துணைவேந்தர் நியமனங்கள் குறித்த வரைவு விதிகள் என்ன சொல்கின்றன? மாநிலங்கள் ஏன் அதிருப்தி அடைகின்றன? - அபிநய ஹரிகோவிந்தா

 மத்திய பல்கலைக்கழகத்தில் வேந்தர் அல்லது வருகையாளர், துணைவேந்தரை (VC) நியமிக்கிறார். பரிந்துரைக்கப்பட்ட பெயர்களின் பட்டியலிலிருந்து துணைவேந்தர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்.


பல மாநிலங்கள் UGC (பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் கல்லூரிகளில் ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்விப் பணியாளர்களின் நியமனம் மற்றும் பதவி உயர்வுக்கான குறைந்தபட்ச தகுதிகள் மற்றும் உயர்கல்வியில் தரநிலைகளைப் பராமரிப்பதற்கான நடவடிக்கைகள்) விதிமுறைகள் (UGC (Minimum Qualifications for Appointment and Promotion of Teachers and Academic Staff in Universities and Colleges and Measures for the Maintenance of Standards in Higher Education) Regulations), 2025-ல் உள்ள சில விதிகள் குறித்து கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன. இந்த விதிகள், மாநிலப் பல்கலைக்கழகங்களின் துணைவேந்தர்களை (VCs) நியமிப்பதில் வேந்தருக்கு, பொதுவாக மாநில ஆளுநருக்கு, அதிக அதிகாரத்தை வழங்கக்கூடும்.

துணைவேந்தர்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்படுகிறார்கள்? 


பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (University Grants Commission (UGC)) 2018-ல் விதிமுறைகளை வெளியிட்டது. உயர்கல்வியில் முக்கிய நபர்களைக் கொண்ட ஒரு தேடல்-மற்றும்-தேர்வு குழு (search-cum-selection committee), 3-5 வேட்பாளர்களை பட்டியலிட வேண்டும் என்று இந்த விதிமுறைகள் கூறுகின்றன. இது பொது அறிவிப்பு, நியமனம், "திறமை தேடல் செயல்முறை" (talent search process) அல்லது இந்த முறைகளின் மூலம் தேர்வு செய்யப்படலாம்.


ஒரு மத்திய பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தர் அல்லது பார்வையாளர், பட்டியலிடப்பட்ட வேட்பாளர்களில் இருந்து துணைவேந்தரை (VC) நியமிக்கிறார்.


அரசு மற்றும் தனியார் பல்கலைக்கழகங்களைப் பொறுத்தவரை, தேடல்-தேர்வுக் குழுவில் (search-selection committee) ஒரு உறுப்பினர் பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (UGC) தலைவரால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறார். மாநில பல்கலைக்கழகங்களைப் பொறுத்தவரை, மீதமுள்ள குழு மாநில சட்டத்தின்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 


உதாரணமாக, 1974-ம் ஆண்டின் கேரள பல்கலைக்கழகச் சட்டத்தின்படி (Kerala University Act), துணைவேந்தர் பதவி வேந்தரால் நியமிக்கப்படுவார் என்று கூறுகிறது. இந்த நியமனம் மூன்று உறுப்பினர்களைக் கொண்ட குழுவின் ஒருமனதான பரிந்துரையின் அடிப்படையில் இருக்கும். ஒரு உறுப்பினர் பல்கலைக்கழக அவையால் (university Senate) தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். மேலும், ஒருவர் UGC தலைவர் மற்றும் வேந்தர் (ஆளுநர்) ஆகியோரால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறார்.


தற்போது 56 மத்திய பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளன. இந்த பல்கலைக்கழகங்கள் நாடாளுமன்றச் சட்டத்தின் கீழ் நிறுவப்பட்டு ஒன்றியத்தால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. இந்திய குடியரசுத் தலைவர் பெயரளவுத் தலைவராக உள்ளார். மேலும், இவர் பார்வையாளர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.


ஒரு மத்திய பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தரை (VC) நியமிக்கும் பொறுப்பு பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாகச் சட்டத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, டெல்லி பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில், குழுவில் பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாகக் குழுவிலிருந்து இரண்டு வேட்பாளர்களும், பார்வையாளர்களிடமிருந்து ஒருவரும் உள்ளனர்.


சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பாஜக அல்லாத மாநில அரசுகள், துணைவேந்தர்கள் நியமனம் தொடர்பாக ஒன்றிய அரசின் வேட்பாளரான ஆளுநருடன் கருத்துவேறுபாடு கொண்டுள்ளன.


கேரளா : 2021-ம் ஆண்டில் அப்போதைய ஆளுநர் ஆரிஃப் முகமது கான், கண்ணூர் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக கோபிநாத் ரவீந்திரனை மீண்டும் நியமித்ததில் இடது ஜனநாயக முன்னணி அரசாங்கத்தால் (LDF government) தனது மனசாட்சிக்கு எதிராக செயல்பட கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறியபோது மோதல் தொடங்கியது. 


2023-ம் ஆண்டில், ஆளுநருக்கு பதிலாக மாநிலத்தில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களின் வேந்தர்களாக சிறந்த கல்வியாளர்களை நியமிக்கும் மசோதா சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த மசோதாவுக்கு இன்னும் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் கிடைக்கவில்லை 


மேற்கு வங்கம் : மேற்கு வங்க அரசாங்கத்தின் சவால் தொடர்பான வழக்கை உச்ச நீதிமன்றம் தற்போது கையாண்டு வருகிறது. இந்த சவால் ஜூன் 2023-ம் ஆண்டில் கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுக்கு எதிரானது. ஆலோசனை இல்லாமல் 13 மாநில பல்கலைக்கழகங்களில் இடைக்கால துணைவேந்தர்களை (Vice-Chancellors (VC)) நியமிக்க ஆளுநர் சி.வி. ஆனந்த போஸின் முடிவை இந்த உத்தரவு உறுதி செய்தது.


ஜூலை 2024-ம் ஆண்டில், உச்ச நீதிமன்றம் முன்னாள் இந்திய தலைமை நீதிபதி யு.யு. லலித்தை தனித்தனி தேடல்-தேர்வு குழுக்களுக்குத் (search-selection committees) தலைமை தாங்க நியமித்தது. இந்தக் குழுக்கள் துணைவேந்தர் பதவிகளுக்கான வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியை மேற்கொண்டன. அதன் பின்னர் இந்தச் செயல்பாட்டில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.


முன்னதாக, மேற்கு வங்க சட்டமன்றம் பல்கலைக்கழக சட்டங்கள் (திருத்தம்) மசோதா (West Bengal Assembly passed The University Laws (Amendment) Bill) 2023-ஐ நிறைவேற்றியது. இந்த மசோதா, மாநில உதவி பெறும் அனைத்து பல்கலைக்கழகங்களின் வேந்தராக ஆளுநரை மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த மசோதா இன்னும் ஆளுநரின் ஒப்புதலைப் பெறவில்லை.


கர்நாடகா : டிசம்பர் 2024-ம் ஆண்டில், கர்நாடக மாநில ஊரக மேம்பாடு மற்றும் பஞ்சாயத்து ராஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தராக முதலமைச்சரை மாற்றுவதற்கான மசோதாவை சட்டமன்றம் நிறைவேற்றியது. இந்த மசோதா இன்னும் ஆளுநரின் ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்கிறது.


நவம்பரில், கர்நாடக அமைச்சரவை மற்ற மாநில பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் இதே மாற்றத்தைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தது. ஒரு வரைவு மசோதா தயாரிக்கப்பட்டு வருவதாக மாநில உயர்கல்வி அமைச்சர் குறிப்பிட்டார். இந்த மசோதா கர்நாடக மாநில பல்கலைக்கழக சட்டத்தை திருத்துவதையும், அரசு நடத்தும் 42 பல்கலைக்கழகங்களுக்கு முக்கியமான நிர்வாக சீர்திருத்தங்களை அறிமுகப்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.


மகாராஷ்டிரா : 2021-ம் ஆண்டு, உத்தவ் தாக்கரேவின் மகா விகாஸ் அகாடி (Maha Vikas Aghadi (MVA)) அரசாங்கம் ஆட்சியில் இருந்தபோது, ​​சட்டமன்றம் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றியது. இந்த மசோதா ஆளுநரின் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்தியது. மாநில அரசு பரிந்துரைத்த துணைவேந்தர் வேட்பாளர்களை அங்கீகரிப்பதற்கு மட்டுமே ஆளுநரின் பங்கை இது கட்டுப்படுத்தியது. மேலும், இந்த மசோதா மாநிலத்தின் உயர் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்வி அமைச்சருக்கு கூடுதல் அதிகாரத்தையும் வழங்கியது.


இந்த மசோதா அப்போதைய ஆளுநர் பகத் சிங் கோஷ்யாரியிடம் நிலுவையில் இருந்தது. 2022-ம் ஆண்டில் ஏக்நாத் ஷிண்டே முதல்வரான பிறகு, புதிய அரசாங்கம் மசோதாவை திரும்பப் பெற்றது மற்றும் துணைவேந்தர்கள் நியமனத்தில் ஆளுநர் இறுதி முடிவெடுக்கும் உண்மையான செயல்முறை மீட்டெடுக்கப்பட்டது. 


தமிழ்நாடு : 2022-ம் ஆண்டில், திமுக தலைமையிலான அரசாங்கம் இரண்டு மசோதாக்களை நிறைவேற்றியது. இந்த மசோதாக்கள் மாநில பல்கலைக்கழகங்களுக்கான துணைவேந்தர்களை தேர்வு செய்ய மாநில அரசை அனுமதிக்கும். இருப்பினும், ஆளுநர் இந்த மசோதாக்களை அங்கீகரிக்கவில்லை.


கடந்த ஆண்டு, ஆளுநர் ஆர்.என்.ரவி அரசாங்கத்திடம் அறிவிப்புகளை ரத்து செய்யுமாறு கேட்டுக் கொண்டார். இந்த அறிவிப்புகள் பல மாநில பல்கலைக்கழகங்களில் துணைவேந்தர்களுக்கான தேடல் குழுக்களை அமைப்பதற்காகவே இருந்தன. குழுக்கள் யுஜிசி தலைவரின் பரிந்துரையாளரை சேர்க்கவில்லை என்பதே ஆளுநரின் காரணம். இதன் விளைவாக, நியமனங்கள் இன்னும் நிலுவையில் உள்ளன.


பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) புதிய விதிமுறைகள் 


பல்கலைக்கழகங்களில் "வேந்தர்/பார்வையாளர் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு தேடல் மற்றும் தேர்வுக் குழுவை உருவாக்குவார். அதில் மூன்று நிபுணர்கள் இருப்பார்கள்" என்று வரைவு விதிமுறைகள் கூறுகின்றன. 2018 விதிமுறைகளில் யார் குழுவை அமைப்பார்கள் என்று குறிப்பிடப்படவில்லை.


2018 விதிமுறைகளைப் போலல்லாமல், புதிய விதிமுறைகள் குழுவின் உறுப்பினர்களைக் குறிப்பிடுகின்றன. ஒரு உறுப்பினர் வருகையாளர்/வேந்தரால் பரிந்துரைக்கப்படுவார். ஒருவர் UGC தலைவரால் பரிந்துரைக்கப்படுவார். மற்றொரு உறுப்பினர் பல்கலைக்கழகத்தின் உச்ச அமைப்பால் (செனட்/சிண்டிகேட்/நிர்வாகக் குழு) பரிந்துரைக்கப்படுவார். இது ஒன்றிய அரசின் வேட்பாளர்களுக்கு குழுவில் பெரும்பான்மையை அளிக்கிறது.


பேராசிரியர்களைத் தவிர, தொழில், பொதுக் கொள்கை, பொது நிர்வாகம் அல்லது பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் மூத்த பதவிகளைக் கொண்டவர்கள் துணைவேந்தர்களாக முடியும் என்றும் வரைவு கூறுகிறது.




கூட்டாட்சி முறை பற்றிய கேள்வி


கேரள முதல்வர் பினராயி விஜயன் இந்த வரைவு விதிமுறைகள் கூட்டாட்சி முறையை அச்சுறுத்துவதாகக் கூறியுள்ளார். அரசு நடத்தும் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு துணைவேந்தர்களை (VCs) நியமிக்கும் மாநிலங்களின் உரிமையை அவை நீக்குகின்றன என்றும் அவர் கூறினார். இந்த விதிமுறைகள் வேந்தருக்கு கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரத்தை வழங்குகின்றன என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.


இந்த வரைவு விதிமுறைகளை திரும்பப் பெறுமாறு தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் ஒன்றியத்திடம் கோரிக்கை விடுத்துள்ளது. துணைவேந்தர் நியமனங்கள் மீது ஆளுநர்களுக்கு கூடுதல் கட்டுப்பாட்டை வழங்குவது கூட்டாட்சி மற்றும் மாநில உரிமைகள் மீதான நேரடித் தாக்குதல் என்று முதலமைச்சர் எம்.கே. ஸ்டாலின் வாதிட்டார். ஜனநாயக ரீதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளை பலவீனப்படுத்தும் முயற்சி என்றும் அவர் கூறினார்.


எவ்வாறாயினும், துணைவேந்தர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வலுவான செயல்முறையை உருவாக்குவதே வரைவு விதிமுறைகளின் நோக்கமாக இருப்பதாக UGC தலைவர் எம். ஜெகதேஷ் குமார் கூறினார். இந்த செயல்முறை உயர்கல்வியில் தரம் மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையை மேம்படுத்துவதற்கான இலக்குகளுடன் ஒத்துப்போகும். 2025 வரைவு 2018 விதிமுறைகளில் உள்ள தெளிவின்மைகளை நீக்குகிறது. இது தேசிய கல்விக் கொள்கை (National Education Policy) 2020-ன் நோக்கங்களுடனும் ஒத்துப்போகிறது.


(ஷாஜு பிலிப், சனத் பிரசாத், ஸ்வீட்டி குமாரி மற்றும் பல்லவி ஸ்மார்ட் ஆகியோர்.)




Original article:

Share:

இந்தியாவின் தரவு பாதுகாப்பு விதிகளை மேம்படுத்த வேண்டும் - விவான் சரண், படைப்பு ஜாஷி

 வரைவு டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவு பாதுகாப்பு (Draft Digital Personal Data Protection (DPDP)) விதிகளுக்கான பதில் பெரும்பாலும் நேர்மறையானதாகவே உள்ளது. ஏனெனில், விதிகள் குறைவான பரிந்துரைக்கப்பட்ட, கொள்கைகள் சார்ந்த அணுகுமுறையை எடுக்கின்றன.


ஜனவரி 3, 2025 அன்று, மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம் (Ministry of Electronics and Information Technology (MeitY)) மிகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட வரைவு டிஜிட்டல் தனிப்பட்ட தரவு பாதுகாப்பு (Draft Digital Personal Data Protection (DPDP)) விதிகளை வெளியிட்டது. டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவை ஒழுங்குபடுத்துவதில் இந்தியாவிற்கு இது ஒரு முக்கியமான தருணமாகும். இந்த நடவடிக்கை DPDP சட்டம், 2023 நிறைவேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, தனிப்பட்ட தரவைப் பாதுகாப்பதற்கான அதன் கட்டமைப்பை செயல்படுத்துவதற்கு இந்தியா தீவிரமாகக் கொண்டுவருகிறது. 


வரைவு விதிகள் முந்தைய தனிப்பட்ட தரவு பாதுகாப்பு மசோதாவிலிருந்து ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன. இந்த மசோதா மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும் தொழில்துறை நலன்களுக்கு எதிரானதாகவும் விமர்சிக்கப்பட்டது. இது கிட்டத்தட்ட ஒரு பத்தாண்டு காலமாக பல சுற்று கட்டமைப்பு மற்றும் ஆலோசனைகளை மேற்கொண்டது. இருப்பினும், குழுக்கள் மற்றும் அரசாங்க பங்குதாரர்கள் இது பொருத்தமானதல்ல என்று முடிவு செய்த பின்னர் அது இறுதியில் திரும்பப் பெறப்பட்டது.


இதற்கு நேர்மாறாக, வரைவு டிஜிட்டல் தனிப்பட்ட தரவு பாதுகாப்பு (Draft Digital Personal Data Protection (DPDP)) சட்டம் மற்றும் அதனுடன் இணைந்த விதிகளுக்கான நேர்மறையான பதில், வணிகங்களுடனான உரையாடல்கள் மற்றும் ஊடக முழு அறிக்கையில் பிரதிபலிக்கிறது. வரைவு விதிகளின் குறைவான பரிந்துரைக்கப்பட்ட, கொள்கை அடிப்படையிலான அணுகுமுறையிலிருந்து உருவாகிறது. 


"பிரஸ்ஸல்ஸ் விளைவு" (Brussels Effect) இன் கீழ் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான முந்தைய அவசரத்துடன் ஒப்பிடும்போது இந்தியா மிகவும் நடைமுறையான அணுகுமுறையை எடுத்துள்ளது. இந்த அணுகுமுறையில், உலகளாவிய டிஜிட்டல் விதிகள் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் (EU) தலையீட்டு ஒழுங்குமுறை பாணியை பிரதிபலித்தன. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் (EU) பொதுத் தரவு பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறை (General Data Protection Regulation (GDPR)) ஒரு காலத்தில் தனியுரிமை நிபுணர்களால் ஒரு உயர் தரமாகப் பார்க்கப்பட்டது. இருப்பினும், இப்போது எதிர்பாராத விளைவுகளுக்காக விமர்சனங்களை எதிர்கொள்கிறது. 


பொது தரவு பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறை (GDPR) நன்கு வளப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களை ஆதரித்தது. அதனுடன், சிறிய நிறுவனங்களை நசுக்கியது மற்றும் இணையத்தில் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை பெரிதும் மேம்படுத்தத் தவறிவிட்டது. இந்தியாவின் மிகவும் அளவிடப்பட்ட அணுகுமுறை ஐரோப்பாவின் தலையீட்டுக் கொள்கைகளுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் மாற்றீட்டை வழங்குகிறது.


நடைமுறைவாதம் மற்றும் நெகிழ்வுத்தன்மை போன்ற வெற்றிகள் 


வரைவு விதிகளின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று, அறிவிப்பு மற்றும் ஒப்புதலுக்கான அவற்றின் கொள்கைகள் சார்ந்த கட்டமைப்பாகும். மறைமுகத் தரவு சேகரிப்பு, எல்லை தாண்டிய தரவு பரிமாற்றங்கள் மற்றும் தானாக முடிவெடுத்தல் போன்ற சிக்கலான தேவைகளைக் கொண்ட GDPR போலல்லாமல், இந்தியாவின் விதிகள் எளிமை மற்றும் தெளிவில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இந்த அணுகுமுறை "ஒப்புதல் சோர்வை" (consent fatigue) குறைக்க உதவுகிறது. ஐரோப்பாவில், தரவு செயலாக்கத்தின் இருப்பிடம் போன்ற தேவையற்ற விவரங்களால் பயனர்கள் அதிகமாக உள்ளனர். இது நடைமுறை பயன்பாட்டில் குறைவாக உள்ளது.


டிஜிட்டல் தனிப்பட்ட தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல் 


2023-ம் ஆண்டில், ஐரோப்பிய ஆணையம் குக்கீ உறுதிமொழி முன்முயற்சியை (Cookie Pledge Initiative) அறிமுகப்படுத்தியது. நிலையான ஒப்புதல் பாப்-அப்கள் (pop-ups) மீதான வளர்ந்து வரும் விரக்தியை நிவர்த்தி செய்வதற்காக இது செய்யப்பட்டது. இருப்பினும், பயனர் இடைமுகங்கள் மற்றும் ஒப்புதல் வழிமுறைகளை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு ஐரோப்பிய ஒன்றியம் குறைவான ஊடுருவும் அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் இந்த மாற்றம் தேவைப்பட்டிருக்காது. இந்த உறுதிமொழியின் உருவாக்கம் கடுமையான விதிமுறைகளால் ஏற்படும் சுமைகளைக் காட்டுகிறது.


இந்தியாவின் வரைவு டிஜிட்டல் தனிப்பட்ட தரவு பாதுகாப்பு (DPDP) விதிகள் செயல்முறைகளை விட விளைவுகளில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் இந்த ஆபத்துகளைத் தவிர்த்து, வணிகங்களையும் நுகர்வோரையும் தேவையற்ற சிக்கல்களில் மூழ்கடிக்காமல் பயனர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கின்றன. திருத்தம், அழித்தல், நியமித்தல், ஒப்புதலைத் திரும்பப் பெறுதல் மற்றும் நிறுவனங்களிடமிருந்து தகவல்களைப் பெறுதல் ஆகியவற்றில் பயனர்கள் தங்கள் உரிமைகளைப் பயன்படுத்த நிறுவனங்கள் எவ்வாறு உதவ வேண்டும் என்று விதிகள் ஆணையிடுவதைத் தவிர்க்கின்றன. 


பயன்பாடுகள் மற்றும் வலைத்தளங்களில் தொடர்புடைய தகவல்களை வெளியிடுவது மட்டுமே அவர்களுக்கு தேவைப்படுகிறது. இதற்கு மாறாக, நிறுவனங்கள் இந்த தகவலை பயனர்களுக்கு வாய்வழியாக வழங்க வேண்டிய நிகழ்வுகள் உட்பட, ஒத்த தகவல்கள் எவ்வாறு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து பொது தரவு பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறை (GDPR) பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. ஒரு பயன்பாடு அல்லது வலைத்தளத்தின் வடிவமைப்பு அல்லது பயனர் இடைமுகத்தின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் அரசு ஏன் கட்டளையிட வேண்டும்? இந்தியாவின் அணுகுமுறை, அதிர்ஷ்டவசமாக, வணிக சுயாட்சி மற்றும் புதுமைகளை மதிக்கிறது. 


குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட தரவை செயலாக்குவதற்கு மற்ற வகை தரவு செயலாக்கத்துடன் ஒப்பிடும்போது கடுமையான பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறது. இது, விதிகளில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், அதிகமான குழந்தைகள் ஆன்லைனில் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களில் ஈடுபடுவதால், குறிப்பிட்ட சூழல்களில் மதிப்புமிக்க கண்காணிப்பு மற்றும் தடங்கண்காணிப்பு போன்ற சில நடவடிக்கைகளிலிருந்து அவர்கள் அதிகளவில் பயனடைகிறார்கள். 


எடுத்துக்காட்டாக, கூடுதல் வகுப்புகள் மற்றும் தொழில் பயிற்சி சேவைகள் உள்ளிட்ட கல்வி நிறுவனங்கள் நடத்தை தொடர்பான கவனிப்பு மற்றும் கண்காணிப்பைப் பயன்படுத்துகின்றன. இவை மாணவர்களின் கல்வி செயல்திறனை அடிப்படையாகக் கொண்ட இலக்கு ஆதரவை வழங்க உதவுகின்றன. கற்பித்தலைத் தனிப்பயனாக்கவும் முடிவுகளை மேம்படுத்தவும் கற்றல் மேலாண்மை அமைப்புகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது விதிகள் சில தொழில்களுக்கு விலக்குகளை அனுமதிக்கின்றன. கல்வி நிறுவனங்கள், சுகாதார நிறுவனங்கள், சுகாதார வழங்குநர்கள் மற்றும் குழந்தை பராமரிப்பு மையங்கள் சில வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றும் வரை, கண்காணிப்பு மற்றும் தடங்கண்காணிப்புக்கு பெற்றோரின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டியதில்லை. இந்த விலக்கு விதிகள் இந்தத் தொழில்களின் குறிப்பிட்ட தேவைகளைப் புரிந்துகொள்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. இது கவனமாக கொள்கை வகுப்பை பிரதிபலிக்கிறது.


வரைவு விதிகளில் சில குறைபாடுகள் உள்ளன. எல்லை தாண்டிய தரவு ஓட்டங்களை கட்டுப்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கலானத் தன்மை மற்றும் தெளிவின்மை ஒரு பிரச்சினையாக உள்ளது. குறிப்பிடத்தக்க தரவு நம்பகத்தன்மையாளர்கள் (Significant Data Fiduciaries (SDF)) என்று அழைக்கப்படும் பெரிய நிறுவனங்கள், சட்டத்தின் உண்மையான எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட தரவு உள்ளூர்மயமாக்கல் விதிகளை எதிர்கொள்ளக்கூடும். 


DPDP சட்டம் அரசாங்கம் தனிப்பட்ட தரவு பரிமாற்றங்களை கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்கிறது. அதே வேளையில், குறிப்பிட்ட அறிவிக்கப்பட்ட நாடுகளுக்கு அத்தகைய நடவடிக்கையை அது கட்டுப்படுத்துகிறது. தரவு பரிமாற்றங்களுக்கான தளர்வான விதிகளை சிறிய நிறுவனங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது. இது நியாயமற்ற போட்டிக்கு வழிவகுக்கும். இந்த முரண்பாடுகள் முதலீட்டை ஊக்கப்படுத்தாமல் வணிகங்களை இந்தியாவை விட்டு வெளியேறத் தள்ளக்கூடும்.


தரவு உள்ளூர்மயமாக்கல் விதி, விசாரணைகளுக்காக எல்லை தாண்டிய தரவை அணுகும்போது சட்ட அமலாக்க நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களிலிருந்து வருகிறது. இந்த நிறுவனங்களுக்கு தரவை அணுக வேண்டியிருந்தாலும், ஒரு துறை சார்ந்த உள்ளூர்மயமாக்கல் அணுகுமுறை பொதுவான ஒன்றைவிட மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.


 2018-ம் ஆண்டு இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் கட்டணத் தரவை உள்ளூர்மயமாக்குவதற்கான விதி ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு ஆகும். இது நிதித் துறையில் கவனம் செலுத்தியது மற்றும் அதிக இடையூறுகளை ஏற்படுத்தாமல் தொழில்துறை மீதான கவலைகளை நிவர்த்தி செய்தது. தனிப்பட்ட தரவுகளுக்கான இதேபோன்ற அணுகுமுறை பாதுகாப்பு மற்றும் வணிக போட்டித்தன்மையை சமநிலைப்படுத்தும்.


சில பகுதிகளுக்கு இன்னும் தெளிவு தேவை. தரவு செயலாக்கம் பற்றிய தகவல்களைக் கோரும் பயனர்கள் முறையானவர்களா என்பதைச் சரிபார்க்க வணிகங்களுக்கு பாதுகாப்புகள் தேவை. இந்தத் தேவை பொது தரவு பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறையில் (GDPR) அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவின் வரைவு விதிகள் (draft rules) வணிகங்கள் தொடர்ந்து தகவல் கோரிக்கைகளை எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகளை நிவர்த்தி செய்யவில்லை. 


அதிகப்படியான அல்லது ஆதாரமற்ற கோரிக்கைகளுக்கு வணிகங்கள் நியாயமான கட்டணம் வசூலிக்கவும் அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை. மற்றொரு நிச்சயமற்ற தன்மை என்னவென்றால், அரசாங்கத்தால் முக்கியமான வணிகத் தரவை அணுக முடியுமா என்பதுதான். அப்படியானால், போட்டியாளர்களிடமிருந்து இந்தத் தகவலை அது எவ்வாறு பாதுகாக்கும்? அது ஒரு வர்த்தக ரகசியமாக இருந்தால் என்ன செய்வது? இந்த இடைவெளிகள் நடைமுறை ஒருமைப்பாட்டை கவனமாக பரிசீலிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைக் காட்டுகின்றன.


எதிர்காலம் என்ன?


ஐபிஎம் நிறுவனத்தின் படி, தரவு மீறல்களால் 2024-ம் ஆண்டில் இந்திய வணிகங்களுக்கு சராசரியாக ₹19.5 கோடி ($2.35 மில்லியன்) இழப்பு ஏற்பட்டது. தரவு பாதுகாப்பு சட்டங்களுடன் இணங்குவது வணிகத்தின் மீதான நற்பெயரைப் பாதுகாப்பதற்கும், தொடர்ச்சியை உறுதி செய்வதற்கும் ஒரு ஒழுங்குமுறை கடமையாக மட்டுமல்லாமல் இன்றியமையாததாகக் கருதப்பட வேண்டும்.


எதிர்கால சட்டங்களில் குடிமக்களின் தனியுரிமையைப் பாதுகாக்க, அறிவிப்பு மற்றும் ஒப்புதல் வழிமுறைகளை மட்டுமே நம்பியிருப்பதைத் தாண்டி இந்தியா செல்ல வேண்டும். அறிவிப்பு மற்றும் ஒப்புதல் மருத்துவத் துறையிலிருந்து வருகிறது. அங்கு அவை கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அமைப்புகளில் சிறப்பாக செயல்படுகின்றன. இருப்பினும், மால்கள், விமான நிலையங்கள் அல்லது கடற்கரைகள் போன்ற இடங்களில், தனிநபர்கள் ஒப்புதல் அளிக்க வாய்ப்பு குறைவு. இணைய உலகம் அல்லது பொருட்களின் இணையம் (Internet of Things), 5G மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியுடன், தரவு சேகரிப்பு வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. ஒப்புதல் என்ற தவறான கொள்கையை மட்டுமே நம்பியிருக்காத தனியுரிமை கட்டமைப்புகளை இந்தியா கற்பனை செய்ய வேண்டும்.


பொது ஆலோசனைகள் வரைவு விதிகளைச் செம்மைப்படுத்துவதால், கட்டமைப்பை நெகிழ்வானதாக வைத்திருப்பது மற்றும் தொழில்துறை சார்ந்த தேவைகளைக் கருத்தில் கொள்வது முக்கியம். இந்த அணுகுமுறை புதுமை, பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் தனிநபர் உரிமைகளை சமநிலைப்படுத்த உதவும். இதை பல அதிகார வரம்புகள் வெற்றிகரமாக அடையவில்லை.


விவான் சரண் கோன் ஆலோசனைக் குழுவில் தொழில்நுட்பக் கொள்கை நிபுணர். சிருஷ்டி ஜோஷி கோன் ஆலோசனைக் குழுவில் தொழில்நுட்ப கொள்கை நிபுணராக உள்ளார்.




Original article:

Share:

வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தில் தேவைப்படும் சீர்திருத்தங்கள் -ராஜீவ் அகர்வால்

 இந்தியா இப்போது உலக விவகாரங்களில் ஒரு முக்கிய பங்களிப்பாளராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. இந்த புதிய காலகட்டத்தின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.


இந்தியாவின் நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சி, அரசியல் நிலைத்தன்மை மற்றும் தைரியமான, தன்னாட்சி வெளியுறவுக் கொள்கை ஆகியவற்றின் காரணமாக இந்தியா வளர்ந்து வருகிறது. அதன் ஜி-20 தலைமையின் வெற்றி, ரஷ்யா-உக்ரைன் மோதலின் போது நாட்டின் இராஜதந்திர ரீதியில் சுயாட்சி, கோவிட் -19-ன் போது தடுப்பூசி இராஜதந்திரத்தில் அதன் தலைமை அல்லது உலகளாவிய தெற்கின் கவலைகளுக்கு குரல் கொடுப்பதில் அதன் முன்முயற்சி, இந்தியா தன்னை உலகளாவிய விவகாரங்களில் ஒரு முக்கிய பங்களிப்பாளராக நிலைநிறுத்தியுள்ளது. 


எவ்வாறாயினும், நாட்டின் அதிகரித்த உலகளாவிய தரநிலையுடன், அத்தகைய விருப்பங்களை ஆதரிக்கும் மற்றும் நிலைநிறுத்தும் ஒரு நிறுவன கட்டமைப்பின் தேவை வருகிறது. வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் (Ministry of External Affairs (MEA)) இந்த புதிய காலகட்டத்தின் கோரிக்கைகளுக்கு ஏற்ப நாட்டின் தன்மையை பொறுத்து எதிர்கொள்ள பரிணமிக்க வேண்டும். அதன் பணியாளர்கள், கட்டமைப்பு மற்றும் செயல்பாட்டு அணுகுமுறை ஆகியவற்றின் ஒரு விமர்சன ஆய்வு அவசரமாக கவனிக்கப்பட வேண்டிய குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளிகளை வெளிப்படுத்துகிறது. 


முன்னேற்றமளிக்க வேண்டிய பகுதிகள் 


உலகெங்கிலும் உள்ள 193 தூதரகங்கள் மற்றும் துணைத் தூதரகங்களில் வெளியுறவுக் கொள்கையை வகுத்து செயல்படுத்தும் பணியில் சுமார் 850 இந்திய வெளியுறவு சேவை (Indian Foreign Service (IFS)) அதிகாரிகள் பணியாற்றுகின்றனர். இந்த ஐ.எஃப்.எஸ் அதிகாரிகளின் வருடாந்திர சேர்க்கை சமீபத்திய ஆண்டுகளில் 12-14 லிருந்து 32-35 ஆக அதிகரித்திருந்தாலும், அது மிகவும் போதுமானதாக இல்லை. ஒப்பீட்டளவில், அமெரிக்காவில் சுமார் 14,500 வெளியுறவு சேவை அதிகாரிகள் உள்ளனர். இங்கிலாந்து, 4,600, மற்றும் ரஷ்யா சுமார் 4,500 அதிகாரிகளைக் கொண்டுள்ளன. 


தற்போதைய சேர்க்கை விகிதத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்தியா 1,500 அதிகாரிகளைக் கொண்ட உகந்த பணியாளர்களை அடைய பல பத்தாண்டுகள் தேவைப்படும். இந்த சவாலை எதிர்கொள்ள, பாதுகாப்பு இணைப்பாளர்களாக அனுபவம் வாய்ந்த பாதுகாப்பு பணியாளர்கள் மற்றும் சர்வதேச உறவுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்ற கல்வியாளர்கள் உட்பட பிற அரசாங்க சேவைகளில் இருந்து அதிகாரிகளை பணியமர்த்துவது மற்றும் உள்வாங்குவது குறித்து அமைச்சகம் பரிசீலிக்க வேண்டும். அத்தகைய பணியமர்த்துவதற்கான தரத்தை உறுதிப்படுத்த கடுமையான தேர்வு அளவுகோல்கள் மற்றும் தகுதிகாண் காலங்களுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். கூடுதலாக, ஆலோசகர்கள் சிறப்பு அதிகாரிகளாக நியமிக்கப்படலாம். அவர்கள் இடைநிறுத்த நியமனங்கள் என்பதே தற்போதைய கருத்து ஆகும். 


வெளிநாட்டில் பிரிவினையைக் குறைப்பதற்கும், ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்துவதற்கும் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தின் (MEA) உள் கட்டமைப்பை மறுசீரமைக்க வேண்டும். இது தற்போது பல சிறிய பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக பிராந்திய பிரிவுகள், இது திறமையின்மைக்கு வழிவகுக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் முன்னுரிமையாக இருக்கும் இந்தியாவின் உடனடி அண்டை நாடுகள் நான்கு வெவ்வேறு பிரிவுகளால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. இவை PAI பிரிவு (பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் ஈரான்), BM பிரிவு (வங்காளதேசம் மற்றும் மியான்மர்), வடக்கு பிரிவு (நேபாளம் மற்றும் பூட்டான்), மற்றும் IOR பிரிவு (இலங்கை, மாலத்தீவுகள் மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் உள்ள பிற நாடுகள்) ஆகியவை அடங்கும். உயர் மட்டங்கள் இந்தப் பிரிவுகளிலிருந்து உள்ளீடுகளை ஒருங்கிணைக்கும் அதே வேளையில், துண்டு துண்டாகப் பிரிவது தலைமையின் பார்வையில் அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது. இது பிராந்தியத்துடனான ஒருங்கிணைந்த ஈடுபாட்டையும் தடுக்கிறது.


இதேபோல், வளைகுடா பிரிவு எட்டு வளைகுடா நாடுகளை மேற்பார்வையிடுகிறது. மேலும், மேற்கு ஆசியா மற்றும் வட ஆப்பிரிக்கா (West Asia and North Africa (WANA)) பிரிவு மேற்கு ஆசியா மற்றும் வட ஆப்பிரிக்காவின் பிற பகுதிகளை கையாளுகிறது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, பிராந்தியத்தில் இரண்டு முக்கிய நாடுகளான ஈரான் மற்றும் துருக்கி ஆகியவை இரண்டு பிரிவுகளின் கீழ் வரவில்லை. அதற்கு பதிலாக, துருக்கி மத்திய ஐரோப்பா பிரிவால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், ஈரான் PAI பிரிவின் கீழ் வருகிறது. இந்த தவறான சீரமைப்புகள் மறுசீரமைப்பின் அவசியத்தைக் காட்டுகின்றன. பிரிவுகளை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம் மிகவும் திறமையான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறையை அடைய முடியும்.


வெளிநாட்டில் பணியமர்த்தப்பட்ட அதிகாரிகள் கணிசமான நிதி மற்றும் நிர்வாக ஆதரவைப் பெறுகிறார்கள். இருப்பினும், இந்தியாவில் உள்ள அவர்களின் சக அதிகாரிகள் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும், வீட்டுவசதி வசதிகள் மேம்பட்டுள்ளன. ஆனால், வளர்ந்து வரும் அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கையை பூர்த்தி செய்ய இன்னும் போதுமானதாக இல்லை. கூடுதலாக, இந்தியாவில் அதிகாரிகளுக்கான நிதி ஊக்கத்தொகைகள் மற்றும் விநியோகங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. இது வெளிநாட்டுப் பணிகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்தியாவில் பணியமர்த்தப்படுவதைக் தீவிரமாக ஆக்குகிறது. அதிகாரிகளின் குடும்பங்களுக்கான வீட்டுவசதி, மருத்துவக் காப்பீடு மற்றும் கல்வி வசதிகளை மேம்படுத்துவது மன உறுதியை பெரிதும் அதிகரிக்கும். இந்தியாவின் பணிகளுக்கு நிதி ஊக்கத்தொகைகளை வழங்குவதும் உதவும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, வெளிநாட்டில் செயல்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு முக்கியமான மதிப்பீடுகள் செய்யப்பட்டு முக்கிய கொள்கைகள் உருவாக்கப்படுவது இங்குதான்.


இந்திய வெளியுறவு சேவைக்குள் (IFS) பொது மற்றும் சிறப்புத் தலைமைகளுக்கு இடையிலான சமநிலை குறித்து வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் நீண்ட காலமாக விவாதித்து வருகிறது. இராஜதந்திர நிபுணத்துவத்தின் முக்கிய பகுதியாக இருக்கும் மொழித் திறன்கள் பெரும்பாலும் சுழற்சி முறையால் பாதிக்கப்படுகின்றன. அதிகாரிகள் தங்கள் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் ஒரு வெளிநாட்டு மொழியில் பயிற்சி பெறுகிறார்கள். மேலும், பொதுவாக அந்த மொழி பேசப்படும் நாடுகளில் பணியமர்த்தப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், அவர்களின் பிந்தைய பதவிகள் பெரும்பாலும் அவர்களின் மொழி நிபுணத்துவத்துடன் பொருந்தவில்லை. இது இந்த பயிற்சியின் மதிப்பைக் குறைக்கிறது.இதை மேம்படுத்த, ஒவ்வொரு தூதரகத்திலும் குறைந்தது ஒரு மொழிப் பயிற்சி பெற்ற அதிகாரியையாவது பணியமர்த்த வேண்டும். இதனால், மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் தேவை குறைகிறது. கடினமான பேச்சுவார்த்தைகளில் மொழித் திறன்கள் மிக முக்கியமானவை. மேலும், அமைச்சகத்தால் அவற்றை சிறப்பாகப் பயன்படுத்த முடியும். கூடுதலாக, அதிகாரிகள் தங்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேறும்போது, ​​அவர்கள் நிபுணத்துவம் பெறவோ அல்லது பாட நிபுணர்களாக மாறவோ ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.


வெளியுறவுக் கொள்கையில் தொழில்நுட்பம் பெரிய பங்கு வகிப்பதால், சைபர் பாதுகாப்பு, விண்வெளிக் கொள்கை மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு போன்ற துறைகளில் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் தனது நிபுணத்துவத்தை மேம்படுத்த வேண்டும். அனைத்து IFS அதிகாரிகளும் தங்கள் முக்கிய கடமைகளைக் கையாளும் போது இந்த தொழில்நுட்பத் துறைகளில் தேர்ச்சி பெறுவார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது நம்பத்தகாதது. அதற்கு பதிலாக, அமைச்சகம் தங்கள் பணிக்காலம் முழுவதும் இந்தப் பகுதிகளில் கவனம் செலுத்தக்கூடிய டொமைன் நிபுணர்களை (domain specialists) பணியமர்த்தி வைத்திருக்க வேண்டும்.


சரியான பாதையின் நிலைகள் 


இந்த சவால்கள் இருந்தபோதிலும், வெளியுறவு அமைச்சகம் மறுசீரமைக்க குறிப்பிடத்தக்க முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளது. இது கொள்கை, திட்டமிடல் மற்றும் ஆராய்ச்சி மற்றும் சமகால சீன ஆய்வுகளுக்கான மையம் போன்ற பிரிவுகளை நிறுவியுள்ளது. வளர்ந்து வரும் உலகளாவிய போக்குகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவதற்கான அதன் நோக்கத்தை இந்த நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன. வெளியுறவுக் கொள்கையில் புதுமை மற்றும் உறுதிப்பாட்டை முன்னெடுப்பதில் டாக்டர் எஸ். ஜெய்சங்கரின் துடிப்பான தலைமை முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளது. 'விக்ஸித் பாரத்' (வளர்ந்த இந்தியா) ஆக வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் குறிக்கோளுடன் வெளியுறவுக் கொள்கையை இணைப்பதிலும் அவர் கவனம் செலுத்தியுள்ளார்.


2047-ம் ஆண்டில் இந்தியா தனது 100-வது சுதந்திர ஆண்டை நெருங்கி வருவதால், அதன் வெளியுறவுக் கொள்கை அதன் உலகளாவிய லட்சியங்களுடன் இணைந்து உருவாக வேண்டும்.


கர்னல் ராஜீவ் அகர்வால் (ஓய்வு பெற்றவர்) புது தில்லியில் உள்ள வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் முன்னாள் இயக்குநர் ஆவார்.




Original article:

Share:

வாக்காளர் அடையாள அட்டையுடன் ஆதார் எண்ணை இணைக்க வேண்டுமா? -ரங்கராஜன் ஆர்.

 தேசிய வாக்காளர் பட்டியலை திருத்துதல் மற்றும் சரிபார்த்தல் (National Electoral Rolls Purification and Authentication (NERPAP)) திட்டம் தேர்தல் ஆணையத்தால் ஏன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது? ஏற்கனவே இருக்கும் வாக்காளர்கள் தங்களுடைய ஆதார் எண்களுடன் தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டையை (Election photo identity card (EPIC)) எவ்வாறு இணைக்கிறார்கள்? 2018 ஆம் ஆண்டில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட புட்டசாமி வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது ? 


முன்மொழிவின் வரலாறு என்ன? 


பிப்ரவரி 2015 ஆம் ஆண்டில் தேசிய வாக்காளர் பட்டியலை திருத்துதல் மற்றும் சரிபார்த்தல்  திட்டத்தை (NERPAP) தேர்தல் ஆணையம் அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தத் திட்டம் வாக்காளர் பட்டியலில் உள்ள போலியான பதிவுகளின் (duplicate entries) சிக்கலைத் தீர்த்து அவற்றை நீக்குவதை நோக்கமாக கொண்டிருந்தது. இதை அடைய, தேர்தல் ஆணையம் ஆதார் தரவுத்தளத்துடன் இணைப்பதன் மூலம் தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டை தரவை அங்கீகரிக்கத் தொடங்கியது. 


மூன்று மாதங்களில், 300 மில்லியனுக்கும் அதிகமான வாக்காளர்களை தேர்தல் ஆணையம் இணைத்தது.  இருப்பினும், ஆகஸ்ட் 2015 ஆம் ஆண்டில், உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு இடைக்கால உத்தரவைப் பிறப்பித்தது.  நலத்திட்டங்கள் மற்றும் நிரந்தர கணக்கு எண்  (Permanent Account Number (PAN)) இணைப்புக்கு மட்டுமே ஆதார் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. நீதிமன்றத்தின் உத்தரவைத் தொடர்ந்து, தேசிய வாக்காளர் பட்டியலை திருத்துதல் மற்றும் சரிபார்த்தல் திட்டத்தின் பயிற்சி நிறுத்தப்பட்டது.

 

செப்டம்பர் 2018 ஆம் ஆண்டில் ஆதார் சட்டத்தின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டது என்பதை உறுதிப்படுத்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் இறுதி தீர்ப்பிற்கு பிறகு,  தேர்தல் ஆணையம் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், (Representation of the People Act, 1950) 1950 இல் மாற்றங்களைக் கோரியது.  டிசம்பர் 2021-ல், நாடாளுமன்றம் 1950ஆம் ஆண்டு வாக்காளர் பதிவுச் சட்டம் மற்றும் 1960ஆம் ஆண்டு வாக்காளர் பதிவு விதிகளை (Registration of Electors Rules) மாற்றியது. இதனால் தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டையை ஆதாருடன் இணைக்க முடிந்தது. 


திருத்தங்கள் ஆதார் தகவலைச் சமர்ப்பிப்பதற்கான ஒரு வடிவத்தை வழங்கின. புதிய வாக்காளர்கள் பதிவின் போது தங்கள் அடையாளத்தை நிறுவ படிவம் 6யை (Form 6: to establish identity) பயன்படுத்தலாம். ஏற்கனவே, உள்ள வாக்காளர்கள் அங்கீகாரத்திற்காக படிவம் 6Bயை (Form 6B: for the purpose of authentication) பயன்படுத்தலாம். ஒரு வாக்காளருக்கு ஆதார் எண் இல்லையென்றால், அவர்கள் மற்றொரு பட்டியலிடப்பட்ட ஆவணத்தைச் சமர்ப்பிக்கலாம். மாற்றங்களைத் தன்னார்வமாக வைத்திருக்க, “மே” (may) என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டது. வாக்காளர் பட்டியலில் யாரும் சேர்க்க மறுக்கப்பட மாட்டார்கள் என்றும், சரியான காரணங்களால் அவர்கள் தங்கள் ஆதார் எண்ணை வழங்க முடியாவிட்டால் எந்தப் பதிவுகளும் நீக்கப்படாது என்றும் இந்தத் திருத்தம் கூறுகிறது. 


இந்த நபர்கள்  நிரந்தர கணக்கு எண், ஓட்டுநர் உரிமம், பாஸ்போர்ட் அல்லது வங்கி  கணக்கு புத்தகம் போன்ற பிற ஆவணங்களை வழங்கலாம்.

 

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட திருத்தங்கள் உச்சநீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட்டன. செப்டம்பர் 2023ஆம் ஆண்டில், தேர்தல் ஆணையம் ஆதார் எண்ணைச் சமர்ப்பிப்பது கட்டாயமில்லை என்று நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்தது. இந்த நோக்கத்திற்காக படிவங்களில் தெளிவுபடுத்தும் மாற்றங்களைச் செய்வது குறித்து பரிசீலித்து வருவதாகவும் தேர்தல் ஆணையம் கூறியது. இருப்பினும், படிவம் 6 மற்றும் 6B இன்னும் மாற்றப்படவில்லை. மேலும், அவர்கள் இன்னும் விண்ணப்பதாரர்களிடமிருந்து அதே விவரங்களைக் கேட்கிறார்கள்.


வாக்காளர்கள் ஆதார் எண் வழங்குவதைத் தடுக்க, தங்களிடம் ஆதார் எண் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துமாறு படிவங்கள் கோருகின்றன.

 

நன்மை தீமைகள் என்ன? 


தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டையை (Election photo identity card (EPIC)) ஆதார் எண்களுடன் இணைப்பது போலியான உள்ளீடுகளை அகற்ற உதவும். தற்போது, ​​வாக்காளர் பட்டியலை இறுதி செய்யும் போது 650 மில்லியனுக்கும் அதிகமான ஆதார் எண்கள் பதிவேற்றப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இந்த செயல்முறையில் சில சிக்கல்கள் உள்ளன.


முதலாவதாக, ஆதார் தரவுத்தளத்தில் உள்ள சிறிய பிழைகள் கூட வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து உள்ளீடுகளை தவறாக நிராகரிக்கவோ அல்லது நீக்கவோ வழிவகுக்கும். இரண்டாவதாக, ஆதார் குடியுரிமைக்கான சான்று அல்ல, வசிப்பிடத்திற்கான சான்றாகும் (Aadhaar is only a proof of residence and not a proof of citizenship). எனவே, அது குடிமக்கள் அல்லாதவர்களை வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து நீக்க உதவாது. அதற்காக தேர்தல் ஆணையம் தனி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.


கடைசியாக, ஆதார் எண் திரைக்குப் பின்னால் மட்டுமே இணைக்கப்படும். மேலும், தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டை (Election photo identity card (EPIC)) அல்லது வாக்காளர் பட்டியலில் அதைக் குறிப்பிடுவது தனியுரிமை உரிமைகளை மீறாது என்றாலும், வாக்காளர் பட்டியல்கள் பெரும்பாலும் அரசியல் கட்சிகளுடன் பகிரப்படுவதால் அது இன்னும் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம்.


முன்னோக்கி செல்லும் வழி என்னவாக இருக்கும்? 


வாக்களிக்கும் உரிமை என்பது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் (constitutional right) கீழ் வரும் உரிமை என்று உச்ச நீதிமன்றம் பல வழக்குகளில் அறிவித்துள்ளது. இது சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்களின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். மேலும், சட்டங்களால் அதை குறைக்க முடியாது. குடிமக்கள் ஒரு ஜனநாயகத்தில் மிக முக்கியமானவர்கள். மேலும், எந்தவொரு தேர்தல் செயல்முறையும் அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டும். தேர்தல் செயல்முறையை வலுப்படுத்த உதவும் வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து போலியான உள்ளீடுகளை அகற்ற தேர்தல் புகைப்பட அடையாள அட்டை (Election photo identity card (EPIC)) மற்றும் ஆதாரை இணைப்பதன் நன்மைகள் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும். இந்த இணைப்பால் தங்கள் வாக்களிப்பின் ரகசியம் பாதிக்கப்படுவது குறித்து வாக்காளர்களிடையே உள்ள கவலைகள் தீர்க்கப்பட வேண்டும்.


மேலும், செப்டம்பர் 2023 ஆம் ஆண்டில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் தேர்தல் ஆணையம் குறிப்பிட்டது போல், ஆதார் வழங்குவது கட்டாயமில்லை என்பதைக் காட்ட படிவங்களை விரைவாகப் புதுப்பிக்க வேண்டும்.

 

ரங்கராஜன் ஆர்.முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி, “Polity Simplified” என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர். 




Original article:

Share:

பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் குறித்து தமிழ்நாட்டின் சட்டப்பேரவையில் கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத் திருத்தங்கள் பற்றி..

 பாலியல் குற்றங்களைத் தடுப்பது என்பது சட்டங்களை திறம்பட செயல்படுத்துவதையே நம்பியிருக்கிறது, கடுமையான சட்டங்களை அல்ல.


தற்போதுள்ள, சட்டங்களை கடுமையாக்குவது பெரும்பாலும் குறிப்பிட்ட குற்றங்களால் ஏற்படும் அரசியல் சூழல் காரணமாக ஏற்படுகிறது. பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் தொடர்பான குற்றவியல் சட்டங்களில் தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் கொண்டு வந்த திருத்தங்கள் இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. சென்னையில் உள்ள அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த பாலியல் வன்கொடுமை சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து எதிர்க்கட்சிகள் அரசை விமர்சித்ததைத் தொடர்ந்து இந்த மாற்றங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.


 மேலும், இது போன்ற குற்றங்களைத் தடுக்கும் விதமாக, தற்போதைய சட்டத்தில் உள்ள தண்டனைகளை அதிகரிக்க அரசாங்கம் முடிவு செய்தது. மேலும், குற்றவாளியால் பாதிக்கப்பட்ட மாணவி பற்றிய விவரங்கள் கசிந்தன. இது பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் நடந்த குற்றம் குறித்த அரசியல் விவாதங்களை அதிகரித்தது. இது போன்ற குற்றங்களை தடுக்கும் வகையில், சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ஒரு சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவை அமைத்தது. அதனை தொடர்ந்து, அரசு பழைய சட்டத்தில் திருத்தங்களை மேற்கொள்ள முடிவு செய்தது. கடுமையான சட்டங்கள் பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் துன்புறுத்தலைத் தடுக்கும் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இந்த மாற்றங்களை செய்தது. பெண்கள் பாதுகாப்பிற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வகையில் அரசாங்கங்கள் இத்தகைய நடவடிக்கைகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. தேவையான திருத்தங்கள் கடுமையான குற்றம் நடைபெறும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.


இந்த திருத்தங்கள் நியாயமற்றவை என்று சொல்ல முடியாது : அவை பல்வேறு பாலியல் குற்றங்களுக்கான தண்டனைகளை அதிகரிக்கின்றன. மேலும், பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாத்தல் (Protection of Children from Sexual Offences Act (POCSO)) சட்டத்தின் கீழ் உள்ள குற்றங்கள் உட்பட இந்தக் குற்றங்களுக்கு ஜாமீன் கட்டுப்பாடுகளை விரிவுபடுத்துகின்றன. குற்றவாளிகள் குற்றவாளிகள் பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தொடர்பு கொள்வதைத் தடுக்க நீதிமன்றங்கள் பிணைப்பு பாதுகாப்பு உத்தரவுகளை (binding protection orders) பிறப்பிக்க அனுமதிக்கும் புதிய விதி நல்ல முன்னேற்றமாகும். 


பாதிக்கப்பட்டவர்களை மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாக்கும் அமில வீச்சுகளுக்கு (acid attack) மரண தண்டனை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், பெண்களைத் துன்புறுத்துவதற்கான புதிய வரையறையில் டிஜிட்டல், மின்னணு வழிமுறைகள் மற்றும் வாய்மொழி அல்லாத செயல்கள் ஆகியவை அடங்கும். இருப்பினும், இந்த வரையறை மிகவும் விரிவானதாக இருக்கலாம் மற்றும் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். பாலியல் வன்கொடுமை, துன்புறுத்தல் மற்றும் பின்தொடர்தல் போன்ற குற்றங்களுக்கு நீண்ட சிறைத்தண்டனைகளை பலர் ஆதரிக்கும் அதே வேளையில், தண்டனைகளின் அளவை அதிகரிப்பது மட்டுமே அதிக எண்ணிக்கையிலான தண்டனைகளுக்கு வழிவகுக்குமா அல்லது குறைவான குற்றங்களுக்கு வழிவகுக்குமா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. 


குற்றவாளிகளைக் கைது செய்வது, வலுவான ஆதாரங்களைச் சேகரிப்பது மற்றும் நீதிமன்றத்தில் அந்த குற்றத்தை நிரூபிப்பதில் உண்மையான சவால் உள்ளது. பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்கு, தற்போதுள்ள சட்டங்களை திறம்பட செயல்படுத்துதல், நியாயமான விசாரணைகள் அவசியம். பணியிடங்கள், பொது இடங்கள் மற்றும் வீடுகளை பெண்களுக்கு பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவது சட்டங்களின் தீவிரத்தை அதிகரிப்பதைவிட அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.




Original article:

Share:

பரவலாக்கப்பட்ட சமூகத் துறை திட்டங்களுக்கான ஒரு வரவு செலவுத் திட்டம் - அமர்ஜித் சிஹ்னா

 சிறந்த பள்ளிகள், சுகாதார வசதிகள், திறன் மையங்கள் மற்றும் பெண்கள் தலைமையிலான முன்முயற்சிகளுக்கு ஆளுகை மற்றும் நிதி சீர்திருத்தங்கள் முக்கியமானவை. 


இந்தியாவின் பேரியல் பொருளாதார மீள்தன்மை மற்றும் நிலைத்தன்மை நம்பிக்கையை அளிக்கின்றன. கடினமான காலங்களில் கூட நாடு நல்ல பொருளாதார முன்னேற்றத்தைக் காட்டியுள்ளது. மத்திய வங்கியானது, வளர்ச்சி மற்றும் நிலைத்தன்மை, பணவீக்கம் மற்றும் மேம்பாடு ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு நியாயமான சமநிலையை பராமரித்து வருகிறது.


பல துறைகள் சிறப்பாக செயல்படுகின்றன. இருப்பினும், அதிக பொருளாதார முன்னேற்றத்தை அடைய, இந்தியா கல்வி, திறன்கள் மற்றும் உற்பத்தித் திறனில் சிறந்த விளைவுகளைத் தேவை என்பதை பெரும்பாலான பொருளாதார வல்லுநர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.


மனித வளர்ச்சியில் சமூக பங்கேற்பு மேம்பட்டுள்ளது. ஆனால், சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் ஊட்டச்சத்து போன்ற பொதுத் துறைகளில் முடிவுகள் ஒரு சிக்கலாகவே உள்ளன. இதில் உள்ளடக்குவதற்கு ஒன்பது முக்கிய சவால்கள் உள்ளன. அவை, கண்ணியமான ஊதியங்கள், சிறந்த கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு, அதிக பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு, ஊட்டச்சத்து, சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியில் மேம்பட்ட விளைவுகள், உற்பத்தித்திறனுடன் திறன் மேம்பாடு, நகர்ப்புற வளர்ச்சிப் பகுதிகளில் கண்ணியமான வாழ்க்கை மற்றும் காலநிலை மாற்ற பதில்கள் மூலம் சுத்தமான நீர் மற்றும் சுகாதாரத்தை அணுகுதல் ஆகியவை அடங்கும். இந்த சவால்களை நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள், அதிகரித்த நிதி மற்றும் சமூக பொறுப்புத் தன்மை மூலம் எதிர்கொள்ள வேண்டும். இந்த அணுகுமுறை விரைவான வளர்ச்சியை அடைய உதவும்.


சில பொதுக் கொள்கைத் தலைவர்கள் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து போன்ற பொது அமைப்புகளில் முதலீடு செய்யத் தயங்குகிறார்கள். ஏழைகளுக்கு ஆதரவான நலத்திட்டங்களின் வெற்றியிலிருந்து அவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவில் விரைவான உள்ளடக்கிய முன்னேற்றத்திற்கு நிர்வாகத்திலும் நிதியிலும் சீர்திருத்தங்கள் அவசியம்.


பெண்களின் கூட்டு முயற்சிகள் மூலம் கிராமப்புற வாழ்வாதாரத்திற்கான வெற்றிகரமான முயற்சிகள் சிறந்த முடிவுகளைக் காட்டியுள்ளன. இந்த முயற்சிகள் வீட்டுவசதி, சுகாதாரம், பாதுகாப்பான சமையல் எரிவாயு, மின்சாரம், வங்கிக் கணக்குகள், பெண்கள் கூட்டு முயற்சிகள் மற்றும் நானோ மற்றும் மைக்ரோ வணிகங்களை அணுகக்கூடிய லட்சபதி தீதிகள் (lakhpati didis) எனப்படும் பயனாளிகளின் சமூக வகுப்பை உருவாக்க உதவியுள்ளன. சமூக இணைப்பு முயற்சிகளுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் வரை, பெரிய அளவிலான மாற்றம் சாத்தியமாகும் என்ற நம்பிக்கையை இந்த வெற்றி அளிக்கிறது.


இந்த முயற்சிகளில் நகர்ப்புறங்களை விட கிராமப்புறங்கள் அதிக வெற்றியைப் பெற்றன. இது 2005-06 மற்றும் 2019-21 ஆண்டுக்கு இடையில் இந்தியாவில் பல பரிமாண வறுமையில் (multi-dimensional poverty) விரைவான வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. கோவிட் இடையூறுகளை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் மீட்சி குறிப்பிடத்தக்க அளவில் காணப்படுகிறது. இருப்பினும், கண்ணியமான வாழ்க்கை, அதிக தனிநபர் வருமானம் மற்றும் தரமான வேலைவாய்ப்புக்கான சிறந்த வாய்ப்புகளைப் பெறுவதில் இந்தியா இன்னும் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது.


ஆதாரங்களின் அடிப்படையில், விளைவுகளுக்கு நிதிநிலை அறிக்கையில் பின்வரும் பரிந்துரைகள் செய்யப்படுகின்றன:


தொழில்நுட்ப உள்ளீடு  (Tech input)


முதலில், ஏழைகளுக்கான நலத்திட்டங்களின் வெற்றிகளை நாம் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். இது தொழில்நுட்பம் மற்றும் அறிவியல் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்தி பரவலாக்கப்பட்ட சமூக நடவடிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. உள்ளூர் வீடுகள் மற்றும் சமூகங்களுக்கு போதுமான இணைக்கப்படாத வளங்களால் இது ஆதரிக்கப்பட்டது. உள்ளடக்கத்திற்கான ஒன்பது சவால்களுக்கு செயல்திறனுக்காக கடைசி மைலில் இதேபோன்ற அணுகுமுறைகள் தேவை. நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் விளைவுகளை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.  மனித மேம்பாட்டுத் துறைகளில் நிபுணர்களை வழங்குவதன் மூலமும், பரவலாக்கப்பட்ட சமூக நடவடிக்கையை ஆதரிப்பதன் மூலமும் இதைச் செய்யலாம். பள்ளிகள், சுகாதார வசதிகள், திறன் மையங்கள், ஊட்டச்சத்து மற்றும் பகல்நேர பராமரிப்பு மையங்கள், பசுமை வளர்ச்சி, பெண்கள் தலைமையிலான பொருளாதார செயல்பாடு மற்றும் போதுமான சமூக நிறுவன நிதிகள் அனைத்தும் கடைசி மைலில் தேவைப்படுகின்றன. இவை சமூக மூலதனத்தால் வழிநடத்தப்படும் கடன் அணுகலை உறுதி செய்ய உதவும்.


கல்வி நிலையங்கள் 


இரண்டாவதாக, ஒவ்வொரு கிராம பஞ்சாயத்து மற்றும் நகர்ப்புற துணை வார்டு பிரிவிலும் உள்ள பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு குறைந்தபட்சம் ஒரு முழுமையாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட முன்பருவ பள்ளியை உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்துவோம். ராஜஸ்தான் இந்த அணுகுமுறையை வெற்றிகரமாக முயற்சித்துள்ளது. ஒவ்வொரு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் அல்லது முதல்வர் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சிறப்போடு தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும், பள்ளி வளாகத்தில் உள்ள அனைத்து பள்ளிகளுக்கும் தலைமை ஆசிரியர் பஞ்சாயத்து கல்வி அலுவலராகவும் பணியாற்ற வேண்டும். திட்டமிடல், செயல்படுத்தல் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுக்கு தலைமை ஆசிரியருக்கு சமூக நிறுவனங்கள் ஆதரவளிக்க வேண்டும்.


ஒரு சில PM SHRI பள்ளிகளுக்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு பஞ்சாயத்து அல்லது நகர்ப்புற துணை வார்டிலும் ஒருங்கிணைந்த சிறப்புப் பள்ளியை உருவாக்க வேண்டும். உயர் தரத்தை உறுதி செய்ய இந்தப் பள்ளிகள் நன்கு நிதியளிக்கப்பட வேண்டும். இந்தப் பள்ளி திறன் மேம்பாட்டிற்கான மையமாகவும் செயல்பட வேண்டும். பஞ்சாயத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் ஒரு நியமிக்கப்பட்ட தலைமை ஆசிரியர் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், நாம் நோக்கமாகக் கொண்ட மாற்றத்திற்கு வலுவான தலைமை தேவை.  நிதி மற்றும் மனித வளங்களை நிர்வகிக்க உள்ளூர் அரசு அல்லது பள்ளி மேலாண்மைக் குழுக்களுடன் இணைந்து பள்ளித் தலைவர்களுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும்.


கேந்திரிய மற்றும் நவோதயா வித்யாலயாக்களைப் போலவே ஒருங்கிணைந்த பஞ்சாயத்து/சப் அர்பன் வார்டு மேல்நிலைப் பள்ளிகளையும் தன்னாட்சி பெற்றதாக மாற்ற வேண்டும். இந்தப் பள்ளிகளுக்கும் நிதி ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும். மேலும், அவற்றுக்கான வலுவான பொறுப்புக்கூறல் கட்டமைப்பு இருப்பதை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.


கல்லூரிகள் 


மூன்றாவதாக, ஒவ்வொரு பட்டதாரி கல்லூரியையும் பாடத்தையும் ஒரு இறுதிப் பாடமாக மாற்ற வேண்டும். அவை B.A., B.Com., or B.Sc உடன், உள்ளூர் வேலைவாய்ப்புப் பாடத்தில் சான்றிதழ் அல்லது டிப்ளமோவைச் சேர்க்க வேண்டும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பல்கலைக்கழக மானியக் குழு மும்பையின் செயிண்ட் சேவியர்ஸ் மற்றும் ரூயா கல்லூரி போன்ற கல்லூரிகள் தங்கள் பட்டமளிப்பு திட்டங்களுடன் வேலைவாய்ப்புப் படிப்புகளை வழங்க ஊக்குவித்தது. இந்த முயற்சி முதலாளிகள், இந்தக் கல்லூரிகளையும் அவற்றின் படிப்புகளையும் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இதை நாம் மிகப் பெரிய அளவில் செயல்படுத்த வேண்டும். இது வேலைவாய்ப்புப் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை உற்சாகப்படுத்தக்கூடும்.  இதை வெற்றிகரமாகச் செய்ய, முதலாளிகள் பாடநெறி வடிவமைப்பு மற்றும் நிதியுதவியில் பங்கேற்க வேண்டும்.


பெண்கள் கூட்டமைப்பு 


நான்காவதாக, பஞ்சாயத்து/நகர்ப்புற மட்டத்தில் மகளிர் கூட்டுறவின் சமூக மூலதனம் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களுடன் ஈடுபட வேண்டும். இது புதுமைகளை ஊக்குவிக்கவும், துறைகள் முழுவதும் நேர்மறையான விளைவுகளை அடையவும் உதவும்.  லட்சாதிபதி தீதிகளின் (lakhpati didis) தொலைநோக்கு இன்னும் அதிக வருமானத்தை இலக்காகக் கொண்டு விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.


பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சியை ஆதரிக்கும் வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கான குறைந்தது பத்து வசதியான குழந்தை பராமரிப்பு மையங்கள் மற்றும் பகல் நேர பராமரிப்பு மையங்களை அமைக்கவும். இது தாய்மார்களுக்கு திறன் மையங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் வேலைகளில் கலந்துகொள்ள நம்பிக்கையை அளிக்கும். வளர்ந்த இந்தியாவிற்கு முறையாக ஊதியம் பெறும் பல பராமரிப்பாளர்கள் தேவை.


சமூக நடவடிக்கை 


ஐந்தாவதாக, பசுமை வளர்ச்சியானாது உந்துதல் தொழில்முறை மற்றும் அறிவியல் கொள்கைகளுடன் ஒருங்கிணைந்த, பரவலாக்கப்பட்ட சமூக செயல்பாட்டிலிருந்து வரும். வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்ளும்போது அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். காற்றின் தரத்தை மேம்படுத்துவது, நெருக்கடிகளின் போது மேல்நோக்கிய தீர்வுகளின் அடிப்படையில் அல்லாமல், சமூகம்  சார்ந்த நடவடிக்கைகளின் மூலம் நிகழும்.


ஆறாவதாக, ஒவ்வொரு வீட்டையும் ஒரு சுகாதார வசதி மற்றும் சுகாதார பணியாளர்களுடன் இணைக்க வேண்டும். பள்ளிகள், சுகாதார வசதிகள், அங்கன்வாடிகள், திறன் மையங்கள் போன்றவற்றை நமது நிறுவனங்களை மேம்படுத்த மகளிர் கூட்டு அமைப்புகளின் சமூக மூலதனத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அரசியலமைப்பின் பதினொன்று மற்றும் பன்னிரண்டாவது அட்டவணைகளைப் பயன்படுத்தி ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட சமூக நடவடிக்கையே விளைவுகளுக்கான வழியாகும். 


ஏழாவது, நமது வளர்ச்சி முயற்சிகளுக்காக உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் மற்றும் பெண்கள் கூட்டுறவைச் சேர்ந்த சமூகக் குழுக்களிடம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அவர்களுக்கு பணம், பொறுப்புகள் மற்றும் ஆதரவை வழங்க வேண்டும். இந்தக் கருத்தை ஆதரிப்பதற்கு வலுவான சான்றுகள் உள்ளன. நகர்ப்புறங்களிலும் சுற்றுப்புற மட்டத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்கள் இருக்க வேண்டும். கூடுதலாக, வளர்ச்சியை ஆதரிக்க, பெண்கள் கூட்டுறவைப் போலவே இளைஞர்களுக்கான சமூகக் குழுக்களையும் உருவாக்க வேண்டும்.


முடிவுகளை மையமாகக் கொண்ட ஒரு பட்ஜெட் நமக்குத் தேவை. சமூக நடவடிக்கையை ஆதரிப்பதன் மூலமும், அடிப்படையிலிருந்து ஒன்றிணைந்து செயல்படுவதன் மூலமும், தொழில்முறை நிபுணத்துவம் மற்றும் அறிவியல் முறைகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமும், இறுதி கட்டத்தை அடைவதில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலமும் முடிவுகள் கிடைக்கும். மனித மேம்பாட்டினால் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்துவதன் மூலம் அதிக வளர்ச்சி வரும்.


 அமர்ஜித் சிஹ்னா கட்டுரையாளர் மற்றும் சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்ற மையத்தின் (Centre for Social and Economic Progress) மூத்த ஆய்வாளர். 




Original article:

Share: