பிரதான் மந்திரி கிராம் சதக் யோஜனா (Pradhan Mantri Gram Sadak Yojana) மூலம் நிதியளிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் மிக நீளமான சாலையான மியாவ்-விஜய்நகர் சாலையின் (Miao-Vijaynagar Road) முடிவை கடக் பகதூர் சேத்ரி (Katak Bahadur Chhetri) அடையும் போது நிச்சயமற்றதாக உணர்கிறார். இது மியான்மர் எல்லைக்கு அருகில் உள்ளது. 157.56 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள அருணாச்சலப் பிரதேசத்தின் விஜயநகரில் இருந்து மியாவ் வரையிலான சாலை 2022 இல் திறக்கப்பட்டதிலிருந்து இந்த பாதைக்கான இணைப்பு மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில், சாலையை மண் பாதையில் இருந்து சிறிது மேம்படுத்தும் முயற்சிகள் நடந்து வருகின்றன. இந்த முயற்சிகள் அந்த பகுதிகளில் 'குடியேறுபவர்களை' அகற்றுவதற்கான செயல்முறையுடன் ஒத்துப்போனது. இந்த குடியேறிகள், உள்ளூர்வாசிகளைப் போலவே, ஏறக்குறைய அறுபது ஆண்டுகளாக இப்பகுதி மிகவும் தொலைவில் இருந்ததால் இவர்களை கவனிக்கப்படாமல் இருந்தனர்.
84 வயதான கடக் பகதூர், 2020 ஆம் ஆண்டு முதல் தனது சமூகத்திற்கும் யோபின்களுக்கும் இடையே அதிகரித்து வரும் பதட்டங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார். கடக் பகதூர் சமூகத்தில் முக்கியமாக இராணுவம் மற்றும் அசாம் ரைபிள்ஸில் (Army and the Assam Rifles) பணியாற்றிய கூர்க்கா குடும்பங்கள் உள்ளன. லிசு (Lisu) என்றும் அழைக்கப்படும் யோபின்கள், இந்தியாவில் அட்டவணைப்படுத்தப்பட்ட பழங்குடி அந்தஸ்தைக் கொண்ட எல்லை தாண்டிய சமூகம் ஆகும். இந்த இரு குழுக்களும் ஒருவரையொருவர் "வெளிநாட்டவர்களாக" பார்க்கிறார்கள்.
விஜயநகர் பள்ளத்தாக்கில் 1967-68 ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கத்தால் குடியேறிய அசாம் ரைபிள்ஸ் வீரர்கள், ஆரம்பத்தில் இருந்த 23 குடும்பங்களில் எஞ்சியிருக்கும் கடைசி உறுப்பினர்களில் கடக் பகதூரும் ஒருவர். 1972 ஜனவரியில் அருணாச்சலப் பிரதேசமாக மாறிய வடகிழக்கு எல்லைப் பகுதியில் உள்ள முக்கியமான வெற்று நிலத்தில் ராணுவ வீரர்களையும் அவர்களது குடும்பத்தினரையும் குடியமர்த்த அரசாங்கம் விரும்பியது. அவர்கள் மூன்று வெவ்வேறு தொகுதிகளாகப் பள்ளத்தாக்கில் இந்த ஒன்பது கிராமங்களில் 200 குடும்பங்களைக் குடியேற்றினர்.
கடக் பகதூர் தனது எதிர்காலம் குறித்து கவலைப்படுகிறார். 2020 ஆம் ஆண்டில், அனைத்து யோபின் மாணவர் சங்கம் (All Yobin Students’ Union (AYSU)) தலைமையிலான ஒரு கும்பலால் அவரது வீட்டிற்கு அருகில் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. விஜயநகரில் இருந்து குடியேறிய அனைவரையும் வெளியேற்ற வேண்டும் என்றும், அதே ஆண்டு டிசம்பர் 22 அன்று நடந்த பஞ்சாயத்து தேர்தல்களில் பங்கேற்க தடை விதிக்கவும் என்றும் அது கோரியது. அருணாச்சல பிரதேச பட்டியல் பழங்குடியினர் (Arunachal Pradesh Scheduled Tribes (APST)) அல்லாத முன்னாள் இராணுவ வீரர்கள் தேர்தலில் போட்டியிட முடியாது என்று அனைத்து யோபின் மாணவர் சங்கம் (All Yobin Students’ Union (AYSU)) வாதிட்டது. குடியேறியவர்களின் நிலத்தின் 30 ஆண்டு குத்தகை 2020 இல் முடிவடைந்ததாகவும் கூறினர். அனைத்து யோபின் மாணவர் சங்கம் (AYSA) யோபின் மக்களை (Yobin people) ஆதரிக்கிறது. அவர்களில், பெரும்பாலோர் விஜயநகரில் வசிக்கின்றனர்.
இந்த வன்முறைக்குப் பிறகு, விஜயநகரில் பஞ்சாயத்து தேர்தல்கள் எதுவும் நடைபெறவில்லை. அருணாச்சல பிரதேசத்தில் வன்முறை சம்பவங்களுக்குப் பிறகு நடைபெறவுள்ள முதல் சட்டமன்றத் தேர்தல் இதுவாகும். நில ஆவணங்கள் இல்லாததும், குடியிருப்பு சான்றிதழ்களை ரத்து செய்யச் சொல்வதும் தங்கள் வாக்களிக்கும் உரிமையை பாதிக்கும் என்று முன்னாள் ராணுவத்தினர் கவலை அடைந்துள்ளனர்.
அருணாச்சல பிரதேசத்தில் கூட விஜயநகரை விட்டு வெளியேறும்போது குடியேறியவர்கள் இப்போது உள்-நுழைவு அனுமதியை (inner-line permit (ILP)) காட்டுமாறு கேட்கப்படுகிறார்கள் என்று கடக் பகதூர் குறிப்பிடுகிறார். உள்-நுழைவு அனுமதி (ILP) என்பது மாநிலத்திற்கு வருகை தரும் குடியிருப்பாளர்கள் அல்லாதவர்களுக்கானது. இங்கு அவநம்பிக்கை சூழல் நிலவுவதாக அவர் கூறுகிறார்.
துயரங்களின் வரிசை
சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு பர்மாவுடன் (இப்போது மியான்மர்) தனது எல்லையைக் குறிக்க வேண்டிய அவசியத்தை இந்தியா உணர்ந்தது. 1960 ஆம் ஆண்டில், 7 வது அசாம் ரைபிள்ஸ் குழு (Assam Rifles team) மியாவோவிலிருந்து விஜயநகரை அடைய முயன்று தோல்வியடைந்தது. பின்னர், மேஜர் சுமர் சிங்கின் (Major Sumer Singh) தலைமையிலான படையெடுப்பு பிப்ரவரி 1961 இல் காந்திகிராமத்தில் 22 கி.மீ தொலைவில் நிறுத்தி ஓரளவு வெற்றி பெற்றது. இறுதியாக, அக்டோபர் 1961 இல், மேஜர் ஜெனரல் ஏ.எஸ்.கௌராயாவின் (A.S. Gauraya) குழு விஜயநகரை அடைந்து அவரது மகனின் பெயரை வைத்தது. அசாம் ரைபிள்ஸ் அங்கு முகாம் அமைக்கப்பட்டு, அந்தப் பகுதியில் மக்களை குடியமர்த்த திட்டம் வகுக்கப்பட்டது.
மகாத்மா காந்தியின் சிலை இருக்கக்கூடிய காந்திகிராமம், விஜயநகரிலிருந்து 22 கி.மீ உள்நாட்டில் உள்ளது.
உள்துறை அமைச்சகம் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் விவசாயத்திற்காக 10 ஏக்கர் நிலத்தையும், அவர்களின் வீடு மற்றும் தோட்டத்திற்கு கூடுதலாக ஒரு ஏக்கர் நிலத்தையும் வழங்க திட்டமிட்டது. இதில், முதல் வருடம், அவர்களுக்கு அரசாங்க விலையில் இலவச நியாய விலைப் பொருட்கள் கிடைக்க வழிவகை செய்யும். இரண்டாவது ஆண்டில், அவர்கள் குறைந்தபட்சம் பாதி செலவை ஈடுகட்டுவார்கள், மூன்றாம் ஆண்டில் பாதியாக இருக்கும். நான்காவது ஆண்டில், குடியேறியவர்கள் தங்களை ஆதரிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
இத்திட்டத்தின் கீழ், குடும்பங்கள் இருக்கக்கூடிய இப்பகுதிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அவர்களின் வீட்டுப் பொருட்களுக்கு ₹2,500 வழங்கப்படும். மேலும், ₹3,000 மதிப்புள்ள விவசாய கருவிகள், விதைகள், கால்நடைகள் போன்றவை வழங்கப்படும். மற்ற திட்டங்கள் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு ஒற்றை அறை குடியிருப்பை வழங்குவதாகும். விவசாயத்திற்கு நிலத்தை தயார்படுத்த இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தவும், காலனிகளுக்குள் மற்றும் அவற்றுக்கு இடையே உள்ள காலனிகளை இணைக்க சாலைகள் அமைக்கவும் அவர்கள் பரிந்துரைத்தனர்.
குடியேறியவர்களில் 95% பேர் கூர்க்காக்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் நேபாளத்திலிருந்து வந்தவர்கள். சிலர் உத்தரகாண்டில் உள்ள குமாவோன் மற்றும் கர்வால் பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். மற்றவர்கள் மிசோரமைச் சேர்ந்தவர்கள். மேலும் சிலர், அசாமில் இருந்து கோச்-ராஜ்போங்ஷிகள். அனைத்து குடும்பங்களும் விமானத்தில் வந்த பிறகு, பாதுகாவலர் இல்லாமல் விஜயநகரை விட்டு வெளியேற குடியேறியவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
10 ஆண்டுகளாக, குடியேறியவர்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட நிலச் சான்றிதழ்கள் மற்றும் நிரந்தர வசிப்பிடச் சான்றிதழ்கள் (permanent residence certificates (PRC)) போன்ற உரிமைகள் கிடைக்கவில்லை. ஆகஸ்ட் 1990 இல், அரசாங்கம் உச்ச நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை அளித்தது. 30 வருட குத்தகைக்கு நிலம் குடியேறியவர்களுக்கு 164 உத்தரவுகள் வழங்கப்பட்டதாக அது கூறவில்லை. 1980-ல், குடியேற்றவாசிகள் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு சென்றனர். ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, குடியேற்றவாசிகளின் புகார்களைக் கேட்க ஒரு ஒன்றிய குழு விஜயநகருக்குச் செல்ல நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. கூர்க்கா நலச் சங்கத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர் பகத் சேத்ரி இந்தத் தகவலைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.
பிரச்சனை ஏப்ரல் 1990 வரை நீடித்தது. அப்போதுதான் மாநில அரசு முன்னாள் ராணுவ வீரர்களுக்கு 30 ஆண்டுகளுக்கான குத்தகையாக நிலம் வழங்கியது. ஆகஸ்ட் 1990 இல், உச்ச நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை செய்தபோது, 30 ஆண்டு குத்தகைக்கு குடியேற்றவாசிகளுக்கு 164 நில ஒதுக்கீடு ஆணைகளை வழங்கியதாக அரசாங்கம் கூறவில்லை.
புத்த மந்திர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த சேத் நாராயண் உபாத்யாய் கூறுகையில், குத்தகை குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்துக்குத் தெரியாது. குடியேறியவர்களை மிகவும் வருத்தியது என்னவென்றால், அவர்கள் குடியேறும்போது குத்தகை எவ்வளவு காலம் இருக்கும் என்று அவர்கள் பேசவில்லை. தெரிந்திருந்தால், அஸ்ஸாம் ரைபிள்ஸ் வீரர்கள் தங்கள் வேலையை விட்டுவிட்டு இவ்வளவு தூரத்தில் குடியேறியிருக்க மாட்டார்கள்.
2000 ஆம் ஆண்டின் அருணாச்சல பிரதேச (நில தீர்வு மற்றும் பதிவுகள்) சட்டம் (Arunachal Pradesh (Land Settlement and Records) Act) மாநிலத்தில் நிலம் எவ்வாறு ஒதுக்கப்பட்டது என்பதை மாற்றியது. இதற்கு முன்பு, நில உடைமை சான்றிதழ் (land possession certificate (LPC)) கொண்ட ஒருவர் நில உரிமையாளர் ஆனார். 2018 ஆம் ஆண்டில், இந்த சட்டத்தில் ஒரு திருத்தம் பழங்குடி சமூகங்களுக்கு மட்டுமே உரிமைகளை வழங்கியது. அனைத்து குடியேறியவர்களின் நலன்புரி சங்கம் (All Settlers Welfare Association) அவர்களின் 30 ஆண்டு குத்தகை ஒதுக்கீடுகளை நில உடைமை சான்றிதழ்கள் (LPC) அல்லது நிரந்தர தலைப்புகளாக மாற்ற முயன்றது. ஆனால், அவர்களின் முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தன.
குடியேற்றவாசிகள் பூர்வீக குடிமக்கள் அல்லாததால், அரசுத் திட்டங்களின் பயன்களைப் பெற முடியவில்லை என்று சங்கம் கூறுகிறது. “எங்களுக்கு குடியுரிமைச் சான்றிதழை வழங்குவதற்கான வழிமுறை எதுவும் இல்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சாங்லாங் மாவட்ட நிர்வாகம் நிரந்தர குடியுரிமை சான்றிதழ் வழங்குவதை நிறுத்தியது. அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் குடியிருப்பு சான்றிதழ்களை (residential certificates (RC)) வழங்கத் தொடங்கினர். குறிப்பாக மத்தியப் படைகளில் எங்கள் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கும் வகையில் இந்த மாற்றம் செய்யப்பட்டது. அசாம் ரைபிள்ஸில் குடியேறியவர்களுக்கான சிறப்பு ஒதுக்கீடு நீக்கப்பட்டது.
எளிமையாகச் சொன்னால், எங்களிடம் நிலம் இல்லை. பஞ்சாயத்து தேர்தலில் எங்களால் பங்கு கொள்ள முடியாது. எங்கள் பெற்றோருக்கு நிலம் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்தும், அது கிடைக்காததால் நாங்கள் தொலைதூரப் பகுதியை நோக்கி வெளியேற வேண்டியிருக்கும். வழக்கறிஞரான எஸ்.செத்ரி, குடியிருப்பு சான்றிதழ்களை (residential certificates (RC)) கொடுக்க கோரிக்கைகள் உள்ளன. ஆனால், அதற்கு அரசாங்கம் பதிலளிக்கவில்லை என்று கூறுகிறார். நாங்கள் எங்கள் எல்லைகளை தனியாக, சரியான இணைப்புகள் இல்லாததால், இவற்றை பாதுகாப்பதில் நாங்கள் கஷ்டப்படுகிறோம் என்று அவர் நம்புகிறார்.
இப்போது இங்குள்ள குடியேற்றவாசிகள், சில உரிமைகளுடன் தற்காலிக குடியிருப்பாளர்களாகப் பார்க்கப்படுவது ஏன் என்று கோர்க்கா இளைஞர் குழு (Gorkha Youth Committee) கேள்வி எழுப்புகிறது. அவர்கள் இந்தியாவிலோ அல்லது நேபாளத்திலோ தங்கள் நிலத்தை விட்டுக் கொடுத்தால், சில அதிகாரிகளால் அவர்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமையும் என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. 2010 களின் பிற்பகுதியில் வந்த வெளிநாட்டவர்களுக்கு அருணாச்சலப்பிரதேச மாநில சாலைப் போக்குவரத்துக் கழகத்தின் (Arunachal Pradesh State Transport Services(APST)) அந்தஸ்து மற்றும் அரசாங்க திட்டங்களுக்கான அணுகல் வழங்கப்படுவதால் அவர்கள் குறிப்பாக வருத்தப்படுகிறார்கள். யோபின்கள் (Yobins) என்று குறிப்பிடப்படும் இந்த வெளிநாட்டவர்கள், குடியேறியவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட நன்மைகளை அனுபவித்து வருகின்றனர்.
'சட்டப்படி நடக்கிறது'
வடகிழக்கில் உள்ள சாங்லாங் மாவட்டம் ஒரு தனித்துவமான மக்கள்தொகை அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, 1960 களில் கிழக்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து இடம்பெயர்ந்த சக்மாக்கள் (Chakmas) மற்றும் ஹஜோங்குகள் (Hajongs), மாவட்டத்தின் 1.48 லட்சம் மக்கள்தொகையில் 29% உள்ளனர். கூர்க்காக்கள், அவர்களில் பலர் இந்திய ஆயுதப் படைகளில் உள்ள நேபாள வீரர்களின் சந்ததியினர், 7% க்கும் அதிகமானவர்களாக உள்ளனர். கூடுதலாக, 2,600 க்கும் மேற்பட்ட திபெத்திய அகதிகளும் இதில் உள்ளனர். மேலும், யோபின்கள் விஜய்நகர் பகுதியில் குவிந்துள்ளன, அவற்றின் எண்ணிக்கை சுமார் 5,000 ஆகும்.
விஜயநகர் பள்ளத்தாக்கில் மீட்க குடியேற்றப்பட்டபோது யோபின் அல்லது லிசு குடும்பங்கள் (Yobin or Lisu families) மிகக் குறைவாகவே இருந்தன என்று முன்னாள் இராணுவத்தினர் குறிப்பிடுகின்றனர்.
மியான்மர் மற்றும் சீனாவின் சில பகுதிகளில் தங்களுடைய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வசிப்பதன் அடிப்படையில் அவர்கள் வெளிநாட்டினர் என்ற கோட்பாடு இருப்பதாக லிசு (Lisu) அமைப்புகள் கூறுகின்றன. ”"எங்கள் சமூகத்தில் சிலர் அண்டை நாடுகளில் வசிப்பதால் எங்களை வெளிநாட்டினர் என்று அழைப்பது நியாயமற்றது. இந்திய ஆயுதப்படைகள் வருவதற்கு பல தசாப்தங்களாக நாங்கள் விஜய்நகர் பகுதியில் இருந்தோம். இந்தியா-மியான்மர் எல்லைக்குப் பிறகுதான் எங்களில் பலர் நாங்கள் இந்தியர்கள் என்பதை உணர்ந்தோம். 1972 இல் வரையப்பட்டது" என்பதாக, அனைத்து யோபின் மாணவர் சங்கத்தின் (All Yobin Students’ Union (AYSU)) தலைவர் நக்வாசோசா யோபின் பகிர்ந்து கொண்டார்.
யோபின் பழங்குடி அடிப்படை உரிமைகள் மன்றத்தின் (general secretary of the Yobin Tribe Fundamental Rights Forum) பொதுச் செயலாளர் அவியா நக்வாசா, எல்லையை வரையறுப்பதில் யோபின்களின் பங்கை மாநில அரசு அங்கீகரித்ததாகவும், எல்லையின் வரையறைக்கான இடங்களை பரிந்துரைத்ததற்காக 2019 ஆம் ஆண்டில் அகி யெலியேவுக்கு தங்கப் பதக்கம் வழங்கியதாகவும் குறிப்பிடுகிறார். 1962 ஆம் ஆண்டில் மேம்பட்ட தரையிறங்கும் தளத்திற்காக விஜயநகரில் உள்ள தாவோடியில் (Dawodi) நிலத்தையும், யெலியே நன்கொடையாக வழங்கினார். யெலியா ஒரு பதக்கம் பெற்றார். அவரும் மற்ற யோபின் ஆண்களும் இந்தியக் கொடியைப் பின்பற்றுவதாகவும், இந்தியாவுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாகவும் உறுதியளித்ததாக அதிலுள்ள மேற்கோள் கூறுகிறது.
யோபின் நலன்புரிச் சங்கத்தைச் (Yobin Welfare Society) சேர்ந்த டிஃபுசா யோபின் கூறுகையில், அவர்களின் சமூகம் சந்தேகத்தை எதிர்கொண்டதாகவும், வெளிநாட்டினர் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் பாதுகாப்புப் படையினரால் அடிக்கடி கைது செய்யப்பட்டதாகவும், ஏனெனில் அவர்களின் இருப்பு நீண்ட காலமாக அதிகாரப்பூர்வமாக ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை. அவர்களின் இந்திய குடியுரிமையும் 1970களில் தற்காலிகமாக ரத்து செய்யப்பட்டது. அவர்கள் பிராந்தியத்தில் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் 1979 இல் மட்டுமே அதிகாரப்பூர்வமாக அருணாச்சலப் பிரதேச அட்டவணைப் பழங்குடியினர் (Arunachal Pradesh Scheduled Tribes (APST)) என அங்கீகரிக்கப்பட்டனர். 2015ல், அந்தஸ்து திரும்பப் பெறப்பட்டது. ஆனால், இந்த அறிவிப்பில் ஏற்பட்ட தவறு காரணமாக, 2017ல் மீண்டும் அந்தஸ்து பறிக்கப்பட்டது. பின்னர், 2018 டிசம்பரில், பழங்குடியினர் விவகார அமைச்சகம் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினருக்கான தேசிய ஆணையத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி (Tribal Affairs Ministry and the National Commission for Scheduled Tribes), யோபின்களுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை மாநில அரசு பட்டியல் பழங்குடி சான்றிதழ்களை வழங்கத் தொடங்கியது.
கூர்க்காக்களையோ அல்லது முன்னாள் ராணுவத்தினரையோ தாங்கள் எதிர்க்கவில்லை என்று நவ்கசோசா கூறுகிறார். ஆனால், உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் போட்டியிட அவர்களை அனுமதிப்பது அரசியலமைப்பு திருத்தச் சட்டம் 73 வது மற்றும் அருணாச்சல பிரதேச பஞ்சாயத்து ராஜ் சட்டம் (Arunachal Pradesh Panchayat Raj Act), 1997க்கு எதிரானது. இந்த சட்டங்கள் உள்ளூர் மக்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கின்றன. மேலும், அவை மாநில சட்டத்தை பின்பற்றுகின்றன.
இணைப்பை மேம்படுத்துதல்
இந்து, பௌத்த மற்றும் கிறிஸ்தவ கூர்க்காக்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவ யோபின்கள் உட்பட இப்பகுதியில் வசிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களுக்குள்ளும், பாதுகாப்புப் படையினர் மற்றும் வன அதிகாரிகளுடனும் மோதல்களைக் கொண்டுள்ளனர். தரைவழி மற்றும் தொலைத்தொடர்பு இரண்டிலும் மோசமான தகவல் தொடர்பு காரணமாக இது உலகளவில் கவனிக்கப்படாமல் உள்ளது. டிசம்பர் 11, 2020 அன்று நடந்த வன்முறையை சிறந்த தகவல்தொடர்பு மூலம் தவிர்த்திருக்கலாம் என்று அதிகாரிகள் நம்புகின்றனர்.
மியாவோ-விஜயநகர் சாலை (Miao-Vijaynagar road) பயண நேரத்தை குறைத்துள்ளது. இருப்பினும், பழங்குடி சமூகங்கள் வசிக்கும் தேசிய பூங்காவிற்குள் செப்பனிடப்படாத பகுதி, மழைக்காலத்தில் செல்ல கடினமாக உள்ளது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சாலையின் நிலை கணிசமாக மேம்பட்டுள்ளது என்று விஜயநகரின் துணை அதிகாரி (Vijaynagar’s Circle Officer) சௌனின் மாயோ தெரிவித்தார். தேசிய பூங்காவிலிருந்து சாலையை விரிவுபடுத்தி மாற்றியமைக்க திட்டங்கள் நடந்து வருகின்றன.
சாலையில் பயணம் செய்ய ஒரு பயணிக்கு ₹1,000 செலவாகும். ஒரு மானிய விலையில் ஹெலிகாப்டர் சேவை வாரத்திற்கு இரண்டு முறை இயங்குகிறது. இது, மலிவான விலையில் ஒரு மாற்றாக வழங்குகிறது. இருப்பினும், சீரற்ற வானிலை காரணமாக இது பெரும்பாலும் ரத்து செய்யப்படுகிறது. BSNL ஒரே நேரத்தில் 200 பயனர்களுக்கு 2ஜி அழைப்பு மற்றும் குறுஞ்செய்தியை வழங்குகிறது. கட்டண வாட்ஸ்அப் செய்தியிடலுக்கு VSAT இணைய வசதிகளும் உள்ளன. சிறிய நீர்மின் திட்டங்கள் மற்றும் சூரிய மின் நிலையங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம் இப்பகுதியில் மின்சார நிலைமை பெருமளவில் மேம்பட்டுள்ளது. கூடுதலாக, ஒரு புதிய எரிவாயு நிறுவனம் 752 வீடுகளுக்கு சேவை செய்கிறது. சிறப்பான போக்குவரத்து மற்றும் வேலை வாய்ப்புகள் உள்ளூர் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்துவதாக யாஃபு யோபின் கூறுகிறார். இருப்பினும், 2022 இல் மியாவோவில் இருந்து விஜயநகரை அடைந்ததும் கூர்க்காக்கள் குறைவான பயனை அடைந்ததாக மக்கள் இன்னும் நம்புகிறார்கள்.
சிறந்த போக்குவரத்து மற்றும் வேலை வாய்ப்புகள் நமது உள்ளூர் பொருளாதாரத்தை மாற்றியமைப்பதாக யாஃபு யோபின் (Yaofu Yobin) கூறுகிறார். ஆனால் இன்னும் மாறாமல் இருப்பது என்னவென்றால், 2022 இல் மியாவோவிலிருந்து விஜயநகரை அடைந்தவுடன் கூர்க்காக்கள் குறைவான பயனை அடைந்தனர் என்ற எண்ணம் தான்.
Original article: