அரசியலமைப்புவாதத்தின் பொருள் என்ன?

 முக்கிய அம்சங்கள் : 


1. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படைக் கருத்து எளிமையானது : தனிநபர்களின் அடிப்படை சுதந்திரம் மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்க தனிநபர் உரிமைகளை உறுதி செய்வதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது, குறைந்தபட்சம் அனைத்து குடிமக்களின் அரசியல் சமத்துவத்தை உருவாக்கவும், நிறுவனங்களின் காசோலைகள் மற்றும் சமநிலைகளை உருவாக்க முயற்சி செய்கிறது. அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தில் முறையாக வரையறுக்கப்பட்ட வரம்புகளை அமைக்கிறது. குடிமக்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை (ஜனநாயகம்) பயன்படுத்த அனுமதிக்கும் அமைப்புகள் மற்றும் நடைமுறைகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் அவர்களின் பொதுவான வாழ்க்கையை பாதிக்கும் அனைத்து முடிவுகளுக்கும் அரசியல் நியாயப்படுத்தலில் ஈடுபடவும் உதவுகிறது. இது பொதுவாக, நவீன அரசியலமைப்புவாதத்தின் (modern constitutionalism) அடிப்படைக் கட்டமைப்பாகும். மற்றவை அனைத்தும் மாற்றுக் கண்ணோட்டத்தில் உள்ளன.


2. இந்த இலக்குகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் சக்திகளுக்கு எச்சரிக்கையாக இருப்பது முக்கிய பிரச்சினையாக உள்ளது. இது, மக்கள் மீதான நம்பிக்கையின்மை, சாதி, மதம் அல்லது தேசியம் போன்ற கட்டாய அடையாளங்களின் அடிப்படையில் அவர்களை மதிப்பிடுவதுடன், சுதந்திரத்தைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது.


3. பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தின் மீதான நமது குறிப்பிடத்தக்க தாக்குதல்களில் பெரும்பாலானவை சமூக அடையாளத்தின் பெயரால் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் (executive power) எழுச்சி கட்டுப்பாடுகளையும் சமநிலைகளையும் சீர்குலைக்கிறது. இந்த நிறைவேற்று அதிகார அதிகரிப்பு குறித்து எந்த அரசியல் கட்சிகளும் கவனமாக இருக்கவில்லை.


4. அரசியல் நியாயப்படுத்தும் நடைமுறைகள் அரசு அதிகாரத்தால் சீர்குலைக்கப்படலாம். ஆனால், செல்வக் குவிப்பிலிருந்து வரும் தன்னலக்குழு அதிகாரத்தாலும் (oligarchic power) இது சீர்குலைக்கப்படலாம். நமது கூட்டுப் பொது வாழ்வை உருவாக்குவதில் குடிமக்கள் ஒருவரையொருவர் இணை முகவர்களாக நடத்தாததன் மூலமோ அல்லது அவர்களின் அடையாளத்தின் காரணமாக அவர்களின் நிலைப்பாட்டை இழிவுபடுத்துவதன் மூலமோ இது சீர்குலைக்கப்படலாம். 


5. அரசியலமைப்பு மாற்றம் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சமூக அதிகாரத்தின் மாற்றமாக பார்க்கப்பட்டது. அரசியலமைப்புகள் நிரந்தர கட்டமைப்புகள் அல்ல. அவை சமூக சக்திகளை வழிநடத்தும் ஒரு வழியாகும்.


6. சமூக அதிகாரம் என்பது அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்ற நிலைமைகளின் கீழ் அரசியலில் நிர்வகிக்கப்பட்ட தொடர்ச்சியான கூட்டணிகளின் ஒரு தொடர்ச்சி மட்டுமே. எனவே, இக்கால அரசியலமைப்புகள் தமது அதிகாரத்திற்கு தூய சட்ட வடிவங்களையே சார்ந்துள்ளன. சாதி என்ற பிரச்சினையில் இந்தியா இந்த விஷயத்தில் ஒரு சலுகையை அளிக்கிறது. அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு சமூக வடிவம் ஆகும். 


உங்களுக்கு தெரியுமா?


1. யோகேந்திர யாதவ் குறிப்பிடுவதாவது, அரசியலமைப்பில் இந்தியத்தன்மை குறித்த தீவிரத் தேடல் இரண்டு விதத்தில் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒன்று மற்றொன்றை விட தீவிரமானது. அது மிகவும் லட்சியமான பதிப்பில், நம்பகத்தன்மைக்கு முற்றிலும் புதிய ஒன்றை உருவாக்க வேண்டியிருக்கும்.


2. மேற்கத்திய நாடுகளின் அரசியல் சிந்தனையின் முழு வீச்சையும் ஒதுக்கிவிட்டு, நிறுவன வடிவமைப்பின் ஒவ்வொரு கூறுகளையும் புதிதாகச் செதுக்கி, நமது நாகரிக பாரம்பரியத்தை வரைந்து, அரசியலமைப்பின் மிகவும் இந்திய வடிவம் என்பது பொருள்படும். இதைத்தான் காந்தி இந்து சுயராஜ்யத்தில் (Hind Swaraj) விரும்பினார். அதனால்தான் ஸ்ரீமன் நாராயண் போன்ற காந்தியவாதிகள் அரசியலமைப்பு இந்தியாவின் உண்மையான மேதைகளை பிரதிபலிக்கவில்லை என்று நம்பினர்.


3. ஈரான் மற்றும் பொலிவியாவைத் தவிர, கடந்த நூற்றாண்டிலிருந்து ஏறக்குறைய எந்த அரசியலமைப்பும் இந்த நம்பகத்தன்மையின் சோதனையில் தேர்ச்சி பெறாது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மாற்று அரசியலமைப்பைத் தேடுவது சரியான இலக்காகும். இருப்பினும், அத்தகைய அரசியலமைப்பின் நடைமுறை வரைவு (practical draft) யாரிடமும் இல்லை. இந்த அர்த்தத்தில், இந்தியத்துவம் தொடர்ந்து ஒரு செயல்பாடாக இருக்க வேண்டும்.


4. சமீபத்தில் உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்ட ஒரே பதிப்பான மிகவும் சாத்தியமான பதிப்பு, தொகுப்பானது உண்மையான தன்மை ஆகும். இது ஒரு மறுசீரமைப்பாக புதியதைக் குறிக்கிறது. இந்தச் சூழலில், அரசியலமைப்பின் இந்தியத்தன்மை வேறுபட்ட அளவுகோல்களால் சோதிக்கப்படும். இதில் பின்வருவன அடங்கும். அதில், மேற்கத்திய நாடுகளின் அரசியலமைப்பு மரபிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட வகைகள் எவ்வாறு இந்திய சூழலுக்கு ஏற்றவாறு மறுசீரமைக்கப்பட்டு மாற்றியமைக்கப்பட்டன? இந்த புதிய ஏற்பாடு இந்தியாவின் நாகரீக பயணத்தை பிரதிபலிக்கிறதா? அரசியலமைப்பின் பின்னணியில் உள்ள தத்துவம் நமது அறிவுசார் மரபுகளுடன் ஒத்துப்போகிறதா? அரசியலமைப்பின் செயல்பாடு இந்த கருத்துகணிப்புகளை உறுதிப்படுத்தியதா?


5. இந்த பொருத்தமான மற்றும் சரியான கேள்விகளை நாம் கேட்டால், இந்திய அரசியலமைப்பின் பொருள்  என்ன? என்பதை நாம் காணலாம். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அது ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக கவனமாக பரிசீலிக்கப்படுகிறது. அதன் சாராம்சத்தில், அரசியலமைப்பு "நவீன இந்திய அரசியல் சிந்தனையை" பிரதிபலிக்கிறது.


6. இந்த அறிவுத் தொகுதி எந்த ஒரு கருத்தியலுடனும் பிணைக்கப்படவில்லை. இதன் விளைவாக, அரசியலமைப்பு இந்தியாவின் பல்வேறு பார்வைகளை சமநிலைப்படுத்துகிறது. நமது பல்வேறு அறிவுசார் மரபுகளைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலால் இது வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. காலனித்துவ நவீனத்துவத்திற்கு விடையாக அமையும் வகையில், நமது அரசியலமைப்பு ஒரு தனித்துவமான இந்திய நவீனத்துவத்தை உருவாக்குவதை உணர்வுபூர்வமாக நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.




Original article:

Share:

தேசிய தேர்வு முகமை ஏன் உருவாக்கப்பட்டது? தற்போது ஏன் செய்திகளில் வலம் வருகிறது?

 முக்கிய அம்சங்கள் : 


1. NEET-UG போன்ற தேர்வுத் தாள் கசிவு காரணமாக தேசிய தேர்வு முகமை (National Testing Agency (NTA)) விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டதை அடுத்து, இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் ஏழு பேர் கொண்ட நிபுணர் குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழு தனது பரிந்துரைகளை அக்டோபர் மாதம் கல்வி அமைச்சகத்திடம் சமர்ப்பித்தது. இந்தப் பரிந்துரைகள் செவ்வாய்க்கிழமை வெளியிடப்பட்டன.

 

2. இந்தத் தேர்வுகளை நடத்துவதற்கு ஒன்றிய அரசு மாநில அரசுகளுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்று குழு பரிந்துரைத்தது. மேலும், இது மாவட்ட ஆட்சியர்கள் (district collectors) உட்பட முழு மாநில நிர்வாக அமைப்பும் சம்பந்தப்பட்ட தேர்தல் செயல்முறையைப் போலவே இருக்கும் என குறிப்பிட்டுள்ளது.


3. ஒவ்வொரு சோதனை மையமும் தேசிய தேர்வு முகமையில் (National Testing Agency (NTA)) இருந்து ஒரு “தலைமை அதிகாரி” (presiding officer) இருக்க வேண்டும் என்றும் குழு பரிந்துரைத்தது. மேலும், வாக்குச் சாவடிகள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன என்பதைப் போலவே, தேர்வுக்கான செயல்முறையும் முன் வரையறுக்கப்பட்ட நெறிமுறையைப் பின்பற்றுவதை உறுதிசெய்யும் பொறுப்பை இந்த அதிகாரிக்கு வழங்குவார். தேசிய தேர்வு முகமை (NTA) என்பது அனைத்து தேசிய அளவிலான நுழைவுத் தேர்வுகளையும் நடத்துவதற்கு பொறுப்பான ஒரு தன்னாட்சி நிறுவனமாகும்.


4. திட்டமிடப்பட்ட தேர்வுகளுக்கு முன்பு, தேர்வு மையங்களை மாவட்ட நிர்வாகம் மற்றும் காவல்துறை முன்னிலையில் சீல் (sealing) வைக்க வேண்டும் என்று குழு பரிந்துரைத்துள்ளது. மாவட்ட நிர்வாகம் மற்றும் தேசிய தேர்வு முகமை அதிகாரிகள் முன்னிலையில், தேர்வுக்காக சீல் திறக்கப்படும் வரை இந்த மையங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று அது கூறியுள்ளது. 


5. இந்த செயல்முறை தேர்தல் நடைமுறைக்கு ஒத்ததாகும். தேர்தல்களில், மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் வைத்திருக்கும் வலுவான அறைகள் வாக்குச்சாவடி அலுவலர்கள் மற்றும் வேட்பாளர்களின் பிரதிநிதிகள் முன்னிலையில் பூட்டி சீல் வைக்கப்படும். பின்னர், தேர்தல் வாக்குச்சீட்டு எண்ணும் நாளில் சீல் அவிழ்க்கப்படும் வரை காவலின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.


7. பாதுகாப்பான சோதனை நிர்வாகத்தை உறுதிப்படுத்த, குழு மாநில மற்றும் மாவட்ட அளவில் ஒருங்கிணைப்புக் குழுக்களை உருவாக்க பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்தக் குழுக்கள் எதை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும் மற்றும் அவற்றின் பங்கு என்ன என்பதையும் பரிந்துரைத்துள்ளது.


8. இதுவரை, தேசிய தேர்வு முகமையானது (NTA) அரசுப் பள்ளிகள், கல்லூரிகள், அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு (AICTE)-அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் மூன்றாம் தரப்பில் வழங்கும் தேர்வுகளைக் கையாளும் தனியார் மையங்களில் தேர்வுகளை நடத்தியது. ஜேஇஇ முதன்மைத் தேர்வு போன்ற கணினி அடிப்படையிலான நுழைவுத் தேர்வுகளை நடத்துவதற்கு TCS iON-ஐச் சார்ந்துள்ளது.


9. கூடுதலாக, வேட்பாளர்களை சரிபார்க்கவும், பதிவுசெய்யப்பட்ட நபர்கள் மட்டுமே சோதனைகளுக்கு வர முடியும் என்பதை உறுதி செய்யவும், டிஜியாத்ரா மாதிரியை (DigiYatra model) முன்னோட்டமாகக் கொண்ட "டிஜி-தேர்வு" (digi-exam) முறையை குழு பரிந்துரைத்துள்ளது. விண்ணப்பப் படிவத்தில் உள்ள விண்ணப்பதாரர்களை அடையாளம் காணும் முதன்மை தரவு 'ஒரு முறை நுழைவு' (one-time entry) என்று பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்றும், சோதனை தொடங்குவதற்கு முன்பு பயோமெட்ரிக் தரவு சோதனை மையத்தில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் இது பரிந்துரைக்கிறது. 


10. தேர்வு செயல்முறைக்கான சீர்திருத்தங்களை பரிந்துரைக்க நிபுணர்கள் குழு நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. தேர்வு தொடர்பான தரவு பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல் மற்றும் தேசிய தேர்வு முகமையின் (NTA) கட்டமைப்பு மற்றும் செயல்பாடு ஆகியவை இதில் அடங்கும்.



உங்களுக்குத்  தெரியுமா?


1. 2025 முதல் உயர்கல்வி நிறுவனங்களுக்கான நுழைவுத் தேர்வுகளை மட்டுமே தேசிய தேர்வு முகமை (NTA) நடத்தும். இது ஆட்சேர்ப்புத் தேர்வுகளைக் கையாளாது என்று மத்திய அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் செவ்வாய்க்கிழமை நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்தார். எதிர்காலத்தில் கணினி தகவமைப்புப் பயிற்சி (computer adaptive tests), தொழில்நுட்பம் சார்ந்த நுழைவுத் தேர்வுகளுக்கு மாற அரசாங்கம் பரிசீலித்து வருவதாக அவர் மேலும் கூறினார். 


2. தேசிய தேர்வு முகமை (NTA) 2017-ம் ஆண்டில் ஒரு முதன்மையான, நிபுணத்துவ, தன்னாட்சி மற்றும் சுய-நிலையான தேர்வு அமைப்பாக நிறுவப்பட்டது. இது உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கை / உதவித்தொகைக்கான நுழைவுத் தேர்வுகளை நடத்துகிறது. 


3. குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு, பொதுத் தேர்வுகள் (நியாயமற்ற வழிமுறைகளைத் தடுப்பது) சட்டம் (Public Examinations (Prevention of Unfair Means) Act), 2024-ம் ஆண்டுக்கு ஒப்புதல் அளித்து, இந்த ஆண்டு பிப்ரவரியில் அதை சட்டமாக்கினார். இது பிப்ரவரி 6 அன்று மக்களவையிலும், பிப்ரவரி 9 அன்று மாநிலங்களவையிலும் நிறைவேற்றப்பட்டது. 


4. ஒன்றிய அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (Union Public Service Commission (UPSC)), பணியாளர் தேர்வு ஆணையம் (Staff Selection Commission (SSC)), இரயில்வே, வங்கி ஆட்சேர்ப்பு தேர்வுகள் மற்றும் தேசிய தேர்வு முகமை (National Testing Agency (NTA) ஆகியவற்றால் நடத்தப்படும் பொதுத் தேர்வுகளில் நியாயமற்ற வழிகளைத் தடுப்பதை இந்த சட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. 


5. மோசடியைத் தடுக்க குறைந்தபட்சம் மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கவும் சட்டத்தில் வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. மோசடி தொடர்பான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்களில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு ஐந்து முதல் 10 ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனையும், குறைந்தபட்சம் ரூ.1 கோடி அபராதமும் விதிக்கப்படும் என்று குழு பரிந்துரையில் குறிப்பிட்டிருந்தது.




Original article:

Share:

தொழிலாளர் வளத்தில் பெண்கள் சேருவதற்கு சாதகமான சூழலை தமிழ்நாடு எவ்வாறு உருவாக்கியுள்ளது? -ஆகாஷ் தேவ்

 தோழி விடுதிகள் (Thozhi Hostels) பணிபுரியும் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் குறைவான விலையில் அறைகளை வழங்குகின்றன. இந்த விடுதிகள் நகரங்களில் இடம்பெயர்வதால் ஏற்படும் சவால்களை சமாளிக்க உதவுகின்றன.

 

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், இந்தியாவில் அதிகமான பெண்கள் வேலையில் சேர்ந்துள்ளனர். பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு 2017-18 ஆண்டில் 25% ஆக இருந்து 2022-23 ஆண்டில் 40% ஆக அதிகரித்துள்ளது என்று காலமுறை தொழிலாளர் வளம் கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) தெரிவிக்கிறது. இந்த வளர்ச்சி, பெண்களுக்கு உயர் பொருளாதார இலக்குகள் இருப்பதைக் காட்டுகிறது. மேலும், சிறந்த கல்வி மற்றும் வேலை நிலைமைகளை மேம்படுத்துகிறது.


இருப்பினும், பணியில் சேரும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ள போதிலும், பாலின சமத்துவம் இன்னும் எட்டப்படவில்லை. உலக சராசரியைவிட தொழிலாளர்களில் பெண்களின் சதவீதம் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. சமூக மற்றும் கலாச்சார விதிமுறைகளால் இந்த இடைவெளி ஏற்படுகிறது. இது பெண்களை ஊதியமற்ற கவனிப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைகளை செய்ய வைக்கிறது. இந்தப் பொறுப்புகள் அவர்களின் சுதந்திரம் மற்றும் வேலை செய்யும் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. மேலும், வேலை செய்ய விரும்பும் பல பெண்களுக்கு நல்ல வேலை வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை.

 

வேலையில் சேரும் பெண்களின் அதிகரிப்பு பெரும்பாலும் கிராமப்புறங்களில் ஏற்ப்பட்டுள்ளது. 15-59 வயதுடைய பெண்களுக்கான பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (female labour force participation rate (LFPR)) 2018-19 ஆண்டில் 24.6% ஆக இருந்து 2022-23 ஆண்டில் 41% ஆக அதிகரித்துள்ளது.

 

பொருளாதாரத் தேவைகள் (economic necessity) மற்றும் மாறி வரும் சமூக நெறிமுறைகள் காரணமாக பெண்கள் அதிகளவில் பணிபுரிகின்றனர். கிராமப்புறங்களில், பல பெண்கள் விவசாயம், தொடர்புடைய நடவடிக்கைகள் அல்லது முறைசாரா மற்றும் சுயதொழில்களில் வேலை செய்கிறார்கள்.  இருப்பினும், நகர்ப்புறங்களில் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் 5%க்கும் குறைவான அதிகரிப்பு மட்டுமே ஏற்ப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், தமிழ்நாடு தேசிய சராசரியை விட சிறப்பாக செயல்பட்டுள்ளது. இது நகர்ப்புற உற்பத்தி மற்றும் கிராமப்புற பொருளாதாரம் ஆகிய இரண்டிலும் அதிக பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதத்தை (LFPR) கொண்டுள்ளது. இந்தியாவின் உற்பத்தித் துறையில் பணியாற்றும் பெண் தொழிலாளர்களில் 42% தமிழ்நாடு கொண்டுள்ளது.


தமிழ்நாட்டில் பெண்களுக்கான சிறந்த பணிச்சூழலை உருவாக்கியதன் வெற்றிக்கு மாநில அரசு தோழி தங்கும் விடுதிகளை துவக்கியதே காரணமாகும். இந்த விடுதிகள் உலக வங்கியின் ஆதரவுடன் பொது-தனியார் கூட்டு (public-private partnership (PPP)) மாதிரியின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டன. இந்த முயற்சி பொது உட்கட்டமைப்பு மற்றும் தனியார் நிபுணத்துவம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கிறது. இது பணிபுரியும் பெண்களுக்கு உயர்தர வீட்டுத் தீர்வுகளை வழங்குகிறது. நகர்ப்புறங்களில் இடம்பெயர்தல் சவால்களை சமாளிக்க இது அவர்களுக்கு உதவுகிறது. 


சென்னை போன்ற நகரங்களில் பெண்கள் வேலை வாய்ப்புகளைத் தேர்வு செய்தல் அதிகரித்து வருவதால், பாதுகாப்பான, குறைவான மற்றும் நன்கு நிர்வகிக்கப்பட்ட தங்குமிடங்களை வழங்குவது மிகவும் முக்கியமானது. இது தொழிலாளர் தொகுப்பில் அவர்களின் பங்களிப்பை ஊக்குவிக்க உதவுகிறது. பாதுகாப்பு சிக்கல்கள், மோசமான வாழ்க்கை நிலைமைகள் மற்றும் போதிய சேவைகள் இல்லாமை ஆகியவை பெண்கள் நகர்ப்புற வாழ்க்கைக்கு சுமூகமாக மாறுவதை பெரும்பாலும் கடினமாக்குகிறது.  இந்த சவால்கள் வரலாற்று ரீதியாக பல பெண்களை பணியில் முழுமையாக ஈடுபடுத்துவதை தடுக்கின்றன. 


தோழி விடுதி மாதிரி (The Thozhi hostel model) நிலம் மற்றும் பகுதி கட்டுமான மானியங்களை அரசு வழங்க வேண்டும். ரியல் எஸ்டேட் சந்தை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி தமிழ்நாடு தங்குமிடம் நிதி திட்டத்திற்கு இணை நிதியுதவி மற்றும் மேற்பார்வை செய்கிறது.  இதில் மாநிலத்தில் உள்ள தொழில்துறை மண்டலங்களுக்கு அருகில் இடங்கள் கவனமாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. தினசரி செயல்பாடுகள் மற்றும் சேவைகளை நிர்வகிப்பதற்கு திறந்த ஏலம் மூலம் தொழில்முறை தனியார் ஆபரேட்டர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். இது கூடுதல் அரசாங்க மானியங்கள் இல்லாமல் நிலைத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது. தோழி விடுதிகள் கேமரா கண்காணிப்பு மற்றும் நவீன வசதிகளுடன் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கின்றன. 


தங்குமிடங்களை குறைவான விலையில் மற்றும் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகள், ஒற்றை அல்லது பகிரப்பட்ட இடங்கள் மற்றும் நெகிழ்வான தங்கும் காலங்கள் போன்ற விருப்பங்களை அவர்களுக்கு வழங்குகிறார்கள். தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள 10 தங்கும் விடுதிகளில் 2,000க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் தங்கி உள்ளதால், தனியார் விடுதிகள் தங்களது சேவையை மேம்படுத்துவதில் போட்டி ஏற்பட்டுள்ளது. இது மாநிலம் முழுவதும் உள்ள பெண்களுக்கான தங்குமிடத்தின் தரத்தை மேம்படுத்தியுள்ளது. அதே நேரத்தில் தங்குவதற்கான செலவை குறைவாக வைத்துள்ளது.


தோழி விடுதிகளின் வெற்றி, பொது-தனியார் கூட்டாண்மை எவ்வாறு பெரிய சவால்களை தீர்க்க முடியும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இத்திட்டம் திறமையாகவும், நிலையானதாகவும் செயல்படுவதால், மாநிலம் முழுவதும் இதை விரிவுபடுத்துவதற்கான திட்டங்களுக்கு வழிவகுத்தது.

 

தொழிலாளர் தொகுப்பில் அதிக பாலின சமத்துவத்தை அடைவதற்கு இந்தியா செயல்படுவதால், தோழி விடுதி மாதிரி மற்ற மாநிலங்கள் பின்பற்றக்கூடிய ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. இது உட்கட்டமைப்புக்கும் பெண்கள் அதிகாரமளித்தலுக்கும் இடையே உள்ள முக்கியமான தொடர்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஏழை மாநிலங்களுக்கு இது போன்ற திட்டங்கள் மிகவும் முக்கியமானது. தொழிலாளர் தொகுப்பில் பெண்களின் பங்கேற்பை அதிகரிப்பதில் உள்ள சவால்களை சமாளிக்க கூடிய வகையில் கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் அவர்களுக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது.


பாதுகாப்பான மற்றும் ஆதரவான இடங்களை உருவாக்குவதன் மூலம், பெண்கள் தன்னம்பிக்கையுடனும் சுதந்திரத்துடனும் நகர்ப்புற வேலை வாய்ப்புகளில் ஈடுபட முடியும். புதுமையான தீர்வுகள் சவால்களை எப்படி வாய்ப்புகளாக மாற்றும் என்பதை இது காட்டுகிறது.  இதில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பான தங்கும் வசதிகளை வழங்குவது முதல் படியாகும். பெண்களின் இயக்கம் மற்றும் போக்குவரத்துக்கான அணுகலை மேம்படுத்த சட்டங்களை இயற்றுதல்,  சுத்தமான மற்றும் அணுகக்கூடிய (தண்ணீர், சுகாதாரம் மற்றும் சுகாதாரம்) வசதிகளை உறுதி செய்தல், பணியிட நெகிழ்வுத்தன்மை சட்டமியற்றுதல் மற்றும் பெண்கள் மீது அடிக்கடி சுமத்தப்படும் சமத்துவமற்ற பராமரிப்புப் பொறுப்புகளைக் குறைத்தல் ஆகியவை நகர்ப்புற வேலைவாய்ப்பில் பெண்களுக்கு சிறந்த சூழலை உருவாக்க இந்த நடவடிக்கைகள் ஒன்றிணைந்து செயல்படுகின்றன.


ஆகாஷ் தேவ், எழுத்தாளர் தேசிய பயன்பாட்டு பொருளாதார ஆராய்ச்சி குழுவில் (National Council of Applied Economic Research (NCAER)) ஆய்வாளராக உள்ளார்.




Original article:

Share:

குடியுரிமைச் சட்டப் பிரிவு 6A: அசாமில் ஏன் தோல்வியுற்றது? - ரவி சிங் சிகாரா, அர்னவ் ராய்

 உச்சநீதிமன்றம் சமீபத்தில் குடியுரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 6A இன் அரசியலமைப்பு செல்லுபடியை உறுதி செய்தது. இருப்பினும், இந்தத் தீர்ப்பு முக்கிய அரசியலமைப்புச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கவில்லை. இத்தீர்ப்பு முக்கியமாக அசாமின் பழங்குடி மக்களின் பிரச்சினைகளை தீர்க்கத் தவறிவிட்டது.


அக்டோபர் 2024 இல், இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பு அமர்வு 4:1 பெரும்பான்மை உடன்  தீர்ப்பை வழங்கியது. இந்தத் தீர்ப்பு, குடியுரிமைச் சட்டம், 1955 இன் பிரிவு 6A இன் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியை தன்மையை உறுதி செய்தது. முன்னாள் கிழக்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட வங்காளதேசத்தில் இருந்து குடியேறியவர்களுக்கு பிரிவு 6A ஒரு சிறப்புக் கட்டமைப்பை வழங்குவதால் இந்த தீர்ப்பு முக்கியமானதாக பார்க்கப்படுகிறது. அசாமில் குடியேறிய முன்னாள் கிழக்கு பாகிஸ்தான் மக்கள் மற்றும் இப்போது வங்காளதேசத்தில் இருந்து புலம்பெயர்ந்தோர்களுக்கு இது பொருந்தும். இந்த புலம்பெயர்ந்தோர் மார்ச் 25, 1971-ஆம் ஆண்டுக்கு முன் வந்திருந்தால் இந்தியக் குடியுரிமையைப் பெறலாம். இத்தகைய அரசியலமைப்பு மீறல்களுக்குக்கான  தீர்ப்பை பகுப்பாய்வு செய்வது முக்கியம். கூடுதலாக, இந்த தீர்ப்பின் சாத்தியமான எதிர்மறை விளைவுகள் பற்றி விவாதிக்கப்பட வேண்டும்.


தீர்ப்பு ஒருதலைப்பட்சமான காரணங்களைக் (arbitrary reasoning) கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற  நீதிபதி டி.ஒய். சந்திரசூட், அசாமை மற்ற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிட்டு 14வது பிரிவை விளக்கினார். மேற்கு வங்கம் (2,216.7 கிமீ), மேகாலயா (443 கிமீ), திரிபுரா (856 கிமீ), மற்றும் மிசோரம் (318 கிமீ) போன்ற மாநிலங்கள் அசாமை (263 கிமீ) விட வங்காளதேசத்துடன் நீண்ட எல்லையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன என்று குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், அசாமின் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் மீதான அதன் தாக்கம் அதிகமாக உள்ளது என்று அவர் கூறினார். 


அசாமின் சிறிய மக்கள்தொகை மற்றும் நிலப்பரப்பு காரணமாக, மேற்கு வங்கத்தில் 57லட்சம் புலம்பெயர்ந்த மக்களை  விட அசாமில் 47லட்சம் புலம்பெயர்ந்தோரின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும் என்றும் அவர் கூறினார். ஏனென்றால், அசாம் மேற்கு வங்கத்தை விட குறைவான மக்கள்தொகை மற்றும் நிலப்பரப்பைக் கொண்டுள்ளது. அசாம் மாநிலத்தை தனிமைப்படுத்துவது பகுத்தறிவுக் கருத்தின் அடிப்படையில் உள்ளது என்று வாதிட்டார். இருப்பினும், சட்டப்பிரிவு 29க்கு எதிரான சட்டத்தை பரிசோதித்த நீதிமன்றம், புலம்பெயர்ந்தோர் வருகை அசாமிய மக்களின் மொழி, எழுத்து அல்லது கலாச்சாரத்தை பாதிக்கவில்லை என்று கூறியது. இந்த அம்சங்களைப் பாதுகாக்கும் அவர்களின் திறன் பாதிக்கப்படவில்லை என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.  இந்த விதியை ஆதரிக்கும் வகையில் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அரசியலமைப்பு கோட்பாடுகளுக்கு எதிரான விதியை மதிப்பிடுவதற்காக இந்த தீர்ப்பு வழங்கப்படவில்லை.


பின்னணி 


இந்திய அரசுக்கும் அசாம் இயக்கத்தின் தலைவர்களுக்கும் இடையில் எட்டப்பட்ட ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து 1985–ஆம் ஆண்டில் குடியுரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 6A அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. கிழக்கு பாகிஸ்தானில் பிரிந்த தற்போதைய வங்காளதேசத்தில் இருந்து அசாமுக்கு இடம்பெயர்ந்ததால் இந்த இயக்கம் தொடங்ப்பட்டது.  இது உள்ளூர் கலாச்சாரம், பொருளாதார திரிபு (economic strain) மற்றும் அரசியல் ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பது குறித்த சிக்கல்களை எழுப்பியது. அசாம் ஒப்பந்தம் (Assam Accord) புலம்பெயர்ந்தோருக்கு குடியுரிமை வழங்குவதற்கான குறிப்பிட்ட தேதிகளை நிர்ணயிப்பதன் மூலம் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.


ஜனவரி 1, 1966–ஆம் ஆண்டுக்கு முன் அசாமில் குடியேறிய அனைத்து இந்தியர்களும் இந்திய குடிமக்களாக அறிவிக்கப்பட்டனர். ஜனவரி 1, 1966 மற்றும் மார்ச் 25, 1971–ஆம் ஆண்டுக்கு இடையே அசாமில் 10 ஆண்டுகள் வாழ்ந்த மக்கள் குடியுரிமை பெறலாம். மார்ச் 25, 1971–ஆம் ஆண்டுக்கு பிறகு, இந்த மக்கள் அனைவரும் சட்டவிரோதமாக குடியேறியவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். மேலும், அவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டனர் (deportation). 


பகுத்தறிவில் இடைவெளிகள் 


குடியுரிமை சட்டத்தின் 6A பிரிவில் சில அரசியலமைப்பு குறைபாடுகள் உள்ளன. அரசியல் சாசனத்தின் கலாச்சார (cultural) மற்றும் மொழி அடையாளங்களை (linguistic displacement) பாதுகாக்கும் 29வது பிரிவை இந்த சட்டம் மீறுவதாக பார்க்கப்படுகிறது. பிரிவு 6A பிரிவு 29 (1)ஐ மீறவில்லை என்று  நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஒரு மாநிலத்தில் வெவ்வேறு இனக்குழுக்கள் இருப்பது அரசியலமைப்பால் பாதுகாக்கப்பட்ட கலாச்சார உரிமைகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்காது என்று நீதிமன்றம் விளக்கியது. சட்டப்பிரிவு 29(1) மக்கள் தங்கள் கலாச்சாரத்தை "பாதுகாக்க" (conserve) உரிமை அளிக்கிறது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. குடிமக்கள் தங்கள் மொழி, எழுத்து அல்லது கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்க நடவடிக்கை எடுக்க அனுமதிப்பதாக நீதிமன்றம் விளக்கியது. இந்த முயற்சிகளை சட்டம் தடுக்கக் கூடாது. பிரிவு 6A அனுமதிக்கப்பட்ட புலம்பெயர்ந்தோரின் வருகை, அசாமிய மக்கள் தங்கள் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாப்பதில் இருந்து நேரடியாக தடையாக இருந்தது என்பதை மனுதாரர்கள் நிரூபிக்கத் தவறிவிட்டதாக நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.


இருப்பினும், இந்த காரணம் முற்றிலும் தவறானது. கலாச்சாரத்தை "பாதுகாக்க" பொது உரிமையில் நீதிமன்றம் கவனம் செலுத்தியது. நீதிமன்றம் கலாச்சாரத்தை "பாதுகாக்கும்" உரிமையில் கவனம் செலுத்தியது. ஆனால், இந்த தீர்ப்பு மக்கள் தங்கள் கலாச்சார அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதை எவ்வாறு கடினமாக்குகிறது என்பதை புறக்கணித்தது. கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்கும் உரிமையை அங்கீகரிப்பது மட்டும் போதாது என்பதை நீதிமன்றம் உணரவில்லை. தினேஷ் புக்ரா மற்றும் மேத்யூ ஏ. பெக்கர் ஆகியோரின் ஆராய்ச்சி, வளர்ப்பு செயல்முறையின் போது, ​​புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் புரவலன் கலாச்சாரங்கள் (host cultures) இரண்டும் மாறக்கூடும் என்பதைக் கண்டறிந்தனர். அணுகுமுறைகள், குடும்ப மதிப்புகள், தலைமுறை நிலை மற்றும் சமூக உறவுகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மை கலாச்சாரங்களில் அவை தொடர்பு கொள்ளும்போது நிகழலாம். 


"வடகிழக்கு இந்தியாவில் அசாம் மாநிலத்தில் ஏற்படும் மதம் மற்றும் மொழி கலவை மாற்றம்: 1951 முதல் 2001–ஆம் ஆண்டு வரையிலான புள்ளியியல் பகுப்பாய்வு" என்ற தலைப்பிலான ஆய்வுக் கட்டுரையையும் நீதிமன்றம் மதிப்பாய்வு செய்தது. 1951 மற்றும் 2001–ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில், அஸ்ஸாமில் வங்கமொழி பேசும் மக்களின் சதவீதம் 21.2%லிருந்து 27.5% ஆக 29.7% அதிகரித்துள்ளது என்பதை இந்தத் தாள் கோடிட்டு காட்டுகிறது. மாறாக, அசாமிய மொழி பேசும் மக்களின் சதவீதம் 12.26% குறைந்துள்ளது. 69.3% இலிருந்து 60.8% ஆக உள்ளது.


 கூடுதலாக, நீதிமன்றத்தால் பதிவு செய்யப்பட்ட மனுதாரர்களின் சமர்ப்பிப்புகள், 1951 முதல் 2011–ஆம் ஆண்டு வரை, அசாமில் வங்கமொழி  பேசும் மக்களின் சதவீதம் 36.36% அதிகரித்து, 21.2% இலிருந்து 28.91% ஆக உயர்ந்துள்ளது. இதற்கிடையில், மாநிலத்தில் அசாமி பேசும் மக்களின் சதவீதம் 30.18% குறைந்து, 69.3%இல் இருந்து 48.38% ஆக குறைந்துள்ளது. இந்த மக்கள்தொகை மாற்றம் (demographic shift) என்பது வெவ்வேறு இனக்குழுக்கள் ஒன்றாக வாழ்வது மட்டுமல்ல. அசாமிய மக்களின் தனித்துவ அடையாளத்தை ஆழமாக பலவீனப்படுத்திய கலாச்சார மற்றும் மொழியியல் மாற்றத்தை இது காட்டுகிறது.


பிரிவு 6A இன் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அரசியலமைப்பு குறைபாடுகளில் ஒன்று அதன் தற்காலிக நியாயமற்ற தன்மையாகும். இது வெளிப்படையான தன்னிச்சையான கோட்பாட்டின் கீழ் ஒரு கருத்தாகும்.  சட்டம் இயற்றப்படும் நேரத்தில் அரசியலமைப்பாக இருக்கும் சட்டங்கள் மாறிவரும் சூழ்நிலைகள் காரணமாக காலப்போக்கில் நியாயமற்றதாகிவிடும். பிரிவு 6A இதற்கு ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டு. 


இந்த சட்டத்தில் அதன் செயல்பாட்டில் எந்த விதமான தற்காலிக கால வரம்பும் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த பிரிவைச் சேர்ந்த தனிநபர்கள் காலவரையின்றி குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பிக்க அனுமதிக்கிறது.  கெடுவிதிக்கப்பட்ட தேதிக்கு 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியும், சட்டம் இன்னும் அமலில் உள்ளது.  இது தீர்வு காண்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட உண்மையான சிக்கலைத் தீர்ப்பதில் சட்டம் பயனற்றதாகிவிட்டது. 


தவறான பொறிமுறை, அதன் தாக்கம் 


பிரிவு 6A(3) இன் கீழ் புலம்பெயர்ந்தோரை அடையாளம் கண்டு செயலாக்குவதற்கான அமைப்பு குறைபாடுடையது. இது நடவடிக்கைகளைத் தொடங்குவதற்கான பொறுப்பை மாநிலத்தின் மீது வைக்கிறது. ஆனால், புலம்பெயர்ந்தோர் தானாக முன்வந்து தங்களை அடையாளம் காட்ட அனுமதிக்காது. இதன் விளைவாக, சந்தேகத்திற்கிடமான சட்டவிரோத குடியேறிகள் வெளிநாட்டினர் தீர்ப்பாயத்திற்கு அனுப்பப்பட வேண்டும். அது அவர்களின் நிலையை தீர்மானிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த பரிந்துரைகளைச் செய்வதற்கான காலக்கெடு இல்லாததால், சட்டம் அதன் உண்மையான நோக்கத்தை நிறைவேற்றவில்லை என்றாலும், காலவரையின்றி தொடர அனுமதிக்கிறது.


மேலும், பிரிவு 6Aஇன் கீழ் குறிப்பிடப்பட்ட தனிநபர்களின் குடியுரிமை நிலையை தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு தீர்ப்பாயத்திற்கு (foreigners’ tribunal) உள்ளது. இருப்பினும், தீர்ப்பாயத்தில் அதிக எண்ணிக்கையிலான வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. பிரிவு 6A இன் கீழ் தகுதி பெறாதவர்கள் கூட தாங்கள் இதன் கீழ் இருப்பதாக கூறுகின்றனர். இது செயல்முறையை மெதுவாக்குகிறது மற்றும் பரவலான குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.


பிரிவு 6A சட்டத்தை நியாயப்படுத்த நீதிமன்றம் தீர்ப்பை எழுதியதாக தெரிகிறது. இந்தத் தீர்ப்பில் முக்கியமான அரசியலமைப்புச் சிக்கல்களைக் பற்றி குறிப்பிடவில்லை. குறிப்பாக, அசாமின் பழங்குடி மக்கள் மீதான கலாச்சார மற்றும் மக்கள்தொகை தாக்கத்தை இந்தத் தீர்ப்பு புறக்கணிக்கிறது. அசாமிய மக்களின் மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்தை எவ்வாறு சரிபார்க்கப்படாத இடம்பெயர்வு பலவீனப்படுத்தியுள்ளது என்பதை இந்த தீர்ப்பு புறக்கணித்தது. இது பிரிவு 29இன் பாதுகாப்பு நோக்கத்தை மீறுகிறது. கூடுதலாக, காலாவதியான மற்றும் தன்னிச்சையான கொள்கைகளை வைத்திருக்கும் விதியின் தற்காலிக நியாயமற்ற தன்மையை நீதிமன்றம் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

 

ரவி சிங் சிகாரா இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராக உள்ளார். அர்னவ் ராய் டெல்லியில் உள்ள தேசிய சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தில் மூன்றாம் ஆண்டு படித்து வருகிறார்.




Original article:

Share:

இந்தியாவின் டிஜிட்டல் இடைவெளி: எதனை, யாரை இணைக்க வேண்டும்? - கே.வி.சேஷசைத்வி ராமச்சந்திரன்

 குறைவான விலையில் மொபைல் சாதனங்கள், பின்தங்கிய பகுதிகளில் நம்பகமான இணையம் மற்றும் கவனம் செலுத்தப்பட்ட டிஜிட்டல் கல்வியறிவு திட்டங்கள் அவசியம்.


இந்தியாவின் குறிப்பிடத்தக்க டிஜிட்டல் பயணத்திற்கு (ஆதார், யுபிஐ), 954 மில்லியன் இணைய இணைப்புகள் (தனிப்பட்ட சந்தாதாரர்கள் மிகக் குறைவு) மற்றும் 66 சதவீத இணைய ஊடுருவல் விகிதம் ஆகியவற்றுடன் இந்தியாவின் ஈர்க்கக்கூடிய டிஜிட்டல் முன்னேற்றம், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப விலக்கின் மிகவும் சிக்கலான கதையை மறைக்கிறது.


அணுகல் மற்றும் குறைவான விலை ஆகியவற்றில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகள் சில முக்கியமான சவால்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. 


இணைய அணுகலில் உள்ள இடைவெளி சுமார் 65% ஆக உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. டிஜிட்டல் புரட்சி பெரும்பாலும் நகர்ப்புற, படித்த மற்றும் ஆங்கிலம் பேசும் மக்களுக்கு உதவியுள்ளது, அதே நேரத்தில் கிராமப்புற மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட குழுக்கள் மிகவும் பின்தங்கியுள்ளன.


நகர்ப்புறங்களில் வேகமான 5G மற்றும் வலுவான உள்கட்டமைப்பு போன்ற டிஜிட்டல் வளங்கள் உள்ளன. இதற்கு நேர்மாறாக, கிராமப்புற இணைய பயனர்கள் நம்பகத்தன்மையற்ற மின்சாரம் மற்றும் மோசமான உள்கட்டமைப்பு போன்ற பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கின்றனர், இது தற்போதுள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை மோசமாக்குகிறது.


கிராமப்புறங்களில் கல்வி, வணிகம் மற்றும் அரசாங்கத்தில் குறைந்த வாய்ப்புகளுக்கான மற்றொரு காரணம் நகரங்களுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்த அளவிலான தொலைத்தொடர்பு சேவைகள் ஆகும். இந்தியாவின் குறைந்த தரவரிசை, கல்வியறிவில் 85வது இடத்திலும், டிஜிட்டல் கற்றலுக்கான கல்வி ஆதரவில் 79வது இடத்திலும் இருப்பதால், இணையப் பயன்பாட்டின் வளர்ச்சியைக் குறைக்கிறது.


கிராமப்புறங்களில் பாலின வேறுபாடு இன்னும் மோசமாக உள்ளது. பாரத்நெட் போன்ற திட்டங்கள் 2,50,000 கிராம பஞ்சாயத்துகளை (Gram Panchayats (GPs)) இணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன, அவை ஒவ்வொன்றும் மூன்று கிராமங்களுக்கு சேவை செய்யும் முக்கிய கிராமங்களாகும். 6,55,968 கிராமங்களை இணைப்பதே இலக்கு. எனினும், அரசாங்கம் ₹42,000 கோடிக்கு மேல் செலவிட்ட போதிலும், இந்த முயற்சிகள் இதுவரை வெற்றிபெறவில்லை.


புவியியல் சவால்கள், நில அணுகலைப் பெறுவதில் உள்ள சிக்கல்கள் (Right of Way), சீரற்ற மின்சாரம் மற்றும் சில கொள்கைக் காரணிகளும் முன்னேற்றத்தைக் குறைத்துள்ளன.


குறைவாக இருந்தால் மட்டும் போதாது 


இந்தியாவின் தரவுக் கட்டணங்கள் உலகளாவிய தரநிலையாக மாறி வருகின்றன. ஸ்மார்ட்போன்கள், மடிக்கணினிகள் மற்றும் டேப்லெட்டுகள் போன்ற சாதனங்கள் மிகவும் விலை உயர்ந்ததாக இருந்தால், குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் குறைந்த இணைய செலவுகள் உதவாது.


மேலும், பொழுதுபோக்கிற்காக வீடியோ ஸ்ட்ரீமிங்கிற்காக அலைவரிசையின் 50% க்கும் அதிகமானவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.  அதிகாரமளிப்பை ஊக்குவிக்க, இந்த கவனம் பல்வேறு பயன்பாடுகளுக்கு மாற வேண்டும் மற்றும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும்.


பதிவுசெய்யப்பட்ட இணைய வேகம் பெரும்பாலும் நகரங்களில் 5G பயனர்களால் மதிப்பிடபடுகிறது. பெரும்பாலான மக்கள் இன்னும் 4G அல்லது 3G நெட்வொர்க்குகளைப் பயன்படுத்தும் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் உள்ள பலரின் அனுபவத்தை அவை பிரதிபலிக்கவில்லை. இந்த நெட்வொர்க்குகள் பெரும்பாலும் 10 Mbps க்கும் குறைவான வேகத்தைக் கொண்டிருக்கும்.


நகர்ப்புறங்களில் நிலையான பிராட்பேண்ட் சேவைகள் கிடைப்பதால் இந்த நிலைமை மோசமாக உள்ளது. இது பெரும்பாலும் நகர்ப்புறங்களுக்கு மட்டுமே உள்ளது மற்றும் தகுதியான பயனர்களில் 3 சதவீதத்தை மட்டுமே சென்றடைகிறது.


டிஜிட்டல் பிளவு என்பது கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு இடையே மட்டும் இல்லை. இது நகரங்களுக்குள்ளும் உள்ளது. அங்கு ஏதாவது குறைவான விலையில் இருந்தாலும், உள்கட்டமைப்பு நம்பகமானதாக இருக்காது என்று அர்த்தம் இல்லை.


முன்னோக்கி செல்லும் வழி 


இந்த பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகாண பன்முக அணுகுமுறை தேவை. முக்கியமாக, உள்கட்டமைப்பில் வலுவான முதலீடுகள் அவசியம். பின்தங்கிய பிராந்தியங்களுக்கு நம்பகமான நிலையான பிராட்பேண்ட் சேவையை வழங்குவது மற்றும் சீரான மின்சார விநியோகத்தை உறுதி செய்வதுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். 

இரண்டாவதாக, கிராமப்புற மக்கள் மற்றும் ஓரங்கட்டப்பட்ட குழுக்களை மேம்படுத்த  டிஜிட்டல் கல்வியறிவுத் திட்டங்கள் தேவை. பிரதம மந்திரி கிராமப்புற டிஜிட்டல் கல்வி இயக்கம் (Pradhan Mantri Gramin Digital Saksharta Abhiyan (PMGDISHA)) போன்ற முன்முயற்சிகள் 6.39 கோடி மக்களை சென்றடைந்து பெரும் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளன. உள்ளூர் மொழியில் கணினி விருப்பங்களை வழங்குவதன் மூலம் அவற்றின் தாக்கத்தை இன்னும் சிறப்பாக செய்ய முடியும்.


உள்ளூர் மொழித் தளங்களை பரவலாக ஏற்றுக்கொள்வதை ஊக்குவிப்பது, டிஜிட்டல் கருவிகளுக்கான அணுகலை ஜனநாயகப்படுத்தும், இது ஆங்கிலம் அல்லாத மொழி பேசுபவர்களுக்கு அவற்றை மிகவும் அணுகக்கூடியதாக மாற்றுகிறது. 


சாதனங்களை குறைவான மற்றும் அணுகக்கூடியதாக மாற்ற, கொள்கைகள் தேவை. இவை ஏற்கனவே நடைமுறையில் உள்ள குறைந்த விலை சாதனங்களுக்கான மானியங்கள் மற்றும் உள்ளூர் உற்பத்திக்கான ஊக்கத்தொகைகள் இந்த சிக்கல்களைத் தீர்க்க உதவும்.


PM WANI போன்ற திட்டங்கள் பரவலாக்கப்பட்ட முறையில் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதையும் உள்ளூர் அளவில் வணிக வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. பெரிய முதலீடுகள் தேவையில்லாமல் அதிகமான மக்களுக்கு இணையத்தை வழங்குவதற்கு இது ஒரு முக்கியமானதாக இருக்கும்.


இணையத்தின் உற்பத்திப் பயன்பாட்டை ஊக்குவிப்பது, மின்-கற்றல் தளங்கள், மின் ஆளுமைக் கருவிகள் மற்றும் ஃபியூச்சர்ஸ்கில்ஸ் பிரைம் (FutureSkills Prime) போன்ற திறன் வளர்ப்பு திட்டங்கள் போன்றவை இந்த இணைப்பை அதிகாரமளிப்பதாக மாற்ற உதவும்.  மேலும், இதன் மூலம் சிறந்த தீர்வுகளையும் பெறலாம்.




Original article:

Share:

மாநிலங்களின் வரிப் பங்கீடு அதிகரிக்கிறதா? - அஸ்வதி ரேச்சல் வருகேசுமலதா பி.எஸ்.நிட்ட குமாரியில்

 பகிர்ந்தளிக்க முடியாத நிதித் தொகுப்புகள் குறைந்து வருவதைக் கருத்தில் கொண்டு, ஒன்றிய அரசுக்கு எதிராக மாநிலங்களின் பங்குகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். 


பல இந்திய மாநிலங்கள் பதினாறாவது நிதிக்குழுவை செங்குத்து வரிப் (vertical tax) பகிர்வின் பங்கை 41 சதவீதத்திலிருந்து 50 சதவீதமாக உயர்த்துமாறு கேட்டுக் கொண்டுள்ளன. நிதி கூட்டாட்சி கட்டமைப்பில் செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு நிதி ஆதாரங்களை ஒன்றிய அரசிடமிருந்து துணை தேசிய அரசாங்கங்களுக்கு நிதி ஆதாரங்களை சீராக மாற்றுவதை உறுதி செய்கிறது.


மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் செலவின பொறுப்புகள் மற்றும் வருவாய் உருவாக்கும் திறன்களுக்கு இடையிலான முரண்பாட்டால் ஏற்படும் செங்குத்து நிதி ஏற்றத்தாழ்வை (Vertical Fiscal Imbalance (VFI)) சரிசெய்ய இந்த சரிசெய்தல் முக்கியமானது. 


இதில் உள்ள ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை என்னவென்றால், ஒன்றிய அரசின் ஒட்டுமொத்த வருவாய் தொகுப்பு விரிவடைந்துள்ள நிலையில், பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பு மாநிலங்களுக்கு ஏற்றதாக இல்லை. சில வருவாய் ஆதாரங்களை விலக்குவதன் காரணமாக அதற்கேற்ப அதிகரிப்பைக் காண முடிவதில்லை. 


வளர்ந்து வரும் நிதிச் சவால்களின் வெளிச்சத்தில், நிதி ஆதாரங்களின் நியாயமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதற்காக மாநிலங்கள் அதிகரித்த செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வை கோரத் தொடங்கியுள்ளன. 


மத்திய அரசின் வருவாய் தொகுப்பு 


கடந்த காலகட்டங்களில், மத்திய அரசின் மொத்த வருவாய் (Gross Revenue (GR)) சுவாரஸ்யமாக வளர்ந்துள்ளது. 2024-25-ஆம் ஆண்டில் 12 சதவீத கூட்டு ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதம் ₹43.09 லட்சம் கோடியாக உள்ளது. (பட்ஜெட் மதிப்பீடுகள், BE). 


GR எனப்படும் இந்த வருவாய்க் குழுவில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன: மொத்த வரி வருவாய் (Gross Tax Revenue (GTR)), வரி அல்லாத வருவாய் மற்றும் கடன் அல்லாத வரவுகள். GTR மிகப்பெரிய பகுதியாகும். இதன் பங்கு மொத்தம் ₹38.31 லட்சம் கோடி ரூபாய் ஆகும். அதேபோன்ற வளர்ச்சியைக் காட்டியுள்ளது. இந்த காலகட்டத்தில் வரி அல்லாத வருவாய் ₹4 லட்சம் கோடி ரூபாயாகவும், கடன் அல்லாத ரசீது ₹0.79 லட்சம் கோடி ரூபாயாகவும் உள்ளது.


இருப்பினும், இந்த  ஆய்வு ஒரு கவலைக்குரிய போக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒட்டுமொத்த வருவாய் விரிவடைந்தாலும், பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய பகுதி ஒப்பிடுகையில் சுருங்கி வருகிறது. 


சுருங்கும் பிரிக்கக்கூடிய பகுதி


ஒன்றிய அரசின் செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்கள் மற்றும் வசூல் செலவு ஆகியவற்றின் மொத்த வரி வருவாய் என வரையறுக்கப்பட்ட பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பு, பல ஆண்டுகளாக சீராக சுருங்கி வருகிறது.  இது முக்கியமாக இரண்டு காரணங்களால் ஏற்படுகிறது: செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணம் ஆகியவற்றில் இருந்து அதிக பணம் வசூலிக்கப்படுகிறது. அவை பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பில் சேர்க்கப்படவில்லை. மேலும், ஒன்றிய  அரசின் ஒட்டுமொத்த வருவாய் அதிகரித்து வருகிறது.


செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்களிலிருந்து ஒன்றிய அரசின் வருவாய் சமீபத்திய ஆண்டுகளில் கணிசமாக அதிகரித்து, இப்போது ரூ .5.39 லட்சம் கோடி ரூபாயாக உள்ளது. 


இதேபோல், வசூல் செலவு ரூ.2.68 லட்சம் கோடியாக உயர்ந்துள்ளது. செஸ், கூடுதல் கட்டணங்கள் மற்றும் வசூல் செலவுகளில் இந்த கணிசமான அதிகரிப்பு பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பின் அளவில் குறிப்பிடத்தக்க சுருக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது. 2009-10 மற்றும் 2024-25 நிதியாண்டுக்கு இடையில் மொத்த வரி வருவாய் பங்காக செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணம் மூலம் வருவாய் வசூல் 5.16 சதவீதத்திலிருந்து 14.07 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. 


அதேபோல், 2009-10 மற்றும் 2024-25 நிதியாண்டுக்கு இடையில், நிதிநிலை அறிக்கை (2024-25) படி மொத்த வரி வருவாய் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பின் பங்கு 86.2 சதவீதத்திலிருந்து 78.9 சதவீதமாகக் குறைந்தது. இதற்கிடையில், இதே காலகட்டத்தில் GTR பங்காக பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பைப் பார்ப்பது 74.2 சதவீதத்திலிருந்து 70.2 சதவீதமாகக் குறைந்தது. GR மற்றும் GTR இன் பங்காக பிரிக்கக்கூடிய பகுதிகளுக்கு இடையே ஒன்பது அடிப்படை புள்ளிகள் (nine basis points (bps)) இடைவெளி உள்ளது.  இந்த சுருக்கம் மாநில நிதிகளில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது. 


பதினான்காவது மற்றும் பதினைந்தாவது நிதிக்குழுவால் செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வின் பங்கு முறையே 42 சதவீதம் மற்றும் 41 சதவீதமாக உயர்த்தப்பட்டிருந்தாலும், பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய தொகை வீழ்ச்சியடைந்ததால் இது மறுக்கப்படுகிறது. 


அரசாங்கத்தின் மொத்த வரி வருவாய் வரிகளில் மத்திய பங்கின் விகிதம் 30.39 சதவீதமாக இருப்பதிலிருந்து இது தெளிவாகிறது.  இது முன்மொழியப்பட்ட பகிர்வை விட மிகக் குறைவு. இந்த பற்றாக்குறை நாட்டில் ஏற்கனவே குறிப்பிடத்தக்க VFI ஐ அதிகரிக்கிறது.  அங்கு மாநிலங்கள் மொத்த பொது அரசாங்க செலவினங்களில் 63 சதவீதத்தை ஏற்கின்றன. ஆனால், பொது அரசாங்க வரிகளில் 37 சதவீதத்தை மட்டுமே வசூலிக்கின்றன. 


மத்திய அரசால் தக்க வைக்கப்பட்ட வருவாய் 


மத்திய அரசிடமிருந்து மாநிலங்களுக்கு மாற்றப்படும் மொத்த வளங்களில் மத்திய அரசின் பங்கு மற்றும் மத்திய அரசின் மானியங்கள் அடங்கும். இந்த மானியங்கள் FC மானியங்கள் மற்றும் FC அல்லாத மானியங்களைக் கொண்டுள்ளன. FC பரிந்துரைகளின் எல்லைக்கு வெளியே இடமாற்றங்கள் நிபந்தனைக்குட்பட்டவை. FC அல்லாத மானியங்களைக் கொண்டு மாநில அரசுகள் தங்கள் குறிப்பிட்ட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாது. எனவே, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான நிதி உறவை வடிவமைப்பதில் பரிமாற்ற இயக்கவியல் முக்கியமானது. 


வரிகளில் மத்திய பங்கு கடன் வரவுகளைத் தவிர்த்து மொத்த வருவாயில் மொத்த பரிமாற்றங்களில் மிகப்பெரிய பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், பல ஆண்டுகளாக தேக்கமடைந்துள்ளது. 


வரி பகிர்வு மற்றும் மானியங்கள் மூலம் பரிமாற்றங்களுக்குப் பிறகு, செலவின உறுதிப்பாடுகள் 37 சதவீதம் மட்டுமே இருந்தபோதிலும், மத்திய அரசு வருவாயில் சுமார் 50 சதவீதத்தை கொண்டுள்ளது. இந்த ஒருதலைப்பட்சமான விநியோகம் மாநில அரசுகளுக்கு பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தென்னிந்தியாவில் மத்திய அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களும், சட்ட நடவடிக்கைகளும் வேகம் பெற்று வருகின்றன. 


துணை-தேசிய அரசாங்கங்கள் வளர்ந்து வரும் மற்றும் மாறுபட்ட செலவினப் பொறுப்புகளைக் கொண்டிருப்பதால், வருவாய் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பதில் உள்ள தற்போதைய சிக்கல்கள், கிடைக்கும் நிதியைக் குறைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.


முன்னோக்கி செல்லும் வழி 


பிரிக்கக்கூடிய பகுதியின் அளவை மேம்படுத்துவதும், செங்குத்து பகிர்வு பங்கை அதிகரிப்பதும் அவசியம்.  அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் மூலம் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பை விரிவுபடுத்துவதில் உள்ள சவால்களைக் கருத்தில் கொண்டு, செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு பங்கை 41 சதவீதத்திலிருந்து 50 சதவீதமாக அதிகரிப்பதே உடனடி நடவடிக்கையாக இருக்கும். 


GR மற்றும் GTR பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பு பங்கின் பங்கிற்கு இடையிலான ஒன்பது புள்ளி இடைவெளி அதிகாரப் பகிர்வு பங்கை 50 சதவீதமாக உயர்த்துவதற்கான அடிப்படையாக இருக்கலாம். 


அதிக அதிகாரப் பகிர்வு சதவீதம் செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணத்தை விலக்குவதை ஓரளவு ஈடுசெய்யும் மற்றும் ஒட்டுமொத்த ஒன்றிய வருவாயில் பெரிய பங்கிற்கான அணுகலை மாநிலங்களுக்கு வழங்கும். பிரிக்கக்கூடிய பகுதியானது குழப்பம் புதிய அரசியலமைப்பு விவாதங்களைத் தூண்டியுள்ளது மற்றும் நிதி சீர்திருத்தங்களுக்கான அழைப்புகளைத் தூண்டியுள்ளது. 


ஒரு நீண்டகால நடவடிக்கையாக, அதிகரித்து வரும் செஸ் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்களைச் சமாளிக்க தேவையான அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் இருக்க வேண்டும். பதினாறாவது நிதிக்குழுவின் பணி செங்குத்து நிதிப் பகிர்வில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதற்காக பிரிக்கத்தக்க தொகுப்பை மறுவரையறை செய்வதை உறுதி செய்வதாகும். 


வர்கீஸ் மற்றும் சுமலதா ஆகியோர் திருவனந்தபுரம் குலாட்டி நிதி மற்றும் வரிவிதிப்பு நிறுவனத்தில் (Gulati Institute of Finance and Taxation) உதவிப் பேராசிரியர்கள்.  அனிதா குமாரி. எல் வருகை பேராசிரியர் ஆவார்.

 



Original article:

Share: