இந்தியாவில் வறுமையானது குறைத்து மதிப்பிடப்படுகிறதா? -சம்ரீன் வானி

 கடந்த மாதம், 2023-24 குடும்ப நுகர்வு செலவு கணக்கெடுப்பு (Household Consumption Expenditure Survey (HCES)) குறித்த உண்மையான அறிக்கையை அரசாங்கம் வெளியிட்டது. நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறங்களில் வறுமை குறைந்து வருவதை இந்தக் கணக்கெடுப்பு காட்டுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் (policymakers) மற்றும் கல்வியாளர்கள் (academics) பல பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதித்துள்ளனர். 


ஒப்பிடமுடியாத தரவுத் தொகுப்புகளின் பயன்பாடு, கிடைக்கக்கூடிய தரவுகளின் பற்றாக்குறை மற்றும் வறுமைக் கோட்டைத் தீர்மானிக்க போதுமான நுகர்வு தொகுப்பின் வரையறை ஆகியவை இதில் அடங்கும். இந்தியாவில் வறுமை குறைத்து மதிப்பிடப்படுகிறதா? சாம்ரீன் வாணி நடத்திய உரையாடலில் பி.சி. மோகனன் மற்றும் என்.ஆர். பானுமூர்த்தி ஆகியோர் இந்தக் கேள்வியைப் பற்றி விவாதிக்கின்றனர். 


வறுமையை எப்படி வரையறுக்கிறீர்கள்? இந்தியாவில் வறுமை குறைத்து மதிப்பிடப்படுகிறதா?


பி.சி. மோகனன் : 1970களின் பிற்பகுதியில் இருந்து 2005 வரை வறுமை பற்றிய நிலையான வரையறை இருந்தது. இது, குறைந்தபட்ச கலோரி உணவைப் பராமரிக்கத் தேவையான செலவினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகத்தின் (National Sample Survey Office (NSSO)) தரவைப் பயன்படுத்தி இந்த வரையறை ஒவ்வொரு ஐந்து வருடங்களுக்கும் புதுப்பிக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில், NSSO-வின் தனியார் செலவின மதிப்பீடுகள் தேசிய கணக்குகளின் மதிப்பீடுகளும் மிகவும் ஒத்திருந்தன. எனவே இதனால் எந்த சர்ச்சையும் இல்லை. இருப்பினும், காலப்போக்கில், இரண்டு மதிப்பீடுகளும் கணிசமாக வேறுபடத் தொடங்கின. இது NSSO தரவின் துல்லியமானவை குறித்த கேள்விகளுக்கு வழிவகுத்தது.


பின்னர், டெண்டுல்கர் குழுவை (Tendulkar Committee) அரசு நியமித்தது. அதே நேரத்தில், தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகமானது (NSSO) நுகர்வு செலவினங்களின் சேகரிப்பை மேம்படுத்த பல்வேறு வழிமுறைகளைப் ஆய்வுசெய்யத் தொடங்கியது. அதாவது, வெவ்வேறு திரும்பப்பெறும் காலங்களைப் (recall periods) பயன்படுத்துவதாகும். (ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒரு பதிலளிப்பவர் தங்கள் நுகர்வு செலவினங்களை நினைவில் கொள்ளச் சொல்லும் போது திரும்பப்பெறும் காலம் (recall period) என்று அழைக்கப்படுகிறது) 2011-12-க்குப் பிறகு, அரசாங்கத்திடம் அதிகாரப்பூர்வ வறுமை மதிப்பீடுகள் இல்லை.


 அது ஒரு கணக்கெடுப்பையும் நடத்தவில்லை. மக்கள் செலவினங்களின் மாற்று மதிப்பீடுகளைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். பின்னர், பல பரிமாண வறுமை குறியீடு (multidimensional poverty index) பயன்படுத்தப்பட்டது. சில தரவுத் தொகுப்புகளைப் பயன்படுத்தி, வறுமை வெகுவாகக் குறைந்துள்ளதாக சிலர் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், இது கேள்விக்குரியது. இது வறுமைக் கோடு மற்றும் பயன்படுத்தப்படும் தரவைப் பொறுத்தது அமைகிறது.


என்.ஆர். பானுமூர்த்தி : கடந்த இருபதாண்டுகளில், பயன்படுத்தப்பட்ட அளவீட்டைப் பொருட்படுத்தாமல், வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது. இருபதாண்டுகளுக்கு இடையிலான வறுமை நிலைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றம் பல காரணங்களுக்காக பெரியளவில் அதிகரித்துள்ளது. அதிக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி, ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளின் பல்வேறு முதன்மைத் திட்டங்கள் மூலம் அதிகரித்த பொதுச் செலவு மற்றும் மேம்படுத்தப்பட்ட பொது விநியோக முறை ஆகியவை இதில் அடங்கும். கூடுதலாக, கிட்டத்தட்ட 80 கோடி மக்களை உள்ளடக்கிய தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (National Food Security Act) இன்னும் நடைமுறையில் உள்ளது. எனவே, இந்த மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தால், மக்கள் இன்னும் தீவிர வறுமையில் வாழ்கிறார்கள் என்று கூறுவது முரண்பாடானதாக இருக்கும்.


ஆரம்பத்தில், வறுமை என்பது கலோரி நுகர்வு மூலம் மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டது. தற்போது, இதற்கான ​​வரையறை விரிவடைந்துள்ளது. இது சரியான அணுகுமுறையாகும். நீங்கள் டெண்டுல்கர் குழு அல்லது இரங்கராஜன் குழு முறையைப் பயன்படுத்தினால், வெவ்வேறு எண்ணிக்கைகளைப் பெறலாம். இருப்பினும், இரண்டு முறைகளிலும் இரண்டு சுற்றுகளுக்கு இடையிலான மாற்றம் 17% அல்லது 18% ஆக இருக்கும். 2022-23 கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் வறுமை சுமார் 10% என்று டாக்டர் ரங்கராஜன் அவர்களே மதிப்பிட்டுள்ளார். சமீபத்தியத்தில் உண்மை அறிக்கையைப் பொறுத்தவரை, வறுமை மேலும் குறைந்து, ஒற்றை இலக்கத்திற்குக் குறைந்தாலும் நான் ஆச்சரியப்பட மாட்டேன்.


குடும்ப நுகர்வு செலவு கணக்கெடுப்பு (HCES) தரவு தொடர்பான உங்கள் கவலைகள் என்ன?


பி.சி. மோகனன் : பல ஆண்டுகளாக, NSSO தனிநபர் குடும்ப நுகர்வு செலவுத் தரவுகளுக்கும் (per capita household consumption data) தேசியக் கணக்குகளிலிருந்து பெறப்பட்ட தரவுகளுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருந்து வருகிறது. திரும்பப் பெறும் காலம் காரணமாக சில சிக்கல்கள் எழுந்தன. NSSO வெவ்வேறு திரும்பப் பெறும் காலங்களுடன் பரிசோதனை செய்யத் தொடங்கியது. இது சில பொருட்களுக்கு ஏழு நாள் திரும்பப்பெறும் காலங்களையும் (recall periods) மற்றவற்றுக்கு 30 நாள் காலத்தையும் நிர்ணயித்தது. 


இருப்பினும், இந்த புதிய மதிப்பீடுகளை முந்தைய நுகர்வு மதிப்பீடுகளுடன் ஒப்பிட முடியாது. முந்தைய மதிப்பீடுகள் வெவ்வேறு திரும்பப் பெறும் காலங்களைக் கொண்டிருந்தன. ஆரம்பத்தில், எங்களிடம் சீரான குறிப்பு காலம் (uniform reference period (URP)) இருந்தது. இது அனைத்து பொருட்களுக்கும் 30 நாள் திரும்பப் பெறுதலைப் பயன்படுத்தியது. பின்னர், கலப்பு குறிப்பு காலம் (mixed reference period (MRP)) இருந்தது. இது உணவுக்கு 30 நாட்களையும் மற்ற பொருட்களுக்கு 365 நாட்களையும் பயன்படுத்தியது. டெண்டுல்கர் கலப்பு குறிப்பு காலத்தைப் (MRP) பயன்படுத்தி வறுமையை மதிப்பிட்டார். அதன் பிறகு, மாற்றியமைக்கப்பட்ட கலப்பு குறிப்பு காலம் (modified mixed reference period (MMRP)) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது உணவுக்கு ஏழு நாள் திரும்பப் பெறுதலையும் மற்ற பொருட்களுக்கு 30 அல்லது 365 நாட்களையும் பயன்படுத்தியது. சிறந்த திரும்பப்பெறும் காலம் காரணமாக MMRP அதிக செலவின மதிப்பீட்டை அளிக்கிறது. 


பல ஆராய்ச்சியாளர்கள் செய்தது போல், குறைந்த வறுமைக் கோட்டுடன் இந்த அதிக செலவினத்தைப் பயன்படுத்துவது இயற்கையாகவே குறைந்த வறுமை மதிப்பீட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது. ரங்கராஜன் தனது குழு அறிக்கையில் வேறு ஒரு முறையை பரிந்துரைத்தார். ஆனால், அரசாங்கம் அதை ஏற்கவில்லை. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், NSSO, ஒரு முறைக்கு பதிலாக மூன்று அமர்வுகளில் வீடுகளுக்குச் சென்று அதன் அணுகுமுறையை மாற்றியது. இந்த வழியில், தரவு அறிக்கையிடல் என்பது சிறந்தது. 


ஏனெனில், இதற்கு பதிலளித்தவர்களுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கும் மற்றும் சிறப்பாக செயல்படுத்த முடியும். தற்போதைய முறை இன்னும் அதிக செலவைக் கொடுக்கும். ஆனால், பழைய வறுமைக் கோட்டில் இந்தத் தரவைப் பயன்படுத்தினால், உங்கள் மதிப்பீடு குறையும். NSSOவின் புதிய வழிமுறைக்கு ஒரு புதிய வறுமைக் கோட்டை உருவாக்க மிகச் சிலரே முயற்சித்துள்ளனர். இது ஒரு பெரிய இடைவெளியாகும்.


என்.ஆர். பானுமூர்த்தி : நாம் ஆய்வு முறையை மேம்படுத்த வேண்டும். கடந்த ஏழு நாட்களில் அல்லது கடந்த மாதத்தில் சில செலவுகள் செய்யப்பட்டிருக்காது என்பதால், நாங்கள் நகர்ப்புற மறுவளர்ச்சிப் பகுதியுடன் (Urban Redevelopment Area (URA)) செல்ல முடியாது. இப்போது நாம் நுகர்வு பற்றிய சற்று பரந்த அம்சத்தைப் பார்க்கிறோம். நீங்கள் தகவல் அறிக்கையைப் பார்த்தால், மொத்த நுகர்வுக் தொகுப்பில் 50%-க்கும் குறைவாகவே உணவுப் பொருட்கள் உள்ளன.


 எனவே, நாம் உணவுப் பொருட்களுக்கு மட்டும் செலவு செய்யாமல், வீட்டுக்குத் தேவையான பிற சேவைகளைப் பார்க்கிறோம் என்பதை இது காட்டுகிறது. அந்த வகையில் நாம் பழைய வழிமுறையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய தேவை உள்ளது. தற்போதைய விமர்சனம் இரண்டு சுற்றுகளுக்கு இடையில் 17%-க்கும் அதிகமான வறுமை குறைவதற்கான மதிப்பீட்டைப் பற்றியது. நாம் எந்த வறுமைக் கோட்டைப் பயன்படுத்தினாலும், ஏழைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டது என்று நான் கூறுவேன். இந்த சரிவு 2011-12 மற்றும் 2023-24 க்கு இடையில் சுமார் 17% அல்லது அதற்கு மேல் இருக்கும்.


கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் உள்ள வறுமை பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்?


பி.சி. மோகனன் : கிராமப்புறத்திற்கும் நகர்ப்புறத்திற்கும் இடையிலான நுகர்வு இடைவெளி குறைந்து வருவதாக தரவு காட்டுகிறது. இதன் அடிப்படையில், கிராமப்புறங்கள் மேம்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், கிராமப்புறம் என்றால் என்ன என்பது பற்றிய எங்கள் யோசனை 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த கிராமப்புறங்களில் பெரும்பகுதி உண்மையில் நகர்ப்புற அல்லது புறநகர்ப் பகுதிகளாகும். 


கடந்த காலத்தில், உணவுச் செலவு கிராமப்புற நுகர்வின் மிகப்பெரிய பகுதியாக இருந்தது. ஆனால் 2022-23 தரவுகள் நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறங்களில் பல விதத்தில் நுகர்வு தற்போது ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைக் காட்டுகின்றன. இதன் பொருள், கிராமப்புற நுகர்வு மிகவும் மாறுபட்டதாகிவிட்டது. இதை நன்கு புரிந்துகொள்ள, கிராமப்புறம் என்றால் என்ன, நகர்ப்புறம் என்றால் என்ன என்பதை வரையறுக்க புதிய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு உட்பட தெளிவான புள்ளிவிவர அடிப்படை நமக்குத் தேவை.


என்.ஆர். பானுமூர்த்தி : கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற பகுதிகளுக்கு இடையே தெளிவான வேறுபாடு இருக்க வேண்டும். புறநகர்ப் பகுதிகளை நகர்ப்புறங்களுக்கு மாற்றத் தேர்வுசெய்தால், நகர்ப்புற வறுமை தற்போதுள்ள ஆரம்ப மதிப்பீடுகளை விட மிக வேகமாகக் குறைந்திருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன். எப்படியிருந்தாலும், மொத்தத்தில், ஏழைகளின் எண்ணிக்கையில் கடுமையான வீழ்ச்சியைக் காண்கிறோம், ஆனால் நுகர்வு அடிப்படையில், பொதுக் கொள்கை தலையீடுகளைப் பார்க்க வேண்டும்.


இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டை உயர்த்துவது குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?


பி.சி. மோகனன் : விவசாய ஆய்வுகளுக்கான அறக்கட்டளையின் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை, 2022-23 குடும்ப நுகர்வு செலவு கணக்கெடுப்பு (HCES) தரவுகளில் ரங்கராஜன் முறையைப் பயன்படுத்தியது. அவர்கள் மக்கள் தொகையில் சுமார் 25% பேர் வறுமையில் வாழ்கிறார்கள் என்று அவர்கள் மதிப்பிட்டனர். இருப்பினும், இந்த வழியில் வறுமைக் கோட்டைப் புதுப்பிப்பது ஒரு துல்லியமான மதிப்பீட்டைக் கொடுக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், ஒரு வழிமுறையில் நாம் உடன்பட வேண்டும். அரசாங்கம் அதை ஆதரிக்க வேண்டும். ஆனால், இது நடக்க வாய்ப்பில்லை.


என்.ஆர். பானுமூர்த்தி : ஐக்கிய நாடுகளின் மேம்பாட்டுத் திட்டம் (United Nations Development Programme (UNDP)) வறுமைக் கோட்டை ஒரு நாளைக்கு $2.15 என வரையறுக்கிறது. அவர்களின் மதிப்பீடுகள் 2019-ம் ஆண்டில் வறுமை சுமார் 12.9% ஆக இருந்ததைக் காட்டுகின்றன. எனவே, டாக்டர் மோகனன் மேற்கோள் காட்டிய 25% புள்ளிவிவரத்துடன் நான் உடன்படவில்லை. நிதி ஆயோக்கின் மதிப்பீடுகளும் அந்த எண்ணிக்கையை ஆதரிக்கவில்லை. இருப்பினும், வறுமைக் கோட்டை மதிப்பிடுவதற்கு நமக்கு ஒரு தெளிவான வழிமுறை தேவை என்ற டாக்டர் மோகனனுடன் நான் உடன்படுகிறேன். அதே நேரத்தில், நாம் ஒற்றை வறுமைக் கோட்டில் ஒட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறேன்.


நிதி ஆயோக்கின் பல பரிமாண வறுமைக் குறியீடு குறித்து விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. UNDP-ன் குறியீட்டில் 10 குறிகாட்டிகள் உள்ளன, இந்தியாவின் குறியீட்டில் 12 உள்ளன. இந்த விமர்சனம் செல்லுபடியாகுமா?


என்.ஆர். பானுமூர்த்தி : UNDP அனைத்து நாடுகளுக்கும் ஒரே முறையைப் பயன்படுத்துகிறது. நுகர்வு தொகுப்பில் என்ன இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கும் ஒரு கட்டமைப்பை இது வழங்குகிறது. இருப்பினும், இந்த முறையைத் தனிப்பயனாக்குவது ஒவ்வொரு நாட்டின் பொறுப்பாகும். இதற்கான தொகுப்பை விரிவுபடுத்துவது சரியான அணுகுமுறை ஆகும். UNDP குறியீட்டில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள 10 குறிகாட்டிகளில் வங்கிக் கணக்குகள் மற்றும் மகப்பேறு ஆரோக்கியத்தை (maternal health) நாங்கள் சரியாகச் சேர்த்துள்ளோம்.


பி.சி. மோகனன் : பல பரிமாண வறுமையானது, நீங்கள் குறிப்பிட்ட குறிகாட்டியை இழந்துவிட்டீர்களா இல்லையா என்பதை உங்களுக்குச் சொல்வதால், அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது குடும்பத்திற்குப் பொருந்தாத பல குறிகாட்டிகள் உள்ளன. உதாரணமாக, உங்களுக்கு குழந்தை இல்லாதபோது, ​​ஒரு குழந்தை தொடர்பான அனைத்து குறிகாட்டிகளும் பொருத்தமானவை அல்ல. 


நீங்கள் மின்சாரம், வங்கிக் கணக்கு மற்றும் பிற அடிப்படை சேவைகளை அணுகியவுடன், எதிர்காலத்தில் அவற்றை இழக்க மாட்டீர்கள். இந்தக் குறியீடு அதிகரிக்காது. குறிகாட்டிகள் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன என்பதன் காரணமாக வறுமை மதிப்பீடுகள் குறைவாகவே இருக்கும். இந்த சேவைகளை பின்னர் இழக்கும் அபாயம் இல்லை. இருப்பினும், வருமான பாதிப்பை நாங்கள் அளவிடுவதில்லை, அதைச் செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.


பி.சி. மோகனன் தேசிய புள்ளியியல் ஆணையத்தின் முன்னாள் உறுப்பினர். என்.ஆர். பானுமூர்த்தி மெட்ராஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ் இயக்குநராக உள்ளார்.




Original article:

Share:

அடிப்படை மதிப்புகள், இந்திய அரசின் பயணம் -மனுராஜ் சண்முகசுந்தரம்

 அரசியலமைப்பின் புதிய பதிப்பை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, அதன் உண்மையான மதிப்புகளைப் பாதுகாப்பதில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். மேலும், இந்தியாவின் ஜனநாயகக் கொள்கைகளை வலுவாகப் பாதுகாப்பதும் முக்கியம்.


இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த 75வது ஆண்டு விழாவில், அதன் உண்மையான மதிப்புகளின் அடிப்படையில், இந்திய அரசின் பயணத்தைப் பற்றி சிந்திப்பது முக்கியம். இந்த பிரதிபலிப்பு எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட உதவும். இது, கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டு விவாதங்களுக்குப் பிறகு, புதிதாக சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சபை அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது. இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அரசியலமைப்புச் சட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டபோது குடியரசு (Republic) அதிகாரப்பூர்வமாக நடைமுறைக்கு வந்தது.


நவம்பர் 25, 1949 அன்று, டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் அரசியலமைப்புச் சபையில் ஒரு நிறைவு உரையை (closing address) நிகழ்த்தினார். தனது உரையில், அவர் வரவிருக்கும் கடினமான சவால்களைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தியர்கள் "தங்கள் மதத்தை விட நாட்டை" (the country above their creed) முன்னுரிமைப்படுத்துவார்களா என்று அவர் ஆர்வத்துடன் கேள்வி எழுப்பினார். இன்று, இறுதி உரையில் அவர் கூறிய வார்த்தைகள் எதிர்காலத்திற்கான முக்கியமான படிப்பினைகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். இந்தப் பாடங்கள் அடுத்த 75 ஆண்டுகளுக்கு அரசியலமைப்பைப் பாதுகாக்க நம்மைத் தூண்டுகின்றன.


கூட்டாட்சி குடியரசு (federal republic)


சமீப காலங்களில், தீவிரமாக விவாதிக்கப்பட்ட பல அரசியலமைப்பு பிரச்சினைகள் இந்தியாவின் கூட்டாட்சி கட்டமைப்பு எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது என்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. மாநில அரசுகளுக்கும், சில மாநில ஆளுநர்களுக்கும் இடையேயான மோதல்கள் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்குச் சென்றுள்ளன. நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களுக்கு ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது தொடர்பாக பிரச்சனை நாடாளுமன்றத்துக்குள்ளும் வெளியேயும் கடும் போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. தமிழ், கன்னடம், பெங்காலி, மராத்தி போன்ற 'பிராந்திய மொழிகள்' புறக்கணிக்கப்படுவது மொழியியல் சமத்துவம் (linguistic equality) மற்றும் மாநில சுயாட்சியின் முன்னணியில் இருந்து வாதிடப்படுகிறது. நிதி ஆணையம் (Finance Commission) மற்றும் சரக்கு மற்றும் சேவை வரிச் சட்டத்தின் (Goods and Services Tax Act) இரட்டை ஆட்சியின் கீழ் பாதிக்கப்படும் மாநிலங்களுக்கு நிதி கூட்டாட்சி ஒரு முக்கிய சிக்கலாக இருந்து வருகிறது. இந்தியாவின் ஜனநாயக எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் அடுத்த எல்லை நிர்ணயப் பயிற்சியானது (delimitation exercise), மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையே மோதலை ஏற்படுத்தும்.


கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அரசியலமைப்பு விவாதங்களில் கூட்டாட்சி ஒரு முக்கிய பகுதியாக இருந்து வருவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஆனாலும், 'கூட்டாட்சி' (federal) என்ற வார்த்தை அரசியலமைப்பில் எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை.


டாக்டர் அம்பேத்கர் எதிர்பார்த்தபடி, ஆரம்ப காலத்தில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மீதான விமர்சனத்தால், இந்த ஆவணம் ஒன்றியத்திற்கு ஆதரவாக, கூட்டாட்சிக்கு எதிரானதாகக் கருதப்பட்டது. 1949-ம் ஆண்டில், டாக்டர் அம்பேத்கர் இது தொடர்பான சிக்கலை வெளிப்படுத்தினார். 'ஒன்றியம் மாநிலங்களும் அவற்றின் சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக அதிகாரத்தில் சமமானவை' என்று அவர் விளக்கினார். ஒன்றியத்திற்கான முக்கிய அதிகாரங்கள் "அவசரகாலத்தில்" மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை அவர் அரசியலமைப்புச் சபையில் தெளிவுபடுத்தினார்.


பொதுவாக இந்தியாவில், ஜனநாயகத்தின் வழக்கமான செயல்பாடு ஒரு கூட்டாட்சி கட்டமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது தவிர, ஒரு ஒற்றையாட்சி கட்டமைப்பை அல்ல. அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்கள் இந்தக் கருத்தை ஆதரித்துள்ளன. கூட்டாட்சி என்பது அரசியலமைப்பின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்பதை அவர்கள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். இது முதலில் எஸ்.ஆர். பொம்மை vs இந்திய ஒன்றிய வழக்கில் 1994 (S.R. Bommai vs Union of India case) நிறுவப்பட்டது. மேலும், டெல்லி தேசிய தலைநகரப் பிரதேசம் (NCT) அரசு vs இந்திய ஒன்றிய வழக்கில் 2024 (Government of NCT of Delhi vs Union of India case) உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.


சமத்துவமற்ற ஜனநாயகம்


இன்றைய மற்றொரு முக்கியமான கேள்வி, கடந்த 75 ஆண்டுகளில் இந்தியா ஒரு சமூக ஜனநாயகமாக வளர்ச்சியடைந்துள்ளதா என்பதுதான். இந்த சமூக ஜனநாயகம், சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவம் போன்ற அரசியலமைப்பு மதிப்புகளால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். இதனால், பல விமர்சகர்கள் இந்தியா ஒரு காவல் நாடாக (police state) மாறிவிட்டது என்று வாதிடுகின்றனர். இதற்கு சான்றாக தேசத்துரோகக் குற்றம் மற்றும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டம் (Unlawful Activities (Prevention) Act) மற்றும் பணமோசடி தடுப்புச் சட்டம் (Prevention of Money Laundering Act) போன்ற கடுமையான சட்டங்களை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இதேபோல், நாடு பல்வேறு குழுக்களிடையே ஓரளவு சமத்துவத்தை அடைந்துள்ளதா என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மேலும், இது உண்மையிலேயே ஜனநாயகமா என்று நாம் கேள்வி கேட்க வேண்டும். இவை தற்போது சிந்திக்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்விகள் ஆகும்.


டாக்டர் அம்பேத்கர், மிகுந்த தொலைநோக்குப் பார்வையுடன், சமூக மற்றும் பொருளாதார சமத்துவமின்மையை நீக்குவதற்கு நாடு பாடுபட வேண்டும் என்று அவர் விளக்கினார். மேலும், இந்த பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாவிட்டால், ஜனநாயகத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கலாம். புதிய குடியரசிற்கு சகோதரத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் அவர் வலியுறுத்தினார். இந்திய தேசம் என்ற கருத்தை டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒரு மாயை என்று குறிப்பிட்டிருந்ததுடன், ஆயிரக்கணக்கான சாதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட மக்கள் எவ்வாறு ஒரு தேசமாக இருக்க முடியும் என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார்.


75 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சமூக மற்றும் அரசியல் இயக்கங்கள் மூலம் சகோதரத்துவத்தை ஊக்குவித்துள்ளோம் என்று நாம் உண்மையிலேயே சொல்ல முடியுமா? சமுதாயத்தில் தகுதி மற்றும் வெற்றியை தீர்மானிப்பதில் சாதியின் முக்கியத்துவத்தை குறைப்பதில் நாம் ஓரளவு வெற்றி பெற்றிருக்கிறோமா? ஆனால், இதற்கான பதில்கள் எதிர்மறையாக இருக்கலாம். இருப்பினும், அரசியலமைப்புச் சட்டம் தோல்வியடைந்துவிட்டது என்று அர்த்தமில்லை. நாடு இன்னும் எவ்வளவு தூரம் பயணிக்க வேண்டும் என்பதற்கான அறிகுறியே ஆகும்.


அரசியலமைப்பு பாதுகாவலர்களின் தேவை


அரசியலமைப்பானது ஐரோப்பிய காலனித்துவக் கண்ணோட்டத்தில் இருந்து உருவானதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவதால், சமீபகாலமாக, அரசியலமைப்பை மறுசீரமைப்பது குறித்து சில வாதங்கள் எழுந்துள்ளன. இன்றைய அரசியலமைப்பிற்குப் பதிலாக இந்து தர்மக் கருத்தாக்கங்களிலிருந்து உருவான ‘இந்திய’ அரசியலமைப்பு ஆவணத்தைக் கொண்டு பரிந்துரைப்பது சமூக உரிமைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு பொதுவானதாகிவிட்டது.  அரசியலமைப்புச் சபையின் ஒருங்கிணைந்த அறிவுக்கு இந்தக் கருத்தைவிட பெரிய அவமானம் எதுவும் இருக்க முடியாது. இது மூன்று ஆண்டுகளில், நாடாளுமன்றத்தின் கடின உழைப்பையும் இந்தியாவை இன்றைய நிலைக்கு மாற்றிய 75 ஆண்டுகால தேசக் கட்டுமானத்தையும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது.


அரசியலமைப்பை மாற்ற முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, நாடானது டாக்டர் அம்பேத்கரின் ஆலோசனையைப் பின்பற்ற வேண்டும். நமது ஜனநாயகக் கொள்கைகளைப் பாதுகாக்கவும், அரசியலமைப்பைப் பாதுகாக்கவும் அவர் நம்மை வலியுறுத்தினார். தேசம் என்பது ஆவணத்தால் வரையறுக்கப்படுவதில்லை, மாறாக ஆட்சி செய்யும் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்ட மக்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.


நமது அரசியலமைப்புத் தத்துவத்தின் எதிர்காலம் குறித்த தெளிவான வழிகாட்டுதலே இன்றைய தேவை. பிளாட்டோவின் குடியரசில், அவர் தத்துவஞானி-ராஜாக்களான ஒரு வர்க்க பாதுகாவலர்களுக்காக அவர் வாதிடுகிறார். இந்தியாவிற்கு இப்போது எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு பாதுகாவலர்கள் தேவை. இந்த பாதுகாவலர்கள் நாட்டை தங்கள் சொந்த நம்பிக்கைகளுக்கு மேலாக வைக்க வேண்டும். அவர்கள் நீதிபதிகள், அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், ஆர்வலர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் குடிமக்களாக இருக்க முடியும். அப்போதுதான் அரசியலமைப்பின் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதற்கு நாம் உண்மையிலேயே பாடுபட முடியும்.


மனுராஜ் சண்முகசுந்தரம் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் செய்தித் தொடர்பாளராகவும், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராகவும் உள்ளார்.




Original article:

Share:

75ஆம் ஆண்டில், அரசியலமைப்பு நீதி மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் -கல்பனா கண்ணபிரான்

 இந்தியா தனது அரசியலமைப்பின் 75 ஆண்டைக் கொண்டாடும் வேளையில், தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கான உரிமையை (right to personal liberty) கவனமாகக் கருத்தில் கொள்வது முக்கியம். இந்த உரிமை நீதி என்ற கருத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியாகும்.


இந்தியா தனது அரசியலமைப்பின் 75 ஆண்டை  கொண்டாடும் வேளையில், அது எதிர்கொள்ளும் சவால்களைப் பற்றி சிந்திக்குமாறு அனைவரையும் நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அரசியலமைப்பின் முக்கிய மதிப்புகள் ஆழமான நெறிமுறை (deep ethical) மற்றும் தார்மீக நெருக்கடியால் (moral crisis) போராடி வருகின்றன. தனிப்பட்ட சுதந்திரம் மற்றும் மனித கண்ணியம் ஆகிய அரசியலமைப்பு மதிப்புகளின் இயந்திர விளக்கங்களினால் நாம் பெரும்பாலும் சிக்கிக் கொள்கிறோம். 75 ஆண்டை  கொண்டாடும் வேளையில், ​​நாம் பின்தங்கியுள்ள தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கான உரிமையை கவனமாக பரிசீலிக்க வேண்டும். இந்த உரிமை நீதி என்ற கருத்தின் முக்கிய பகுதியாகும்.


2017ஆம் ஆண்டு புட்டசாமி vs. இந்திய ஒன்றியம் (A.K. Gopalan vs State of Madras) வழக்கில் ஏ.கே. கோபாலன் vs. மெட்ராஸ் மாநிலம் (A.K. Gopalan vs. State of Madras case) வழக்கில் நீதிபதி எஸ். ஃபசல் அலியின் மாறுபட்ட கருத்தை உச்சநீதிமன்றம் மீண்டும் நிலைநாட்டியது. இந்த வழக்கு தனியுரிமைக்கான அடிப்படை உரிமை பற்றியது. 1950ஆம் ஆண்டு நடந்த அசல் வழக்கில், கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான ஏ.கே. கோபாலன் அரசாங்கத்தால் கைது செய்யப்பட்டார். அந்த வழக்கில் அரசியலமைப்பு விளக்கம் குறித்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் பெரும்பான்மை தீர்ப்பு இப்போது நீதிமன்றம் தவறு என்று அறிவித்துள்ளது. கோபாலனின் அரசியல் எதிர்ப்பு உரிமையை (right to political dissent) ஆதரித்த நீதிபதி அலியின் மாறுபட்ட கருத்து மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டது. இதேபோன்ற இரண்டு மாறுபட்ட கருத்துகளுடன், தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை மட்டுப்படுத்திய பெரும்பான்மை தீர்ப்புகள் அரசியலமைப்பு நெறிமுறைகளின் அடிப்படையில் குறைபாடுடையவை என்பதை இந்த தீர்ப்புகள் எடுத்துக்காட்டின. அடிப்படை உரிமையை விளக்குவதற்கான தொழில்நுட்ப விவரங்களை அரசியலமைப்பு நெறிமுறைகளில் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதை இந்த வழக்கு வலியுறுத்தியது.


வாழ்க்கை உரிமை மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை உத்தரவாதம் செய்யும் (the right to life and personal liberty) பிரிவு 21 முக்கியமானது. இது தனிநபர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்க வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த உரிமை ஒரு மனிதனின் முழு வளர்ச்சியையும் உறுதி செய்கிறது. புட்டசாமி வழக்கில், பத்தி 42-ல் நீதிபதி ஆர்.எஃப். நாரிமன் இதைக் குறிப்பிட்டார். டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் விவரித்தபடி, அரசியலமைப்பை "செயல்படுத்தக்கூடியது," "நெகிழ்வானது" மற்றும் "வலுவானது" என்று எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள முடியும்? அரசியல் சொற்பொழிவுகள் துண்டு துண்டாகப் பிரிந்து, எளிமையான கதைகளாகச் சுருக்கப்பட்ட காலத்தில், நாட்டை ஒன்றிணைப்பதற்கான வழிகளைக் கண்டறிய முன்னுரை எவ்வாறு உதவும்?


தடுப்புக் காவலில் வைத்தல், தன்னிச்சையான கைதுகள் மற்றும் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் மூலம் நியாயமான விசாரணையை மறுப்பது ஆகியவை தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்தச் சட்டங்கள் சுந்தர் பூபாலன் விவரித்தபடி வன்முறை மற்றும் "அவமான சடங்குகளுக்கு" ( ‘rituals of humiliation’) வழிவகுக்கும். இந்த நடவடிக்கைகள் இன்று இந்தியாவில் அமைதியாக எதிர்க்கும் மக்களுக்கு கடுமையான தீங்கு விளைவிக்கின்றன. ஒரு முக்கியமான ஒப்பீட்டை நான் முன்னிலைப்படுத்த விரும்புகிறேன்: ஒருபுறம், அரசியலமைப்பில் உள்ள முரண்பாடுகளை சவால் செய்ததற்காக ஏ.கே. கோபாலன் 1950ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டார். மறுபுறம், 2025ஆம் ஆண்டில், 2019ஆம் ஆண்டில் குடியுரிமை (திருத்த) சட்டத்திற்கு (anti-Citizenship (Amendment) Act (CAA)) எதிராகப் போராடிய உமர் காலித், ஷர்ஜீல் இமாம், குல்பிஷா பாத்திமா மற்றும் பலர் உள்ளனர். அவர்கள் இப்போது சிறையில் உள்ளனர் புல்டோசர்கள், கட்டாய வெளியேற்றங்கள் மற்றும் நியாயமற்ற சிறை அமைப்பை எதிர்கொள்கின்றனர்.


2017ஆம் ஆண்டு புட்டசாமி வழக்கில் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டபோது, ​​அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களின் கீழ் தடுப்புக் காவல் மற்றும் ஜாமீன் இல்லாமல் நீண்ட காவல் ஆகியவை அதிகரித்தன. சில விதிகளுடன் தடுப்புக்காவலை அனுமதிக்கும் பல மாநில மற்றும் ஒன்றிய சட்டங்களில் உள்ள வேறுபாட்டின் காரணமாக அரசாங்கத்தின் கருத்துடன் உடன்படாதவர்கள் மீது கைதுகள் மற்றும் தடுப்புக்காவல் அதிகரித்தன. காலப்போக்கில், இந்த செயல்முறையே தண்டனையாக மாறியது. இன்று, குடியுரிமை (திருத்தம்) சட்டம் 2019-ஐ எதிர்த்து தைரியமாகப் போராடிய இளைஞர்கள் இப்போது பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்களால் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். செயல்முறை தெளிவாக இல்லை. மேலும், தனிப்பட்ட சுதந்திரம் குறித்த முடிவுகள் பெரும்பாலும் காலவரையின்றி தாமதப்படுத்தப்படுகின்றன.


மாறுபட்ட கருத்து ஒரு குற்றமாக காட்டப்படுகிறது. இருப்பினும் அது மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. இது நம் காலத்தின் ஆழமான முரண்பாடாகும். அரசியலமைப்பின் 75வது ஆண்டில் நீதிமன்றங்கள் இதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்.


ஏ.கே. கோபாலன் மற்றும் இன்றைய எதிர்ப்பாளர்கள்


அவரது நினைவுக் குறிப்பில், தி காஸ் ஆஃப் தி பீப்பிள்: ரிமினிசென்ஸ் (In the Cause of the People: Reminiscences (1973)) என்ற தனது நினைவுக் குறிப்பில், ஏ.கே. கோபாலன் தனது சிறைவாசத்தை விவரிக்கிறார். அவர் இந்தியர்கள் பலருடன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் ஏராளமான சோதனைகளை எதிர்கொண்டு ஆங்கிலேய மற்றும் இந்திய நீதிமன்றங்களில் தனது சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க மனுக்களை தாக்கல் செய்தார். ஆனால், அது தோல்வியடைந்தது. ஆகஸ்ட் 15, 1947 அன்று, சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாட, கோபாலன் சிறையில் ஒரு சிறிய ஊர்வலத்தை வழிநடத்தி தேசியக் கொடியை ஏற்றினார். பேரரசருக்கு எதிராக பகைமையைத் தூண்டியதற்காக பிரிவு 124A-ன் கீழ் தேசத்துரோக குற்றச்சாட்டில் அவர் கைது செய்யப்பட்டார். சுதந்திர இந்தியாவில் கோழிக்கோடு கூடுதல் மாவட்ட நீதிபதி (Additional District Magistrate (ADM)) முன் அவர் ஆஜர்படுத்தப்பட்டார்  என்று பத்தி 274-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 


கோபாலன் தொடர்ந்து பிரமாணப் பத்திரங்களை (affidavits) தாக்கல் செய்து நீதிமன்றத்திற்கு கடிதங்களை எழுதினார். அவர் அமைதியாக இருக்க விரும்பவில்லை. ஒரு வழக்கில், அவர் மெட்ராஸ் நீதிமன்றத்தில் வாதிட்டார், அங்கு பெரும் கூட்டம் இருந்தது: "விசாரணையின் கடைசி நாளில் நீதிமன்றம் என்னை விடுவித்தது. ஆனால், நான் விடுவிக்கப்பட்டவுடன், மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டு கடலூர் சிறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். நான் மீண்டும் கைது செய்யப்பட்ட இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மற்றொரு மனுவை தாக்கல் செய்தேன். நீதிமன்றம் என்னை மீண்டும் விடுவித்து, காவல்துறையினர் என்னை எதுவும் செய்யக்கூடாது  என்று உத்தரவிட்டது. நான் டிசம்பர் 1947-ல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டேன், 1951-ல் விடுவிக்கப்பட்டேன். நான்கு ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்தேன்” என்று கோபாலன் விவரித்தார்.


இந்தக் கதை இன்று நடப்பதைப் போலவே உணர்கிறது. CAA எதிர்ப்புப் போராட்டக்காரர்கள் நான்கு ஆண்டுகள் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். இருப்பினும், நீதிமன்றங்கள் அவர்களை விரைவாக விடுவிக்க நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. 1950ஆம் ஆண்டு தடுப்புக் காவல் சட்டம் (Preventive Detention Act), இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு அதன் “சட்டத்தின் ஆட்சி” (‘rule of law’) அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.


ஐம்பது ஆண்டுகளாக நீதிமன்றங்களில் குடிமை லிபர்டேரியன் வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் அவர்களது கட்சிக்காரர்களின் போராட்டங்களைப் பற்றி சிந்திக்கும் கே.ஜி. கண்ணபிரான், கோபாலன் தீர்ப்பு "எங்கள் சொந்தம்" என்று கூறினார். இது இந்திய-உருவாக்கப்பட்ட காலனித்துவ சட்டத்தை நிலைநிறுத்தியதால், அதை முதல் "இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட வெளிநாட்டுத் தீர்ப்பு" என்று அவர் அழைத்தார். அதன் பின்னர், 75 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மேலும் இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட காலனித்துவ சட்டங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இப்போது கேள்வி என்னவென்றால், நீதிமன்றங்கள் கருத்து வேறுபாடு மற்றும் கண்ணியம் பற்றிய புட்டசாமியின் பார்வையை நிலைநிறுத்துமா என்பதுதான். தனிநபர் சுதந்திரத்தை நீதியின் மிக உயர்ந்த வடிவமாக ஆதரிக்க அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இந்த மதிப்புகளை அவை விரிவுபடுத்துமா?


பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது வருத்தப்படுவதற்கு இடமில்லை


பீமா கோரேகான் வழக்கில் எழுத்தாளர்கள், கலாச்சார ஆர்வலர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் சம்பந்தப்பட்ட 16 கைதுகள்; டெல்லி கலவர வழக்கில் CAA எதிர்ப்பு போராட்டக்காரர்கள் சம்பந்தப்பட்ட 19 கைதுகள், அவர்களில் பெரும்பாலோர் சமூகத் தலைவர்கள், மாணவர் தலைவர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்கள், அவர்களில் 17 பேர் முஸ்லிம் சமூகத்தை சேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். இந்த வழக்குகள் வன்முறை, கைதுகள் மற்றும் வீடுகள் அழிக்கப்படுவதற்கான உண்மையான அச்சுறுத்தலை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இந்த வழக்குகளுக்கு அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களின் பல தலையீடுகள் தேவைப்படுகின்றன. பேராசிரியர் உபேந்திர பாக்ஸி “படைப்பு அரசியலமைப்புவாதம்” என்று அழைப்பதை நீதிமன்றங்கள் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். நீதியின் ஒரு வடிவமாக தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கான உரிமையைப் பாதுகாக்க இது அவசியம். இந்த நடவடிக்கைகள் இல்லாமல், இந்தியா மீண்டும் அரசியலமைப்பின் தவறான பக்கத்தில் இருப்பதை உணர "இன்னும் எழுபது ஆண்டுகள் மற்றும் நான்கு தலைமுறைகள்" காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அரசியலமைப்பு 70வது ஆண்டில் உள்ள வேலையில், நாம் அதைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் நெறிமுறை உணர்வை நிலைநிறுத்தும் மற்றும் அதற்குள் நீதி என்ற கருத்தை முன்னெடுக்கும் வகையில் அதைப் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.


கல்பனா கண்ணபிரான் ஹைதராபாத்தில் உள்ள சமூகவியலாளர்.




Original article:

Share:

இரும்புக் காலமும் தெற்குப் பகுதியும்

 தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெற்குப் பகுதியில் இரும்பு சார்ந்த இடங்களை கண்டுபிடிப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.


இந்தியாவில் இரும்புக் காலம் பற்றி பரவலாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. உலகின் பெரும்பாலான பகுதிகளில், இரும்புக் காலம் செப்பு-வெண்கல காலத்திற்குப் பிறகு வந்தது. இது வெண்கல காலத்திற்கும் ஆரம்பகால வரலாற்றுக் காலத்திற்கும் இடையிலான இணைப்பாகவும் செயல்பட்டது. இருப்பினும், இந்தியாவின் நிலைமை வேறுபட்டது. விந்திய மலைகளுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதி இரும்புக்கு முந்தைய கல்கோலிதிக் அல்லது செப்பு யுகத்தில் இருந்தது. இதற்கு நேர்மாறாக, தெற்குப் பகுதியில் இரும்புடன் தொடர்புடைய 3,000-க்கும் மேற்பட்ட தளங்கள் இருந்தன. பல தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பாரம்பரியமாக இரும்பு காலத்தை கிமு இரண்டாயிரத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். 


தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் சில நாட்களுக்கு முன் ஒரு முக்கியமான அறிக்கையை வெளியிட்டார். தமிழ்நாட்டில் இரும்பின் தோற்றம் கிமு நான்காயிரத்தில் முதல் காலாண்டில் இருந்திருக்கலாம் என்று முதலமைச்சர் கூறினார்.  25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உத்தரபிரதேசத்தின் நடு-கங்கை பள்ளத்தாக்கில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சிகள் இரும்பு தொழில்நுட்பத்தின் ஆரம்பகால ஆதாரங்களை வெளிப்படுத்தின. இந்த கண்டுபிடிப்புகள் கிமு 1800ஆம் ஆண்டு தேதியிட்டவை. இருப்பினும், தமிழ்நாட்டின் சிவகளையில் 2019 மற்றும் 2022-க்கு இடையில் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகள், இரும்பு காலம் மிகவும் முன்னதாகவே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன. 


வல்லுநர்கள் இப்போது இந்தியாவில் இரும்பின் பயன்பாடு கிமு நான்காயிரத்தின் முற்பகுதியில் இருந்ததாகக் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், வல்லுநர்கள் கிமு 2500 மற்றும் கிமு 3000-ஐ இடைப்பட்ட மதிப்பீடாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். தமிழ்நாடு மாநில தொல்பொருள் துறை (Tamil Nadu State Department of Archaeology (TNSDA)) நடத்திய ஆய்வில் இந்த கண்டுபிடிப்பு மிகவும் முக்கியமானதாக பார்க்கப்படுகிறது. 


“இரும்பின் தொன்மை: தமிழ்நாட்டிலிருந்து சமீபத்திய கதிரியக்க அளவீட்டு தேதிகள்” (Antiquity of Iron: Recent radiometric dates from Tamil Nadu) என்ற தலைப்பிலான இந்த ஆய்வு, அமெரிக்காவில் உள்ள பீட்டா பகுப்பாய்வு ஆய்வகத்தால் சரிபார்க்கப்பட்டது. தமிழ்நாட்டின் முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் தனது அறிக்கையில் இந்த கண்டுபிடிப்புகளைக் குறிப்பிட்டார். இந்த மாத தொடக்கத்தில், சிந்து சமவெளி நாகரிக எழுத்துக்களைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சிகளை ஊக்குவிப்பதற்காக $1 மில்லியன் பரிசையும் அவர் அறிவித்தார்.

தமிழ்நாடு மாநில தொல்பொருள் துறை, இந்தியாவின் இரும்பு காலத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களிடையே புதிய கருத்துக்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும். தாமிரம் மற்றும் இரும்பு (copper-cum-iron sites) இரண்டையும் கொண்ட தளங்களைவிட இரும்பு சார்ந்த தளங்களைக் (iron-specific sites) கண்டுபிடிப்பதில் அவர்கள் அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கலாம். 


இந்த அணுகுமுறை நேரம், ஆற்றல் மற்றும் வளங்களை சேமிக்கும். தமிழ்நாடு அரசு மற்ற மாநிலங்களில் ஆராய்ச்சியை ஆதரித்தாலும், தமிழ்நாடு மாநில தொல்பொருள் துறை அதன் பிராந்திய அதிகார வரம்பால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. இது தமிழ்நாட்டின் முயற்சிகளை நிறைவு செய்ய மற்ற தென் மாநிலங்களுடன் ஒத்துழைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையம் (Archaeological Survey of India (ASI)) தெற்குப் பகுதியை ஒன்றிணைத்து நன்கு திட்டமிடப்பட்ட மற்றும் ஒருங்கிணைந்த ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். இது நாடு முழுவதும் வளங்களையும் நிபுணத்துவத்தையும் பகிர்ந்து கொள்வது மற்றும் மிகவும் நம்பகமான கண்டுபிடிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும். 


இன்றைய உலகில், சில குழுக்கள் அரசியல் நோக்கங்களுக்காக வரலாற்றையும் கலாச்சாரத்தையும் பயன்படுத்துகின்றன. இந்தியாவின் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய வலுவான மற்றும் உறுதியான சான்றுகள் அடிப்படையற்ற அனுமானங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட எந்தவொரு கூற்றையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவர உதவும்.




Original article:

Share:

முக்கிய கனிமங்களின் விநியோகத்தைப் பாதுகாப்பது முக்கியம் - பங்கஜ் வசிஷ்ட்

 கனிமங்கள் சுத்தமான ஆற்றல் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப டிஜிட்டல் தயாரிப்புகளுக்கு இன்றியமையாதவை. கானிஜ் பிதேஷ் இந்தியா லிமிடெட் (Khanij Bidesh India Ltd (KABIL)) அமைப்பை உருவாக்குவது மற்றும் வெளிநாட்டில் கனிமங்களைப் பாதுகாக்க  மேலும் நடவடிக்கைகள் எடுப்பது அவசியம்.


கனிமங்களுக்கான உலகளாவிய தேவை அபரிமிதமான வளர்ச்சியை சந்தித்து வருகிறது. பொருளாதாரங்களின் விரைவான டிஜிட்டல் மயமாக்கல், ஆற்றல் மாற்றத்திற்கான உலகளாவிய தேடலுடன் இணைந்து, செம்பு மற்றும் நிக்கல் போன்ற மொத்த மூலப்பொருட்களின் தேவையையும், லித்தியம், கோபால்ட், நியோடைமியம், டெல்லூரியம் மற்றும் அரிதான பூமி கூறுகள் (rare earth elements (REEs)) போன்ற முக்கிய கனிமங்களின் தேவையையும் அதிகரித்துள்ளது. காற்றாலை விசையாழிகள், சோலார் பேனல்கள் மற்றும் மின்சார வாகனங்கள் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப டிஜிட்டல் தயாரிப்புகள் உள்ளிட்ட சுத்தமான ஆற்றல் அமைப்புகளின் உற்பத்திக்கு இந்த தாதுக்கள் இன்றியமையாதவை.


இந்த கனிமங்களின் உலகளாவிய இருப்பு போதுமானதாக இருந்தாலும், அவற்றின் விநியோகம் மிகவும் சீரற்றதாக உள்ளது. மேலும், கடந்த 30 ஆண்டுகளாக தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் அதிக செறிவூட்டப்பட்ட விநியோகச் சங்கிலிகளுக்கு வழிவகுத்தன. சீனா சுரங்கம் மற்றும் பல முக்கியமான கனிமங்களை செயலாக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்க கட்டுப்பாட்டை செலுத்துகிறது. செயலாக்க தொழில்நுட்பங்கள், உள்நாட்டு உற்பத்தி மற்றும் வெளிநாட்டு கையகப்படுத்துதல்கள், குறிப்பாக ஆப்பிரிக்கா மற்றும் தென் அமெரிக்காவின் முதலீடுகள் மூலம் இந்த ஆதிக்கம் அடையப்பட்டது. கனிமத் துறையில் சீனாவின் பெருக்கம் உலகளாவிய தொழில்களுக்கு பயனளித்தாலும், கோவிட்-19 தொற்றுநோய் மற்றும் தற்போதைய புவிசார் அரசியல் பதட்டங்கள் இந்த செறிவூட்டப்பட்ட விநியோகச் சங்கிலியின் பாதிப்புகளை அம்பலப்படுத்தியுள்ளன.


இதன் விளைவாக, கனிமப் பாதுகாப்பு என்பது உலகளவில் ஒரு முக்கிய கொள்கை நோக்கமாக உருவெடுத்துள்ளது. தொழில்மயமான நாடுகள் முக்கியமான கனிமங்களைக் கண்டறிந்து, விநியோகச் சங்கிலித் தடைகளைத் தணிக்க உத்திகளை வகுத்துள்ளன. இந்த நடவடிக்கைகளில் உள்நாட்டு உற்பத்தியை ஊக்குவித்தல், மறுசுழற்சி மற்றும் மாற்றுக்கான ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டை ஊக்குவிப்பது மற்றும் சர்வதேசக் கூட்டாண்மைகளை ஆராய்வது ஆகியவை அடங்கும்.


முக்கியமான தாதுப்பொருட்களுக்கான இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதால் இந்தியாவும் குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்புகளை எதிர்கொள்கிறது. இரும்பு, அலுமினியம் மற்றும் பாக்சைட் போன்ற வளங்களில் நாடு தன்னிறைவு பெற்றிருந்தாலும், அது அதன் மாங்கனீஸில் 60 சதவீதத்தை இறக்குமதி செய்கிறது மற்றும் ஃப்ளோர்ஸ்பார் மற்றும் மாக்னசைட் போன்ற சில உலோகம் அல்லாத கனிமங்களுக்கான இறக்குமதியை முழுமையாகச் சார்ந்துள்ளது. கூடுதலாக, இந்தியா, ஜெர்மானியம், கனரக அரிதான பூமித் தனிமங்கள், பெரிலியம், ரீனியம், டான்டலம், நியோபியம், கோபால்ட், லித்தியம் மற்றும் ஸ்ட்ரோண்டியம் போன்ற கனிமங்களுக்கான இறக்குமதியை முழுமையாகச் சார்ந்துள்ளது. இந்த கனிமங்களின் நிலையான விநியோகத்தைப் பாதுகாப்பது, வளர்ந்த இந்தியாவாக (‘Viksit Bharat’) மாற வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் பார்வையை அடைவதற்கு இன்றியமையாததாகும்.


அதிர்ஷ்டவசமாக, இந்திய கொள்கை வகுப்பாளர்கள் கனிம விநியோகத்தின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரித்து, கனிம பாதுகாப்பு உத்தியை உருவாக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். 2019-ஆம் ஆண்டில் கானிஜ் பிதேஷ் இந்தியா லிமிடெட் (Khanij Bidesh India Ltd (KABIL)) நிறுவப்பட்டது இந்த முயற்சிகளில் ஒரு முக்கிய படியாக அமைந்தது. தேசிய அலுமினியம் நிறுவனம் (National Aluminium Company Ltd (NALCO)), ஹிந்துஸ்தான் காப்பர் லிமிடெட் (Hindustan Copper Ltd (HCL)) மற்றும் கனிம ஆய்வு நிறுவனம் (Mineral Exploration Company Ltd. (MECL)) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய இந்த கூட்டு முயற்சி, வெளிநாடுகளில் உள்ள முக்கியமான கனிம சொத்துக்களை பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்டது. KABIL, அப்போதிருந்து, லித்தியம் மற்றும் கோபால்ட் போன்ற அத்தியாவசிய தாதுக்களைப் பெறுவதற்கு அர்ஜென்டினா, சிலி, பொலிவியா மற்றும் ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளுடன் கூட்டாண்மையை ஆராய்ந்து வருகிறது.


2023ஆம் ஆண்டில், சுரங்க அமைச்சகம் பாதுகாப்பு, மின்னணுவியல், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மற்றும் போக்குவரத்து போன்ற துறைகளுக்கு அவசியமான 30 முக்கியமான கனிமங்களின் விரிவான பட்டியலைக் கண்டறிந்து இந்த அணுகுமுறையை மேலும் வலுப்படுத்தியது. இந்த வேகத்தை கட்டியெழுப்ப, அரசாங்கம் ஜூலை 2024ஆம் ஆண்டில், ‘கிரிட்டிகல் மினரல் மிஷன்’ (‘Critical Mineral Mission’) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஆராய்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதற்கும் தேசிய இருப்புக்களை நிறுவுவதற்கும் ₹1,500 கோடி நிதித்தேவை ஏற்பட்டது. 


பிரத்யேக நிதியை உருவாக்கவும்


இந்தியாவின் கனிம பாதுகாப்பு உத்தி முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளது. ஆனால், இன்னும் சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. போதுமான நிதி கிடைக்காதது ஒரு முக்கிய பிரச்சினை. கோபால்ட் மற்றும் லித்தியம் போன்ற முக்கியமான கனிமங்களின் இருப்பு இந்தியாவில் குறைவாக இருப்பதால், மற்ற நாடுகளில் இந்த கனிமங்களுக்கான சுரங்கங்களை வாங்குவது நீண்டகால பாதுகாப்பிற்கு அவசியம்.


KABIL வெளிநாட்டு சுரங்கங்களை வாங்கத் தொடங்கியுள்ள போதிலும், அதில் உள்ள அபாயங்களைக் கையாள போதுமான பணம் இல்லை. இதைச் சரிசெய்ய, அத்தகைய திட்டங்களுக்குத் தேவையான பணத்தை வழங்க அரசாங்கம் ஒரு சிறப்பு நிதியை உருவாக்க வேண்டும். இந்த நிதி சுரங்கங்களை வாங்கவும், கனிமங்களை இந்தியாவிற்கு மீண்டும் கொண்டு செல்ல தேவையான உள்கட்டமைப்பை உருவாக்கவும் உதவும்.


கூடுதலாக, KABIL மற்றும் பிற இந்திய நிறுவனங்களின் உலகளாவிய முயற்சிகளை ஆதரிக்க இந்தியா அதன் வளர்ச்சி உதவித் திட்டங்களைப் பயன்படுத்தலாம். இந்த அணுகுமுறை சீனா வெளிநாட்டிலிருந்து முக்கியமான கனிமங்களைப் பெறுவதைப் போன்றது.


கோபால்ட், லித்தியம் மற்றும் அரிய மண் கூறுகளை (REEs) கையாள்வதில் நிதி வரம்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட சவால்களை இந்தியா எதிர்கொள்கிறது. பிரித்தெடுத்தல், சுத்திகரிப்பு, பதப்படுத்துதல் மற்றும் உற்பத்தி உள்ளிட்ட உள்நாட்டு மதிப்புச் சங்கிலியில் உள்ள இடைவெளிகளிலிருந்து இந்தச் சவால்கள் எழுகின்றன.


கோபால்ட் மற்றும் லித்தியத்தைப் பொறுத்தவரை, உள்நாட்டு சுரங்க மற்றும் சுத்திகரிப்பு வசதிகள் இல்லாததால் இந்தியா இறக்குமதியை முழுமையாக நம்பியுள்ளது. REEs-ஐப் பொறுத்தவரை, தாதுவை சுரங்கப்படுத்துவதற்கும் பதப்படுத்துவதற்கும் இந்தியாவுக்கு ஓரளவு திறன் உள்ளது. ஆனால், சுத்திகரிப்பு மற்றும் பிரித்தெடுப்பதற்கான உள்கட்டமைப்பு அதற்கு இல்லை.


கோபால்ட், லித்தியம் மற்றும் அரிய மண் தாதுக்களிலிருந்து பேட்டரி கேத்தோடு பொருட்கள், உயர் செயல்திறன் கொண்ட உலோகக் கலவைகள் மற்றும் நிரந்தர காந்தங்கள் போன்ற மேம்பட்ட பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் திறன் இந்தியாவிடம் இல்லை. நாட்டிற்குள் இந்தப் பொருட்களைச் சுத்திகரித்து செயலாக்கும் திறன் இல்லாமல், வெளிநாடுகளில் சுரங்கங்களை வாங்குவது மிகவும் உதவியாக இருக்காது. இதைச் சரிசெய்ய, இந்தியா விரைவாக சுத்திகரிப்பு மற்றும் செயலாக்க தொழில்நுட்பங்களில் முதலீடு செய்து, இந்த மேம்பட்ட பொருட்களின் உள்ளூர் உற்பத்தியை ஆதரிக்க வேண்டும்.


இது இரண்டு முக்கிய படிகளை உள்ளடக்கியது. முதலாவதாக, சுத்திகரிப்பு மற்றும் செயலாக்கத்திற்கான மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்களில் முதலீடு செய்தல் ஆகும். இரண்டாவதாக, பேட்டரி கேத்தோடுகள், உயர் செயல்திறன் கொண்ட உலோகக் கலவைகள் மற்றும் நிரந்தர காந்தங்கள் போன்ற முக்கியமான பொருட்களின் உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிக்க ஊக்கத்தொகைகளை வழங்குதல். உற்பத்தி-இணைக்கப்பட்ட ஊக்கத்தொகை (Production-Linked Incentive (PLI)) போன்ற திட்டங்களை விரிவுபடுத்துவது இதற்கு உதவும். உற்பத்தியை வலுப்படுத்துவது இறக்குமதிக்கான தேவையைக் குறைக்கும் மற்றும் KABIL எதிர்காலத்தில் பெற திட்டமிட்டுள்ள கனிமங்களை வாங்குவதை உறுதி செய்யும்.


 பங்கஜ் வசிஷ்ட் எழுத்தாளர் மற்றும் இணைப் பேராசிரியர், வளரும் நாடுகளுக்கான ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல் அமைப்பு, வெளியுறவு அமைச்சகம்.




Original article:

Share:

வைட்டமின் D குறைபாடுகளை சரிசெய்க. -அர்பிதா முகர்ஜி, ஆஷிஷ் சவுத்ரி, த்ரிஷாலி கண்ணா

 வலுவான பட்ஜெட் மூலம் திட்டங்களை அதிகரிக்க முடியும்.


ஐந்து இந்தியர்களில் ஒருவருக்கு வைட்டமின் D  குறைபாடு உள்ளது.  இது பல நோய்களை ஏற்படுத்தும். இதை நிவர்த்தி செய்ய, ஆயுஷ்மான் பாரத்தின் இலக்குகளுடன் இணைந்து "வைட்டமின் D குறைபாடு இல்லாத இந்தியா" (“Vitamin D Kuposhan Mukt Bharat”) என்ற புதிய திட்டம் தொடங்கப்பட வேண்டும். சுகாதார பட்ஜெட் உற்பத்தித்திறனை அதிகரிக்க உதவும் என்று PM-EAC ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது. இது நுண்ணூட்டச்சத்து தலையீடுகளில் முதலீடு செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ₹1 ரூபாயும் ₹15 ரூபாய்க்கும் அதிகமான பொருளாதார வருமானத்தை ஈட்ட முடியும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது.


இரத்த சோகை குறைபாடு இல்லாத இந்தியா (Anaemia Mukt Bharat) போன்ற திட்டங்களின் வெற்றியை இந்தியா கண்டுள்ளது.


செயலற்ற செலவுகள்


ICRIER-ன் வரவிருக்கும் அறிக்கையில், இதன் நன்மைகள் மற்றும் செயலற்ற செலவுகள் தொடர்பாக சுகாதாரச் செலவு மற்றும் தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் ஆகியவற்றின் பொருளாதார தாக்கம் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சுகாதார செலவினங்களில் செயலற்றத் தன்மையின் பொருளாதார செலவுகள் தடங்கல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இடுப்பு எலும்பு முறிவுகள் போன்ற நிலைகளுக்கான சிகிச்சை பெரும்பாலும் வைட்டமின் D குறைபாடுடன் தொடர்புடையது. இது கணிசமான நிதிச் சுமையை ஏற்படுத்தலாம். ஒரே ஒரு இடுப்பு எலும்பு முறிவு சிகிச்சைக்கு பொது மருத்துவமனைகளில் ₹50,000 மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகளில்  ₹2.5 லட்சம் வரை செலவாகும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.


வைட்டமின் D குறைபாட்டை எதிர்த்து நடவடிக்கை எடுக்காதது உற்பத்தித்திறனில் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. வைட்டமின் D அளவு குறைவாக இருப்பது உடல் சோர்வு, தசை மற்றும் எலும்பு வலி மற்றும் பலவீனமான நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை ஏற்படுத்தும். இது அதிக நாட்கள் நோய்வாய்ப்பட்ட பாதிப்புகள் மற்றும் குறைந்த வேலை செயல்திறன் ஆகியவற்றிற்கு வழிவகுக்கிறது. இந்த பிரச்சினைகள் தனிநபர்களை மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தையும் பாதிக்கின்றன.


வைட்டமின் D குறைபாடு உற்பத்தித்திறனைப் பாதிக்கிறது மற்றும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைப் பாதிக்கிறது. சிறந்த பணியிட ஆரோக்கியம் என்பது குறைவான நாட்கள் நோய்வாய்ப்பட்ட பாதிப்புகள், அதிக ஆற்றல் மற்றும் மேம்பட்ட உற்பத்தித்திறனைக் குறிக்கிறது. வைட்டமின் D போன்ற போதுமான நுண்ணூட்டச்சத்துக்களை உறுதி செய்வது, பணியாளர்களின் செயல்திறனை அதிகரிப்பதன் மூலமும் சுகாதாரச் செலவுகளைக் குறைப்பதன் மூலமும் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ₹27,720 கோடியைச் சேர்க்கக்கூடும்.


இந்தியாவில், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் இணைந்து செயல்படும் சிறப்புத் திட்டங்கள் தேவை. வரவிருக்கும் பட்ஜெட்டில் 'வைட்டமின் D குறைபாடு இல்லாத இந்தியா"' (‘Vitamin D Kuposhan Mukt Bharat’) என்ற திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்படலாம். இந்தத் திட்டம் தற்போதைய அரசாங்க முயற்சிகளை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும். இது சோதனை மற்றும் சிகிச்சைக்கான செலவைக் குறைக்க உதவும். குறைபாடுகளைக் கண்டறிந்து இலக்கு தீர்வுகளை உருவாக்க ICMR-NIN இன் 'டயட் அண்ட் பயோமார்க்ஸ் சர்வே (DABS-I)' (‘Diet and Biomarkers Survey (DABS-I)’) தரவையும் இது பயன்படுத்தலாம்.


உலகெங்கிலும் உள்ள அரசாங்கங்கள் பல்வேறு குழுக்களை இணைத்து வைட்டமின் D குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான திட்டங்களைத் தொடங்கியுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, ஜோர்டானின் 'தேசிய கோதுமை மாவு வலுவூட்டல்' ('National Wheat Flour Fortification') திட்டத்தில் கோதுமை மாவுடன் வைட்டமின் D சேர்க்க வேண்டும். உலகளாவிய அமைப்பான GAIN,  குழந்தைகளுக்கு வைட்டமின் D முன்கலவைகளை வழங்க எத்தியோப்பிய அரசாங்கத்துடன் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளது. இந்தியாவில், ஊட்டச்சத்து குறைபாடு இல்லாத இந்தியா"' திட்டம் (Kuposhan Mukt Bharat program) குறைந்த வருமானம் கொண்டவர்களுக்கு இலவச வைட்டமின் D பரிசோதனைகளை வழங்க முடியும். கூடுதலாக, ஏழை மக்களுக்கு வலுவூட்டல் மற்றும் கூடுதல் பொருட்களை வழங்க கூட்டாண்மைகளை உருவாக்க முடியும்.


பாரம்பரிய மற்றும் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தி விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களுக்கு நிதி ஒதுக்கப்படலாம். 


மேம்பட்ட செறிவூட்டல் தொழில்நுட்பங்கள், உயிர்-செறிவூட்டப்பட்ட பயிர்கள், செறிவூட்டப்பட்ட பானங்கள், தாவர அடிப்படையிலான வைட்டமின் D துணைப்பொருள்கள், மேம்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரிய மருந்துகள் மற்றும் குறைந்த விலை பரிசோதனை கருவிகளை உருவாக்கவும் பட்ஜெட்டில் நிதி ஒதுக்கலாம்.


முகர்ஜி, சர்வதேச பொருளாதார உறவுகள் குறித்த இந்திய ஆராய்ச்சி கவுன்சில் (ICRIER) பேராசிரியராக உள்ளார்; சவுத்ரி ஆகாஷ் ஹெல்த்கேர் பிரைவேட் லிமிடெட்டின் நிர்வாக இயக்குநராக உள்ளார். கன்னா ICRIER-ல் ஆராய்ச்சி உதவியாளர்.




Original article:

Share: