ஆலோசனை" இல்லாமல் துணை நிலை ஆளுநர் ஐந்து சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை பரிந்துரைக்க முடியும் என்று ஜம்மு-காஷ்மீர் உயர் நீதிமன்றத்தில் ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகம் கூறியது ஜனநாயக பொறுப்புணர்வை மீறிய செயலாகும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தில் வாக்களிக்கும் உரிமை உள்ள உறுப்பினர்களை நியமிப்பது போன்ற விளைவுகள் நிர்வாக விருப்பப்படி அல்ல, அவை ஜனநாயக ஆணையிலிருந்து வர வேண்டும். 

உயர் நீதிமன்றம் ஒரு தெளிவான கேள்வியைக் கேட்டது: ஐந்து சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை துணை நிலை ஆளுநர் பரிந்துரைக்கவும், பெரும்பான்மைக்கும் சிறுபான்மையினருக்கும் இடையில் அதிகாரத்தை மாற்றவும் அனுமதிக்கும் ஜம்மு காஷ்மீர் சட்டத்தில் 2023 மாற்றங்கள் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை விதிகளை மீறுகின்றனவா? இதற்கு நேரடியாக பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, அமைச்சகம் சட்ட விவரங்களில் கவனம் செலுத்தியது. 

மேலும் அரசாங்கம் அதன் பிரதிவாதத்தில், நியமனங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் அதிகார வரம்பிற்கு வெளியே வருகின்றன என்று வாதிடுகிறது. புதுச்சேரி k. லட்சுமிநாராயணன் vs இந்திய யூனியன் வழக்கை, அரசாங்கம் இந்த வழக்கிற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக நீதிமன்றத்தில் முன்வைக்கிறது. அதே நேரத்தில் ‘அனுமதிக்கப்பட்ட மொத்த உறுப்பினர் எண்ணிக்கையில்’ (sanctioned strength) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மற்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் அடங்குவர் என்று கூறுகிறது. ஜனநாயக ஆலோசனையைத் தவிர்ப்பதற்கான நியாயமாக 1963 யூனியன் பிரதேச சட்டத்தின் (வாக்களிக்கும் நடைமுறைகள்) பிரிவு 12-ஐ அரசாங்கம் குறிப்பிடுகிறது.

 119 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சட்டமன்றத்தில் ஐந்து பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் அரசாங்கத்தின் நிலைத்தன்மையை தீர்மானிக்க முடியும் என்ற நிலையில், இந்தப் பிரச்சினை ‘அனுமதிக்கப்பட்ட மொத்த உறுப்பினர் எண்ணிக்கை’ என்பதன் சட்டப்பூர்வ வரையறைகளை மீறுகிறது. நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகள் மக்களின் தேர்தல் தீர்ப்பை மாற்றியமைக்க அனுமதிக்கும் எந்தவொரு சட்ட கட்டமைப்பும் அரசியலமைப்பின் ஜனநாயக அம்சத்தை மீறுகிறதா என்பதுதான் உண்மையான கேள்வியாக உள்ளது.

2023-ஆம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்டத் திருத்தங்கள் 2019-ஆம் ஆண்டு சட்டத்தில் பிரிவு 15A மற்றும் 15B ஆகியவற்றைச் சேர்த்தன. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தில் போதுமான பிரதிநிதித்துவம் இல்லாவிட்டால், இரண்டு பெண்களை பரிந்துரைக்கும் அதிகாரத்திற்கு மேலதிகமாக, இரண்டு காஷ்மீர் குடியேறிகளை (ஒரு பெண் உட்பட) மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு ஜம்மு-காஷ்மீர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை துணை நிலை ஆளுநர் பரிந்துரைக்க அனுமதித்தது. இதன் பொருள் இப்போது ஐந்து பரிந்துரைக்கப்பட்ட இடங்கள் உள்ளன. 

இது ஐந்து பரிந்துரைக்கப்பட்ட இடங்களை திறம்பட உருவாக்குகிறது. பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களுக்கு அதிகாரம் வழங்குவது சிறுபான்மை அரசாங்கத்தை பெரும்பான்மை அல்லது அரசாங்கத்தை அதற்கு நேர்மாறாகவும் மாற்றக்கூடும் என்று உயர்நீதிமன்றம் எண்ணியது. மேலும், இது வாக்காளர்களின் முடிவில் தலையிடக்கூடும் என்றும் இந்தப் பிரச்சினை எவ்வளவு தீவிரமானது என்பதை உயர் நீதிமன்றம் தெளிவாக புரிந்துகொண்டது - இது ஒரு உண்மையான கவலை - 2021-ஆம் ஆண்டில், புதுச்சேரியிலும் இதேபோன்ற ஒன்று நடந்தது. அந்த மாநிலத்தில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களும் கட்சி மாறிய உறுப்பினர்களும் காங்கிரஸ் தலைமையிலான அரசாங்கத்தை வீழ்த்தினர். 

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களிடம் கேட்காமலேயே ஜம்மு & காஷ்மீர் யூனியன் பிரதேசமாக மாறியது. ஜனநாயகம் சரியாக செயல்படுவதை உறுதி செய்வது இன்னும் முக்கியமானது. ஜம்மு & காஷ்மீர் மாநிலத்தில் பலர் மாநில அந்தஸ்து திரும்ப வேண்டும் என்று விரும்பினாலும் - உச்ச நீதிமன்றமும் இதை அங்கீகரித்திருந்தாலும் - அது இன்னும் நடக்கவில்லை. தற்போதைய, அமைப்புகள் ஜனநாயக ஆட்சியை ஆதரிப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். 

ஆனால், உறுப்பினர்களை நியமிப்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் பணியின் ஒரு பகுதியாக இல்லை என்று உள்துறை அமைச்சகம் கூறுகிறது. இது உச்சநீதிமன்றம் கூறியதற்கு எதிரானது. 2018 மற்றும் 2023-ஆம் ஆண்டுகளில், துணைநிலை ஆளுநர் பொதுவாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் ஆலோசனையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்றும், சிறப்பு அதிகாரங்களை அரிதாகவே பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, அமைச்சகத்தின் வாதங்கள் ஆதாரமற்றவையாக உள்ளன.

Original article:

Aid and advice: On Jammu and Kashmir and the Lieutenant-Governor’s Assembly member nominations

Read More →