பெரிய நிகோபார் திட்டம் (Great Nicobar project) எவ்வாறு சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிராக வளர்ச்சி எனும் விவாதத்தை மீண்டும் தூண்டுகிறது? - ரேணுகா

 அதன் வாக்குறுதிகள் இருந்தபோதிலும், பெரிய நிக்கோபார் திட்டம் அதன் அதிக சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக செலவுகள் காரணமாக விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது. மேலும், வளர்ச்சி இலக்குகளுக்கும் சுற்றுச்சூழல் பொறுப்புகளுக்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலை குறித்த கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது. ஆனால், இந்த சமநிலையை பராமரிப்பது ஏன் மிகவும் கடினம்?


மேற்கு வங்கத்தின் டார்ஜிலிங் மற்றும் கலிம்போங் மாவட்டங்களில் சமீபத்தில் பெய்த கனமழையால் ஏற்பட்ட நிலச்சரிவுகளுக்கு, நீர்மின் நிலையங்கள், இரயில்வே, உணவு விடுதிகள் மற்றும் பிற கட்டுமானங்கள் போன்ற சுற்றுச்சூழலுக்கு பொருத்தமற்ற மற்றும் நீடித்த வளர்ச்சித் திட்டங்கள் இதற்கு ஒரு முக்கிய காரணிகளாகும்.  


இத்தகைய பேரிடர்கள் சுற்றுச்சூழலில், குறிப்பாக இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் வளர்ச்சியின் தாக்கம் குறித்த நீண்டகால விவாதத்தை மீண்டும் தூண்டுகின்றன. வளர்ச்சிக்கு அவசியமான உள்கட்டமைப்பு திட்டங்கள், பெரும்பாலும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களின் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. 92,000 கோடிக்கு மேல் செலவாகும் பெரிய நிக்கோபார் தீவு திட்டம், தற்போது விவாதத்தில் உள்ள அத்தகைய திட்டங்களில் ஒன்றாகும்.


பெரிய நிக்கோபார் தீவு திட்டம் இராஜதந்திர மற்றும் பொருளாதார நன்மைகளை உறுதியளிக்கிறது. இருப்பினும், இது தீவின் சுற்றுச்சூழலுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கலாம் என்பதால் இது விமர்சனங்களை எதிர்கொள்கிறது. சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வளர்ச்சி விவாதத்தின் பின்னணியில் இந்த திட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் பார்ப்போம்.


அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் 836 தீவுகளின் தொகுப்பாகும். அவை இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒன்று வடக்கே அந்தமான் தீவுகள் மற்றும் தெற்கே நிக்கோபார் தீவுகள் ஆகும். நிக்கோபாரின் மிகப்பெரிய தீவுகளில் ஒன்றான பெரிய நிக்கோபார், பெருமளவில் வளமான பல்லுயிர் கொண்ட மழைக்காடு மற்றும் நிக்கோபாரீஸ் (Nicobarese) மற்றும் ஷொம்பென் பழங்குடியினர் (Shompen tribes) மற்றும் அதன் காடுகளிலும் அதன் கடற்கரைகளிலும் காணப்படும் ஏராளமான உள்ளூர் மற்றும் அழிந்து வரும் உயிரினங்களின் தாயகமாகும்.


பெரிய நிக்கோபார் தீவானது, மலாக்கா ஜலசந்திக்கு அருகில் உள்ளது. இது உலகின் பரபரப்பான கப்பல் பாதைகளில் ஒன்றாகும். இது இந்தியப் பெருங்கடலை பசிபிக் பெருங்கடலுடன் இணைக்கிறது.


பெரிய நிக்கோபார் தீவு திட்டம் 2021-ம் ஆண்டில் தீவின் முழுமையான வளர்ச்சி திட்டத்தின் கீழ் தொடங்கப்பட்டது. அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளின் ஒருங்கிணைந்த மேம்பாட்டுக் கழகம் (Andaman and Nicobar Islands Integrated Development Corporation (ANIIDCO)) செயல்படுத்திய மெகா உள்கட்டமைப்புத் திட்டம், சர்வதேச கொள்கலன் பரிமாற்ற முனையம் (International Container Transshipment Terminal (ICTT)), ஒரு பசுமையான சர்வதேச விமான நிலையம், "பசுமையான நகரம்" (greenfield city) மற்றும் 450 MVA எரிவாயு மற்றும் சூரியமின் நிலையத்தை கட்டமைக்க முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.


சர்வதேச கொள்கலன் பரிமாற்ற முனையமானது (ICTT) "பெரிய நிக்கோபார் சரக்கு பரிமாற்றத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் பிராந்திய மற்றும் உலகளாவிய கடல்சார் பொருளாதாரத்தில் பங்கேற்க அனுமதிக்கும்" என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவை ஒரு பிராந்திய கடல்சார் மையமாக நிலைநிறுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது மற்றும் கடல்சார் இந்தியா பார்வை-2030 உடன் இணைகிறது. அதே நேரத்தில், சிங்கப்பூர் மற்றும் கொழும்பு போன்ற வெளிநாட்டு துறைமுகங்களை இந்தியா சார்ந்திருப்பதையும் குறைக்கிறது.


மறுபுறம், முன்மொழியப்பட்ட "பசுமையான நகரம்" தீவின் கடல் மற்றும் சுற்றுலாத் திறனைப் பயன்படுத்துகிறது. மேலும், பெரிய நிக்கோபாரில் ஒரு வலுவான இராணுவத் உருவாக்குவது இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பிற்கும் மிகவும் முக்கியமானது. சீனா இப்பகுதியில் தனது இருப்பை விரிவுபடுத்த முயற்சிப்பதால் இது மிகவும் முக்கியமானது. எனவே, பெரிய நிக்கோபார் தீவுத் திட்டம் இந்தியாவின் பொருளாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு இரண்டிற்கும் முக்கியமானது.


இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் அதன் அதிக சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூகச் செலவுகளுக்காக விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டுள்ளது. இதற்கான ஒரு முக்கிய கவலை பெரிய அளவிலான காடழிப்பு (deforestation) ஆகும். சுமார் 18 மில்லியன் மரங்கள் வெட்டப்பட உள்ளன. இது தீவின் பலவீனமான சுற்றுச்சூழல் சமநிலையை நிரந்தரமாக சீர்குலைக்கும். காடழிப்பு ஈடுசெய் காடு வளர்ப்பு (compensatory afforestation) திட்டத்துடன் சேர்ந்துள்ளது. ஏனெனில், நிக்கோபாரில் காடழிப்பு ஹரியானா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தில் சீரழிந்த நிலத்தை வன நிலமாக அறிவிப்பதன் மூலம் ஈடுசெய்யப்படுகிறது.


காடழிப்பு பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கு கடுமையான அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது. பெரிய நிக்கோபார் ஒரு பல்லுயிர் பெருக்கம் மற்றும் பல்வேறு தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களின் தாயகமாகும். இதில், 10 அழிந்து வரும் உயிரினங்களை (endangered species) உள்ளடக்கும். இந்த திட்டம், தோல் முதுகு ஆமைகளுக்கான (leatherback sea turtles) உலகின் மிக முக்கியமான தளங்களில் ஒன்றான கலாத்தியா விரிகுடாவையும், பவள-அரிசி கடற்கரைகளையும் (coral-rice coastlines) ஆபத்தில் ஆழ்த்துகிறது. சர்வதேச இயற்கை பாதுகாப்பு ஒன்றியத்தால் (International Union for Conservation of Nature (IUCN)) "அழிவுக்கு ஆளாகக்கூடியது" என்று பட்டியலிடப்பட்ட நிக்கோபார் மெகாபோட் (Nicobar megapode) என்ற பறவை இனம், நிக்கோபார் தீவுகளில் மட்டுமே காணப்படுகிறது.


இந்த சுற்றுச்சூழல் இழப்பு கடைக்காரர்கள் (Shopmen) மற்றும் நிக்கோபரீஸ் பழங்குடியினரின் (Nicobarese tribes) நிலைமையுடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இவை, இரண்டும் குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பழங்குடி குழுக்களாக (Particularly Vulnerable Tribal Groups (PVTG)) வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த பழங்குடியினர் தங்கள் உணவு, தங்குமிடம் மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்திற்காக வன சுற்றுச்சூழல் அமைப்பைச் சார்ந்துள்ளனர். இந்தத் திட்டத்தால் தூண்டப்பட்ட இடப்பெயர்வு இந்த பலவீனமான சமூக-சுற்றுச்சூழல் சமநிலையை (socio-ecological balance) சீர்குலைக்கும்.


மேலும், இந்த திட்டம் புவியியல் மற்றும் காலநிலை சார்ந்த கவலைகளையும் கொண்டுள்ளது. 2004-ல் காணப்பட்ட நிலநடுக்கங்கள் மற்றும் சுனாமிகளுக்கு ஆளாகக்கூடிய நில அதிர்வு மிகுந்த மண்டலத்தில் இந்த தீவு உள்ளது. இது அதிக மழைப்பொழிவு, கடலோர அரிப்பு மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தின் காரணமாக கடல் மட்டம் உயர்ந்து தீவின் புவியியல் மற்றும் காலநிலை பாதிப்பை மேலும் அதிகப்படுத்தியுள்ளது. பொதுவாக, இதில் வளர்ச்சியையும் சுற்றுச்சூழல் பொறுப்பையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்தக் கவலைகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.


பெரிய நிக்கோபார் திட்டத்தை (Great Nicobar project), பொருளாதார வளர்ச்சியை இராஜதந்திர ரீதியில் வளர்ச்சியுடன் இணைக்கும் ஒரு மாதிரியாக அரசாங்கம் முன்வைக்கிறது. இந்தத் திட்டம் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூகக் கவலைகளைக் (environmental and social concerns) கருத்தில் கொண்டு கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது என்பதை அது வலியுறுத்துகிறது. இதற்காக, சாத்தியமான அபாயங்களை மதிப்பிடுவதற்கும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைக் குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை முன்மொழிவதற்கும் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடு நடத்தப்பட்டுள்ளது. 


அறிவியல் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்காக இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனம் (Indian Institute of Technology) மற்றும் தேசிய கடல் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் (National Institute of Ocean Technology) போன்ற நிறுவனங்களுடன் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்தத் தீவின் பரந்த பகுதியில், 166 சதுர கிலோமீட்டர் மட்டுமே திட்டத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்காக ஒரு சில கிராமங்கள் இடமாற்றம் செய்யப்பட வேண்டியிருக்கலாம்.


வன இழப்பு (forest loss) குறித்த கவலைகளுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில், ஈடுசெய் காடு வளர்ப்பு திட்டம் (compensatory afforestation plan) ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இது இந்தியாவின் பழமையான மற்றும் மிகவும் சீரழிந்த மலைத்தொடர்களில் ஒன்றான ஆரவல்லி மலைத்தொடரில் அதன் சுற்றுச்சூழல் சமநிலையை மீட்டெடுக்கும் நோக்கத்துடன் மரங்களை நடுவதை உள்ளடக்கியது. 


திட்டங்களின் தாக்கத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிக்கோபார் மெகாபோட் (Nicobar megapode), உப்பு நீர் முதலைகள் (saltwater crocodiles) மற்றும் பவளப்பாறை அமைப்புகள் (coral reef systems) போன்ற உயிரினங்களுக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் அரசாங்கம் அறிவித்துள்ளது. இருப்பினும், இந்த முயற்சிகள் அரை மனதுடன் செய்யப்பட்டவை என்றும் அறிவியல் ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல என்றும் விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.


பொதுவாக, பெரிய நிக்கோபார் இந்தியாவிடம் உள்ள மிக முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பொக்கிஷங்களில் (environmental treasures) ஒன்றாகும். அதன் வெப்பமண்டல பசுமைமாறாக் காடு கார்பன் தேக்கமாக (carbon sink) செயல்படுகிறது மற்றும் பல்வேறு தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களை ஆதரிக்கிறது. இந்தத் தீவில் பெரிய அளவிலான உள்கட்டமைப்பைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு, கவனமாக, பங்கேற்பு மற்றும் அறிவியல் அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகள் மூலம் சூழலியல் அக்கறைகளைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு, சில நடவடிக்கைகள் உதவியாக இருக்கும். அவற்றுள் சில கீழே குறிப்பிட்டுள்ளன


  • திட்டத்தை செயல்படுத்துவதில் உள்ளூர் பழங்குடியினரின் பங்களிப்பை உறுதி செய்யவும்.


  • உள்ளூர் கலாச்சார மற்றும் சுற்றுச்சூழல் உணர்திறன்களுக்கான மரியாதை அளிப்பதை உறுதி செய்யும் அதே வேளையில், அவர்களின் சுற்றுச்சூழல் அறிவுக்கு உரிய கவனம் செலுத்தவும்.


  • நிபுணர்கள் மற்றும் விஞ்ஞானிகள் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதைக் கண்காணித்து, காடுகள், வனவிலங்குகள் மற்றும் பழங்குடியினர் நலனில் அதன் தாக்கத்தை மதிப்பிடவும். 


  • ஈடுசெய் காடு வளர்ப்புத் திட்டம் (compensatory afforestation scheme) ஒற்றைப்பயிர் நடவு செய்வதைத் தவிர்த்து, பூர்வீக காடுகளின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை மீட்டெடுப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. 


  • நகர திட்டமிடல் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சியும் காலநிலை பாதிப்பு மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். 


  • திட்டத்திற்கு பிந்தைய சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு திட்டத்திற்கு சுற்றுச்சூழல் அனுமதி வழங்கும் போது பரிந்துரைக்கப்பட்ட தணிப்பு நடவடிக்கைகளின் (mitigation measures) உண்மையான செயல்திறனை மதிப்பிடுவதை உறுதி செய்தல். 


இந்தப் பாதுகாப்புகளைச் சேர்ப்பதன் மூலமும், அறிவியல் திட்டமிடலைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமும், பெரிய நிக்கோபார் தீவுத் திட்டம் நோக்கம் கொண்ட நன்மைகளை வழங்க முடியும். அதே நேரத்தில், தீவின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்தையும் பாதுகாக்க முடியும்.



Original article:

Share:

இந்தியா-இங்கிலாந்து தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன? - குஷ்பூ குமாரி

 முக்கிய அம்சங்கள் :


இந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம் பிரதமர் மோடி அவர்கள் இங்கிலாந்து சென்று, இருநாட்டு தலைவர்களும் தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தத்தில் (FTA) கையெழுத்திட்டனர். இதன்பிறகு, பிரிட்டிஷ் பிரதமர் தற்போது இந்தியா வருவது ஒரு பரஸ்பர வருகையாக பார்க்கப்படுகிறது.


தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தமானது (Free Trade Agreement (FTA)) இங்கிலாந்தில் இருதரப்பு நாடுகளுக்கிடையே ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டுள்ளது.  மேலும், இது இந்தியா-இங்கிலாந்து உறவு வலுவானது மற்றும் பரவலாக மதிக்கப்படுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.


தற்போதைய உலகளாவிய சூழலில், அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் கணிக்க முடியாத அணுகுமுறைகள் நிச்சயமற்றத் தன்மையை உருவாக்கியுள்ளது. தற்போது, இந்தியாவும் இங்கிலாந்தும் தங்களை நம்பகமான மற்றும் நிலையான நட்பு நாடுகளாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியும்.


இந்திய புலம்பெயர்ந்தோர்கள் இங்கிலாந்து மக்கள் தொகையில் சுமார் 2.6% ஆக உள்ளனர். இவர்களில் கல்வி, இலக்கியம், அறிவியல், வணிகம் மற்றும் அரசியல் போன்ற துறைகளில் பெரிதும் பங்களிக்கின்றனர். இங்கிலாந்தில் உள்ள 65,000-க்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்கள் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்களுக்குச் சொந்தமானவை. மேலும், இந்த வணிகங்கள் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க, உள்ளூர் பொருளாதாரங்களை மேம்படுத்த மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க வரிகளை செலுத்த உதவுகின்றன. மேலும், இது இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான "வாழும் பாலம்" (living bridge) என்று அழைக்கப்படுகிறது.


பின்னர், ஜூலை மாதம் பிரதமர் மோடியின் இங்கிலாந்து பயணத்தின்போது, ​​ஒரு விரிவான பொருளாதார மற்றும் வர்த்தக ஒப்பந்தம் (Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA)), பார்வை 2035 ஆவணம் (Vision 2035 document) மற்றும் ஒரு புதிய பாதுகாப்பு தொழில்துறை திட்ட வரைபடத்தில் (new Defence Industrial Roadmap) கையெழுத்திடப்பட்டது.


இந்தியா-இங்கிலாந்து பார்வை-2035-ன் முக்கிய தூண்கள், இங்கிலாந்து மற்றும் இந்தியாவில் வளர்ச்சியை ஊக்குவிப்பதையும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அடுத்த தலைமுறை உலகளாவிய திறமைகளை வளர்ப்பதற்கான கல்வி மற்றும் திறன் கூட்டாண்மை இதில் அடங்கும். இது அதிநவீன தொழில்நுட்பம் மற்றும் ஆராய்ச்சியை மேம்படுத்துதல் மற்றும் மீள்தன்மை (resilience), பாதுகாப்பு (defence) மற்றும் தற்காப்பு (security) ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும்.


பொருளாதார ஒத்துழைப்பு : இந்தியா-இங்கிலாந்து தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தம் (Free Trade Agreement (FTA)) உலகின் 5-வது மற்றும் 6-வது பெரிய பொருளாதாரங்களை ஒன்றிணைக்கிறது.


2024-ம் ஆண்டில், இந்தியாவிற்கும் இங்கிலாந்துக்கும் இடையிலான இருதரப்பு வர்த்தகமானது, பொருட்கள் மற்றும் சேவைகள் இரண்டையும் உள்ளடக்கியது. இது, சுமார் 56 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களாக இருந்தது. இதற்கான இறக்குமதிகள் சுமார் 17 பில்லியன் பவுண்டுகள், ஏற்றுமதிகள் சுமார் 26 பில்லியன் பவுண்டுகள் ஆகும். பொருட்களின் வர்த்தகம் கிட்டத்தட்ட 18 பில்லியன் பவுண்டுகள், மற்றும் சேவைகளில் வர்த்தகம் சுமார் 25 பில்லியன் பவுண்டுகள் ஆகும். 2030-ம் ஆண்டளவில், இந்த வர்த்தகம் இரட்டிப்பாகும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.


தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தமானது ஜவுளி, தோல், காலணிகள், விளையாட்டு பொருட்கள் மற்றும் பொம்மைகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் நகைகள், பொறியியல் பொருட்கள், வாகன பாகங்கள் மற்றும் இயந்திரங்கள் போன்ற கவனம் செலுத்தும் துறைகளில் இந்திய வணிகங்களுக்கு அதிக போட்டித்தன்மை கொண்ட சந்தை அணுகலை வழங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.


பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு : பாதுகாப்பு தயாரிப்புகளின் கூட்டு வடிவமைப்பு, கூட்டு மேம்பாடு மற்றும் கூட்டு உற்பத்தியில் ஒத்துழைப்புக்கான பாதுகாப்பு தொழில்துறை சாலை திட்ட வரைபடம் இரு நாடுகளிலும் அதிகரித்து வரும் தேவையை பூர்த்தி செய்யும் என்றும், உலக சந்தையை பூர்த்தி செய்யும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இரு நாடுகளும் பணிபுரியும் முக்கியப் பகுதி ஜெட் எந்திரங்கள் (jet engines) ஆகும்.


கல்வி : இங்கிலாந்தில் இந்திய மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 170,000 ஆகும். புதிய கல்விக் கொள்கையின் கீழ், இந்தியாவில் ஒரு வளாகத்தை அமைக்கும் முதல் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகமாக குருகிராமில் வரும் சவுத்தாம்ப்டன் பல்கலைக்கழகம் (University of Southampton) உட்பட பல்வேறு இங்கிலாந்து பல்கலைக்கழகங்கள் இந்தியாவில் வளாகங்களை நிறுவ திட்டமிட்டுள்ளன.


ஆராய்ச்சி மற்றும் கண்டுபிடிப்பு : அறிவியல், தொழில்நுட்பம் மற்றும் ஆராய்ச்சிகளில் இருதரப்பு நாடுகளின் உறவுகளை மேம்படுத்துவதற்காக இந்தியா-இங்கிலாந்து அறிவியல் மற்றும் கண்டுபிடிப்பு கவுன்சில் (Science and Innovation Council (SIC)) இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடத்தப்படுகிறது.


£300-400 மில்லியன் மதிப்பிலான கூட்டு ஆராய்ச்சி திட்டத்துடன் இங்கிலாந்து இந்தியாவின் 2-வது பெரிய சர்வதேச ஆராய்ச்சி மற்றும் கண்டுபிடிப்பு கூட்டணி நாடாகும். குறிப்பாக குவாண்டம் தொழில்நுட்பம் (quantum technology), சுத்தமான எரிசக்தி (clean energy), தொற்றுநோய்க்கான தயார்நிலை (pandemic preparedness), செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் இயந்திர கற்றல் (machine learning) ஆகியவற்றில் பரந்த ஒத்துழைப்புக்காக ஏப்ரல் 2023-ல் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.


திரைப்பட இணை தயாரிப்பு கட்டமைப்பு : புதுப்பிக்கப்பட்ட இணை தயாரிப்பு கட்டமைப்பானது இந்திய மற்றும் இங்கிலாந்து தயாரிப்பாளர்கள் இரு சந்தைகளிலும் சலுகைகளை அணுக அனுமதிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 

இந்த கட்டமைப்பு திரைப்படக் குழுக்கள், VFX குழுக்கள் மற்றும் பிந்தைய தயாரிப்பு தொழிலாளர்களுக்கும் வேலைகளை உருவாக்கும். மேலும், இது திரைப்படங்கள் எல்லைகளைத் தாண்டி பெரிய பார்வையாளர்களை அடைய உதவும். ஏனெனில் டிரம்ப் சமீபத்தில் அமெரிக்காவிற்கு வெளியே தயாரிக்கப்படும் அனைத்து திரைப்படங்களுக்கும் 100 சதவீத வரிகளை விதிப்பதாக அறிவித்தார்.



Original article:

Share:

குற்றத்திற்கு முந்தைய கட்டமைப்பு (Pre-crime Framework) கண்காணிக்கப்படாமல் இருப்பதன் ஆபத்து -C.K. பைசல்

 தடுப்புக்காவல் (preventive detention) முறைமையில் சீர்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது; இது வழக்கமான நிர்வாகக் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது.


இந்திய அரசியலமைப்பின் 22-(3) முதல் 22-(7) வரையிலான பிரிவுகள் தடுப்புக்காவலை அனுமதிக்கின்றன. இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு அட்லாண்டிக்கில் உள்ள பெர்முடா முக்கோணம் (Bermuda Triangle) போன்றது. அங்கு சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் மற்றும் உரிய நடைமுறை போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் எந்த விதமான ஒரு தடயமும் இல்லாமல் மறைந்து போவதாகத் தெரிகிறது.


உச்சநீதிமன்றம், இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் தன்யா எம். vs கேரள மாநில (Dhanya M. vs State of Kerala) வழக்கில், கேரள சமூக விரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டம், (Kerala Anti-Social Activities (Prevention) Act, (KAAPA)) 2007-ன் கீழ் வழங்கப்பட்ட தடுப்புக் காவல் உத்தரவை ரத்து செய்தது. தடுப்புக் காவல் சிறப்பு அதிகாரத்தை கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் அது அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகளைப் பின்பற்றும்போது மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. தனிநபர் சுதந்திரத்தை எளிதில் குறைக்க முடியாது என்ற கொள்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய நீதிமன்றம், ‘பொது ஒழுங்கு’ (public order) மற்றும் ‘சட்டம் ஒழுங்கு’ (law and order) இடையேயான முக்கியமான வேறுபாட்டை எடுத்துரைத்தது. மேலும், தடுப்புக்காவலை குற்றவியல் வழக்குக்கு மாற்றாகவோ அல்லது பிணை உத்தரவுகளைத் (bail orders) தவிர்க்கும் வழிமுறையாகவோ பயன்படுத்த முடியாது என்பதை தெளிவுபடுத்தியது.


அதேபோல், 2023-ஆம் ஆண்டு எஸ்.கே. நஸ்னீன் vs தெலங்கானா மாநிலம் (S.K. Nazneen vs State of Telangana) வழக்கில், வழக்கு பொது ஒழுங்கு சம்பந்தமானதாக இல்லாமல் வெறும் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினையாக இருக்கும்போது தடுப்புக்காவல் (preventive detention) நியாயப்படுத்தப்படவில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.


இருப்பினும், நீதிமன்றங்களின் அறிக்கைகள் பொது ஒழுங்கு மீது மட்டும் கவனம் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, பரந்த அளவிலான பிரச்சினைகளை சட்ட ஒழுங்கை உள்ளடக்கிய KAAPA போன்ற சட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில், அவை குண்டர் மற்றும் ரவுடி போன்ற சொற்களுக்கு மிகவும் பரந்த அர்த்தங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.


M. தான்யா வழக்கில் தீர்ப்பு, ரேகா vs தமிழ்நாடு மாநில (Rekha vs State of Tamil Nadu) வழக்கை குறிப்பிட்டது. அந்த வழக்கில் தடுப்புக்காவல் அதிகாரம் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21-க்கு விதிவிலக்கு என்றும் அதை அவ்வாறே நடத்த வேண்டும் என்றும் - அரிதான சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய அசாதாரண நடவடிக்கை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அதேபோல், 2021-ஆம் ஆண்டு பங்கா ஸ்னேஹா ஷீலா vs தெலங்கானா மாநில (Banka Sneha Sheela vs State of Telangana) வழக்கில், தடுப்புக்காவல் சம்பந்தப்பட்ட எந்த நடவடிக்கையும் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21-ன் தரங்களுக்கு எதிராக சோதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியது. இந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தருகின்றன. ஆனால், அரசாங்கம் இன்னும் அதிகக் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் தடுப்புக் காவலை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறது.


அரசியலமைப்பில் ஒரு ஆழமான இடைவெளி (constitutional abyss)


இந்தியாவில் தடுப்புக் காவல் (Preventive detention) நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. 1818-ஆம் ஆண்டு வங்காள விதிமுறைகள் (Bengal Regulations) நாட்டைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இந்திய அரசுச் சட்டம், 1935 (Government of India Act), உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் "பொது ஒழுங்கை" பாதுகாக்க இதுபோன்ற சட்டங்களை உருவாக்க அனுமதித்தது. பிரிட்டன் இந்த சட்டங்களை போர்க்காலத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்தியிருந்தாலும், சுதந்திர இந்தியா இந்தப் பழைய காலனித்துவ ஆட்சியை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் (astonishing zeal) கடைப்பிடித்து வந்தது.


இந்திய அரசியலமைப்பு: A Conversation with Power என்ற புத்தகத்தில், கௌதம் பாட்டியா, தடுப்புக் காவல் என்பது ஒரு இருண்ட பகுதியில் வைக்கப்பட்டது - சிறப்பு நிகழ்வுகளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால், சாதாரணமாகக் கருதப்பட்டது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த நேரத்தில், அது ஏற்கனவே சட்ட அமைப்பின் ஒரு பெரிய பகுதியாக இருந்தது. வகுப்புவாத வன்முறை, கம்யூனிச எழுச்சிகள் மற்றும் பிரிவினை போன்ற பிரச்சினைகளுடன், புதிய ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசாங்கங்கள் பொது ஒழுங்கைப் பராமரிக்க இதைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கின.


அரசியலமைப்புச் சட்டம் எழுதப்பட்டபோது தடுப்புக் காவல் (Preventive detention) குறித்து கடுமையாக விவாதிக்கப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் வகுப்புவாத வன்முறை காரணமாக, அது ஓரளவு அவசியமானதாக கருதப்பட்டது. சட்ட நிபுணர் கௌதம் பாட்டியா, பிரிவு 22 இரண்டு பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது என்றும்  இது சில நியாயமான விசாரணை பாதுகாப்புகளை உள்ளடக்கியது. ஆனால், தடுப்புக் காவல் சட்டங்களைப் பொறுத்தவரை அவற்றை விலக்கி வைக்கிறது என்று கௌதம் பாட்டியா  சுட்டிக்காட்டுகிறார் .


1950ஆம் ஆண்டு A.K. கோபாலன் vs மெட்ராஸ் மாநில (A.K. Gopalan vs State of Madras) வழக்கில், குடிமக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் சுதந்திர உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான இந்தியாவின் புதிய குடியரசின் உறுதிப்பாட்டை உச்ச நீதிமன்றம் சோதித்தது. கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான A.K. கோபாலன், காலனித்துவ சட்டத்தின் கீழ் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டார். பின்னர், தடுப்புக் காவல் சட்டம், 1950ஆம் ஆண்டில்  மீண்டும் ஆதரிக்கப்பட்டது. முறையான சட்ட நடைமுறை இல்லாததால் (procedure established by law) தான் கைது செய்யப்பட்டிருப்பது பிரிவு 21-ஐயும், பிரிவு 19 அவரது நடமாடும் மற்றும் பேச்சு சுதந்திரத்தைப் (freedoms of movement and speech) பறித்ததால் அதை மீறுவதாகவும் அவர் வாதிட்டார். நீதிமன்றம் இந்த கூற்றை ஏற்கவில்லை. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 22(3)–22(7) அடிப்படையில் மட்டுமே தடுப்புக் காவலை தீர்மானிக்க முடியும் என்று தீர்ப்பளித்தது


இதனால், பிரிவு 22 இந்திய அரசியலமைப்பின் புவியியலில் ஒரு ‘சர்வாதிகார தண்டனைக் குடியகம்’ (authoritarian penal colony) அல்லது ’மிகவும் கொடூரமான பகுதி’ (Devil’s Island) போல மாறியது — அடிப்படை உரிமைகளின் பெருங்கடலில் இருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டது. பிரிவு 22(4)-ன் கீழ் தேவைப்படும் ஆலோசனைக் குழு மறுஆய்வைக் கூட நீக்கக் கூடிய சட்டங்களை இயற்ற பாராளுமன்றத்திற்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது, வெறுமனே சிறப்பு “சூழ்நிலைகள்” அல்லது “நபர்களின் வகைகள்” என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம். சோம்நாத் லாஹிரி சரியாக எச்சரித்தார், இத்தகைய விதிகள் இந்திய அரசியலமைப்பை ஒரு “காவலர் அரசியலமைப்பு” ஆக மாற்றிவிட்டதாக.


தங்க முக்கோணம் மறைந்து போகும்போது


அடுத்தடுத்த தீர்ப்புகள் நமது அரசியலமைப்பு மிகவும் கொடுமையானதாக மாறியுள்ள கூற்றை வலுப்படுத்தின. தடுப்புக்காவல் அடிப்படை உரிமையைப் பாதித்தாலும், அதிகாரிகள் பிரிவு 22இல் உள்ள நடைமுறைகளை மட்டுமே பின்பற்ற வேண்டும் என்றும் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்குப் பொருந்தும் கடுமையான விதிகளை (substantive restrictions) அவர்கள் பூர்த்தி செய்ய வேண்டியதில்லை என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. முக்கியமான, 1978ஆம் ஆண்டு மேனகா காந்தி vs இந்திய ஒன்றியம் தொடர்பான வரலாற்று சிறப்புமிக்க வழக்கிற்குப் பிறகும், தடுப்புக் காவல் குறித்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் நிலைப்பாடு தொடர்ந்தது. ‘சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறை’ (procedure established by law) என்பது  நியாயமான உரிய செயல்முறையைக் குறிக்க வேண்டும் என்றும், அனைத்து அடிப்படை உரிமைகளும் ஒன்றாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று அந்த தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது


இருப்பினும், 1982ஆம் ஆண்டு A.K. ராய் vs இந்திய ஒன்றியம் (A.K. Roy vs Union of India) வழக்கில், மேனகாவுக்கு முந்தைய கால நியாயங்களை நீதிமன்றம் நிராகரித்தது. பிரிவுகள் 14, 19-ஐ மீறியதற்காக அல்லது பிரிவு 21-இன் விரிவாக்கப்பட்ட விளக்கத்தை மீறியதற்காக தடுப்புக் காவல் சட்டங்களை சவால் செய்ய முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது. உரிமைகள் கட்டமைப்பின் பிற இடங்களில் அரசியலமைப்பு மறுஆய்வின் மையக் கோட்பாடாக மாறிய விகிதாசாரக் கோட்பாட்டிற்கு (doctrine of proportionality) அத்தகைய சட்டங்களை உட்படுத்தவும் நீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது. எனவே, பிரிவு 22இன் குழப்பமான விதிகளில் சிக்கிய ஒருவர், பிரிவு 14, 19 மற்றும் 21இன் முக்கியமான பாதுகாப்புகளிலிருந்து தடுக்கப்படுகிறார். இதனால் அவை தொலைந்து போகின்றன. மேலும், தெளிவான சட்ட உதவி இல்லாமல் போய்விடுகின்றன.


கிரான்வில் ஆஸ்டின், Working a Democratic Constitution: A History of the Indian Experience என்ற தனது  1999ஆம் ஆண்டு புத்தகத்தில், முன்னாள் தலைமை நீதிபதிகள் 1966ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி மற்றும் பிரதமருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, தடுப்புக்காவல் அரசாங்கத்திற்கு ஒரு கவர்ச்சிகரமான செயலாகும். சாட்சிகளை மிரட்டுவதை நிறுத்துவது போன்ற அரிதான வழக்குகளில் இது தேவைப்படலாம். ஆனால், இது அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது தனிநபர்களை நியாயமற்ற முறையில் நடத்துவதற்கு வழிவகுக்கிறது மற்றும் காவல்துறை விசாரணை மற்றும் வழக்குத் தொடரும் திறன்களை பலவீனப்படுத்துகிறது. இந்த சிக்கல்கள் காலப்போக்கில் மோசமாகிவிட்டன.


குற்றத்திற்கு-முந்தைய சங்கடம்


1956ஆம் ஆண்டு நடந்த சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க்கின் சிறுபான்மை அறிக்கை (2002) திரைப்படம், தாராளவாத ஜனநாயக நாடுகளில் தடுப்புக் காவலில் வைப்பதால் ஏற்படும் நீதித்துறை சார்ந்த சிக்கல்கள் (jurisprudential dilemmas) காட்டுகிறது. படத்தில், குற்றத்திற்கு முந்தைய கட்டமைப்பு என்ற சிறப்பு காவல்துறை குழு, கொலைகள் நடப்பதற்கு முன்பே அவற்றைத் தடுக்க எதிர்காலத்தையும் மேம்பட்ட தொழில்நுட்பத்தையும் காணக்கூடிய நபர்களைப் பயன்படுத்துகிறது. முக்கிய கதாபாத்திரம் அவர் இதுவரை செய்யாத ஒரு கொலைக்காக கைது செய்யப்படுகிறார். அவர் குற்றவாளி என்று கருதப்படுகிறார், நியாயமான விசாரணை மறுக்கப்படுகிறது. மேலும், தனது விளக்கத்தை பகிர்ந்து கொள்ள அவர் அனுமதிக்கப்படவில்லை.


இது தடுப்புக் காவல் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது போன்றது. இரு தரப்பினரின் வாதங்களையும் கேட்பது, ஒருவர் நிரபராதி என்று கருதுவது, நீதித்துறை ஆய்வு போன்ற அடிப்படைக் கொள்கைகளைத் தவிர்க்கிறது. இந்தப் படம் அறிவியல் புனைகதை என்றாலும், குற்றம் செய்வதற்கு முன்பு ஒருவரை சிறையில் அடைப்பதால் ஏற்படும் கடுமையான தார்மீக மற்றும் சட்ட ஆபத்துகளுக்கு (legal perils) ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உருவகத்தை இந்தப் படம் வழங்குகிறது.


படத்தில், சிறுபான்மை அறிக்கைகள் என்று அழைக்கப்படும் பல்வேறு சாத்தியமான எதிர்காலங்கள், முன்கூட்டிய குழந்தைகள் தவறுகளைச் செய்யலாம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இது மனித நடத்தையை முன்னறிவிப்பதில் உள்ள சிக்கலைக் காட்டுகிறது. இது தடுப்புக் காவலின் முக்கிய பலவீனமாகும். இந்தியாவில், மக்களைக் தடுப்புக் காவலில் வைக்கும் அதிகாரிகளின் தீர்ப்பு, குறிப்பாக போராட்டங்கள், கருத்து வேறுபாடுகள் அல்லது அரசியல் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்று நீதிமன்றங்கள் அடிக்கடி கூறியுள்ளன.


இந்த உருவக சுற்றுச்சூழல் அமைப்பில், நிதியுதவி அதிகாரம், தடுப்பு ஆணையம் மற்றும் ஆலோசனைக் குழு கூட இந்தியாவின் முன்கூட்டிய காவல் அதிகாரிகளுக்குச் சமமானதாகச் செயல்படுகின்றன - ஆதாரம் மற்றும் நடைமுறையை விட உணர்வுகள் மற்றும் நிகழ்தகவுகளின் அடிப்படையில் முடிவுகளை வெளியிடுகின்றன. விதிகள் பலவீனமாக இருப்பதாலும், நீதிமன்றங்கள் போதுமான அளவு சரிபார்க்காததாலும், இந்தியாவில் தடுப்புக் காவல் என்பது சிறுபான்மை அறிக்கை திரைப்படம் எச்சரித்த அதே ஆபத்துகளைக் கொண்டுள்ளது.


M. தன்யா வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய கருத்துகளைத் தொடர்ந்து, A.K. கோபாலன் மற்றும் A.K. ராய் போன்ற பழைய வழக்குகளை மறுபரிசீலனை செய்து தடுப்புக் காவல் முறையை சரிசெய்வது முக்கியம். இந்த சிறப்பு அதிகாரங்களை பயங்கரவாதம் மற்றும் பெரிய போதைப்பொருள் குற்றங்கள் போன்ற கடுமையான அச்சுறுத்தல்களுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். கட்டுப்படுத்தப்படாவிட்டால், இந்தியாவின் தடுப்புக் காவல் முறை, அது பாதுகாப்பதாகக் கூறும் சுதந்திரம் மற்றும் நியாயம் போன்ற அரசியலமைப்பு மதிப்புகளை பலவீனப்படுத்தும்.


பைசல் சி.கே கேரள அரசின் சட்ட துணை செயலாளராக உள்ளார்.



Original article:

Share:

நுண்ணிய விவரங்களை தவறவிடும் ஒரு தீர்ப்பு -கலைசெல்வன் பெரியசாமி

 நல்ல நோக்கத்துடன் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டாலும், பின்னோக்கி செல்லும் சுற்றுச்சூழல் அனுமதிகளை (post-facto or retrospective environmental clearances) சட்டவிரோதமானது என்று உச்சநீதிமன்றம் அறிவித்தது மாநிலங்கள் முழுவதும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.


இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகத்தை உலுக்கிய தீர்ப்பில், மே 16, 2025 அன்று உச்சநீதிமன்றம் பின்னோக்கி சுற்றுச்சூழல் அனுமதிகளை சட்டவிரோதமானது என்று அறிவித்தது. ஒரு திட்டம் முன்கூட்டிய சுற்றுச்சூழல் அனுமதி (Environmental Clearance (EC)) இல்லாமல் உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், பின்னர் அதை சட்டப்பூர்வமாக்க முடியாது என்பது ஒரு தெளிவான அறிவிப்பாகும்.


நல்ல நோக்கத்துடன் வழங்கப்பட்டாலும், இந்த தீர்ப்பு மாநிலங்கள் முழுவதும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. முன்கூட்டிய சுற்றுச்சூழல் அனுமதி (Environmental Clearance (EC)) இல்லாமல் இருக்கும் கட்டிடங்கள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் பொது உள்கட்டமைப்புகள் இடிக்கப்படுமா? பெரிய அளவிலான இடிப்புகள் புதிய சட்டத்தின் விதியாக மாறுமா? இந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அரசாங்கங்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் குடிமக்களை அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது.


தெளிவாகச் சொல்வதென்றால், இங்கு நீதிபதியையோ, தீர்ப்பையோ, நீதித்துறையையோ அல்லது நீதி வழங்கும் அமைப்பையோ விமர்சிப்பதோ அல்லது குறைகூறுவதோ நோக்கம் அல்ல. மாறாக, உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவின் தாக்கத்தை முன்னோக்கிக் காட்டுவதாகும்.


இது நடக்க பத்து வருடங்கள் ஆனது


இந்தப் பிரச்சினை அக்டோபர் 2013-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது. அப்போது, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த S.P. முத்துராமன் VS இந்திய ஒன்றியம் (S.P. Muthuraman v. Union of India) வழக்கில், தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் (National Green Tribunal (NGT)) தெற்கு அமர்வு, நடந்துகொண்டிருக்கும் திட்டங்கள், அவை ஏற்கனவே சுற்றுச்சூழல் அனுமதி இல்லாமல் தொடங்கப்பட்டிருந்தாலும், பின்னர் அனுமதிக்கும் அரசாங்க உத்தரவை நிறுத்தியது. 2025-ஆம் ஆண்டு வனசக்தி vs இந்திய ஒன்றியம் மற்றும் தொடர்புடைய (Vanashakti v. Union of India (2025)) வழக்குகளில், நீதிமன்றம் அந்த நிலைப்பாட்டை உறுதிசெய்து, பின்னோக்கிச் செல்லும் சுற்றுச்சூழல் ஒப்புதல் குறித்த தீர்ப்பை நிறுத்திவைத்துள்ளது.


சட்டப்பூர்வ பகுத்தறிவு தெளிவானது. ஆனால், காலவரிசை கவலைக்குரியது கடந்த 12 ஆண்டுகளில், இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் துறைகள் வேகமாக வளர்ந்துள்ளன. அரசாங்கங்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் மக்கள் திட்டங்களில் நிறைய பணத்தை முதலீடு செய்துள்ளனர். வேலை தொடங்கிய பிறகு ஒப்புதல்கள் வழங்கப்படலாம் என்று எதிர்பார்த்தனர். தேசிய பசுமை தீர்ப்பாயத்தின் நிலைப்பாடுக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தின் உறுதிப்படுத்தலுக்கும் இடையே உள்ள 12 ஆண்டு இடைவெளி சட்டரீதியான வெற்றிடத்தையும் மற்றும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் உருவாக்கியுள்ளது.


தீர்ப்பு எங்கே குறைபாடுடையது? இது நடைமுறைக்குப் பிந்தைய சுற்றுச்சூழல் அனுமதிகளைத் தடை செய்தாலும், அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து இந்தத் தீர்ப்பு எந்த வழிகாட்டுதலையும் வழங்கவில்லை. ஒவ்வொரு மாநிலமும் இந்தத் தீர்ப்பின் அர்த்தம் என்ன என்பதைத் தாங்களாகவே தீர்மானிக்க வேண்டியிருப்பதால், சிலர் ஏற்கனவே பொதுக் கட்டிடங்கள், வீடுகள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளை இடிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.


முரண்பாடாக, சுற்றுச்சூழல் நிபுணர்கள் கூறுகையில், இந்தப் பெரிய அளவிலான இடிப்புகள் சுற்றுச்சூழலுக்கு உதவுவதற்குப் பதிலாக தீங்கு விளைவிக்கும். ஆயிரக்கணக்கான கட்டிடங்களை இடிப்பது ஏராளமான கழிவுகளை உருவாக்கும், தீங்கு விளைவிக்கும் வாயுக்களை வெளியிடும். மேலும், மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும். இது சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கும் குறிக்கோளுக்கு எதிரானது. தீர்ப்பு அனைத்து மீறல்களையும் ஒரே மாதிரியாகக் கருதுகிறது. நோக்கம், அளவு மற்றும் தாக்கத்தைப் புறக்கணிக்கிறது. மேலும், அரசியலமைப்பின் 21-வது பிரிவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் நிலையான வளர்ச்சி (sustainable development) என்ற கொள்கையை இந்த தீர்ப்பு  புறக்கணிக்கிறது. மேலும், பொறுப்புணர்வை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக, இடிபாடுகள் இடிப்பு குறித்த பயம் மேலும் பல திட்டங்களை மறைக்கச் செய்து, விதிகளைச் சரிபார்த்து அதை பின்பற்றுவதை கடினமாக்கும்.


நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு 2006-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடு (Environmental Impact Assessment (EIA)) விதிகளைப் பற்றியது. ஆனால், அது 2011ஆம் ஆண்டு கடலோர ஒழுங்குமுறை மண்டல (Coastal Regulation Zone (CRZ)) விதிகளைப் பற்றி எதுவும் கூறவில்லை. அவை வேறுபட்ட சுற்றுச்சூழல் சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும். நீதிமன்றம் கடலோர ஒழுங்குமுறை மண்டலம் விதிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடாததால், துறைமுகங்கள் முதல் சுற்றுலா முயற்சிகள் வரை ஆயிரக்கணக்கான கடலோர திட்டங்களுக்கு சட்ட தெளிவின்மையை உருவாக்கியுள்ளது. நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு கடலோர ஒழுங்குமுறை மண்டல  வழக்குகளுக்கு தானாகவே பொருந்தும் என்று நினைப்பது தவறு. ஏனெனில், விதிகள் வேறுபட்டவை மற்றும் பங்குதாரர்களின் ஆலோசனையும் தேவைப்படுகிறது. அனைத்து வழக்குகளுக்கும் ஒரே தீர்ப்பை பயன்படுத்துவது விவகாரத்தை மேலும் குழப்பமடைய செய்யும்.


1974-ஆம் ஆண்டு  இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் விதிகளில் நீர் மாசுபாடு சட்டம் ((Prevention and Control of Pollution) Act) மற்றும் 1981-ஆம் ஆண்டு காற்று மாசுபாடு சட்டம் (Air (Prevention and Control of Pollution) Act) ஆகியவை அடங்கும். இந்தச் சட்டங்கள் சுற்றுச்சூழல் அனுமதி செயல்முறைக்கு அடித்தளமாக உள்ளன.  நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு அவற்றுக்கும் பொருந்தினால், மாநில மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியங்களின் அனுமதியின்றி இயங்கும் எந்தவொரு வணிக நிறுவனமும் மூடப்படலாம். இது மிகப்பெரிய பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தும். இது பொருளாதாரத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் பெரிய பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும்.


திட்டம் தொடங்கபடுவதற்கு முன்னர் ஒப்புதல் பெறாத பெரும்பாலான திட்டங்கள் வேண்டுமென்றே செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. 12 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, மாறுபட்ட விளக்கங்களும் இடைக்கால அனுமதிகளும் இணக்கத்திற்கும் மீறலுக்கும் முக்கிய காரணங்களாக இருந்தன. கட்டிடங்களை இடிப்பதற்கு சட்ட விதிகளைப் பின்பற்றலாம். ஆனால், அது சுற்றுச்சூழலுக்கு உதவாது. சட்டங்கள் மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்காமல் இயற்கையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் மற்றும் மாறிவரும் காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கபட வேண்டும்.


முன்னோக்கி ஒரு சமநிலையான வழி


நீதிமன்றத்தின் இலக்குகளைப் பின்பற்றும் ஆனால் பெரிய சமூக மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்களை ஏற்படுத்துவதைத் தவிர்க்கும் ஒரு கலவையான அணுகுமுறையை நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். இந்தத் திட்டம் சுற்றுச்சூழல் உணர்திறன் பகுதிகளில் (eco-sensitive zones) ஒப்புதல்களை நிறுத்துகிறது. நடந்துகொண்டிருக்கும் திட்டங்களுக்கு சுற்றுச்சூழல் சோதனைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளது, அபராதம் வசூலிக்கிறது, நிறுவனங்களை சேதத்தை சரிசெய்ய வைக்கிறது, தன்னிச்சையான கண்காணிப்பைப் பயன்படுத்துகிறது மற்றும் விதிகளைப் பின்பற்றுவதற்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்கிறது. இந்த மாதிரி மீறுபவர்களை மன்னிப்பதில்லை; அது அவர்களை பணம் செலுத்தவும், மீட்டெடுக்கவும், இணங்கவும் வைக்கிறது, தண்டனையிலிருந்து தடுப்பு மற்றும் சீர்திருத்தத்திற்கு கவனத்தை மாற்றுகிறது.


இந்திய ரியல் எஸ்டேட் டெவலப்பர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு (Confederation of Real Estate Developers' Associations of India) மற்றும் பிறரின் கோரிக்கைகளுக்குப் பிறகு நீதிமன்றம் தனது முடிவை மீண்டும் பரிசீலிக்க ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. இந்த மதிப்பாய்வு தீர்ப்பை பலவீனப்படுத்துவது பற்றியது அல்ல, மாறாக அதன் கவனிக்கப்படாத அம்சங்களை ஆராய்வது பற்றியதாகும்.


இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் விதிகளுக்கு முழுமையான மாற்றம் தேவையில்லை. முன்னேற்றம் தேவைப்படுகிறது. கட்டிடங்களை இடிப்பதற்கு பதிலாக, கொள்கை வகுப்பாளர்கள் சுய அறிக்கையிடல், கடுமையான தண்டனைகள், தெளிவான கண்காணிப்பு மற்றும் வலுவான மேலாண்மை ஆகியவற்றைக் கொண்ட சிறந்த அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சி புத்திசாலித்தனமான, அறிவியல் அடிப்படையிலான கொள்கை மூலம் இணைந்து இருக்க வேண்டும்.


கலைச்செல்வன் பெரியசாமி, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக நிபுணர்.



Original article:

Share:

மனநலம்: இந்தியாவின் மௌன நெருக்கடி - ஊர்வசி பிரசாத் & ஸ்ரேயா அஞ்சலி

 மோசமான வசதிகள், சமூக களங்கம் மற்றும் அதிக செலவுகள் காரணமாக கடுமையான மனநோயால் பாதிக்கப்பட்ட பலருக்கு சரியான சிகிச்சை கிடைப்பதில்லை.


ஒவ்வொரு ஆண்டும், உலக மனநல தினத்தன்று, "மனநலம் இல்லாமல் ஆரோக்கியம் இல்லை" (“there is no health without mental health.”) என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறோம். இருப்பினும், வரவு செலவு திட்டங்களில் மனநலம் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படுகிறது மற்றும் கொள்கை வகுப்பில் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை.


இந்தியா மனநலப் பிரச்சினைகளின் பெரும் சுமையைச் சுமக்கிறது. உலகளாவிய நோய்ச்சுமை ஆய்வின்படி (The Global Burden of Disease study), 2017-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, 197 மில்லியன் இந்தியர்கள், அதாவது மக்கள் தொகையில் சுமார் 14.6 சதவீதம் பேர், மனச்சோர்வு, பதற்றம், இருமுனைக் கோளாறு மற்றும் போதைப்பொருள் பயன்பாட்டுக் கோளாறுகள் உள்ளிட்ட ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மனநலக் கோளாறுகளுடன் வாழ்ந்து வருவதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.


சிகிச்சை இடைவெளி மிகவும் விரிவானது. கடுமையான மனநலக் கோளாறு உள்ளவர்களில் 80%-க்கும் அதிகமானோர் வசதிகள் இல்லாமை, சமூக களங்கம் மற்றும் அதிக செலவுகள் காரணமாக எந்த சரியான கவனிப்பையும் பெறுவதில்லை. தேசிய மனநலக் கணக்கெடுப்பு (2015–16) 10.6% பேர் தங்கள் வாழ்நாளில் ஒரு மனநலக் கோளாறை அனுபவித்ததாகக் கண்டறிந்துள்ளது, சிகிச்சை இடைவெளிகள் வெவ்வேறு பகுதிகள் மற்றும் கோளாறுகளில் 70% முதல் 92% வரை உள்ளன.


உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) கூற்றுப்படி, இந்தியாவின் தற்கொலை விகிதம் 100,000 பேருக்கு 21.1 ஆக இருந்தது. இது வளர்ந்துவரும் பிரச்சினையின் தீவிர அறிகுறியாகும்.


இந்த புள்ளிவிவரங்கள் மனநலம் ஒரு பொது சுகாதார நெருக்கடி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான சவால் என்பதை தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.


கட்டமைப்பு இடைவெளிகள், கொள்கை குறைபாடுகள்


மீண்டும் மீண்டும் தேசிய அளவில் வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்ட போதிலும் இந்த நெருக்கடி ஏன் நீடிக்கிறது?


மனித வள பற்றாக்குறை: 


இந்தியாவில் ஒவ்வொரு 100,000 பேருக்கும் சுமார் 0.75 மனநல மருத்துவர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். இது WHO பரிந்துரைத்த 100,000 பேருக்கு 3 பேர் என்பதைவிட இது மிகக் குறைவு. பல மாநிலங்களில், 100,000 பேருக்கு 0.3 அல்லது அதற்கும் குறைவான மனநல மருத்துவர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். மனநல செவிலியர்கள், உளவியலாளர்கள் மற்றும் சமூகப் பணியாளர்களுக்கு இந்தப் பற்றாக்குறை இன்னும் மோசமாக உள்ளது.


குறைந்த முதலீடு: 


மனநலம் சுகாதார பட்ஜெட்டில் மிகச் சிறிய பங்கைப் பெறுகிறது. மாநிலத்திற்கு மாநிலம் தொகை மாறுபடும். ஆனால், பல மனநல சேவைகள் இன்னும் தன்னார்வலர்கள் மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களை ஆதரவுக்காகச் சார்ந்துள்ளது.





கொள்கை மற்றும் செயல்படுத்தல் இடைவெளி:


 2017ஆம் ஆண்டின் மனநலச் சட்டம் ஒரு நவீன சட்ட கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. இது மனநலப் பராமரிப்புக்கான உரிமைகளை உறுதி செய்கிறது, மனநல மறுஆய்வு வாரியங்கள் போன்ற மேற்பார்வை அமைப்புகளை அமைக்கிறது மற்றும் நிறுவனமயமாக்கலை ஊக்குவிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த விதிகளை செயல்படுத்த தேவையான அமைப்புகளை உருவாக்குவதில் பல மாநிலங்கள் மெதுவாக உள்ளன.

ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமை: 


மனநல சேவைகள் முதன்மை சுகாதாரப் பராமரிப்பில் சரியாக சேர்க்கப்படவில்லை. மருத்துவமனைகள், முதியோர் மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் மற்றும் பணியிடங்களில் பெரும்பாலும் உளவியல் ஆதரவு அமைப்புகள் இல்லை. நோயாளிகள் பொதுவாக நகரங்களில் உள்ள சிறப்பு மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும், இது பயண நேரத்தையும் செலவையும் அதிகரிக்கிறது, இது பலரால் வாங்க முடியாத ஒன்று.


தரவு இல்லாமை: 


மாநிலங்கள் மற்றும் மாவட்டங்களில் மனநல சுகாதாரத்தில் முன்னேற்றம், விளைவுகள் அல்லது பொறுப்புணர்வை அளவிடுவதற்கு நிகழ்நேர, தரப்படுத்தப்பட்ட அமைப்புகள் எதுவும் இல்லை. அமைச்சகங்கள், மாநிலங்கள், நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறங்கள் மற்றும் பொது மற்றும் தனியார் துறைகளுக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பு இல்லாதது முயற்சிகளை தனிமைப்படுத்தி பயனற்றதாக வைத்திருக்கிறது.


மனநலம் என்பது வெறும் மருத்துவ அல்லது உளவியல் பிரச்சினை அல்ல. இது சமத்துவமின்மை, காலநிலை மன அழுத்தம், இடம்பெயர்வு மற்றும் இளைஞர்களின் விரக்தி ஆகியவற்றுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடையது. இந்தியாவில், பெண்கள் அதிக மனநல சுமையை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்கள் வீட்டு வன்முறை, பராமரிப்பு மன அழுத்தம் மற்றும் உதவியை நாடுவதைத் தடுக்கும் சமூக விதிமுறைகளைச் சமாளிக்கின்றனர். இதன் விளைவாக, அவர்களின் மனநலத் தேவைகள் பெரும்பாலும் காணப்படாதவை மற்றும் மோசமாக ஆதரிக்கப்படுகின்றன.


இந்தியாவின் வளர்ச்சி அதன் இளைஞர்களைப் பொறுத்தது. இருப்பினும், இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்களிடையே தற்கொலை விகிதங்கள் மற்றும் பதட்டம் மற்றும் மனச்சோர்வு வழக்குகள் கடுமையாக அதிகரித்துள்ளன. தேசிய குற்றப் பதிவு பணியகத்தின் (National Crime Records Bureau (NCRB)) தரவுகளின்படி, 2013 மற்றும் 2023ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் மாணவர் தற்கொலைகள் 65 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளன.


தீவிர வானிலை, கிராமப்புற துயரம், வாழ்வாதார இழப்பு மற்றும் இடப்பெயர்ச்சி ஆகியவை மனநலப் பிரச்சினைகளை மோசமாக்குகின்றன. உலகெங்கிலும் உள்ள ஆய்வுகள் வெப்ப அலைகள், வெள்ளம் மற்றும் வறட்சி ஆகியவை மனச்சோர்வு, பதட்டம், போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் மற்றும் தற்கொலை நடத்தை அதிகரிப்புடன் தொடர்புடையவை என்பதைக் காட்டுகின்றன. கூடுதலாக, வேலைக்காக நகரங்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கானோர் கட்டாயமாக இடம்பெயர்தல், உடைந்த சமூக உறவுகள் மற்றும் நிலையற்ற வாழ்க்கை நிலைமைகள் மன உளைச்சலை அதிகரிக்கின்றன.


எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதற்கான செலவு


மனநலத்தைப் புறக்கணிப்பது கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. இது உற்பத்தித்திறனைக் குறைக்கிறது, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை அதிகரிக்கிறது. மேலும், பராமரிப்பாளர்கள் மீது அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது, இது பொருளாதார வளர்ச்சியை மெதுவாக்குகிறது. மனநலக் கோளாறுகள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கிட்டத்தட்ட 1 டிரில்லியன் டாலர் உலகளாவிய இழப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன என்று WHO மதிப்பிடுகிறது. இந்தியாவில், 2012 மற்றும் 2030ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில், இது இழப்பு உற்பத்தித்திறன் மற்றும் நல்வாழ்வில் $1.03 டிரில்லியனை எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கர்நாடகாவில் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், மருந்துகள் மற்றும் வாழ்வாதார ஆதரவு மூலம் மனச்சோர்வுக்கு சிகிச்சையளிப்பது மக்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக விளைவுகளை மேம்படுத்துவதாகக் காட்டியது, சிகிச்சைக்குப் பிறகும்கூட நன்மைகள் நீடிக்கும் எனவே பராமரிப்பில் முதலீடு செய்வதன் அவசியத்தைக் காட்டுகிறது.


இந்தியாவில் தற்கொலை மட்டுமே மிகப்பெரிய பொருளாதார தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மருத்துவச் செலவுகள், இழந்த உற்பத்தித்திறன் மற்றும் உளவியல் ரீதியான விளைவுகள் உட்பட $16 பில்லியனுக்கும் அதிகமாகும். இந்த எண்கள் பணத்தைவிட அதிகமாக பிரதிபலிக்கின்றன. அவை இழந்த மனித ஆற்றல், உடைந்த குடும்பங்கள் மற்றும் பொது நிறுவனங்களில் பலவீனமான நம்பிக்கையைக் குறிக்கின்றன.


கொள்கை வரைவு


பொது சுகாதார முன்னுரிமையாக இந்தியா ஆறு முக்கிய சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்:


முதன்மை மருத்துவத்தில் உலகளாவிய மனநலம்: 


அனைத்து ஆயுஷ்மான் ஆரோக்கிய மந்திர்களிலும் (Ayushman Aarogya Mandirs (AAMs)) மனநல பரிசோதனை, ஆலோசனை மற்றும் பரிந்துரைகளை உள்ளடக்குங்கள். ஆயுஷ்மான் ஆரோக்கிய மந்திர் குழுக்கள், முதன்மை பராமரிப்பு செவிலியர்கள் மற்றும் சமூக சுகாதார பணியாளர்களுக்கு (ASHAs) நிலையான கருவிகள், நெறிமுறைகள் மற்றும் தொலை-மனநல மருத்துவ ஆதரவுடன் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும.


மனநல நிதியளிப்பு நோக்கம்: 


தேசிய மற்றும் மாநில அளவில் சுகாதார பட்ஜெட்டில் 5% மனநலத்திற்கு ஒதுக்கவும். மனநல சேவைகளை விரிவுபடுத்தும் மாநிலங்களுக்கு பொருத்தமான மானியங்களை வழங்கவும். அளவிடக்கூடிய பாதுகாப்பு, விளைவுகள் மற்றும் தரத்துடன் நிதியை இணைக்கும் சலுகைகளை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்.





பணியாளர் விரிவாக்கம் மற்றும் திறன் முடுக்கம்: 


உளவியலாளர்கள், மனநல மருத்துவர்கள் மற்றும் உளவியல்-புற்றுநோய் நிபுணர்கள் உட்பட குறைந்தது 50,000 புதிய மனநல நிபுணர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க ஐந்து ஆண்டு இலக்கை அமைக்கவும், விரைவான பயிற்சி, டிஜிட்டல் கற்றல் மற்றும் பணி-பகிர்வு மாதிரிகள், அதாவது சாதாரண ஆலோசகர்கள் மற்றும் சகாக்களின் ஆதரவு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தவும்,  மருத்துவ நிறுவனங்களை வலுப்படுத்தி தர அங்கீகாரத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும்.


தரவு, கண்காணிப்பு மற்றும் பொறுப்புக்கூறல்: 


சேவை வழங்கல், விளைவுகள், மாவட்ட அளவிலான இடைவெளிகள் மற்றும் குறைகளைக் கையாளுதல் ஆகியவற்றைக் கண்காணிக்க ஒரு தேசிய நிகழ்நேர மனநல தளத்தை உருவாக்க வேண்டும். இதில் பொது மற்றும் தனியார் வழங்குநர்கள் இருவரும் முக்கிய அளவீடுகளைப் புகாரளிக்க வேண்டும். வள ஒதுக்கீட்டை வழிநடத்த இந்தத் தரவைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.


உரிமைகள், சமத்துவம் மற்றும் சட்டப் பாதுகாப்புகள்: 


மனநலச் சட்டம், 2017 முழுமையாக செயல்படுத்துதல், மனநல மறுஆய்வு வாரியங்கள் (MHRBs) சரியாக செயல்படுவதை உறுதி செய்தல், மனநல குறை தீர்க்கும் செயல்முறைகளை எளிதாக்குதல், தனியுரிமையைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் பாகுபாட்டைத் தடுத்தல், காப்பீடு மற்றும் பொதுத் திட்டங்களில் மனநல சேவைகள் உடல் ஆரோக்கியத்தைப் போலவே நடத்தப்பட வேண்டும் என்று சட்டப்பூர்வமாகக் கோருகிறது.


காலநிலை-எதிர்ப்பு மனநல உத்திகள்: 


பேரிடர் மீட்பு மற்றும் காலநிலை தழுவல் திட்டங்களில் உளவியல் சமூக ஆதரவைச் சேர்க்கவும். கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற காலநிலை அபாயங்களுக்கு ஆளாகக்கூடிய பகுதிகளில் மீள்தன்மை மையங்களுக்கு நிதியளிக்க வேண்டும். வெப்ப அலைகள், வெள்ளம் மற்றும் இடப்பெயர்ச்சி போன்ற காலநிலை நிகழ்வுகளால் ஏற்படும் அதிர்ச்சியைக் கையாள சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கவும் வேண்டும்.


இந்த சீர்திருத்தங்கள் கடினமானவை. ஆனால், அவை எதுவும் செய்யாததால் ஏற்படும் உயிர் இழப்பு மற்றும் உற்பத்தித்திறனைவிட மிகவும் எளிதானவை மற்றும் மலிவானவையாகும்.


2025 உலக மனநல தினத்தன்று, இந்தியா சொற்களிலிருந்து செயலுக்கு மாற வேண்டும். தேவைப்படுபவர்களில் 80% பேர் போதுமான உதவியைப் பெறாத, மனநலம் பற்றி அமைதியாகப் பேசப்படும் ஆனால் முறையாகக் கவனிக்கப்படாத நாடாக நாம் இருக்க முடியாது.


மனநலம் ஒட்டுமொத்த சுகாதாரக் கொள்கை மற்றும் திட்டமிடலின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும்போது, ​​நாம் நோய்க்கு சிகிச்சையளிப்பது மட்டுமல்லாமல், அதன் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்போம், மீள்தன்மையை வளர்ப்போம், மனித ஆற்றலை மீட்டெடுப்போம். இதில் இந்தியா செயல்படுமா என்பது அல்ல, எப்போது செயல்படும் என்பதுதான் முக்கிய கேள்வியாக உள்ளது.



Original article:

Share: