இராணுவப் பாதையில் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) ஏற்றுக்கொள்வதில் இந்தியாவின் இதுவரையிலான பயணம் -ஆத்யா மாதவன்

 இந்தியா தனது பாதுகாப்பு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை வலுப்படுத்த செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) திறனைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், இன்னும் குறிப்பிடத்தக்க தடைகள் உள்ளன. 

உலகெங்கிலும் உள்ள நாடுகள் இராணுவ நோக்கங்களுக்காக செயற்கை நுண்ணறிவை (artificial intelligence (AI)) ஆராய்ந்து உலகம் பயன்படுத்தி வளர்க்கத் தொடங்கியுள்ள நிலையில், நெறிமுறை சார்ந்த விவாதங்கள் தொடர்கின்றன. இதில் இந்தியாவும் இந்தப் போக்கில் இணைந்துள்ளது. கடந்த ஆண்டு, பாதுகாப்புக்கான பட்ஜெட் ₹6.21 லட்சம் கோடி ($75 பில்லியன்), இராணுவத்தை நவீனமயமாக்குதல் மற்றும் மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இந்தியா அதன் இராணுவ நடவடிக்கைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) அமைப்புகளை ஒருங்கிணைப்பதில் முன்னேற்றம் அடைந்து வருகிறது. 

இது பல்வேறு அமைப்புகளில் செயற்கை நுண்ணறிகவைப் (AI) பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, இந்திரஜால் தன்னாட்சி ட்ரோன் பாதுகாப்பு அமைப்பு (Indrajaal autonomous drone security system) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கூடுதலாக, இந்தியா தனது செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)  சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை ஆதரிக்க உலகளாவிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் முதலீடுகளை ஈர்த்துள்ளது. உதாரணமாக, மைக்ரோசாப்ட், தெலுங்கானாவில் தரவு மையங்களை உருவாக்க சுமார் 3 பில்லியன் டாலர்களை உறுதியளித்துள்ளது.

பாதையில் உள்ள சவால்கள் 

பல அரசு அதிகாரிகள் இராணுவ பயன்பாட்டிற்கான செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI)  முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்துள்ளனர். இராணுவ நடவடிக்கைகளை மாற்றும் சக்தி செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு (AI)  உள்ளது என்று மத்திய பாதுகாப்பு அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் கூறினார். இது முன்கணிப்பு பகுப்பாய்வுகளுக்கு உதவுவதோடு, தன்னாட்சியாக முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளை செயல்படுத்தவும் உதவும். செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) மையமாகக் கொண்ட பல சர்வதேச கூட்டு முயற்சிகளில் இந்தியாவும் ஒரு பகுதியாகும். 

இந்த முயற்சிகள், இராணுவ செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) அமைப்புகளை உருவாக்குவதில் பணம் மற்றும் மனிதவளம் ஆகிய இரண்டும் குறிப்பிடத்தக்க வளங்கள் முதலீடு செய்யப்படுவதைக் காட்டுகின்றன. செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) திறனைப் பயன்படுத்துவதில் இந்தியா சிறப்பாக முன்னேறி வருகிறது. இருப்பினும், கடக்க வேண்டிய சவால்கள் இன்னும் உள்ளன. இந்தத் தடைகளைச் சமாளிப்பது இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) ஏற்றுக்கொள்வதை மேலும் மேம்படுத்தும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) அமைப்புகளைப் பயிற்றுவிக்க டிஜிட்டல் தரவு இல்லாதது மற்றும் போதுமான நிதி இல்லாதது முக்கிய சவால்களாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க பிரச்சினை செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)  அமைப்புகளை இயக்கத் தேவையான தரவு மையங்களின் அதிக விலையாகும். பழைய விமானங்களைப் போன்ற காலாவதியான அமைப்புகளை புதிய மாடல்களுடன் மாற்றுவதில் இந்திய இராணுவம் ஏற்கனவே கவனம் செலுத்துகிறது. இந்த செயல்முறையானது தனிப்பட்ட முறையில் விலை உயர்ந்தது. கூடுதலாக, இந்தியாவின் பழைய வன்பொருள் (hardware) இனி உலகளவில் போட்டியிட முடியாதது. எனவே, பல வளங்கள் மேம்படுத்தல்கள் மற்றும் மாறுதல் முறைகளுடன் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சிக்கலை மோசமாக்கும் பரந்த சவால்களும் உள்ளன. இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)  கொள்கைகள் சிதறிய முறையில் உள்ளன மற்றும் தெளிவான செயல்படுத்தல் வழிகாட்டுதல்கள் இல்லை என்பது ஒரு முக்கிய பிரச்சினை. எடுத்துக்காட்டாக, செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான தேசிய உத்தி இந்தியாவில் செயற்கை நுண்ணறிவைப் (AI)   பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு பார்வையை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், இந்த தொலைநோக்குப் பார்வையை எவ்வாறு திறம்பட செயல்படுத்துவது என்பது குறித்து இது மிகக் குறைந்த விவரங்களையே தருகிறது.

இதேபோல், "அனைவருக்கும் பொறுப்பான செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) " (Responsible AI for All) ஆய்வறிக்கை, பொறுப்புத் தன்மை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது பொறுப்பான செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)   பயன்பாட்டிற்கான கொள்கைகளையும் பரிந்துரைக்கிறது. இருப்பினும், இது இராணுவத்திற்கு செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான (AI)  குறிப்பிட்ட பரிந்துரைகளை வழங்கவில்லை.  இந்த ஆவணங்கள் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் குறிக்கின்றன. 

 இருப்பினும், இராணுவத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI)   பயன்படுத்துவதற்கும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கும் வழிகாட்ட வலுவான கட்டமைப்புகள் தேவை.  இந்த இடைவெளிகளை நிவர்த்தி செய்ய, பாதுகாப்பு செயற்கை நுண்ணறிவு கவுன்சில் (Defence Artificial Intelligence Council (DAIC)) மற்றும் பாதுகாப்பு செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)  திட்ட நிறுவனம் (Defence AI Project Agency (DAIPA)) ஆகியவை நிறுவப்பட்டுள்ளன. இந்த அமைப்புகள் இந்தச் சவால்களைச் சமாளிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், அவர்களிடமிருந்து சமீபத்திய புதுப்பிப்புகள் எதுவும் பொதுமக்களுடன் பகிரப்படவில்லை.

சர்வதேச வரைபடம் 

நவீன இராணுவங்களுக்கு செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)   ஒரு அத்தியாவசிய தொழில்நுட்பமாகும்.  மற்ற நாடுகள் எவ்வளவு விரைவாக அதை தங்கள் பாதுகாப்பு அமைப்புகளில் ஒருங்கிணைக்கின்றன என்பதிலிருந்து இது தெளிவாகிறது. இஸ்ரேல் மற்றும் சீனா போன்ற நாடுகள் இராணுவ செயற்கை நுண்ணறிவில் (AI)   வேகமாக முன்னேறி வருகின்றன. அவற்றின் தொழில்நுட்பங்கள் ஏற்கனவே மற்றவற்றை விட மிகவும் முன்னேறி உள்ளன. செயற்கை நுண்ணறிவை (AI)   ஏற்றுக்கொள்வதற்கு இந்தியாவுக்கு தெளிவான பார்வை தேவை.

 இந்த தெளிவு செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)  அமைப்புகளின் வளர்ச்சி மற்றும் பயன்பாட்டை விரைவுபடுத்த உதவும்.  இது செயற்கை நுண்ணறிவில் (AI)  உலகளாவிய முன்னேற்றங்களை இந்தியா எட்ட அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், இராணுவ செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான (AI) அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில் சில முரண்பாடுகள் உள்ளன.  இதில் முக்கிய நபர்களின் கருத்துகளில் இந்த முரண்பாடு காணப்படுகிறது. சில கருத்துக்கள் தொழில்நுட்பத்தின் மீதான எதிர்ப்பு அல்லது அவநம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றன. உதாரணமாக, வெளியுறவு அமைச்சர் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) அணு ஆயுதங்களுடன் ஒப்பிட்டார்.  கடந்த காலத்தில் அணு குண்டுகள் இருந்ததைப் போலவே செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உலகிற்கு ஆபத்தானதாக இருக்கலாம் என்று அவர் கூறினார்.

2023-ஆம் ஆண்டில், செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான உலகளாவிய கூட்டாண்மை (Global Partnership on Artificial Intelligence (GPAI)) போது, ​​பிரதமர் முக்கியமான கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். செயற்கை நுண்ணறிவைப் (AI) பயன்படுத்தும் போது மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் தொடர வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தினார். செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI)  சாத்தியமான ஆபத்துகள் அல்லது இருண்ட பக்கங்கள் குறித்தும் அவர் எச்சரித்தார். எதிர்காலத்தில், குறிப்பாக இராணுவ பயன்பாடுகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஒரு முக்கிய பங்கை வகிக்கும் என்பது தெளிவாகிறது.  இருப்பினும், அதை திறம்பட செயல்படுத்த சிறந்த வழி பற்றிய தெளிவு குறைவாக உள்ளது.

இந்தியாவில் உள்ள குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகள் 

தொழில்நுட்பங்கள் பரவலான பயன்பாட்டிற்குத் தயாராக இருக்கும்போது கூட, இந்தியாவுக்கு ஒரு பெரிய சவால், ஆயுதப் படைகளின் வரலாற்று ரீதியாக தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு ஆகும். இந்திய ராணுவம், கடற்படை மற்றும் விமானப்படை ஒவ்வொன்றும் அவற்றின் தனிப்பட்ட கோட்பாடுகள், அமைப்புகள் மற்றும் தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகளைக் கொண்டுள்ளன. இந்தப் பிரிவினை, அவை இணைந்து செயல்படுவதற்கும் கூட்டு நடவடிக்கைகளுக்கான அமைப்புகளைப் பெறுவதற்கும் உள்ள திறனைக் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும். 

பாதுகாப்புக்காக செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) உருவாக்குவதில் உள்ள மற்றொரு பிரச்சினை, இந்தியாவில் பல ஆண்டுகளாக வழக்கமாக இருக்கும் பொதுத்துறை அலகுகளை (public sector units (PSU)) அதிகமாக நம்பியிருப்பது. இந்தியாவின் பெரும்பாலான பாதுகாப்பு உற்பத்தியாளர்கள் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் என்று பலர் நம்புகிறார்கள். ஆனால், தனியார் நிறுவனங்களும் தொடக்க நிறுவனங்களும் மேம்பட்ட, உயர்தர அமைப்புகளை உருவாக்குகின்றன. பெரிய அளவில் சிறந்த அமைப்புகளை இராணுவத்திற்கு வழங்க, இந்தியா பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகளை (public-private partnerships (PPP)) ஊக்குவிக்க வேண்டும் அல்லது தனியார் போட்டியை அனுமதிக்க வேண்டும். விண்வெளித் துறையில் இதே போன்ற மாற்றங்கள் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளன. மேலும், பாதுகாப்பு முறைக்கும் இதுவே செய்ய முடியும்.

இந்தியா ஏற்கனவே அதன் பாதுகாப்பு அமைப்பை வலுப்படுத்த செயற்கை நுண்ணறிவைப் (AI) பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், இன்னும் எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளை பல சவால்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.  உத்திகளை சீரமைப்பது முக்கியம். செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) திறம்பட மற்றும் செயல்முறை ரீதியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்ய வலுவான கட்டமைப்புகள் மற்றும் கொள்கைகள் தேவை. சேவைகளுக்கு இடையிலான பிளவுகள் மற்றும் பொதுத்துறை அலகுகளை அதிகமாக நம்பியிருத்தல் போன்ற பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க இந்தியா மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும்.  இறுதியாக, சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மற்றும் பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகள், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) முறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் மற்றும் புதுமைகளை (adoption and innovation) விரைவுபடுத்தும். ஒருங்கிணைந்த உத்தியுடன், இந்தியா செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

ஆத்யா மாதவன் தக்ஷஷிலா நிறுவனத்தில் (Takshashila Institution) ஒரு ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர் ஆவார்.

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/op-ed/indias-journey-so-far-on-the-ai-military-bandwagon/article69086087.ece 

 

Read More →

பாலியல் குற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதை தமிழ்நாட்டின் புதிய மசோதா நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. -தி ஹிந்து பீரோ

 பாதிக்கப்பட்டவர் விண்ணப்பித்தால், ஒரு நீதிபதி 'பாதுகாப்பு உத்தரவை' (‘protection order’) பிறப்பிக்க முடியும். இந்த உத்தரவு, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் பாதிக்கப்பட்டவரைத் தொடர்பு கொள்வதையோ அல்லது துன்புறுத்துவதையோ தடுக்கிறது.

வெள்ளிக்கிழமை முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் சட்டமன்றத்தில் ஒரு மசோதாவை தாக்கல் செய்தார். இந்த மசோதா 1998 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு பெண்கள் துன்புறுத்தல் தடை திருத்தம் சட்டத்தை (Tamil Nadu Prohibition of Harassment of Women (Amendment) Act) திருத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பெண்களைத் துன்புறுத்தியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அவர்களைத் தொடர்பு கொள்வதைச் சட்டப்பூர்வமாகத் தடுக்கிறது.

மசோதா சட்டத்தில் 7C என்ற பிரிவைச் சேர்க்க முன்மொழிந்தது.  இந்தப் பிரிவு பாதிக்கப்பட்ட நபருக்கு "பாதுகாப்பு உத்தரவை" (protection order) பெற அனுமதிக்கும். நீதிபதி இந்த உத்தரவை பிறப்பிக்க முடியும். இது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் எந்த வடிவத்திலும் அந்த நபருடன் தொடர்பு கொள்ள முயற்சிப்பதைத் தடுக்கும். இதில் தனிப்பட்ட, வாய்மொழி, எழுத்து, மின்னணு அல்லது தொலைபேசி தொடர்பு அல்லது மற்றவர்கள் மூலம் தொடர்பு கொள்வது ஆகியவை அடங்கும்.

 

பாதிக்கப்பட்ட நபரின் விண்ணப்பத்தின் பேரில்  நீதிபதி உத்தரவைப் பிறப்பிக்க முடியும். விசாரணை அதிகாரியின் அறிக்கையையும் நீதிபதி மதிப்பாய்வு செய்வார். குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்குப் பேச வாய்ப்பு வழங்கப்படும்.  2023 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பாரதிய நியாய சன்ஹிதா சட்டத்தின் (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)), பிரிவுகள் 74-79 அல்லது பிரிவு 296 இன் கீழ் குற்றம் நடந்ததாக நீதிபதி நம்பினால் அவரால் உத்தரவைப் பிறப்பிக்க முடியும். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் பாதுகாப்பு உத்தரவை மீறினால், அந்த நபருக்கு மூன்று ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ₹1 லட்சம் வரை அபராதம் விதிக்கப்படலாம்.

டிஜிட்டல் மற்றும் மின்னணு துன்புறுத்தல் உட்பட பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்து வகையான துன்புறுத்தல்களையும் சட்டத்தின் கீழ் சேர்ப்பதே இந்த மசோதாவின் நோக்கமாகும். சில குற்றங்களுக்கான தண்டனையை அதிகரிக்கவும் இது முன்மொழிகிறது.

 

இந்த திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டால், பெண்களை துன்புறுத்துவது அல்லது பொது இடங்களில் இதுபோன்ற துன்புறுத்தல்களுக்கு உதவுவது தண்டனைக்கு வழிவகுக்கும்.  முதல் குற்றத்திற்கு, ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ₹1 லட்சம் அபராதம் விதிக்கப்படும்.  இரண்டாவது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட குற்றத்திற்கு, 10 ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ₹10 லட்சம் அபராதம் விதிக்கப்படும். துன்புறுத்தல் மரணத்தை ஏற்படுத்தும் நோக்கத்துடன் இருந்தால், மரண தண்டனை வழங்கப்படலாம். 

தற்கொலைக்கு வழிவகுக்கும் துன்புறுத்தலுக்கு 15 ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ₹2 லட்சம் அபராதம் விதிக்கப்படும். மரணத்தை ஏற்படுத்தும் துன்புறுத்தல், தற்கொலை அல்லது தற்கொலைக்கு உதவும் துன்புறுத்தல் ஆகியவை கடுமையான குற்றங்களாகக் கருதப்படும். இந்தக் குற்றங்கள் கைது செய்யக்கூடியவையாக இருக்கும். காவல்துறையினர் பிடியாணை (warrant) இல்லாமல் கைது செய்யலாம். மேலும், இந்த குற்றம் ஜாமீனில் வெளிவர முடியாதவை. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் எளிதில் ஜாமீன் பெற முடியாது. பள்ளிகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், பேருந்து நிறுத்தங்கள், சாலைகள், ரயில் நிலையங்கள், சினிமாக்கள், பூங்காக்கள் மற்றும் திருவிழாக்கள் உள்ளிட்ட பொது இடங்களில் பெண்களைத் துன்புறுத்துவதும் கடுமையான குற்றங்களாகக் கருதப்படும்.

பெண்கள் துன்புறுத்தப்படுவதைத் தடுக்க பள்ளிகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், திரையரங்குகள், ஹோட்டல்கள், உணவகங்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகள் போன்ற இடங்களின் பொறுப்பாளர்கள் CCTV கேமராக்கள் மற்றும் விளக்குகளை நிறுவ வேண்டும். மேலும், பெண்கள் மீதான துன்புறுத்தலைத் தடுக்க அவர்கள் குற்றம் நடந்த 24 மணி நேரத்திற்குள் காவல்துறைக்கு புகார் அளிக்க வேண்டும்.

 

2023 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (Bharatiya Nyaya Sanhita) மற்றும் பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita) ஆகியவற்றைத் திருத்துவதற்கான ஒரு மசோதா, சில குற்றங்களில் பாதிக்கப்பட்டவரின் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துபவர்களுக்கு மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழிகிறது. ஒரு பெண்ணின்  தன்னடகக்த்திற்கு (modesty) தீங்கு விளைவிக்கும் வகையில் தாக்குதல் அல்லது குற்றவியல் சக்தியைப் பயன்படுத்துதல் போன்ற வழக்குகளில், இந்த மசோதா குறைந்தபட்சம் மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையை முன்மொழிகிறது. இதில் தண்டனையை ஐந்து ஆண்டுகள் வரை நீட்டிக்கலாம் மற்றும் அபராதமும் விதிக்கப்படலாம்.

இந்த மசோதா கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு குறைந்தபட்ச ஆயுள் தண்டனை வழங்க வேண்டும் என்றும் முன்மொழிகிறது. தற்போதைய, குறைந்தபட்ச 20 ஆண்டுகள் என்பதை இந்த மசோதா மாற்றுகிறது. 18 வயது பூர்த்தி செய்யாத பெண் சிறுமியை கூட்டு வன்கொடுமை செய்தல், ஆயுள் தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையுடன் மாற்ற கடுமையான சிறைத்தண்டனையை மசோதா முன்மொழிகிறது.

 

இந்த மசோதாக்கள் ஜனவரி 11-ம் தேதி பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

Original article:

https://www.thehindu.com/news/national/tamil-nadu/new-tamil-nadu-bill-seeks-to-protect-victims-of-sexual-crimes/article69086610.ece 

 

Read More →

உள்ளாட்சி அதிகாரம்: தமிழ்நாடு அரசின் நடவடிக்கை குறித்து…

 உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (Local self-governments) மக்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. 

தமிழ்நாட்டில் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பற்றி  1993 ஆம் ஆண்டு ஒன்றிய அரசு சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்ட பிறகு,     தமிழ்நாடு  அரசு  1994 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு பஞ்சாயத்துகள் சட்டத்தை  அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தச் சட்டம் 1958 ஆம் ஆண்டின் பழைய தமிழ்நாடு பஞ்சாயத்துகள் சட்டத்தை மாற்றியமைத்து உள்ளூர் நிர்வாகத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களைச் செய்தது.

தமிழ்நாடு அரசு  ஊரக உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான தேர்தல்களை அறிவிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, பல மாவட்டங்களில் இந்த அமைப்புகளுக்கு சிறப்பு அதிகாரிகளை நியமித்துள்ளது. 9,624 கிராம பஞ்சாயத்துகள், 314 பஞ்சாயத்து ஒன்றியங்கள் மற்றும் 28 மாவட்ட பஞ்சாயத்துகளில் தேர்தல்கள் நடைபெறவிருந்தன. இந்த கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் (rural local bodies (RLBs)) பதவிக்காலம் ஜனவரி 5 ஆம் தேதியுடன் நிறைவடைந்தது. நியமிக்கப்பட்ட அரசு அதிகாரிகள் அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் சிறப்பு அதிகாரிகளாக பணியாற்றுவார்கள். கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் மறுசீரமைப்பு நடந்து வருவதை மேற்கோள் காட்டி தமிழ்நாடு அரசு தனது முடிவை விளக்கியது. இந்த மறுசீரமைப்பில் வார்டுகளின் எல்லை நிர்ணயமும் (delimitation of wards) அடங்கும். உள்ளாட்சித் தேர்தல்களை நடத்துவதற்கு முன்பு  இது அவசியமானது என்று அரசாங்கம் கருதுகிறது. டிசம்பர் 2024 ஆம் ஆண்டில்,  தமிழ்நாடு அரசு சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் ஒரு உறுதிமொழியை வழங்கியது. 

எல்லை நிர்ணயம் முடியும் வரை எந்த தேர்தல் அறிவிப்பும் வெளியிடப்படாது என்று அரசு நீதிமன்றத்தில் உறுதியளித்தது. கூடுதலாக, பெண்கள், பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினருக்கான இடங்கள் மற்றும் பதவிகளின் ஒதுக்கீட்டை இறுதி செய்வதற்கு அரசாங்கம் உறுதியளித்தது. கிராம பஞ்சாயத்துகளை உள்ளடக்கி நான்கு புதிய நகராட்சிகளை உருவாக்க தமிழ்நாடு அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. நகராட்சிகள், பேரூராட்சிகளின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தவும் அரசு தயாராகி வருகிறது. 

இந்த விரிவாக்கத்தில் குறைந்தது 140 கிராம பஞ்சாயத்துகளை நகராட்சிகளுடன் இணைப்பதும் அடங்கும். மறுசீரமைப்பு இன்னும் இறுதி செய்யப்படவில்லை. இருப்பினும், விரைவான நகரமயமாக்கல் காரணமாக மறுசீரமைப்பு அவசியம் என்று அரசாங்கம் நம்புகிறது. சென்னை மற்றும் கோயம்புத்தூர் போன்ற பெரிய நகரங்களுக்கு அருகிலுள்ள கிராம பஞ்சாயத்துகளில் நகரமயமாக்கல் விரைவாக நடந்து  வருகிறது. இதன் காரணமாக உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒரு புதிய அணுகுமுறை தேவை என்று அரசு  கருதுகிறது.

உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பற்றி 73 மற்றும் 74வது அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளை பற்றி கூறுகிறது.  73 வது திருத்தம், மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையிலான மாவட்ட மேம்பாட்டு குழுவிற்கு (District Development Committee (DDCs)) பதிலாக மாவட்ட திட்டக்குழுவை  (district planning committee (DPC)) அமைக்க வழி வகுத்தது. 74வது திருத்தம் இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளை அமைப்பதற்கு வழி வகுத்தது.

சுரேஷ் மகாஜன் VS மத்தியப் பிரதேச அரசு (Suresh Mahajan vs State of Madhya Pradesh)  வழக்கில், தேர்தல்களை தாமதப்படுத்துவதற்கு எல்லை நிர்ணயம் அல்லது புதிய வார்டுகள் உருவாக்குவதை ஒரு காரணமாக பயன்படுத்த முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. தேர்தல் அட்டவணையை சரியான நேரத்தில் அறிவிப்பதற்கான அரசியலமைப்பு கடமையை மாநில தேர்தல் ஆணையம் செய்ய வேண்டும் என்று  நீதிமன்றம் கூறியது. தற்போதைய, அமைப்பின் ஐந்தாண்டு பதவிக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பு ஒரு புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைப்பு செயல்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்றும் அது வலியுறுத்தியது. 

எல்லை நிர்ணயம் என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறை என்று நீதிமன்றம் கூறியது. தேர்தல்கள் சரியான நேரத்தில் அறிவிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய இது முன்கூட்டியே அதன் செயல்முறை தொடங்கப்பட வேண்டும். கிராம பஞ்சாயத்துகளில் வசிக்கும் சிலர் உள்ளாட்சி அமைப்புகளை மறுசீரமைப்பதை எதிர்க்கின்றனர். நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுடன் இணைப்பது மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதிச் சட்டம் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act (MGNREGA)) போன்ற கிராமப்புற மேம்பாட்டுத் திட்டங்களை நிறுத்தக்கூடும் என்று குறிப்பிட்ட சிலர் கவலைப்படுகிறார்கள். 

உள்ளாட்சி அமைப்புத் தேர்தல்களைத் தாமதப்படுத்தும் ஒரே மாநிலம் தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல. மும்பை, பெங்களூரு போன்ற பெரிய நகரங்களும் சரியான நேரத்தில் தேர்தல்களை நடத்தத் தவறிவிட்டன. ஜனநாயகத்தில் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை மாநிலங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சில குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/editorial/local-power-on-tamil-nadu-governments-move/article69085185.ece

Read More →

நடுத்தர வகுப்பினரின் வரி விகிதங்கள் சீரமைக்கப்பட வேண்டும்.

 நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் வரி செலுத்தும் சுமையை நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மட்டும் சுமக்க முடியாது. 

2026 நிதியாண்டுக்கான பட்ஜெட் நுகர்வை அதிகரிப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது. இந்த நிதியாண்டிற்கான ஆரம்ப வளர்ச்சி மதிப்பீடுகள் தனியார் செலவினங்களில் சில நேர்மறையான அறிகுறிகளைக் காட்டினாலும், நிலைமை முற்றிலும் நிலையானதாக இல்லை. முக்கிய குறிகாட்டிகளில் உள்ள கலவையான போக்குகள் மற்றும் பணவீக்கத்தின் தொடர்ச்சியான தாக்கம் இந்த நம்பிக்கையை சற்று மிகைப்படுத்தியதாகத் தெரிகிறது.

தலைமைப் பொருளாதார ஆலோசகர் சமீபத்தில், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட துறையிலும்கூட வருமானம் தேக்கமடைந்துள்ளது என்பதை எடுத்துரைத்தார். இந்தியாவின் 10.4 கோடி வரி செலுத்துவோருக்கு அதிக செலவழிப்பு வருமானம் தேவை என்பதை இது காட்டுகிறது. மூலதனச் செலவில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவது பொருளாதாரத்தை 6.5% வளர்ச்சியைத் தாண்டாது.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பெரும்பாலான வருமான வரியைச் செலுத்தி வருகின்றனர். அதே நேரத்தில் கார்ப்பரேட் வரி பங்களிப்புகள் குறைந்துள்ளன. 2023 நிதியாண்டு முதல், தனிநபர் வருமான வரி வசூல் கார்ப்பரேட் வரிகளைவிட அதிகமாக உள்ளது. 2024 நிதியாண்டில், தனிநபர் வருமான வரி மொத்த நேரடி வரி வசூலில் 54% ஆகும் (₹19.6 லட்சம் கோடியில் ₹10.45 லட்சம் கோடி). இது கிட்டத்தட்ட 25% வளர்ந்தது. அதே நேரத்தில், கார்ப்பரேட் வரி 10.4% மட்டுமே அதிகரித்து ₹9.1 லட்சம் கோடியாக இருந்தது.

இந்த நிதியாண்டின் முதல் பாதியில் இந்த ஏற்றத்தாழ்வு மோசமடைந்தது. தனிநபர் வருமான வரி வசூல் 25% வளர்ந்தது. ஆனால், கார்ப்பரேட் வரிகள் 2.3% மட்டுமே அதிகரித்தன. குறைந்த தேவையுடன் போராடும் சில வணிகங்கள்கூட தனிநபர் வரி நிவாரணம் கோருகின்றன.

மத்திய நேரடி வரிகள் வாரியத்தின் (Central Board of Direct Taxes) சமீபத்திய தரவுகளின்படி, ஆண்டுக்கு ₹5.5-9.5 லட்சம் வருமானம் ஈட்டும் மக்கள், அதிக வருமானம் ஈட்டும் நபர்களைவிட அதிக வரிச்சுமையை எதிர்கொள்கின்றனர். நடுத்தர வர்க்கமாகக் கருதப்படும் இந்தக் குழு, வரிச் சலுகையிலிருந்து பயனடையக்கூடும். குறிப்பாக, அவர்கள் தங்கள் வருமானத்தில் அதிகமாகச் செலவிட முனைவதால்.

₹1 கோடி வருமானத்திற்குப் பிறகு வரி தாக்கல் செய்பவர்களின் எண்ணிக்கையில் குறிப்பிட்ட அளவில் சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது.  இது அறிவிக்கப்படாத வருமானம் குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது. இது, 2015-ஆம் ஆண்டு முதல் 2024-ஆம் ஆண்டு வரையிலான வரி செலுத்துவோரின் அதிகரிப்பு பெரும்பாலும் குறைந்த வருமானக் குழுக்களிடமிருந்து வந்திருப்பதைக் குறிக்கிறது.

நடுத்தர வர்க்கத்தின் மீதான சுமையைக் குறைக்க, அரசாங்கம் பூஜ்ஜிய வரி வருமான வரம்பை ₹3 லட்சத்திலிருந்து ₹5 லட்சமாக உயர்த்தலாம். வருமான அடுக்குகளையும் எளிமைப்படுத்தலாம், ₹5 லட்சம் முதல் ₹12 லட்சம் வரை இரண்டு அடுக்குகளுக்கு 5% மற்றும் 10% என்ற விகிதத்தில் வரி விதிக்கலாம். கூடுதலாக, ₹15 லட்சத்திற்கு மேல் வருமானத்திற்கான 30% வரி விகிதத்தை ₹20 லட்சத்திற்கு மேல் வருமானங்களுக்குப் பயன்படுத்தலாம்.

புதிய வரித் திட்டம், பழைய விலக்கு அடிப்படையிலான முறையிலிருந்து மக்களை விலகிச் செல்ல ஊக்குவிக்க, நிலையான விலக்கை ₹75,000 ரூபாயிலிருந்து அதிகரிக்கக்கூடும். அதே நேரத்தில், அதிக வருமான சமத்துவமின்மை உள்ள ஒரு நாட்டில் ₹50 லட்சத்திற்கு மேல் வருமானத்திற்கு கூடுதல் வரியைச் சேர்ப்பது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். வரிச் சுமையின் பெரும்பகுதியை நடுத்தர வர்க்கத்தினர் சுமப்பது நியாயமற்றது. அதிக வருமானம் ஈட்டுபவர்கள் வரி முறையில் சேர்க்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், தற்போது ​​உழைக்கும் மக்களில் சுமார் 10% பேர் மட்டுமே வரி செலுத்துகின்றனர்.

                       

Original article:

https://www.thehindubusinessline.com/opinion/editorial/middle-class-tax-rates-must-be-rationalised/article69081018.ece 

Read More →

கிடங்கு அடிப்படையிலான வேளாண் கடன் இன்னும் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது - குஷாங்கூர்டே, தேந்திரஜித் பானர்ஜி

 ஒரு நேர்மறையான விளைவு, அதிகமான கிடங்குகள் ஒழுங்குமுறை ஆணையத்துடன் கையெழுத்திட்டு அரசாங்கத்திடமிருந்து கூடுதல் ஆதரவைப் பெறுவதைப் பொறுத்தது.

டிசம்பர் 2024-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட, மின்னணு பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்ட கிடங்கு வரவு கடன் உத்தரவாதத் திட்டம் (electronic Negotiable Warehouse Receipt (eNWR)) அடிப்படையிலான உறுதிமொழிக்கு ₹1,000 கோடி நிதி உள்ளது.  இது தகுதியான நிதி நிறுவனங்களை கடன் அபாயங்களிலிருந்து பாதுகாப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

கிடங்கு சேவை வழங்குநர்கள் (Warehouse service providers (WSPs)) மற்றும் இணை மேலாண்மை நிறுவனங்கள் (collateral management agencies (CMAs)) பொருட்களை ஆய்வு செய்தல், அவற்றை மதிப்பிடுதல், பங்குகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் நிர்வகித்தல், தீர்வு மற்றும் தீர்வை கையாளுதல் போன்ற பணிகளை மேற்கொள்வதன் மூலம் உறுதிமொழி கடனுக்கு உதவுகின்றன. இந்த நடவடிக்கைகள் வங்கிகளுக்கான கடன் அபாயங்களை நிர்வகிக்க உதவுகின்றன.

 

ஒழுங்குமுறை சூழல் உறுதிமொழி நிதியை அதிகரிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. உதாரணமாக, 2007-ஆம் ஆண்டு கிடங்கு (மேம்பாடு மற்றும் ஒழுங்குமுறை) சட்டம் (Warehousing (Development and Regulation) Act) நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு, வேளாண் கிடங்கு வணிகம் மற்றும் வேளாண் பொருட்களின் நேரடி விநியோகம் ஆகியவை ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன.  இந்தச் சட்டம் கிடங்கு வணிகத்தை மேற்பார்வையிட கிடங்கு மேம்பாடு மற்றும் ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தை (Warehousing Development and Regulatory Authority (WDRA)) உருவாக்கியது.

 

WDRA-வில் பதிவுசெய்யப்பட்ட கிடங்குகள் மொத்த கிடங்கு திறனில் 8-10% மட்டுமே உள்ளன. இது மார்ச் 2024-ஆம் ஆண்டில் 367.49 லட்சம் டன்களாக இருந்தது. உறுதிமொழி கடனை மேம்படுத்த, WDRA-வில் அதிகமான கிடங்குகள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.

இந்தப் புதிய திட்டத்தின் கீழ் விவசாயப் பொருட்களுக்கு ₹75 இலட்சமும், விவசாயம் சாராத பொருட்களுக்கு ₹2 கோடி ரூபாயும் கடன் வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இது விவசாயப் பொருட்களுக்கு ₹3 லட்சம் முதல் ₹75 லட்சம் வரையிலான கடன்களுக்கு 85-80% உத்தரவாதக் காப்பீட்டையும், விவசாயம் சாராத பொருட்களுக்கு 75% உத்தரவாதக் காப்பீட்டையும் வழங்குகிறது. கடன் அபாயத்தை ஈடுகட்ட தகுதியுள்ள கடன் வழங்குநர்கள் விவசாயிகளுக்கு 0.40% மற்றும் விவசாயிகள் அல்லாதவர்களுக்கு 1% வருடாந்திர உத்தரவாதக் கட்டணத்தை செலுத்த வேண்டும். இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் கிடங்கு உரிமையாளர் கடன் அபாயத்தை எவ்வாறு கையாளும் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. வாக்குறுதிகள் இருந்தபோதிலும், இந்தத் திட்டம் 2023-24 ஆம் ஆண்டில் ₹4,000 கோடியிலிருந்து ₹5.5 லட்சம் கோடியாக 2033-34 ஆம் ஆண்டில் எவ்வாறு அதிகரிக்கும் என்பது நிச்சயமற்றது.

ஒரு மாற்றத்தகு கிடங்கு வரவு (negotiable warehouse receipt (NWR)) என்பது அடமான நிதியில் ஒரு முக்கியமான கருவியாகும். இது ஒரு கிடங்கில் சேமிக்கப்பட்ட பொருட்களை பிணையமாகப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், மின்னணு பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்ட கிடங்கு வரவுகளின் (electronic negotiable warehouse receipts (eNWR)) பயன்பாடு முக்கியமாக அதிக மதிப்புள்ள பொருட்களை உற்பத்தி செய்து வர்த்தகம் செய்யும் ஒரு சில மாநிலங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும்.

 முன்னோக்கி செல்லும் வழி 

உறுதிமொழி நிதி என்பது விவசாயிகள் மற்றும் விவசாய விநியோகச் சங்கிலியில் உள்ள மற்றவர்களின் நிதித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய உதவும் ஒரு குறுகிய கால கடனாகும். இது அவர்களின் தயாரிப்புகளை சரியான நேரத்தில் விற்று நல்ல விலையைப் பெறவும், பின்னர் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தவும் அனுமதிக்கிறது. உறுதிமொழி நிதியுதவிக்கு உதவுவதற்காக கிடங்குகளின் வளர்ச்சியை அரசாங்கம் ஆதரிக்க வேண்டும். விவசாயி குழுக்கள் (FPOs) பயன்படுத்தும் சிறிய கிடங்குகளுக்கு (500-1,000 டன்) WDRA கட்டணங்களைக் குறைக்க முடியும்.  விவசாயிகள் உறுதிமொழி கடன்களை எளிதாக அணுகுவதற்காக eNWR கட்டணங்களையும் குறைக்கலாம்.

வங்கிகள் பொதுவாக வர்த்தகர்கள் அல்லது பணக்கார விவசாயிகளுக்கு கடன் வழங்குவதையே விரும்புகின்றன. இருப்பினும், முன்னுரிமைத் துறை கடன்களுக்கான விதிகளின்படி, வங்கிகள் சிறு விவசாயிகள் அல்லது FPO-க்கள் போன்ற அவர்களின் குழுக்களை குறைந்தபட்சம் ₹3 லட்சம் கடன்களுக்கு சாத்தியமான கடன் வாங்குபவர்களாக சேர்க்க வேண்டும்.  பயிர்க் கடன்கள் அல்லது KCC போன்ற சரியான நேரத்தில் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கு வட்டி மானியங்கள் மற்றும் வெகுமதிகளை வழங்குவது, FPO-க்கள் வங்கிகளுக்கு மிகவும் நம்பகமானதாக மாறவும், சரியான நேரத்தில் கடன் பெறவும் உதவும்.

இந்தத் திட்டம் கூட்டுறவு வங்கிகள் மற்றும் புதிய கடன் வழங்குநர்கள் வேளாண் பொருட்கள் கடனில் ஈடுபட ஊக்குவிக்கும். ஆன்லைன் தளமான இ-கிசான் உபாஜ் நிதி (e-Kisan Upaj Nidhi), கடன் வாங்குபவர்களும் கடன் வழங்குபவர்களும் ஒருவரையொருவர் கண்டுபிடித்து பரிவர்த்தனைகளை எளிதாக முடிக்க உதவுவதன் மூலம் கடன் செலவுகளைக் குறைக்கும். நான்காவதாக, திட்டத்தை திறம்பட செயல்படுத்துவதற்கும் நிர்வகிப்பதற்கும் அரசாங்கம் ஒரு  சுயாட்சி நிறுவனத்தை அமைக்க வேண்டும் அல்லது ஒரு அறக்கட்டளையை இணைக்க வேண்டும். 2023-24ஆம் ஆண்டில் உறுதிமொழி நிதிக்கான ₹60,000 கோடி சந்தையுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த மூலதனம் சிறியது. இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் விவசாயப் பொருட்களுக்கு அதிக கடன் வழங்க வங்கியாளர்களை ஊக்குவிக்கும்.

குஷாங்கூர் டே, IIM  லக்னோவில் இணை பேராசிரியராகவும், பானர்ஜி IIM  அகமதாபாத்தில் கல்வி இணை பேராசிரியராகவும் உள்ளனர்.

Original article:

https://www.thehindubusinessline.com/opinion/warehouse-based-agri-lending-has-some-way-to-go/article69081836.ece 

Read More →

சிறு விவசாயிகளுக்கு அதிகாரமளித்தல் -எஸ்.ராகவன்

 நில சேகரிப்புடன் நிலைத்தன்மை மற்றும் அளவை உறுதி செய்தல். 

இந்தியாவின் விவசாய நிலப்பரப்பு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்று. ஒருபுறம், பெரிய நில உரிமையாளர்கள் வளங்கள் மற்றும் மூலதனத்தை அணுகுவதில் செழித்து வளர்கிறார்கள். மறுபுறம், சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள் சிதறிய நிலங்களில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள போராடுகிறார்கள். இந்த விவசாயிகள் குறைந்து வரும் நில உடைமைகள், வளங்கள் இல்லாமை மற்றும் கொள்ளையடிக்கிற கந்துவட்டிக்காரர்களின்  தீய சுழற்சியில் சிக்கியுள்ளனர். 

இருப்பினும், 'முழுமையான கூட்டுப் பண்ணையம்' (‘holistic collective farming’) என்பது சிதறிய நில உடைமைகளை ஒன்றிணைப்பதையும், கூட்டு முயற்சிகள் மூலம் சிறு விவசாயிகளுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. 

பல விவசாய சமூகங்களில், நில பரம்பரை மரபுகள் பல தலைமுறைகளாக பண்ணை அளவுகளில் நிலையான குறைப்புக்கு வழிவகுத்துள்ளன. பெரும்பாலும் ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவான சிறிய நிலப்பகுதிகள், ஒரு குடும்பத்தை பராமரிக்க போதுமானதாக இல்லை. நம்பகமான நீர் ஆதாரங்கள், தரமான விதைகள் அல்லது சந்தை விழிப்புணர்வு இல்லாமல்,  இந்த விவசாயிகள் தங்கள் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய போராடுகிறார்கள். பலர் அதிக வட்டி விகிதங்களை வசூலிக்கும் கந்துவட்டிக்காரர்களுக்கு இரையாகின்றனர். இது அவர்களை மேலும் கடனில் தள்ளுகிறது. இதன் விளைவாக வறுமை மற்றும் விரக்தியின் சுழற்சியில் சிக்க வைக்கிறது. இது இந்தியாவில் விவசாயிகளின் நிலைமையை மோசமாக்கியுள்ளது.

கூட்டுப் பண்ணையம் 

இந்த மாதிரி சிறு விவசாயிகளின் மிக முக்கியமான சவால்களை எதிர்கொள்வதன் மூலம் அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்ற முயற்சி செய்கிறது. அவை கீழ்க்கண்ட அணுகுமுறைகளைக் கொண்டுள்ளது.

நிலம் திரட்டுதல்: விவசாயிகள் தங்கள் நிலத்தின் உரிமையைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், நிலங்களை ஒரு பெரிய பரப்பளவில் இணைக்க ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இது விவசாயத்தை மிகவும் திறமையாகவும் அளவிடக்கூடியதாகவும் ஆக்குகிறது.

சமூக தொழில்முனைவோருடன் ஒத்துழைத்தல்: ஒரு சுரண்டல் அல்லாத சமூக தொழில்முனைவோர் ஆரம்ப மூலதனம், நீர் வளங்கள், விதைகள் மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் போன்றவற்றிக்கான அணுகலை வழங்குகிறது. விவசாயிகளுக்கு நிலையான நடைமுறைகளில் பயிற்சி அளிக்க அவர்கள் விவசாய நிபுணர்களையும் அழைத்து வருகிறார்கள். 

இயற்கை விவசாய நுட்பங்கள்: மண் வளத்தை அதிகரிக்கவும், விலையுயர்ந்த இரசாயன இடுபொருட்களை சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கவும் மாட்டுச் சாணம், மாட்டு சிறுநீர், வெல்லம், பயறு மாவு மற்றும் புதிய மண் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி கரிம உரங்களைத் தயாரிக்க விவசாயிகளுக்கு கற்பிக்கப்படுகிறது. 

வருவாய் விநியோகம்: விவசாயிகள் தங்கள் உழைப்புக்கு தினக்கூலி பெறுகிறார்கள். இது நிதி ஸ்திரத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது. அறுவடைக்குப் பிறகு, விளைபொருட்களின் விற்பனையிலிருந்து வருவாய் விநியோகிக்கப்படுகிறது. செயல்பாட்டு செலவுகள் கழிக்கப்பட்டு, மீதமுள்ள லாபங்கள் விவசாயிகளிடையே அவர்களின் நில பங்களிப்பின் அடிப்படையில் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன. 

கல்வி மற்றும் எதிர்காலம்: நிலம் மேலும் சிதறுவதைத் தடுக்க, விவசாயிகள் தங்கள் குழந்தைகளின் பெயர்களை நிலப் பதிவுகளில் ஆவணப்படுத்த இந்த மாதிரி ஊக்குவிக்கிறது. கூட்டுப் பண்ணை முயற்சியிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாய் அவர்களின் கல்விக்கு நிதியளிக்கவும் மற்றும்  விவசாயத்திற்கு வெளியே தொழில்களைத் தொடர அவர்களுக்கு உதவவும் பயன்படுகிறது. 

நன்மைகள் 

பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை: விவசாயிகள் கூலி மற்றும் இலாபப் பங்குகளைப் பெறுவதன் மூலம் உடனடி மற்றும் நீண்டகால நிதிப் பலன்களைப் பெறுகிறார்கள்.

நிலைத்தன்மை: இயற்கை விவசாய நடைமுறைகள் மண்ணின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துகின்றன மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைக் குறைக்கின்றன மற்றும் நிலையான விவசாய முறையை உருவாக்குகின்றன. 

சமூக அதிகாரமளித்தல்: கூட்டுப் பண்ணையம் சமூக ஒத்துழைப்பை வளர்க்கிறது. கந்துவட்டிக்காரர்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கிறது. மேலும், சந்தைகளில் விவசாயிகளுக்கு அதிக பேரம் பேசும் சக்தியை அளிக்கிறது. 

நிலச் சிதறலைத் தடுத்தல்: ஒரு கூட்டு மாதிரியின் மூலம் கூட்டு உரிமை நிலத்தின் பௌதீக பிரிவினையை நிறுத்துகிறது. எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அதன் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது. 

கல்வியில் கவனம்: பண்ணை  வருமானத்தை குழந்தைகளின் கல்வியை நோக்கித் திருப்புவது மேல்நோக்கிய நகர்வு மற்றும் வாழ்வாதாரங்களை பன்முகப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது. 

முழுமையான கூட்டுப் பண்ணை மாதிரி என்பது வெறும் பொருளாதார முயற்சி மட்டுமல்ல. இது சமூக மாற்றத்திற்கான தொலைநோக்குப் பார்வை. நவீன நிலைத்தன்மை நடைமுறைகளுடன் பாரம்பரிய அறிவை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், இந்தியாவின் விவசாயத் துறைக்கு புத்துயிர் அளிக்க இது ஒரு வழியை வழங்குகிறது. 

இந்த முயற்சியை அதிகரிக்க, அரசு அமைப்புகள், தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் பங்குதாரர்கள் ஒன்றிணைய வேண்டும். இயற்கை விவசாய உள்ளீடுகளுக்கான மானியங்கள் அல்லது சமூக தொழில்முனைவோருக்கு வரி சலுகைகள் போன்ற நிதி சலுகைகள், இத்தகைய ஏற்றுக்கொள்ளுதலை துரிதப்படுத்தக்கூடும். 

எஸ்.ராகவன், கட்டுரையாளர் மற்றும் மும்பை பெட்ரோலியம் இந்தியன் ஆயில் கார்ப்பரேஷன் (IBP Unit) முன்னாள் இயக்குநர் ஆவார்.

Original article:

https://www.thehindubusinessline.com/opinion/empower-small-farmers/article69081660.ece 

Read More →

நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் கலாச்சார வியூகத்தில் இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரின் பங்கு. -ரோஷினி யாதவ்

 பிரதமர் நரேந்திர மோடி இன்று ஒடிசாவில் 18-வது பிரவாசி பாரதிய திவாஸைத் (Pravasi Bharatiya Divas) தொடங்கினார். கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் விரைவான பொருளாதார வளர்ச்சியை அவர் பாராட்டினார். பிரவாசி பாரதிய திவாஸ் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி 9-ம் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது. இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு வெளிநாட்டில் வாழும் இந்திய சமூகத்தின் பங்களிப்புகளுக்கான இந்த நாளை கௌரவிக்கிறது. 

மகாத்மா காந்தி தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து ஜனவரி 9, 1915 அன்று இந்தியா திரும்பியதால் இந்தத் தேதி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர் இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கி இந்தியர்களின் வாழ்க்கையை என்றென்றும் மாற்றினார். காந்தி திரும்பியதன் நூற்றாண்டு விழாவான 2015 முதல், இந்த நிகழ்வு ஒவ்வொரு இரண்டு வருடங்களுக்கும் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இப்போது இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரை ஒரு பரந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்போம்.

 

இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரின் (Indian diaspora) பரிணாம வளர்ச்சி? 

ஐக்கிய நாடுகளின் பொருளாதார மற்றும் சமூக விவகாரத் துறை (United Nations Department of Economic and Social Affairs (UNDESA)) 281 மில்லியன் சர்வதேச புலம்பெயர்ந்தோர் இருந்ததாக மதிப்பிட்டுள்ளது. இது உலக மக்கள்தொகையில் சுமார் 3.5 சதவீதமாகும். இது 2000-ம் ஆண்டில் இருந்த 2.8 சதவீதத்தை விட அதிகமாகும்.

வரலாறு முழுவதும், மக்கள் தொடர்ந்து இடம்பெயர்ந்து வந்துள்ளனர். இன்று, அதிக எண்ணிக்கையிலான தனிநபர்கள் தங்கள் பிறந்த இடத்திலிருந்து வேறுபட்ட நாடுகளில் வாழ்கின்றனர். இதில் இந்தியாவும் விதிவிலக்கல்ல. தற்போது, ​​ஐக்கிய நாடுகளின் மக்கள்தொகை நிதி (UNFPA) 2023-ன் படி, இந்தியாவில் 1.4286 பில்லியன் (அல்லது 142.86 கோடி) மக்கள் தொகை இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. உலகெங்கிலும் பரவியுள்ள ஒரு பெரிய இந்திய புலம்பெயர்ந்தோருடன், இந்தியா உலகிலேயே குடியேற்றத்தில் முன்னணியில் உள்ளது.

"புலம்பெயர் சமூகம்" (diaspora) என்றால் என்ன?

"டயஸ்போரா" (diaspora) என்ற சொல் கிரேக்க வார்த்தையான "டயஸ்பீரைன்" (diaspeirein) என்பதிலிருந்து வந்தது, இதன் பொருள் "பரவுதல்" (dispersion) என்பதாகும். காலப்போக்கில், அதன் பொருள் மாறிவிட்டது. இது இப்போது பொதுவாக ஒரு பொதுவான தோற்றம் அல்லது கலாச்சாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் தனிநபர்கள் அல்லது குழுக்களைக் குறிக்கிறது. இந்த தனிநபர்கள் அல்லது குழுக்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காக தங்கள் தாயகத்திற்கு வெளியே வாழ்கின்றன.

இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரின் வரலாறு சுவாரஸ்யமானது. கிழக்கு பசிபிக் மற்றும் கரீபியன் தீவுகளில் உள்ள நாடுகளுக்கு இந்தியர்களின் முதல் குழுவானது அழைத்து வரப்பட்டதிலிருந்து இது கணிசமாக வளர்ந்துள்ளது. இது "கிர்மிதியா" (Girmitiya) ஏற்பாட்டின் கீழ் செய்யப்பட்டது. அங்கு இந்தியர்கள் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாக இருந்தனர். 19 மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், ஆயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள் இந்த நாடுகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அவர்கள் பிரிட்டிஷ் காலனிகளில் தோட்டங்களில் வேலை செய்தனர். 1833-34-ல் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்ட (abolition of slavery) பிறகு இந்த காலனிகள் தொழிலாளர் நெருக்கடியை எதிர்கொண்டதால் இது அவசியமானது.

இரண்டாவது இடம்பெயர்வு அலையில், கிட்டத்தட்ட 2 மில்லியன் இந்தியர்கள் சிங்கப்பூர் மற்றும் மலேசியாவுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். அவர்கள் பண்ணைகளில் வேலை செய்ய அங்கு சென்றனர். மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது அலைகள் முற்றிலும் வேறுபட்டன. தொழில் வல்லுநர்கள் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். எண்ணெய் வளத்தின் போது தொழிலாளர்கள் வளைகுடா மற்றும் மேற்கு ஆசிய நாடுகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். காலப்போக்கில், இந்திய புலம்பெயர்ந்தோர் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்கு பரவியுள்ளனர். இதற்கான காரணங்கள் பொருளாதார மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் உட்பட வேறுபடுகின்றன. சுவாரஸ்யமாக, மிகப்பெரிய இந்திய மக்கள்தொகை கொண்ட நாடுகளின் தரவு இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரின் இந்த மாறுபட்ட பரவலைக் காட்டுகிறது.

உலகில் அதிக எண்ணிக்கையிலான சர்வதேச புலம்பெயர்ந்தோரின் பிறப்பிடமாக இந்தியா உள்ளது. ஐ.நா. உலக இடம்பெயர்வு அறிக்கை (UN World Migration Report) 2024-ன் படி, இந்த எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 18 மில்லியன் ஆகும்.

இந்திய வெளியுறவு அமைச்சகம், மே 2024 நிலவரப்படி, சுமார் 35.42 மில்லியன் இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளில் வசித்து வருவதாகக் கூறுகிறது. இதில் சுமார் 15.85 மில்லியன் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் (non-resident Indians (NRI)) மற்றும் கிட்டத்தட்ட 19.57 மில்லியன் இந்திய வம்சாவளியினர் (persons of Indian origin (PIO)) அடங்குவர்.

மற்ற நாடுகளைவிட அமெரிக்காவில் மிகப்பெரிய இந்திய புலம்பெயர்ந்தோர் உள்ளனர். அமெரிக்காவில் உள்ள இந்திய மக்கள் தொகை 5.4 மில்லியன் ஆகும். இது மொத்த அமெரிக்க மக்கள் தொகையான 345 மில்லியனில் சுமார் 1.6% ஆகும்.

மத்திய கிழக்கில், ஐக்கிய அரபு அமீரகம், சவுதி அரேபியா மற்றும் குவைத் போன்ற நாடுகள் பல இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரை ஈர்க்கின்றன. இந்த நாடுகள் சாதகமான முதலீட்டு சூழலை வழங்குகின்றன. திறமையான தொழிலாளர்களை பணியமர்த்துவதை ஊக்குவிக்கும் அரசாங்கக் கொள்கைகளும் அவர்களிடம் உள்ளன.

தர வரிசை	நாடு	வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் (NRI)	இந்திய வம்சாவளி நபர்கள் (PIOs)	வெளிநாட்டு இந்தியர்
1	அமெரிக்கா	2,077,158	3,331,904	5,409,062 (5.4M)
2	ஐக்கியஅரபு  அமீரகம்	3,554,274	14,574	3,568,848 (3.6M)
3	மலேசியா	163,127	2,751,000	2,914,127 (2.9M)
4	கனடா	1,016,274	1,859,680	2,875,954 (2.8M)
5	சவுதி அரேபியா	2,460,603	2,906	2,463,509 (2.5M)
6	மியான்மர்	2,660	2,000,000	2,002,660 (2.0M)
7	இங்கிலாந்து (UK)	369,000	1,495,318	1,864,318 (1.9M)
8	தென்னாப்பிரிக்கா	60,000	1,640,000	1,700,000 (1.7M)
9	இலங்கை	7,500	1,600,000	1,607,500 (1.6M)
10	குவைத்	993,284	2,244	995,528 (996K)

மலேசியா, மியான்மர், இலங்கை மற்றும் சிங்கப்பூர் போன்ற தென்கிழக்கு மற்றும் தென்மேற்கு ஆசிய நாடுகளில் அதிகளவில் இந்திய மக்கள் தொகை உள்ளது. இதில் முக்கியமாக இந்த நாடுகளில் கிடைக்கும் பொருளாதார மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் இதற்கு முக்கிய காரணமாகும்.

இந்திய புலம்பெயர்ந்தோர் இந்தியாவின் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளனர். இது நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பங்களித்துள்ளது மற்றும் இந்தியாவின் உலகளாவிய பிம்பத்தை மேம்படுத்த உதவியது. இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையை வடிவமைப்பதில் புலம்பெயர்ந்தோரின் முக்கிய பங்கை அங்கீகரித்து வருகிறது.

உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, இந்தியா உலகின் மிகப்பெரிய புலம்பெயர்ந்த நாடுகளைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், அதிக பணம் அனுப்பும் நாடும் இந்தியாதான். இந்தியா போன்ற குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமான நாடுகளுக்கு, உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, பணம் அனுப்புதல் என்பது வீட்டு வருமானத்தின் ஒரு முக்கிய ஆதாரமாகும்.

2023-ம் ஆண்டில், இந்தியா உலகளவில் அதிக அளவு பணம் அனுப்புதலைப் பெற்றது. மொத்தம் 125 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் ஆகும். உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, இருநாடுகளின் வர்த்தகத்திற்கு திர்ஹாம்கள் மற்றும் ரூபாய்களைப் பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிப்பதற்காக ஐக்கிய அரபு அமீரகத்துடன் இந்தியா மேற்கொண்ட ஒப்பந்தம் உட்பட பல காரணிகள் இதற்கு பங்களித்தன. ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திடமிருந்து பணம் அனுப்புவது இந்தியாவின் மொத்தப் பணம் அனுப்புதலில் 18% ஆகும். இது அமெரிக்காவிற்குப் பிறகு இரண்டாவது பெரிய ஆதாரமாக ஐக்கிய அரபு அமீரகம் உருவாக்குகிறது. உலகளவில் பணம் அனுப்புவதில் இந்தியா தொடர்ந்து முதலிடத்தில் இருப்பதாக சர்வதேச இடம்பெயர்வு அமைப்பு (International Organization for Migration (IOM)) தெரிவித்துள்ளது.

இந்திய புலம்பெயர்ந்தோர் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பல வழிகளில் பங்களிக்கின்றனர். அவர்கள் பணம் அனுப்புகிறார்கள் மற்றும் இந்திய பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்கிறார்கள். இந்த முதலீட்டில் வெளிநாட்டு போர்ட்ஃபோலியோ முதலீடு (foreign portfolio investment), அந்நிய நேரடி முதலீடு (foreign direct investment (FDI)), அறிவு பரிமாற்றம் (transfer of knowledge) மற்றும் தொழில்முனைவோர் வலையமைப்புகளின் மேம்பாடு (development of entrepreneurial networks) ஆகியவை அடங்கும்.

வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் வகைப்பாடு

வெளிநாட்டு இந்தியர்கள் மூன்று பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தப்படுகிறார்கள்: 1. குடியுரிமை பெறாத இந்தியர்கள் (Non-Resident Indians) : NRIகள் வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் இந்திய குடிமக்கள் ஆவார். 2. இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த நபர்கள் (Persons of Indian Origin (PIO)) : ஒரு PIO என்பது பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், வங்காளதேசம், சீனா, ஈரான், பூட்டான், இலங்கை அல்லது நேபாளத்தைச் சேர்ந்தவரல்லாத வெளிநாட்டு குடிமகன்கள் ஆவர். PIO என்பது எப்போதாவது ஒரு இந்திய பாஸ்போர்ட்டை வைத்திருக்கும் ஒருவர் ஆவர். 1935-ம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளபடி, அவரது பெற்றோர், தாத்தா பாட்டி அல்லது கொள்ளு தாத்தா பாட்டி இந்தியாவில் பிறந்து நிரந்தரமாக வசித்த ஒருவரும் இதில் அடங்குவர். PIO ஒரு இந்திய குடிமகன் அல்லது PIO-ன் மனைவியாகவும் இருக்கலாம். PIO பிரிவு 2015-ல் ரத்து செய்யப்பட்டு OCI பிரிவுடன் இணைக்கப்பட்டது. 3. இந்தியாவின் வெளிநாட்டு குடிமக்கள் (Overseas Citizens of India (OCI)) : OCI வகை 2006-ம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டது. சில அளவுகோல்களை பூர்த்தி செய்த வெளிநாட்டினருக்கு OCI அட்டை வழங்கப்பட்டது. ஜனவரி 26, 1950 அன்று இந்தியக் குடிமக்களாகத் தகுதி பெற்றவர்கள் அல்லது ஜனவரி 26, 1950க்குப் பிறகு எந்த நேரத்திலும் இந்தியக் குடிமக்களாக இருந்தவர்கள் இதில் அடங்குவர். ஆகஸ்ட் 15, 1947க்குப் பிறகு இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக மாறிய பிரதேசங்களைச் சேர்ந்த நபர்களும் இதில் அடங்குவர். பாகிஸ்தான் அல்லது வங்காளதேசக் குடிமக்களைத் தவிர, அத்தகைய நபர்களின் மைனர் குழந்தைகளும் OCI அட்டைகளுக்குத் தகுதியுடையவர்கள்.

இந்தியாவின் மென்மையான ராஜதந்திரத்தில் வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் பங்கு  

இந்தியாவின் மென்மையான அதிகாரம் அதன் உலகளாவிய இருப்புக்கு முக்கியமானது. இது நாட்டின் வளமான கலாச்சாரம், மரபுகள் மற்றும் மதிப்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்தியா மற்ற நாடுகளுடன் ஈடுபட கலாச்சார இராஜதந்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. இது அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உறவுகளை உருவாக்க உதவுகிறது. இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. அவர்கள் இந்தியாவின் கலாச்சாரம் மற்றும் மதிப்புகளை ஊக்குவிக்கிறார்கள். இது, உலகளவில் அதன் மென்மையான அதிகாரத்தை வடிவமைப்பதில் பங்களிக்கிறார்கள்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில், வெளிநாடுகளில் உள்ள இந்திய சமூகத்தினருடன் இணைவதற்கு ஒன்றியம் தீவிரமாக செயல்பட்டது. பிரதமர் நரேந்திர மோடி தனது ஒவ்வொரு வெளிநாட்டுப் பயணத்தின் போதும் ஒரு சமூக நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதை ஒரு குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ளார். ஒவ்வொரு ஆண்டும், 25 லட்சம் இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்கின்றனர். இது இந்தியாவை ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதிக எண்ணிக்கையிலான புலம்பெயர்ந்தோரை கொண்ட நாடாக ஆக்குகிறது. புலம்பெயர்ந்தோர் பெரும்பாலும் நட்பு நாட்டுடனான (host country) அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உறவுகளை வலுப்படுத்த உதவுகிறார்கள்.

புலம்பெயர்ந்தோருடன் ஈடுபடுவதற்கான இந்திய அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறை இரண்டு முக்கிய உத்திகளைக் கொண்டுள்ளது. முதலாவதாக, இது வெளிநாட்டு இந்தியர்களின் நலன் மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான கொள்கைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. இரண்டாவதாக, இது புலம்பெயர்ந்தோரை இந்தியா வளர உதவ ஊக்குவிக்கிறது. இது அறிவு பரிமாற்றம், முதலீடுகள் மற்றும் பிற பங்களிப்புகள் மூலம் இருக்கலாம். புலம்பெயர்ந்தோருடன் தொடர்புடைய இந்திய அரசாங்கத்தின் சில முக்கியமான முயற்சிகளில் பின்வருவன அடங்கும்:

18-வது பிரவாசி பாரதிய திவாஸ்  (Pravasi Bharatiya Divas)

18-வது பிரவாசி பாரதிய திவாஸ் மாநாடு (Pravasi Bharatiya Divas Convention) ஒடிசா மாநில அரசாங்கத்துடன் இணைந்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இது 2025 ஜனவரி 08-10 வரை புவனேஸ்வரில் நடைபெறும். இந்த ஆண்டின் கருப்பொருள் "ஒரு வளர்ந்த இந்தியாவிற்கு புலம்பெயர்ந்தோரின் பங்களிப்பு" (Diaspora’s Contribution to a Viksit Bharat) ஆகும். இந்த கருப்பொருள் இந்தியாவிற்கும் அதன் வெளிநாட்டு இந்திய சமூகத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பைக் கொண்டாடுகிறது என்று வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் (MEA) அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

1. இந்தியாவை அறிந்து கொள்ளுங்கள் திட்டம் (Know India Programme (KIP)) : இந்த முயற்சி வெளியுறவு அமைச்சகத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. இது 21 முதல் 35 வயது வரையிலான இந்திய புலம்பெயர்ந்த இளைஞர்களுக்கானது ஆகும். KIP திட்டத்தின் முக்கிய குறிக்கோள் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த இளைஞர்களுக்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையிலான பிணைப்பை வலுப்படுத்துவதாகும். இது இந்தியாவைப் பற்றிய அவர்களின் புரிதலை அதிகரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இந்த நிகழ்ச்சி மூன்று வார "அறிவு சுற்றுலா" (knowledge tourism) அனுபவத்தை வழங்குகிறது. இது இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த நபர்கள் (Persons of Indian Origin (PIO)) நவீன இந்தியாவை ஆராய்வதற்கான ஒரு தளமாகும். பங்கேற்பாளர்கள் இந்தியாவின் வளர்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டின் பல்வேறு அம்சங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்வார்கள். இந்த நிகழ்ச்சி இந்திய வம்சாவளி இளைஞர்களுக்கு (குடியுரிமை பெறாத இந்தியர்கள் தவிர) திறந்திருக்கும். கிர்மிடியா நாடுகளைச் (Girmitiya countries) சேர்ந்த PIO-களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.

2. இந்திய சமூக நல நிதி (Indian Community Welfare Fund (ICWF)) : இந்திய சமூக நல நிதியம் (ICWF) 2009-ம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. துன்பம் மற்றும் அவசர காலங்களில் வெளிநாட்டு இந்திய குடிமக்களுக்கு உதவுவதே இதன் முக்கிய குறிக்கோள் ஆகும். நிதி தொடர்பாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் மிகவும் தகுதியான சந்தர்ப்பங்களில் உதவி வழங்கப்படுகிறது. மோதல் பகுதிகள் (conflict zones), இயற்கை பேரழிவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள் மற்றும் பிற சவாலான சூழ்நிலைகளில் இருந்து இந்திய குடிமக்களை வெளியேற்றுவதிலும் ICWF முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது. அதன் குறிப்பிடத்தக்க பயன்பாடு காரணமாக, ICWF இப்போது வெளிநாடுகளில் உள்ள அனைத்து இந்திய தூதரகங்கள் மற்றும் பதவிகளிலும் கிடைக்கிறது.

3. இ-இடம்பெயர்வு (E-Migrate) : இது இந்திய தொழிலாளர்கள் பாதுகாப்பாகவும் சட்டப்பூர்வமாகவும் குடியேற உதவும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பாகும். குடியேற்ற செயல்முறையை மிகவும் வெளிப்படையானதாக்குவதும் புகார்களை திறம்பட நிவர்த்தி செய்வதும் இதன் முக்கிய குறிக்கோளாகும்.

4. அரசுகளுக்கிடையேயான தொழிலாளர் புலம்பெயர்வு ஒப்பந்தங்கள் (Inter-Governmental Labour Migration Agreements) : இந்த ஒப்பந்தங்கள் தொழிலாளர் மற்றும் மனிதவளப் பிரச்சினைகளில் ஒத்துழைப்புக்கான ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. தொழிலாளர் தொடர்பான பிரச்சினைகளை அவ்வப்போது கூட்டங்களில் விவாதிக்க ஒரு கூட்டுப் பணிக்குழுவும் இதில் அடங்கும்.

5. பிரவாசி பாரதிய பீமா யோஜனா (Pravasi Bharatiya Bima Yojana (PBBY)) : இது இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறும் அனைத்து இந்திய தொழிலாளர்களுக்கும் கிடைக்கும் ஒரு காப்பீட்டுத் திட்டமாகும். தொழிலாளர்கள் இந்த காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு பெயரளவு பிரீமியம் செலுத்த வேண்டும்.

Original article:

https://indianexpress.com/article/upsc-current-affairs/upsc-essentials/upsc-issue-at-a-glance-indian-diaspora-pravasi-bharatiya-divas-upsc-9766451/ 

Read More →