ஆர்.ஜி.கார் மருத்துவக் கல்லூரி மற்றும் மருத்துவமனையில் ஒரு இளம் பெண் பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் உட்பட சமீபத்திய சம்பவங்கள், இந்தியாவில் பெண்களின் உரிமைகள் குறித்து புதிய கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. சமத்துவம், சுதந்திரம் மற்றும் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட பெண்களின் உரிமைகள் பற்றிய பிரச்சினை நீண்டகால கவலையாக உள்ளது.
இந்த சூழலில், இந்தியாவில் 'பெண்ணின் பிரச்சனை' பரிணாம வளர்ச்சியைப் பார்ப்பது உதவியாக இருக்கும்.
இந்தியாவில் 'பெண் பிரச்சினை' குறித்த ஆங்கிலேயரின் ஆர்வம் மேற்கத்திய தாக்கம், அரசியல் காரணம் மற்றும் சீர்திருத்த ஆர்வம் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்டது. வைஸ்ராய் ரிப்பன் பிரபுவின் கீழ், 1881-ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் அடிக்கடி பெண் கரு மற்றும் சிசுக்கொலை காரணமாக ஏற்றம்-இறக்கமான பாலின விகிதம் காட்டப்பட்டது. வயது, தொழில், சாதி மற்றும் வர்க்கம் குறித்து குறிப்பாக கிராமப்புற பெண்களின் வயது, தொழில், சாதி மற்றும் வர்க்கம் குறித்து பெண் மக்கள்தொகைக்கு துல்லியமான மதிப்பீடு இல்லை.
இந்த நேரத்தில், இந்தியப் பெண்கள் ஆங்கிலேயரின் ஆளும் வர்க்கங்களால் சுரண்டலையும், பாலியல் வன்கொடுமைகளையும் எதிர்கொண்டனர். 1899-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட ஆங்கில இராணுவப் பகுதிகளில் பாலியல் தொழில்களை ஒழுங்குபடுத்திய சட்டங்கள் போன்ற சட்டங்கள் மூலம் இந்தியப் பெண்களை சுரண்டினார்கள் மற்றும் பாலியல் ரீதியாகப் பயன்படுத்தினார்கள். அவர்கள் வீட்டு வேலையாட்களை எந்தவித சட்டப் பாதுகாப்பும் இல்லாமலும், குறைந்த அல்லது ஊதியம் இல்லாமல் நீண்ட நேரம் வேலை செய்ய வைத்தும் சுரண்டினார்கள்.
1864-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1869-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் சிப்பாய்களுக்குள் பாலியல் நோயை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக ஆங்கிலேயர்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட தொற்று நோய்கள் சட்டங்கள், ஆக்கிரமிப்பு மருத்துவப் பரிசோதனைகள், கட்டாய சிறைவாசம் மற்றும் பாலியல் தொழில்கள் போன்றவை பெண்களை களங்கப்படுத்துவதற்கு வழிவகுத்தது. இந்த சட்டங்கள் பெண்களின் உரிமைகள், சமூக நீதி மற்றும் இன்று பெண்களை பொருளாகப் பார்த்தல் ஆகியவற்றில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு மரபை விட்டுச் சென்றுள்ளன.
இந்தியாவில் சமூக சீர்திருத்தங்கள்
அதே நேரத்தில், முகலாய ஆட்சியின் வீழ்ச்சி மற்றும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் எழுச்சியுடன், வங்காள மறுமலர்ச்சி 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை ஏற்பட்டது. 'இந்திய மறுமலர்ச்சி'யின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் ராஜா ராம் மோகன் ராய், விதவைகளை தங்கள் கணவரின் சிதையில் தீக்குளிக்க கட்டாயப்படுத்தும் ஒரு நடைமுறையான சதியை ஒழிப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரலின் கீழ் வங்காள சதி ஒழுங்குமுறை (Bengal Sati Regulation) நிறைவேற்றப்பட்டபோது டிசம்பர் 4, 1829 அன்று சதி ஒழிக்கப்பட்டது. 1875-ஆம் ஆண்டில் ஆரிய சமாஜத்தை நிறுவிய சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி, சமூக சீர்திருத்தத்தில் ஒரு பாரம்பரிய நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். அவர் வேத மதிப்புகளை மீட்டெடுப்பதில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். வங்காளத்தின் பேகம் ரோக்கியா சகாவத் ஹுசைன் மற்றும் ருக்மாபாய் ரவுத் போன்ற பெண் ஆர்வலர்களும் சதி மற்றும் குழந்தை திருமணத்திற்கு எதிரான பிரச்சாரத்தில் இணைந்தனர்.
பெண் சீர்திருத்தவாதிகள் பெரும்பாலும் தங்கள் ஆண் துணைகளைச் சார்ந்திருந்தனர். பெண்கள் தங்கள் போராட்டங்களை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த வாய்ப்புகள் இருந்தனவா என்று கேட்பது முக்கியம். இந்த விசயத்தில் கல்வியறிவு ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்திருக்கலாம், ஆனால் எந்த அளவிற்கு? ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகர் தலைமையிலான 1856-ஆம் ஆண்டின் இந்து விதவைகள் மறுமணச் சட்டம் (Hindu Widows’ Remarriage Act), சீர்திருத்தத்திற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு, அங்கு பெண் ஆர்வலர்கள் சட்டமன்ற செயல்முறையில் சிறிய செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்தனர்.
சாரதா சட்டம் (Sarda Act) என்றும் அழைக்கப்படும் குழந்தை திருமண தடுப்புச் சட்டம் போன்ற சில சீர்திருத்தங்கள் நடைமுறைக்கு வர நேரம் பிடித்தன. 1929-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம், 1930-ஆம் ஆண்டு நடைமுறைக்கு வந்தது. 5 வயது அல்லது அதற்கு குறைவான வயதில் சிறுமிகளை திருமணம் செய்யும் முந்தைய நடைமுறைக்கு எதிராக, ஆண்களுக்கு திருமண வயது 18 மற்றும் சிறுமிகளுக்கு 14 ஆக நிர்ணயித்தது.
அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்
அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தைப் பொறுத்தவரை, உலகளாவிய வாக்குரிமை இயக்கங்கள் உலகளாவிய வயது வந்தோர் வாக்குரிமைக்கு அழுத்தம் கொடுத்தபோது, ஜவகர்லால் நேரு 1937-ஆம் ஆண்டு லக்னோவில் நடந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் (Indian National Congress (INC)) கூட்டத்தில் அரசியல் செயல்பாட்டில் பெண்களை ஈடுபடுத்த முன்மொழிந்தார்.
இருப்பினும், இந்திய அரசியலில் பெண்களின் பற்றாக்குறையை இந்திய அரசியலமைப்பு சபையில் காணலாம். 299 உறுப்பினர்களில் சரோஜினி நாயுடு, விஜயலட்சுமி பண்டிட், ராஜ்குமாரி அம்ரித் கவுர் மற்றும் பலர் உட்பட 15 பேர் மட்டுமே பெண்கள். தாக்ஷாயணி வேலாயுதன் முதல் மற்றும் ஒரே தலித் பெண்மணி, பேகம் ஐஜாஸ் ரசூல் மட்டுமே முஸ்லிம் பிரதிநிதியாக இருந்தார். முதல் மக்களவையில் (1952-1957), 4.4% உறுப்பினர்கள் மட்டுமே பெண்கள்.
தற்போது, மக்களவையில் உள்ள 542 இடங்களில் சுமார் 14% மட்டுமே பெண்கள் உள்ளனர். சுமார் 78 பெண் உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். மாநிலங்களவையில் மொத்தமுள்ள 224 உறுப்பினர்களில் 24 பேர் மட்டுமே பெண்கள். பெண் உறுப்பினர்கள், ஆணாதிக்கம், கட்சி கட்டமைப்புகள், இட ஒதுக்கீடு, வாக்காளர்களுடன் தொடர்பு ஆகியவற்றுடன் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றனர். பெண் வேட்பாளர்கள் பெரும்பாலும் அவர்களின் ஆண் உறுப்பினர்கள் போலல்லாமல், கடுமையான நெருக்கடி விதிமுறைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறார்கள். ஒதுக்கீட்டை பூர்த்தி செய்வதற்காக சில பெண் வேட்பாளர்கள் களமிறக்கப்படுகிறார்கள்.
1993-ஆம் ஆண்டில் 73வது மற்றும் 74வது அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களில் பெண்களுக்கு 33% இடஒதுக்கீடு வழங்கியது. இது கீழ்மட்ட அளவில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை அதிகரித்தது. பெண்கள் இட ஒதுக்கீடு மசோதா, அல்லது அரசியலமைப்பு 108வது திருத்த மசோதா (Women’s Reservation Bill), மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33% இடங்களை ஒதுக்க முற்படுகிறது. பல சீர்திருத்தவாதிகள் இந்த மசோதாவை எதிர்த்துள்ளனர். இது பெண்களின் உண்மையான விடுதலையை விட, தலித் மற்றும் முஸ்லீம் பெண்களுக்கான ஒதுக்கீட்டை அடைவதற்கான வெறும் ‘டோக்கனிசம்’ (tokenism’) என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர். சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்புடன் தயாரிக்கப்பட்ட சர்வதேச தொழிலாளர் அறிக்கை (International Labour Report) 2024-படி, வேலைவாய்ப்பு அல்லது கல்வி இல்லாத பெண்களின் விகிதம் ஆண்களைவிட கிட்டத்தட்ட ஐந்து மடங்கு அதிகம். கிட்டத்தட்ட பாதி இளம் பெண்கள் (48.4%) வேலை அல்லது கல்வியறிவு இல்லை. 9.8% இளைஞர்களுடன் ஒப்பிடும்போது. அதாவது 2022-ஆம் ஆண்டில் வேலை இல்லாத அல்லது படிக்காத மொத்த இளைஞர்களில் 95% பேர் பெண்கள்.
பெண்களுக்கான தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (Labour Force Participation Rate (LFPR) 2022-ஆம் ஆண்டில் மக்கள்தொகையில் வேலை செய்யும் வயதில் உள்ள பெண்களில் சுமார் 25% மட்டுமே இருந்தது. புள்ளிவிவரங்கள், கல்வி மற்றும் வருமான இடைவெளிகள், பாலின ஊதிய இடைவெளிகள் மற்றும் பெண் புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைகள் ஆகியவற்றில் பெண்களின் குறைவான பிரதிநிதித்துவத்திற்கு விநியோகம் மற்றும் தேவையின் நிலைகள் பங்களிக்கிறது. விவசாயத்தின் இயந்திரமயமாக்கல், கால்நடை வளர்ப்பு குறைதல், தொழில் பிரிப்பு மற்றும் தேவை பக்கத்தில் தொழிலாளர் தீவிர நடவடிக்கைகளுக்கான தேவை சரிவு ஆகியவை தொழிலாளர் தொகுப்பில் பெண்களின் பங்களிப்பை தொடர்ந்து பாதிக்கின்றன.
இந்தியாவில் பெண்கள் சராசரியாக ஆண்களை விட 25-30% குறைவாக வருவாய் ஈட்டுகிறார்கள் என்று தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகம் (National Sample Survey Office (NSSO)) கண்டறிந்துள்ளது. பெண்கள் அதிக ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் குறைவாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள் மற்றும் குறைந்த ஊதிய வேலைகளில், குறிப்பாக முறைசாரா துறையில் அதிக பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படுகிறார்கள்.
இருப்பினும், ஒரு விவசாயியின் வரையறை மற்றும் தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் (National Crime Records Bureau (NCRB)) போன்ற ஏஜென்சிகளால் பயன்படுத்தப்படும் தரவு சேகரிப்பு நுட்பங்கள் ஆண்களின் நில உரிமையின் காரணமாக பெண்களை விவசாயிகளாக குறைத்து மதிப்பிடுவதாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தியாவில் தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களில் 30 சதவீதம் பேர் பெண்கள் என்று தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் தரவுகள் தெரிவித்துள்ளது. தேசிய மனநலத் திட்டம் (National Mental Health Programme (NMHP)) மற்றும் 2017-ஆம் ஆண்டின் மனநலப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (Mental Health Care Act) ஆகியவை இந்த இடைவெளியை நிவர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், இந்த சேவைகளுக்கான கிராமப்புற பெண்களின் அணுகலில் தரவு இடைவெளிகள் உள்ளன.
உயர் கல்வி குறித்த அகில இந்தியக் கணக்கெடுப்பு (All India Survey on Higher Education (AISHE)) உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் சுமார் 50% மாணவர்கள் பெண்கள் என்று தெரிவிக்கிறது. இது ஒரு நேர்மறையான போக்கு, இருப்பினும் இது மாநிலங்களுக்கு மாநிலம் வேறுபடுகிறது. பட்டியல் பழங்குடியினரைச் (Scheduled Tribes) சேர்ந்த பெண்களின் கல்வியறிவு விகிதம் 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் 59.6% ஆக இருந்தது. இது பொது பெண்களிடையே 75.6% ஆக இருந்தது. இது பரந்த கல்வியறிவு இடைவெளியைக் காட்டுகிறது.
2019-21-ஆம் ஆண்டில் தேசிய குடும்ப சுகாதார கணக்கெடுப்பு (National Family Health Survey (NFHS-5)) படி பழங்குடி பெண்களின் கல்வியறிவு விகிதங்கள் மேம்பட்டுள்ளன. ஆனால், இன்னும் தேசிய சராசரியை விட குறைவாக உள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆரம்ப மற்றும் இடைநிலை மட்டங்களில் பெண்களிடையே இடைநிற்றல் விகிதம் இன்னும் ஒரு சவாலாக உள்ளது. 1995-ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மதிய உணவுத் திட்டம் (Mid-Day Meal Scheme) மற்றும் 2015-ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பெண் குழந்தையை பாதுகாப்போம் பெண் குழந்தைகளுக்கு கற்பிப்போம் திட்டம் (Beti Bachao Beti Padhao Scheme) ஆகியவை வெவ்வேறு மாநிலங்களில் முறையான கண்காணிப்பு மற்றும் சில முக்கிய உதவித்தொகை திட்டங்கள் உள்ளிட்ட சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன.
சமூக-கலாச்சார பிரச்சினைகள்
1955-ஆம்ஆண்டின் தீண்டாமை குற்றங்கள் சட்டம் (Untouchability Offences Act), அரசியலமைப்பின் 15 மற்றும் 17 பிரிவுகள் மற்றும் 1989 ஆம் ஆண்டின் பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் வன்கொடுமைகள் தடுப்புச் சட்டம் (Scheduled Castes and Scheduled Tribes Prevention of Atrocities Act) இருந்தபோதிலும், இந்தியப் பெண்களுக்கு எதிரான சாதி மற்றும் வர்க்க பாகுபாடு தொடர்கிறது. டாக்டர் சவிதா அம்பேத்கர், டாக்டர் உமா சக்ரவர்த்தி, டாக்டர் ஷர்மிளா ரேகே மற்றும் டாக்டர் ஜி.ஆர்.ஜி.கிருஷ்ணமூர்த்தி போன்ற அறிஞர்கள் இந்த சிக்கல்களை விரிவாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளனர்.
கோயில்களில் தெய்வங்களை வழிபடுவதற்காக பெண்களை ஈடுபடுத்தும் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட தேவதாசி முறை இந்த பாகுபாட்டிற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. தேவதாசிகள் ஓரங்கட்டப்படுவதும் பாலியல் சுரண்டலும் 1988-ஆம்ஆண்டில் தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டத்திற்கு (Devadasi Abolition Act) வழிவகுத்தது. இருப்பினும், தேசிய மகளிர் ஆணையத்தின் (National Commission for Women) தரவுகளின்படி, 2011-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் 48,358 தேவதாசிகள் இருந்தனர்.
2011-ஆம்ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் சுமார் 11.8 மில்லியன் மாற்றுத்திறனாளி பெண்கள் உள்ளனர். அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க கஷ்டங்கள், பாகுபாடு, தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் ஓரங்கட்டப்படுதல் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றனர். நிர்பயா சட்டம் (Nirbhaya Act) என்று அழைக்கப்படும் குற்றவியல் சட்டம் (திருத்தம்) சட்டம், 2013-இல் இயற்றப்பட்ட பிறகும், இந்தியாவில் ஒவ்வொரு 16 நிமிடங்களுக்கும் ஒரு பாலியல் வன்கொடுமைகள் பதிவாகிறது என்று தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம்(National Crime Records Bureau (NCRB)) தெரிவிக்கிறது. பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் (POCSO) சட்டம், 2012-ஆம்ஆண்டில் பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் சுரண்டல் உள்ளிட்ட குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தை நிவர்த்தி செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டது.
எத்தனை பாலியல் வன்கொடுமைகள் வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன? குறிப்பாக கிராமப்புறங்களிலும், தலித் பகுதிகளிலும் நடைபெறும் குற்றங்கள் குறித்து ஊடகங்கள் எத்தனை முறை செய்திகளை வெளியிடுகின்றன? பணியிடத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் துன்புறுத்தல் தடை சட்டம், 2013 (Sexual Harassment of Women at Workplace [Prevention, Prohibition and Redressal] Act), 10க்கும் மேற்பட்ட ஊழியர்களைக் கொண்ட பணியிடங்களில் உள் புகார் குழுக்களை (Internal Complaints Committees (ICCs)) கட்டாயப்படுத்துகிறது. ஆனால், இந்த குழுக்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்படுகிறார்கள், யாரால் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது குறித்து கேள்விகள் உள்ளன. உள் புகார் குழு அறிக்கை சரியான நேரத்தில் தாக்கல் செய்யப்படாதபோது பயன்படுத்தப்படும் வழிமுறைகள் குறித்தும் சந்தேகங்கள் உள்ளன.
Original article: