மத்திய அமைச்சரவை, மாநில அமைச்சரவை மற்றும் டெல்லிக்கான சிறப்பு நிர்வாக விதிகள் தொடர்பான அரசியலமைப்பின் பிரிவு 75, பிரிவு 164 மற்றும் பிரிவு 239AA ஆகியவற்றைத் திருத்துவதற்காக மத்திய அரசு சமீபத்தில் நாடாளுமன்றத்தில் அரசியலமைப்பு (நூற்று முப்பதாவது திருத்தம்) மசோதாவை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த மசோதா கூட்டு நாடாளுமன்றக் குழுவிற்கு (Joint Parliamentary Committee) பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஐந்து ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சிறைத்தண்டனை விதிக்கக்கூடிய குற்றத்திற்காக ஒரு அமைச்சர் கைது செய்யப்பட்டு தொடர்ந்து 30 நாட்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டால், பிரதமரின் ஆலோசனையின்பேரில் குடியரசுத் தலைவரால் பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவார். அந்தக் காவலின் 31-வது நாளுக்குள் இந்த ஆலோசனை வழங்கப்பட வேண்டும். அல்லது, ஆலோசனை வழங்கவில்லை என்றால், அமைச்சர் தானாகவே பதவியில் இருந்து நீக்கப்படுவார். மாநில சட்டமன்றங்களில் உள்ள அமைச்சர்களுக்கும் இதே போன்ற விதி பொருந்தும். அவர்கள் முதலமைச்சரின் ஆலோசனையின் பேரில் ஆளுநரால் பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவார்கள். ஒரு மாநிலத்தின் பிரதமர் மற்றும் முதலமைச்சரைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் 31-வது நாளுக்குள் தங்கள் ராஜினாமாவை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் அல்லது (தானாகவே) ஒரு மாநிலத்தின் பிரதமர் அல்லது முதலமைச்சர் பதவியை இழக்க வேண்டும்
எதிர்க்கட்சிகளுக்கு சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது எது?
எதிர்க்கட்சிகள் இந்த மசோதாவை எதிர்த்து ஒன்று சேர நிர்பந்தித்த இரண்டு சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினைகள், காவல்துறையினரால் 'கைது' செய்யப்பட்டதும், நீதிமன்றத்தால் 'தடுப்புக் காவல்' வைக்க அனுமதித்ததும் ஆகும். இருவருக்கும் பரந்த அளவிலான அதிகாரம் இருப்பதால், மசோதா தவறாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய அதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
ஒரு அமைச்சரை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான முதல் நிபந்தனை கைது ஆகும். இது விருப்புரிமை மற்றும் அமலாக்க நிறுவனங்களின் கைகளில் உள்ளது. ஏழு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கக்கூடிய குற்றங்களுக்கு கைது செய்யப்படுவதற்கு முன்பு சில நிபந்தனைகளை அமல்படுத்த பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita (BNSS)) வழங்குகிறது. ஆனால், ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேல் சிறைத்தண்டனை விதிக்கக்கூடிய குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட எந்தவொரு நபரையும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரி கைது செய்வது கட்டாயமில்லை.
தீனன் vs ஜெயலலிதா-1989 (Deenan vs Jayalalithaa) வழக்கில், மனுதாரர் தனது உள்ளார்ந்த அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி பிரதிவாதியான ஜெயலலிதாவைக் கைது செய்ய காவல் ஆணையருக்கு உத்தரவிடுமாறு உயர்நீதிமன்றத்தில் மனுத் தாக்கல் செய்தபோது, காவல் விசாரணையில் தலையிட சென்னை உயர்நீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது.
பிரிவு 41-ன் கீழ் 'கைது செய்யலாம்' (may arrest) என்ற வார்த்தைகள் கைது செய்யும் அதிகாரம் விருப்புரிமை கொண்டது என்பதையும், ஒரு காவல்துறை அதிகாரி எப்போதும் விசாரணைக்கு உட்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை என்பதையும் காட்டுகிறது என்று உயர்நீதிமன்றம் கூறியது. கைது செய்யும் அதிகாரம் அவருக்கு இருந்தாலும், குற்றத்தின் தன்மை மற்றும் புகாரில் மட்டுமல்ல, விசாரணையின்போதும் வெளிப்படும் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்து, அவர் நபர்களைக் கைது செய்வதைத் தவிர்க்கலாம். ஒரு தனிப்பட்ட நபரால் ஒரு குற்றவாளியைக் கைது செய்வதற்கான அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரம், அவர் முன்னிலையில் பிணையில் (ஜாமீனில்) வெளிவர முடியாத மற்றும் விசாரணைக்கு உட்படுத்தக்கூடிய குற்றம் அவர் முன்னிலையில் செய்யப்பட்டாலோ அல்லது அந்த நபர் ஒரு அறிவிக்கப்பட்ட குற்றவாளியாக இருந்தாலோ மட்டுமே கைது செய்ய முடியும். மற்ற எல்லா வழக்குகளிலும், அத்தகைய அதிகாரம் பொருந்தாது.
ஜோகிந்தர் குமார் vs உத்திரப் பிரதேச மாநிலம்-1994 (Joginder Kumar vs State of U.P.) வழக்கில், ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்கு அதிகாரம் இருப்பதால் மட்டுமே கைது செய்ய முடியாது என்று இந்திய உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. கைது செய்யப்படுவதை நியாயப்படுத்த அந்த அதிகாரிக்கு சரியான காரணம் இருக்க வேண்டும். ஒருவரைக் கைது செய்து காவல் நிலையத்தில் அடைத்து வைப்பது ஒரு நபரின் நற்பெயருக்கும் சுயமரியாதைக்கும் கடுமையாக தீங்கு விளைவிக்கும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
மற்றொரு வழக்கில், அமராவதி மற்றும் பிறர் எதிர். உத்திரப் பிரதேச மாநிலம்-2004 (Amarawati and Anr. (Smt.) vs State of U.P.), அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற அமர்வு, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Code of Criminal Procedure (CrPC)) பிரிவு 41 மற்றும் பிரிவு 157-ன் விதிகளின்படி, 'அடையாளம் காணக்கூடிய குற்றம்' என்பதன் வரையறையை கவனமாக ஆராய்ந்த பிறகு, சட்டமன்றம் 'கைது செய்யலாம்' என்ற வார்த்தைகளை வேண்டுமென்றே பயன்படுத்தியுள்ளது என்றும், ஒவ்வொரு அறியக்கூடிய குற்றத்திலும் ஒருவரைக் கைது செய்வது காவல்துறைக்கு கட்டாயமில்லை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 157, அறியக்கூடிய குற்றத்தை விசாரித்து, தேவைப்பட்டால், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரைக் கைது செய்ய காவல்துறைக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது.
2009-ம் ஆண்டில், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 41-ல் செய்யப்பட்ட திருத்தத்தில், ஏழு ஆண்டுகள்வரை நீட்டிக்கக்கூடிய சிறைத்தண்டனை விதிக்கக்கூடிய குற்றங்களிலும், ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேல் சிறைத்தண்டனை விதிக்கக்கூடிய குற்றங்களிலும் கைது செய்வதற்கு சில வேறுபாடுகளை குறிப்பிட்டது. இருப்பினும், (ஒரு நபரைக் கைது செய்யத் தேவையில்லை என்றால்) ஆஜராகுமாறு அறிவிப்பை வழங்குவதற்கு வழங்கும் குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 41A, அவற்றின் சிறைத்தண்டனை காலத்தின் அடிப்படையில் குற்றங்களுக்கு இடையில் வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தாது. சதேந்தர் குமார் அன்டில் vs சிபிஐ மற்றும் பிறர்.-2022 (Satender Kumar Antil vs CBI and Anr) வழக்கில், விசாரணை நிறுவனங்கள் பிரிவு 41 மற்றும் பிரிவு 41A குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு இணங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதாவின் (BNSS) பிரிவு 35, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 41 மற்றும் 41A-ஐ ஒன்றாகப் படிக்கும்போது ஒத்திருக்கிறது.
கைது அதிகாரங்களை தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள்
கடுமையான குற்றவியல் குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொள்ளும் அமைச்சர்கள் அமைச்சரவையில் தொடர்வது அரசியலமைப்பு ஒழுக்கத்திற்கு நல்லதல்ல என்றாலும், எதிர்க்கட்சிகளின் தலைவர்களை குறிவைத்து காவல்துறையினரால் கைது செய்யும் இந்த விருப்புரிமை அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவதை நிராகரிக்க முடியாது. அர்னேஷ் குமார் vs பீகார் மாநிலம் மற்றும் பிறர்-2014 (Arnesh Kumar vs State of Bihar and Another) வழக்கில் வழங்கப்பட்ட உத்தரவுகளைப் பின்பற்றாததற்கு உயர்நீதிமன்றங்கள் பலமுறை ஆட்சேபனை தெரிவித்துள்ளன. இது கைதுக்கு அவசியமான காரணங்களையும் ஆதாரங்களையும் விசாரணை அதிகாரி பதிவுசெய்ய வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தியது. தேசிய காவல் ஆணையம்-1977 (National Police Commission) தனது மூன்றாவது அறிக்கையில் கிட்டத்தட்ட 60% கைதுகள் தேவையற்றவை அல்லது நியாயமற்றவை என்று குறிப்பிட்டது. காவல்துறை அரசியல் அழுத்தத்திற்கு இணங்குவதாகக் கூறப்படும் சூழ்நிலையில், எதிர்க்கட்சிகளில் அமைச்சர்களை பதவி நீக்கம் செய்ய 'கைது' ஒரு அரசியல் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம்.
இரண்டாவது நிபந்தனை, "தொடர்ச்சியாக முப்பது நாட்கள்" தொடர்ந்து காவலில் வைப்பது, இது பிணையின் முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. இந்தக் காலத்திற்குள் ஒரு அமைச்சர் பிணைபெற முடிந்தால், பிரிவு 75(5A)-ன் கீழ் தகுதி நீக்கம் செல்லுபடியாகாது. 'பிணைஎன்பது விதி, சிறை என்பது விதிவிலக்கு' (bail is the rule, jail is the exception) என்ற கொள்கையை உச்சநீதிமன்றம் பலமுறை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியிருந்தாலும், மும்முறை சோதனையைத் தவிர வேறு காரணிகளுக்காக பிணைபெரும்பாலும் நிராகரிக்கப்படுகிறது. அதாவது, தப்பித்து ஓடுவதற்கான சாத்தியக்கூறு, ஆதாரங்களை சேதப்படுத்தும் நிலை மற்றும் சாட்சிகளை அச்சுறுத்துதல் நிலை போன்ற காரணங்களால் நிராகரிக்கப்படும். உதாரணமாக, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் நிரபராதி என்ற அனுமானத்துடன் முரண்பட்டாலும், ஒரு குற்றத்தின் ஈர்ப்பு அல்லது தீவிரம் ஒரு முக்கியமான நான்காவது காரணியாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, பொருளாதார குற்றங்களில் ஆரம்ப கட்டங்களில் பிணைவழங்கப்படலாம் என்றாலும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் கணிசமான சிறைவாசத்தை அனுபவித்திருக்காவிட்டால் கொடூரமான குற்றங்களில் பிணைபெறுவது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.
முக்கியப் பிரச்சினைகள்
புதிய திருத்தம் குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CrPC) பிரிவு 167(2)-ன் கீழ் (BNSS-ன் பிரிவு 187 உடன் தொடர்புடையது) பிணைவழங்குவதை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாது. குற்றத்தின் தீவிரத்தைப் பொறுத்து, விசாரணை 60 அல்லது 90 நாட்களுக்குள் முடிவடையாதபோது, பிணைபெறத் தவறுவது குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபரின் சட்டப்பூர்வ உரிமையாகும். காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறை காவலின் ஒட்டுமொத்த காலம் 30 நாட்களைத் தாண்டியதால், பிரிவு 75(5A)-ன் கீழ் தடை நியாயமானதாகத் தெரியவில்லை. காவலில் வைப்பது சிறைத்தண்டனை அனுபவிப்பதைப் போன்றது அல்ல, மேலும் நீதிமன்றத்தால் அவ்வப்போது நீட்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், நீதிமன்றங்கள் இந்த நீட்டிப்பை 60 நாட்கள் முதல் 90 நாட்கள் வரம்பிற்குள் இந்த நீட்டிப்புகளை வழங்குகின்றன.
PMLA : Prevention of Money Laundering Act -பணமோசடி தடுப்புச் சட்டம் NDPS : Narcotic Drugs and Psychotropic Substances - போதை மருந்துகள் மற்றும் மனநோய் தூண்டும் பொருட்கள் UAPA : Unlawful Activities (Prevention) Act -சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டம் |
மேலும், 'தற்போதைக்கு நடைமுறையில் உள்ள எந்தவொரு சட்டத்தின் கீழும் குற்றம்' என்ற சொற்றொடரில் PMLA (பணமோசடி), NDPS (போதைப்பொருள்) மற்றும் UAPA (சட்டவிரோத செயல்பாடு) போன்ற சிறப்புச் சட்டங்களின் கீழ் தாக்கல் செய்யப்படும் புகார்களும் அடங்கும். அனைத்து சிறப்புச் சட்டங்களிலும் CrPC/BNSS-ல் இல்லாத இரட்டை பிணைநிபந்தனைகள் இருப்பதால் இது இன்னும் ஆபத்தானது. முதலாவதாக, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தான் குற்றவாளி அல்ல என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும், இரண்டாவதாக, பிணையில் இருக்கும்போது அவர் எந்தக் குற்றத்தையும் செய்யமாட்டார் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். விசாரணைக்கு மாறாக, இந்த நிபந்தனைகள் பிணைகட்டத்திலேயே பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும். அவை பெரும்பாலும் கடுமையானவை என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மேலும், வழக்கு விசாரணையிலிருந்து குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு ஆதாரச் சுமையை மாற்றியமைக்கின்றன. மதுபானக் கொள்கை ஊழலில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மணீஷ் சிசோடியா வழக்கு, ஒரு உதாரணமாகும். இது, பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் (PMLA) கீழ் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட 17 மாதங்களுக்குப் பிறகு பிணைவழங்கப்பட்டது. சிறப்புச் சட்டங்களின் கீழ் உள்ள வழக்குகளுக்கு இது பொதுவானது என்பதால், புதிய திருத்த மசோதாவில் "தொடர்ச்சியாக முப்பது நாட்கள்" வரம்பு மிகக் குறைந்த வரம்பை அமைக்கிறது. இதன் அடிப்படையில் பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டால், அது கடுமையான மற்றும் நியாயமற்ற சேதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
ஒரு அமைச்சருக்கு பிணைவழங்குவதில் தடையாக இருக்கும் மற்றொரு காரணி, அவர்களின் அதிகார நிலை காரணமாக சாட்சிகளை பாதிக்கும் திறன் ஆகும். இது விசாரணை மற்றும் விசாரணைக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு அமைச்சர் கடினமான தேர்வை எதிர்கொள்ள நேரிடும், அதாவது பதவியில் தொடர்வதா அல்லது பிணைகோருவதா என்பது குறித்து. அமைச்சர் பதவியில் தொடர்ந்தால், அது பிணை பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பாதிக்கலாம். இது திருத்தப்பட்ட விதிகளின்கீழ் பதவி நீக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும். அதே நேரத்தில், அமைச்சர் இராஜினாமா செய்தால், பின்னர் பிணை வழங்கப்பட்டாலும்கூட அவர்களால் தங்கள் அதிகாரப்பூர்வ கடமைகளைச் செய்ய முடியாது.
பிணை வழங்குவதை நிச்சயமற்றதாகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியதாகவும் ஆக்கும் இறுதிக் காரணி, சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதிக்கு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 21-வது பிரிவின் கீழ் சுதந்திரத்தை ஆதரிக்கும் (pro-liberty) நிலைப்பாடு அல்லது சுதந்திரத்திற்கு எதிரான (ante-liberty) நிலைப்பாடு உள்ளதா என்பதாகும். ஒரு வழக்கின் புறநிலை உண்மைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, இது பிணை வழங்குவதில் மிகுந்த அகநிலைத்தன்மையையும் விவேகத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
ஆர்.கே. விஜ் ஒரு முன்னாள் ஐ.பி.எஸ் அதிகாரி. ஷிவானி விஜ் ஒரு வழக்கறிஞர்.
Original article: