விஷ அம்புகள் வீழ்த்தப்பட்டன. -ப. சிதம்பரம்

2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் "அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு ஆபத்து" என்ற விவாதத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெற்றது. தற்போது கொண்டு வரப்பட்ட அரசியலமைப்பு பிரிவு 131-வது திருத்த மசோதா அந்த அச்சத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் இறுதியில் அந்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது.

ஒன்றிய அரசாங்கமும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் அரசியலமைப்பின் 131-வது திருத்தச் சட்டம், (Constitution (131st) Amendment Bill, 2026) 2026-ஐச் சுற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை உருவாக்க முயற்சித்தன. இருப்பினும், இந்தத் தகவல் தவறான உண்மைகளையும், சட்டத்தின் மீதான சந்தேகத்திற்குரிய விளக்கங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததால், இது ஒரு குறைபாடுள்ள கருத்தாகவே அமைந்தது.

ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, சட்டரீதியான நிலைப்பாடு மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. 106-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் செப்டம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டிலேயே நிறைவேற்றப்பட்டு, இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது. இது சட்டப்பிரிவு 334A-ஐ அறிமுகப்படுத்தியது. ஆனால், அரசுக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணங்களால், ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதி இரவு வரை இது அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படாமல் இருந்தது. இந்தத் திருத்தம் மக்களவையின் தற்போதைய பலமான 543 உறுப்பினர்களில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை வழங்கியது. எனவே, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு ஏற்கனவே உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது, சட்டப்பிரிவு 334A-ஐ மீண்டும் பரிசீலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இதற்கு மாறாகச் சொல்லப்பட்ட வாதங்கள் அனைத்தும் தவறானவையாகும். 

இருப்பினும், அரசாங்கம் பல நோக்கங்களை நிறைவேற்றும் வகையில் ஒரு வியூகத்தை வகுத்தது. தமிழகம் மற்றும் மேற்குவங்கத்தில் தேர்தல் பிரச்சாரங்களுக்கு இடையூறு விளைவிப்பது, தொகுதி மறுவரையறை நேர்மையாக நடப்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குவது, தென்னிந்திய மாநிலங்களுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய மறுவரையறை செயல்முறையை மெல்ல அறிமுகப்படுத்துவது, மற்றும் இடஒதுக்கீட்டிற்கும் தொகுதி மறுவரையறைக்கும் தொடர்பு உண்டு என்ற தவறான கருத்தைப் பரப்புவது போன்றவை இதில் அடங்கும். இந்த நோக்கங்கள் வெளியானதும், அரசாங்கம் முன்வைத்த வாதங்கள் அனைத்தும் வலுவிழந்தது.

ஒன்றிய அரசும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் பின்வரும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளன:

1. பெண்களுக்கு 33% இடஒதுக்கீடு வழங்கும் விவகாரத்தை நீங்கள் ஏன் மீண்டும் கையில் எடுத்தீர்கள்?

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 106-வது திருத்தச் சட்டம், 'பிரிவு 334A'-வைச் சேர்த்ததன் மூலம் அந்தக் கேள்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. அந்தப் பிரிவு 334A-வில் என்ன தவறு இருந்தது? அதைச் செயல்படுத்துவதில் உங்களுக்கு என்ன சிக்கல் ஏற்பட்டது? குறிப்பாக, பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்கும் நடைமுறை இன்னும் முடிவடையவில்லை என்று கூறி, மக்களிடையே ஏன் சந்தேகத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்கினீர்கள்? சட்டப்பிரிவு-334A ஏற்கனவே முழுமையாகத்தான் இருந்தது. அதற்கு மேல் செய்வதற்கு எதுவுமில்லை.

2. ஏப்ரல் 16-18 தேதிகளில் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளையும் அவ்வளவு அவசரமாகக் கூட்டுவதற்கு என்ன காரணம்?

தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்குவங்க மாநிலத்திற்கான வாக்குப்பதிவு தேதிகள் ஏப்ரல் மாதம் 23-ஆக (மேற்கு வங்கத்திற்கு ஏப்ரல் 29) நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன. தொகுதி மறுவரையறை முடிந்த பிறகுதான் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு முறை நடைமுறைபடுத்தப்படும்; இந்த நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதற்கு நாடு முழுவதும் பல மாதங்களோ அல்லது ஆண்டுகளோகூட ஆகக்கூடிய ஒரு நீண்ட செயல்முறையாகும். எனவே, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டுடன் கூடிய முதல் மக்களவைத் தேர்தல் 2029-ஆம் ஆண்டுதான் நடைபெற வாய்ப்புள்ளது. ஒருவேளை சட்டப்பிரிவு 334A-வில் மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் கூட—உண்மையில் அங்கு அத்தகைய அவசரத் தேவை ஏதுமில்லை. ஏப்ரல் மாதம் 29-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளையும் கூட்டுவதற்குப் போதுமான கால அவகாசம் இருந்தது. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த  39-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மேற்குவங்கத்தின் 42-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என மொத்தம் 81-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ள சூழலில், அவர்களை ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதியன்று அவசரமாக அழைப்பதன் மூலம் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு இடையூறு விளைவிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. எனவே, இந்த அவசரம் செயற்கையானது. மேலும், இது அரசாங்கத்தின் அரசியல் உள்நோக்கத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.

3. மக்களவையின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை ஏன் அதிகரிக்க வேண்டும், அதன் விளைவாக ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கையை 50 சதவீதம் வரை ஏன் உயர்த்த வேண்டும் என்பதற்கான காரணங்கள் என்ன?

மக்களவையில் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை 50% அதிகரிக்க வேண்டும் என்று எந்தவொரு நபரோ அல்லது கட்சியோ கோரவில்லை, மாறாக இந்த யோசனைக்கு நாடு முழுவதும் பலத்த எதிர்ப்புதான் கிளம்பியது. 815-உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மக்களவையை நிர்வகிப்பது கடினமான ஒன்றாக இருக்கும் என்பதோடு, ஒவ்வொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களில் பங்கேற்பதற்கான வாய்ப்புகளும் குறைந்துவிடும். இதன் உண்மையான நோக்கம் என்னவென்றால், மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவமும், பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் எண்ணிக்கையும் 181-லிருந்து 272-ஆக 50% உயரும் என்ற தோற்றத்தை உருவாக்குவது மட்டுமே. உண்மையில், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை அதிகரித்தாலும், அந்தந்த மாநிலங்களின் விகிதாச்சாரப் பங்கு அப்படியேதான் இருக்கும். இது மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம் மேம்பட்டுள்ளது என்ற ஒரு தவறான பிம்பத்தை மட்டுமே உருவாக்கும். இந்த மாயையை மக்கள் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று ஒன்றிய அரசு (மற்றும் பாஜக) கருதியது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது.

4. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் (131-வது) திருத்த மசோதா, 2026-ஐக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தொகுதி மறுவரையறை மேற்கொள்ளப்பட்டால் அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும்?

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 81(2)(a)-ல் (Article 81(2)(a)) எந்த மாற்றமும் செய்யப்படாதவரை, தொகுதி மறுவரையறை என்பது "ஒரு நபர், ஒரு வாக்கு" என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றியே இருக்க வேண்டும். அதாவது, மக்களவையின் ஒவ்வொரு தொகுதியும் தோராயமாகச் சமமான வாக்காளர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட மாநிலங்களில் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கும், தேசிய சராசரியைவிட அதிக மொத்தக் கருத்தரிப்பு விகிதத்தைக் (Total Fertility Rate (TFR)) கொண்ட மாநிலங்களில் இடங்களை அதிகரிப்பதற்கும் இந்த மசோதா வழிவகுக்கும். இதன் விளைவாக, தென்னிந்தியாவின் ஐந்து மாநிலங்களின் மக்களவைப் பிரதிநிதித்துவம் 24.3%-லிருந்து 20.7%-ஆகக் குறையும்; அதேசமயம் பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள் கூட்டாகச் சுமார் 5% கூடுதல் இடங்களைப் பெறும். இதுவே இந்த விவகாரத்தின் மையப்பொருள் ஆகும். சட்டப்பிரிவு 81(2)(a)-க்கு ஒரு நியாயமான மாற்று வழியை உருவாக்குவதன் மூலம் மட்டுமே இந்தப் பிரச்சனையைச் சரிசெய்ய முடியும், ஆனால் அரசாங்கமோ அல்லது பாரதிய ஜனதா கட்சியோ இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க முன்வரவில்லை.

5. பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை, தொகுதி மறுவரையறையுடன் இணைப்பதில் அரசு ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருந்தது?

ஏனென்றால், இது ஒரு தவறான கருத்தை உருவாக்கியது. எனவே, இந்த இரண்டு விவகாரங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்காமல் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

6. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கான அந்த முயற்சியை எதிர்க்கட்சிகள் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்த்தன?

2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் "அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு ஆபத்து" என்ற விவாதத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெற்றது. தற்போது கொண்டுவரப்பட்ட அரசியலமைப்பு பிரிவு 131-வது திருத்த மசோதா அந்த அச்சத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் இறுதியில் அந்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது.

Original Link: Poisoned arrows shot down.

Read More →

நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்ட நிலையில், அரசியல் நிர்ணய சபையிலேயே இதனை எதிர்த்த பெண்களை நினைவுகூர்தல் - சித்தி தேஷ்முக்

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்களில், பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு ஹன்சா மேத்தாவும் ரேணுகா ரேயும் தலைமை தாங்கினர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரேநபர், ஒரு ஆண் ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

இந்தியாவில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு தொடர்பான சட்ட வரலாறு மிகவும் சிக்கலானதாக இருந்து வருகிறது. இன்று இது ஒரு முன்னேற்றமாகக் கருதப்பட்டாலும், அதன் தொடக்கம் 1946-ஆம் ஆண்டு முதல் 1950-ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற அரசியலமைப்பு சபை விவாதங்களிலேயே தொடங்கியது.

இந்த விவாதங்களில், சபையின் ஒரு பகுதியாக இருந்த 15 பெண்களில் இருவர், பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்கும் திட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கு எதிராகத் தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவித்தனர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரே நபர் ஒரு ஆண்  ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் உள்ள மொத்த இடங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கை பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யக்கோரும் அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Women’s Reservation Bill, 2023) 2008-ஆம் ஆண்டில் முன்மொழியப்பட்டபோது, இந்த விவாதம் மீண்டும் அரசியலில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டம் நிறைவேற மேலும் 15 ஆண்டுகள் ஆனது. 023-ஆம் ஆண்டில், நாடாளுமன்றத்தில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா, 2023 ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற்ற பிறகு, இது அரசியலமைப்பின் 106-வது திருத்தச் சட்டமாக மாறியது.

தற்போது, இந்தச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும் நிலையில் உள்ளது. ஆனால், தொகுதி மறுவரையறை பணிகள் முடிந்த பிறகே இது முழுமையாகச் செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்றும் கூறப்பட்டது. இதற்கிடையில், கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மக்களவையில் பெண்களுக்கான 33% இடஒதுக்கீட்டை உயர்த்தக் கோரிய மற்றொரு சட்டத்திருத்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்தக் கருத்தை எதிர்த்த பெண்கள்

அரசியலமைப்பு நிர்ணயசபை விவாதங்களின்போது, ​​பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு எதிரான முக்கிய நபர்களாக ஹன்சா மேத்தா மற்றும் ரேணுகா ரே ஆகியோர் இருந்தனர். இந்த இரண்டு நபர்களும் இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள் ஆவர். ஒத்துழையாமை இயக்கம் மற்றும் சுதேசி இயக்கங்களில் பங்கேற்றதுடன், பெண்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்காகச் செயல்படும் 'அகில இந்தியப் பெண்கள் மாநாடு' (All India Women’s Conference) எனப்படும் ஒரு அரசு சாரா அமைப்பிலும் பணியாற்றியுள்ளனர்.

பெண்களின் நிலை குறித்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் துணைக் குழுவில் (United Nations subcommittee on the Status of Women) உறுப்பினராக இருந்ததன் காரணமாக மேத்தா முக்கியத்துவம் பெற்றார். அதேவேளையில், ரே 1949-ஆம் ஆண்டில் ஐ.நா. பொதுச் சபையில் இந்தியாவின் சார்பில் பங்கேற்றவர்.

1946-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 19-ஆம் தேதி நடைபெற்ற விவாதத்தின்போது, ​​சுதந்திரப் போராட்டத்தின் எல்லைகளைப் பெண்கள் மத்தியில் விரிவுபடுத்தியதற்காக மகாத்மா காந்திக்கு மேத்தா தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார். 1937-ஆம் ஆண்டு பம்பாய் சட்டமன்றப் பேரவையில் பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த வேட்பாளராகப் போட்டியிட்ட மேத்தா, பெண்கள் ஒருபோதும் சிறப்புச் சலுகைகளைக் கோரியதில்லை என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

"நாங்கள் கேட்டதெல்லாம் சமூக நீதி, பொருளாதார நீதி மற்றும் அரசியல் நீதி மட்டுமே. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே சமமான மதிக்கத்தக்க உறவு மேம்பட வேண்டுமானால், அதற்கு அடிப்படையான 'சமத்துவத்தை' தான் நாங்கள் கோருகிறோம். அது இல்லாமல், இருபாலினருக்கும் இடையே உண்மையான ஒத்துழைப்பு சாத்தியமில்லை," என்றும் அவர் கூறினார்.

தனித் தொகுதிகள் அல்லது இடஒதுக்கீட்டுக் கோரிக்கைகள் மீது மேத்தாவுக்கு இருந்த தயக்கமானது, அரசியல் நிர்ணய சபையில் இடம்பெற்றிருந்த பெண்களை ஒன்றிணைத்த ஒற்றுமை உணர்விலிருந்து உருவானதாகக் கருதப்படுகிறது.

1947-ஆம் ஆண்டு, ரே மேத்தாவின் கருத்தை வலுவாக ஆதரித்தார். 1935-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் (Government of India Act) பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இடஒதுக்கீட்டை, தான் எதிர்த்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

பெண்களுக்கு எனத் தனி இடஒதுக்கீடு இருக்கும்போது, ​​அவர்கள் எவ்வளவு திறமையானவர்களாக இருந்தாலும், பொதுப் பிரிவின்கீழ் வரும் இடங்களுக்கு அவர்களைப் பரிசீலிக்கும் கேள்வி வழக்கமாக எழுப்பப்படாது என்று அவர் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை, பெண்கள் தங்கள் தகுதியின் அடிப்படையில்  அல்லது அவர் குறிப்பிட்டது போல, ‘திறமையின்’ அடிப்படையில் மட்டுமே முன்னேற வேண்டும். மேலும், இடஒதுக்கீடு என்பது பெண்களின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு தடையாகவும், எங்கள் அறிவுத்திறன் மற்றும் ஆற்றலுக்கே இழைக்கப்படும் அவமதிப்பாகவும் அமையும் என்றும்  குறிப்பிட்டார்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் அரசியல் நிர்ணய சபையின் உறுப்பினராக மட்டுமல்லாமல், இந்தியத் தூதராகவும் பணியாற்றிய விஜயலட்சுமி பண்டிட்டை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். பண்டித் அவர்கள் தூதராக நியமிக்கப்பட்டது அவர் ஒரு பெண் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அவரது “நிரூபிக்கப்பட்ட தகுதியின்” காரணமாகவே என்று ரே குறிப்பிட்டார்.

மாற்றுக் கருத்து

நவம்பர் மாதம் 9-ஆம் தேதி, 1948-ஆம் ஆண்டுநடைபெற்ற விவாதத்தில், ஆர். கே. சௌத்ரி ஒரு மாறுபட்ட கண்ணோட்டத்தை முன்வைத்தார். அதாவது, ஒரு பெண் நம்மிடம் ஏதாவது கேட்கும்போது, அதை எளிதாகப் பெற்று அவருக்குக் கொடுத்துவிடலாம் என்பது நமக்குத் தெரியும் என்று அவர் கூறினார். ஆனால், அவர் எதையும் குறிப்பாகக் கேட்காதபோது, அந்தப் பெண் என்ன விரும்புகிறாள் என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது என்று தெரிவித்தார். 

ஒரு "நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதராகவும்" தான் பெற்ற அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பேசுவதாக அவர் கூறினார். ஆண்களிடம் அன்றாட வாழ்வில் காணப்படும் ஒருவித அக்கறையின்மையே பெண்களுக்கு எதிரான கட்டமைப்புரீதியான பாகுபாட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்.  அதன் அடிப்படையிலேயே அவரது வாதம் அமைந்திருந்தது. அந்தக்குழுவில் இருந்தவர்கள் "பெண்களுடன் குடும்ப உறவு இல்லாதவர்கள்" என்றும், அதன் காரணமாகவே பெண்களுக்குச் சாதகமான சட்டங்களைக் கொண்டுவர அவர்கள் தயங்குவதாகவும் அவர் குற்றம்சாட்டினார். மேலும், அவைக்கு வெளியேயும் இந்தியாவின் வீதிகளிலும் ஆண்களிடம் இருந்த 'பெண்களை மதிக்கும் பண்பு' மறைந்துவிட்டதாக அவர் வருத்தப்பட்டார்.  பெண்கள் பொதுவாக ஆண்களின் கண்ணியத்தின் மீது நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டனர் என்றும்  இன்றைய இளைஞர்கள் பேருந்துகளிலும் ரயில்களிலும் கூட பெண்களுக்கு உரிய மரியாதையை அளிப்பதில்லை  என்றும் அவர் ஆதங்கத்துடன் குறிப்பிட்டார்.

சௌத்ரியின் வாதத்தை ரே அவர்கள் உடனடியாக மறுத்தார். அதே நேரத்தில், அவரை கிண்டலாக "பெண்களின் ஆதரவாளர் மற்றும் பாதுகாவலர்" என்று அழைத்த அவர், தனது நிலைப்பாட்டை மீண்டும் வலியுறுத்தினார்.

சௌத்ரி அவர்கள் முன்வைத்த வாதம், சட்டமன்றமானது கோட்பாட்டுரீதியான சமத்துவத்திற்கும் நடைமுறை சமத்துவத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்கத் தவறியதைச் சுட்டிக்காட்டியது. இந்த இடைவெளியை அவர் ஒரு வகை "அமைப்புரீதியான புறக்கணிப்பு" என்று கருதினார். இடஒதுக்கீடு இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க உதவும் என்பதே அவரது பார்வையாக இருந்தது.

இந்தியப் பெண்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகமாகப் பிரித்து, அவர்களைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு குழுவாகச் சித்தரிப்பதாக சௌத்ரியின் வாதம் அமைந்தது. மேலும், பெண்களுக்குத் தனித் தொகுதிகளை ஒதுக்கினால், அவர்கள் பொதுத் தொகுதிகளுக்குள் வராமல், தங்களுக்குள் போட்டியிட்டுக்கொள்ளட்டும். இல்லையெனில், நாம் அவ்வப்போது பலவீனமடைந்து, அவர்களுக்குத் தகுதியற்ற இடங்களை விட்டுக்கொடுத்துவிடுவோம் என்றும் கூறினார். 

அன்றைய நிலை vs  இன்றைய நிலை

1949-ஆம் ஆண்டில், அரசியல் நிர்ணய சபையின் பெண் உறுப்பினர்கள், 'திறமை' மற்றும் 'சம உரிமை' ஆகியவற்றின் து மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்தனர். வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை போன்ற திட்டங்கள் மூலம் இந்தச் சமத்துவத்தை அடைந்துவிடலாம் என்றும் அவர்கள் நம்பினர்.

ஆனால், புள்ளிவிவரங்கள் காலப்போக்கில் வேறுபட்ட உதாரணத்தை காட்டுகின்றன. இன்று, மக்களவையில் பெண் உறுப்பினர்கள்  13.6%-ஆக உள்ளனர். இது 1951–52-ஆம் ஆண்டின் முதல் பொதுத் தேர்தலில் இருந்த 4.9% உறுப்பினர்களைவிட ஒரு தெளிவான முன்னேற்றம் என்றாலும், சமமான பிரதிநிதித்துவத்தை அடைய இன்னும் நீண்டதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது.

இந்தக்கட்டுரையின் ஆசிரியர், 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்'  இதழில் ஒரு பயிற்சிப் பணியாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

Original Link: As Bill on women’s reservation in Houses is defeated, remembering the women who opposed it in Constituent Assembly,

Read More →

பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை இனிமேலும் ஏன் தாமதிக்க முடியாது? -ஷாமிகா ரவி

பெண் வாக்காளர்களின் அதிக வாக்குப்பதிவு ஜனநாயகம் சுறுசுறுப்பாகவும் வலுவாகவும் இருபதறகான அறிகுறியாகும். ஆனால், உண்மையான அதிகாரமளித்தல் என்பது வாக்களிப்பது மட்டுமல்ல. முடிவெடுக்கும் பொறுப்புகளிலும் பெண்களுக்கு இடம் இருக்க வேண்டும்.

இந்தியா ஒரு அசாதாரணமான ஜனநாயகச் சந்திப்பில் உள்ளது. இது உலகின் மிகவும் துடிப்பான ஜனநாயக நாடுகளில் ஒன்றாகும். அதிக வாக்காளர் பங்கேற்பு மற்றும் அதிகாரித்துவரும் பெண் வாக்காளர்களால் இது குறிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அதன் சட்டமன்ற அமைப்புகளுக்குள், பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் வெளிப்படையாகக் குறைவாகவே உள்ளது. பங்கேற்புக்கும் பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு, பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு மசோதாவை உடனடியாகச் செயல்படுத்துவதற்கான ஒரு வலுவான வாதத்தை முன்வைக்கிறது.

இந்த இடைவெளி தொடர்ந்து முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தியப் பெண்கள் ஒரு தீர்க்கமான தேர்தல் சக்தியாக உருவெடுத்துள்ள போதிலும், சட்டமியற்றும் அமைப்புகளில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் இன்னும் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. மாநில மற்றும் தேசியப் பிரதிநிதித்துவத்திற்கு இடையிலான பெரும் வேறுபாட்டில் இந்த ஏற்றத்தாழ்வு மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

மாநில சட்டமன்றங்களில், சராசரியாக, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் பெண்கள் சுமார் 9% மட்டுமே உள்ளனர். அதேசமயம், நாடாளுமன்றத்தில் அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 14%-15% ஆக உள்ளது. இது, நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் பெண்களின் பங்கான கிட்டத்தட்ட 50%-ஐப் பிரதிபலிப்பதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது.

இந்த ஏற்றத்தாழ்வு வெறும் எண்ணிக்கை சார்ந்தது மட்டுமல்ல, இது கட்டமைப்பு ரீதியானது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், இந்தியாவில் பெண்கள் செயலற்ற வாக்காளர்களிலிருந்து தீவிர அரசியல் பங்கேற்பாளர்களாக மாறியுள்ளனர். பல மாநிலங்களில், பெண் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை இப்போது ஆண்களின் எண்ணிக்கைக்குச் சமமாகவோ அல்லது அதைவிட அதிகமாகவோ உள்ளது. இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஜனநாயகச் சாதனையாகும். இது பெண்களிடையே தங்களின் செயல்திறன், விழிப்புணர்வு மற்றும் வளர்ந்துவரும் அரசியல் உரிமையுணர்வை உணர்த்துகிறது. இருப்பினும், பங்கேற்பில் ஏற்பட்ட இந்த எழுச்சி, பிரதிநிதித்துவத்தில் அதற்கு இணையான பிரதிநிதித்துவத்திற்கு வழிவகுக்கவில்லை.

கட்டமைப்புரீதியான குறைபாடுகள்

இதற்கான காரணங்கள் இந்தியாவின் அரசியல் அமைப்பின் செயல்பாட்டில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. அரசியல் கட்சிகள் வாயில்காப்பாளர்களாகச் செயல்படுகின்றன. மேலும், ஆண்களைவிட மிகக் குறைவான பெண் வேட்பாளர்களையே தொடர்ந்து நியமிக்கின்றன. தேர்தல் அரசியல் என்பது அதிக வளங்கள் தேவைப்படும் ஒரு துறையாகும். இதற்கு நிதி ஆதரவு, வலையமைப்புகள் மற்றும் சமூக மூலதனம் தேவைப்படுகின்றன. இந்தத் துறைகளில் பெண்கள் பெரும்பாலும் அமைப்புரீதியான சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றனர். கலாச்சார நெறிமுறைகளும் பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகளும் பெண்களை அரசியல் களத்தில் நுழைவதிலிருந்து மேலும் தடுக்கின்றன. இதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தொடர்ந்து நிகழும் ஒரு புறக்கணிப்புச் சுழற்சி உருவாகிறது. சரியாக இந்த காரணத்தினால்தான் மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா விரும்பத்தக்கது மட்டுமல்ல, அவசியமானதும் ஆகும். சட்டமன்றங்களில் பெண்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கு இடங்களைக் கட்டாயமாக்குவதன் மூலம், நியாயமான பிரதிநிதித்துவத்தைத் தடுக்கும் கட்டமைப்புத் தடைகளை இது நேரடியாகக் களைகிறது. இத்தகைய ஒதுக்கீடுகள் தகுதியைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றன அல்லது பெயரளவிலான பிரதிநிதித்துவத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன என்று விமர்சகர்கள் அடிக்கடி வாதிடுகின்றனர். ஆனால் இந்த வாதம், தற்போதைய அமைப்புரீதியாக தகுதியின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது என்று கருதுகிறது. ஆனால் அது தெளிவாக அவ்வாறு இல்லை. இந்தியாவில் அரசியல் அதிகாரத்திற்கான அணுகலானது, திறமையைப் போலவே சலுகைகள் மற்றும் வலையமைப்புகளாலும் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

உள்ளாட்சி மட்டத்தில் இட ஒதுக்கீடு குறித்த இந்தியாவின் தனிபட்ட அனுபவத்திலிருந்தே கிடைக்கும் சான்றுகள் ஒரு வலுவான மாற்றுக்கருத்தை அளிக்கின்றன. பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களில், பெண்களுக்கு இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில், அதன் விளைவுகள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பெண் தலைவர்கள் திறம்படப் பங்கேற்றது மட்டுமல்லாமல், சுகாதாரம், கல்வி, நீர் மற்றும் சுகாதாரம் போன்ற பிரச்சினைகளை நோக்கி கொள்கை முன்னுரிமைகளையும் மாற்றியுள்ளனர். இவை சாதாரணமான பிரச்சினைகள் அல்ல, அவை மனித வளர்ச்சிக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கும் மையமானவை.

மேலும், பிரதிநிதித்துவம் ஒரு சங்கிலித் தொடர் விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. பெண்கள் அதிகாரப் பதவிகளை வகிக்கும்போது, அவர்கள் ஆழமாக வேரூன்றிய சமூக நெறிகளுக்கு சவால் விடுகிறார்கள். இளம் பெண்கள் தலைமைப் பதவியை அடைய முடியும் என்று கருதி வளர்கிறார்கள். குடும்பங்களும் சமூகங்களும் பெண்களின் பொதுப் பங்குகளை மிகவும் எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகின்றன. காலப்போக்கில், இது எதிர்காலத் தலைவர்களின் ஒரு தொடர் வரிசையை உருவாக்குகிறது. எனவே, இட ஒதுக்கீடு என்பது ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு அல்ல, மாறாக அது ஒரு வினையூக்கியாகச் செயல்படுகிறது. அது வரலாற்று ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சரிசெய்ய உதவுகிறது மற்றும் மிகவும் சமத்துவமான ஒரு அமைப்புக்கு களம் அமைக்கிறது.

மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நாடாளுமன்றம் குறித்து

மாநில சட்டமன்றங்களுக்கும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் இடையிலான ஒப்பீடு, இந்த சீர்திருத்தத்தின் அவசரத்தை மேலும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

மாநில அளவில் பிரதிநிதித்துவம் 9% ஆகக் குறைவாக இருந்தால், சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தின் அடிமட்டத்தில் பிரச்சினை இன்னும் கடுமையாக உள்ளது என்பதையே அது காட்டுகிறது. சுகாதாரம், கல்வி, சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு, மற்றும் உள்ளாட்சி மேம்பாடு தொடர்பான கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் மாநில அரசுகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. இவை குடிமக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. இந்த முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளில் பெண்கள் ஏறக்குறைய இல்லாததால், மக்கள்தொகையில் பாதிப் பேருக்கு அவற்றை வடிவமைப்பதில் குறைந்த அளவே குரல் மட்டுமே உள்ளது என்பதாகும்.

தேசிய அளவில், நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 14%–15% என்ற சற்றே உயர்ந்த எண்ணிக்கை பெரும்பாலும் ஒரு முன்னேற்றமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் இதுவும் உலகளாவிய அளவுகோல்கள் மற்றும் ஜனநாயகக் கொள்கைகளுக்கு போதுமானதாக இல்லை. ஒரு பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகம், அதன் மக்களின் பன்முகத்தன்மையை வெறும் கோட்பாட்டில் மட்டுமல்ல, நடைமுறையிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். பெண்களின் குறைவான பிரதிநிதித்துவம், இந்தியாவின் ஜனநாயக நிறுவனங்களின் சட்டபூர்வத்தன்மையையும் அனைவரையும் உள்ளடக்கும் தன்மையையும் பலவீனப்படுத்துகிறது.

காலம் மற்றொரு முக்கியக் காரணியாகும். இந்தியா சமூக மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக வேகமாக மாறி வருகிறது. அதிகமான பெண்கள் உயர்கல்வியில் சேர்கிறார்கள். அதிகமான பெண்கள் பணியிடங்களில் இணைகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளை மேலும் வலுவாக நிலைநாட்டுகிறார்கள். அவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டிய நிறுவனங்களைவிட அவர்களின் விருப்பங்கள் வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றன. மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவைச் செயல்படுத்துவதில் தாமதம் செய்வது, இந்த இடைவெளியை மேலும் விரிவுபடுத்தும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துவதோடு, விரக்திக்கும் ஈடுபாடின்மைக்கும் வழிவகுக்கும்.

சட்டப்பூர்வ ஆணைகளைச் சார்ந்திருப்பதை விடுத்து, அரசியல் கட்சிகள் தாமாக முன்வந்து அதிக பெண் வேட்பாளர்களை நிறுத்த வேண்டும் என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். இது ஒரு விரும்பத்தக்க இலக்காக இருந்தாலும், தாமாக முன்வந்து எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் பலனளிக்கவில்லை என்பதை கடந்தகால அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் இருந்தபோதிலும், பெண் வேட்பாளர்களின் விகிதம் குறைவாகவே நீடித்து வருகிறது. கட்டமைப்பு சார்ந்த சிக்கல்களுக்குக் கட்டமைப்பு சார்ந்த தீர்வுகளே தேவை; இட ஒதுக்கீடு அத்தகைய தீர்வுகளில் ஒன்றாகும்.

ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துதல்

மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவின் சாராம்சம், ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதே ஆகும். பெண் வாக்காளர்களிடையே அதிக வாக்குப்பதிவு என்பது ஜனநாயகத்தின் தீவீரத்திற்கான ஓர் அறிகுறியாகும். ஆனால், உண்மையான அதிகாரமளித்தலுக்கு வாக்களிப்பது மட்டும் போதாது. முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளிலும் பெண்களுக்கு ஓர் இடம் தேவை. சட்டங்களும் கொள்கைகளும் உருவாக்கப்படும் இடங்களில் அவர்கள் ஒரு அங்கமாக இருக்க வேண்டும். பங்கேற்பிலிருந்து பிரதிநிதித்துவத்திற்கு நகர்வதே இந்தியாவின் ஜனநாயகப் பயணத்தின் அடுத்த தர்க்கரீதியான படியாகும்.

இதில் ஒரு வலுவான வளர்ச்சி சார்ந்த வாதமும் உள்ளது. பாலின சமத்துவமான ஆளுகை சிறந்த விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது என்பதை நாடு தழுவிய ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன — அதாவது, அதிக சமத்துவமான கொள்கைகள், மேம்பட்ட சமூகக் குறிகாட்டிகள் மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி. இந்தியாவைப் போன்ற பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மற்றும் சிக்கலான ஒரு நாட்டில், மக்கள்தொகையில் பாதியை அரசியல் தலைமையிலிருந்து விலக்குவது அநீதியானது மட்டுமல்ல, அது திறமையற்றதும் ஆகும்.

நிறுவன சீர்திருத்தத்தால் சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை இந்தியா ஏற்கனவே காட்டியுள்ளது. உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தில் இட ஒதுக்கீட்டின் வெற்றி, அரசியல் விருப்பம் இருக்கும்போது மாற்றம் சாத்தியம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. இந்தக் கொள்கையை மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் விரிவுபடுத்துவது ஒரு தீவிரமான நடவடிக்கை அல்ல, அது ஒரு அவசியமான முன்னேற்றமாகும். இறுதியில், மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவிற்கு இந்தியா தயாராக இருக்கிறதா என்பது கேள்வியல்ல, மாறாக மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டிற்காக அதன் ஜனநாயகம் இன்னும் காத்திருக்க முடியுமா என்பதே கேள்வி. பங்கேற்பிற்கும் பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி புறக்கணிக்க முடியாத அளவுக்குப் பெரியது.

இந்தியாவின் ஜனநாயகப் பயணம் குறிப்பிடத்தக்கது, ஆனால் அது இன்னும் முழுமையடையவில்லை.

இந்த இடைவெளியைக் குறைப்பதற்குத் துணிச்சலான நடவடிக்கை தேவை. மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவை உடனடியாகச் செயல்படுத்துவது என்பது வெறும் நியாயத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அது மேலும் பிரதிநிதித்துவமிக்க, பதிலளிக்கக்கூடிய மற்றும் மீள்திறன் கொண்ட ஒரு ஜனநாயகத்தைக் கட்டமைப்பதாகும்.

ஷாமிகா ரவி, EAC-PM அமைப்பின் உறுப்பினர்.

Original Link : Why women’s reservation cannot wait any longer 

Read More →