பணம் மற்றும் அதிகாரம் உள்ளவர்களுக்கும் இல்லாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி மேலும் விரிவடைந்துள்ளது. உழைக்கும் வர்க்கத்தினருக்கு கௌரவமான வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்ய அரசு முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்.
இந்தியா அதன் பன்முகத்தன்மைக்காகக் கொண்டாடப்படுகிறது. ஆனால், இதுபோன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாட்டை நிர்வகிப்பது எப்போதுமே ஒரு சவாலாக இருந்து வருகிறது. ஆங்கிலேயர்கள் மக்களைப் பிளவுபடுத்தி ஆட்சி செய்து கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தனர். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியா ஒரு "மதச்சார்பற்ற" (secular) நாடாக மாறி, அனைத்து மதங்கள், இனங்கள் மற்றும் வகுப்புகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு சமத்துவத்தை வழங்குகிறது.
இந்தியா, பிரான்ஸ் மற்றும் பிற ஜனநாயக நாடுகளில் மதச்சார்பின்மை என்பது ஒரு சர்ச்சைக்குரிய கருத்தாகும். "மதம் இல்லை" (no religion) அல்லது அனைத்து மதங்களின் சமத்துவத்தையும் குறிக்கிறதா? சுதந்திர இந்தியாவின் முக்கிய தலைவர்கள் தெளிவாக எண்ணங்கள் இருந்ததால், விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இருப்பினும், திருமணம், பள்ளி உடை போன்ற சிவில் விஷயங்களில் சிறுபான்மையினருக்கு வழங்கப்பட்ட சுதந்திரங்களால் வருத்தமடைந்த பல இந்துக்கள், "இந்துத்துவாவை" (Hindutva) ஊக்குவித்துள்ளனர். இது இந்துக்களிடையே கூட இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்து வழிகளின் பதிப்பாகும். இது அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் பயனளிக்காவிட்டாலும், இந்து பெரும்பான்மையினருக்கு இந்தியாவை சிறந்ததாக மாற்றும் என்று நம்புகிறார்கள்.
தீவிர இந்துத்துவாவை ஆதரிப்பவர்கள், தாங்கள் போற்றும் நாடான சியோனிச இஸ்ரேலின் பாதுகாப்பின்மையை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். யூதர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட மற்றும் யூதர்களுக்காக யூதர்களால் ஆளப்படும் இஸ்ரேல் யூதர்கள் அல்லாத மக்கள் வாழும் நாடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. இது உலகின் மிகவும் பாதுகாப்பற்ற நாடுகளில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. இதேபோல், நேபாளத்தைத் தவிர இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளில் எதிலும் பெரியளவில் இந்து மக்கள் இல்லை. மேலும், நேபாள நாடுகளிடமும் கூட இந்தியாவிற்கு அரசியல் பிரச்சனைகள் அனைவருடனும் உள்ளன. இந்துத்துவாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு தேசம் எப்போதும் அண்டை நாடுகளால் அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணரும். இதில், இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததில் இருந்து, பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவுடனான அதன் எல்லைகள் பாதுகாப்பற்றதாகவே உள்ளது. வங்கதேசம், இலங்கை, மாலத்தீவு மற்றும் மியான்மர் மக்கள் இந்தியாவின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் வாழ தயாராக இல்லை.
இந்துக்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக தொழில்முறை சார்ந்து வர்க்கங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். தொழில்கள் சாதிகள் ரீதியாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. மேல் வர்க்கத்தினர் அறிவுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதைத் தொடர்ந்து ஆயுதங்களால் ஆட்சி செய்பவர்கள் உள்ளனர். வரலாற்று ரீதியாக அவர்களுக்குக் கீழே, இப்போது அவர்களுக்கு மேலே, வியாபாரம் செய்து பணம் சம்பாதிப்பவர்கள் இருந்தனர். அறிவு, ஆயுதம், பணம் போன்ற பலம் படைத்தவர்களுக்குக் கீழே அத்தியாவசிய வேலைகளைச் செய்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அன்றாடத் தேவைகளை உற்பத்தி செய்வதற்காக பண்ணைகளிலும் பட்டறைகளிலும் வேலை செய்கிறார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு சேவை செய்கிறார்கள் மற்றும் மற்றவர்கள் சுத்தம் செய்கிறார்கள். அவர்களின் வேலை இல்லாமல் சமூகம் வாழாது. இந்த குழுக்கள் பட்டியல் வகுப்பினர் (Scheduled Castes), பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (backward classes) மற்றும் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (other backward classes) என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் இந்திய மக்கள் தொகையில் குறைந்தது பாதியை உள்ளடக்கியவர்கள். தொழில்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சாதிய வர்க்கம் இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களிடையே கூட உள்ளது. இந்த குழுக்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக சமூக மற்றும் பொருளாதார பாகுபாடுகளை சமாளிக்க உதவும் பொருளாதார வாய்ப்புகளில் சாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீட்டிற்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளன.
இந்தியாவின் பொருளாதார கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு ஒரு சவாலை முன்வைக்கும் மூன்றாவது மக்கள்தொகை பிரிவு, போதுமான வருமானத்துடன் கண்ணியமான வேலைவாய்ப்பை நாடும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கையும், கவனிப்பு தேவைப்படும் வயதான நபர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதும் ஆகும். மருத்துவம், ஊட்டச்சத்து, கழிவு நீக்க ஏற்பாடு ஆகியவற்றில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்கள் மக்களை நீண்ட காலம் வாழ அனுமதித்துள்ளன. இளைஞர்கள் தங்களைத் தாங்களே கவனித்துக் கொள்ள போதுமான அளவு சம்பாதிக்க முடியவில்லை என்றால், அவர்கள் தங்கள் வயதான பெற்றோரை எவ்வாறு கவனித்துக் கொள்வார்கள்? முதியவர்களை பராமரிப்பதற்கான ஆதாரங்களை அரசுக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கும்? இளைஞர்களிடம் இருந்து வரியை உயர்த்த முடியாது. பணக்காரர்களுக்கு வரி விதிக்க முடியாது, ஏனெனில் அது அதிக பணம் சம்பாதிக்க அவர்களின் உந்துதலைக் குறைக்கும் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
தொழிலாளர் வர்க்கம் மற்றும் பணக்கார வர்க்கங்களுக்கு இடையிலான சமத்துவமின்மை அதிகரித்துள்ளது. இப்போது, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய உயர் வகுப்பினரும் கல்வி மற்றும் வேலைகளில் இடஒதுக்கீடு கேட்கின்றனர். இந்த குழுக்களை உள்ளடக்கிய நிலையில், 50% க்கும் அதிகமான மக்கள் இந்தியாவின் வளர்ச்சியில் இருந்து ஒதுக்கப்பட்டதாக உணர்கிறார்கள். 1990-களில் இருந்து இந்தியாவின் வளர்ச்சி அனைவருக்கும் பயனளிக்கிறது என்பதைக் காட்ட பொருளாதார வல்லுநர்கள் புள்ளிவிவரங்களைப் பயன்படுத்தலாம். இருப்பினும், சாதாரண குடிமக்கள் இந்த புள்ளிவிவரங்களை நம்பவில்லை. பல பொருளாதார நிபுணர்கள் தங்களை சந்தேகிக்கிறார்கள். மக்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் யதார்த்தத்தைப் பார்க்கிறார்கள் மற்றும் உணர்கிறார்கள்.
பாஜக தலைமையிலான இரண்டாவது ஆட்சிக் காலத்தில், இந்துத்துவா இயக்கம் தீவிரமடைந்தது. அதை எதிர்த்த பலர் தேசிய பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டனர். எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கோவில்களுக்குச் சென்று, இந்து சமயச் சடங்குகளைச் செய்து, இந்துக் கோஷங்களை ஓதி இந்துக்களுக்கு ஆதரவளிக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அரசாங்கத்தின் இந்துத்துவா செயல்திட்டங்களை எதிர்கொள்ள பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் பிரச்சினையையும் அவர்கள் இன்னும் தீவிரமாக கையிலெடுத்தனர். பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு தீவிரமான ஆதரவைக் காட்டுவதன் மூலம் அரசாங்கம் பதிலளித்தது. இது ஒருபுறம் இருக்க, ஜூன் மாதம் நடந்த தேர்தல் முடிவால் பா.ஜ.க. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் வளர்ச்சி மற்றும் நலன் சார்ந்த சேவைகளை கணினிமயமாக்கப்பட்ட விநியோகம் ஆகியவற்றால் மக்கள் ஈர்க்கப்படுவார்கள் என்று கட்சி நினைத்தது. இருப்பினும், ரொட்டி மற்றும் வெண்ணெய் பிரச்சினைகள் முன்னுரிமை பெற்றன. இளைஞர்கள் வேலைகளை மட்டுமல்ல, மாறாக நல்ல ஊதியம் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்புடன் கூடிய வேலைவாய்ப்பையும் விரும்புகின்றனர். விவசாயிகள் நியாயமான விலையையும், தங்கள் உழைப்பிலிருந்து அதிக வருமானத்தையும் விரும்புகிறார்கள்.
உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கான நீதியானது இந்தியர்களை மதங்கள் மற்றும் சாதிகளைக் கடந்து ஒன்றிணைக்க முடியும். பெரும்பாலான இந்தியர்கள், அவர்களின் பின்னணியைப் பொருட்படுத்தாமல், இப்போது வளர்ந்து வரும் வர்க்கங்களின் பிளவை எதிர்கொள்கிறார்கள். இந்த பிளவு மிகவும் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியவர்களுக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சியில் அதிக பங்கு உள்ளவர்களுக்கும் இடையே உள்ளது. "ஒட்டுமொத்த காரண" கொள்கை நடைமுறைக்கு வரும், நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்படாத சந்தைகளில் இந்தப் பிளவு நிகழ்கிறது. அதிகாரமும் செல்வமும் உள்ளவர்கள் தங்கள் நன்மைகளைப் பயன்படுத்தி இன்னும் அதிகமாகப் பெறுகிறார்கள். 1980-களில் இருந்து, பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டன. அவை தனியார் துறையின் கட்டுப்பாட்டைக் குறைப்பது மற்றும் பொது சேவைகளை தனியார்மயமாக்குவது என்று பொருள்படும். "அரசாங்கத்தை வழியிலிருந்து அகற்றி, சந்தை விஷயங்களைக் கையாள அனுமதிப்பது" (get government out of the way and leave it to the market) என்ற எண்ணம் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பா உட்பட உலகளவில் வருமானம் மற்றும் செல்வச் சமத்துவமின்மையை அதிகரித்துள்ளது.
ஒரு "மில்லியன் கலகங்கள்" (million mutinies) (1990 இல் இந்தியாவில் ஏற்பட்ட அதிருப்தியை விவரிக்க வி எஸ் நைபால் பயன்படுத்திய சொல்) மீண்டும் நடக்கிறது. இந்தியர்கள் மத்தியில் வன்முறையும், அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களும் அதிகரித்து வருகின்றன. அதன் தலைவர்கள் இந்துத்துவா அணிவகுப்பை நிறுத்தாவிட்டால் எதிர்காலத்தில் இந்தியா பாதுகாப்பாகவோ அல்லது வளர்ச்சியடையவோ முடியாது. பொருளாதாரத்தின் தோல்வியிலிருந்து மக்களை திசைதிருப்ப மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கவனம் செலுத்துவதையும் அவர்கள் நிறுத்த வேண்டும். பொருளாதாரம் ஒரு பில்லியன் இந்தியர்களுக்கு கண்ணியமான வேலைகள், சிறந்த வருமானம் மற்றும் சமூக பாதுகாப்பை வழங்க வேண்டும்.
எழுத்தாளர் ஹெல்ப் ஏஜ் இன்டர்நேஷனல் நிறுவனத்தின் தலைவர் மற்றும் திட்டக் கமிஷனின் முன்னாள் உறுப்பினர் ஆவார்.