இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம்: அமைப்பு, அதிகாரங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகள் - மதுகர் ஷியாம்

 இந்திய ஒன்றியம் மற்றும் இந்திய மாநிலங்களில் சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்களை நடத்துவதற்கு இந்திய தேர்தல் ஆணையம் (Election Commission of India (ECI)) பொறுப்பாகும். அதன் அதிகார வரம்பு மற்றும் செயல்பாடுகள் என்ன? 

அண்மையில் 18-வது மக்களவைத் தேர்தல்கள் முடிவடைந்ததிலிருந்து, ஜம்மு-காஷ்மீர் மற்றும் ஹரியானாவில் சட்டமன்றத் தேர்தல்களுக்கான தேதிகள் அறிவிக்கப்பட்டது வரை, வெளிப்படையான, சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்களை உறுதி செய்வதில் இந்திய தேர்தல் ஆணையம் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.  

தேர்தல் ஆணையம் என்றால் என்ன? அது எப்படி உருவானது? அதன் அமைப்பு மற்றும் பொறுப்புகள் என்ன? மிக முக்கியமாக, அரசியலமைப்பு இதைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது?  

இந்திய தேர்தல் ஆணையம் (Election Commission of India (ECI))  என்பது ஒன்றியத்திலும் இந்திய மாநிலங்களிலும் சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்களை நடத்துவதற்கு பொறுப்பான ஒரு நிரந்தர, சுயாதீனமான மற்றும் அரசியலமைப்பு ஆணையமாகும். 

நாடாளுமன்றம், மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் பதவிகளுக்கான தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடவும், நிர்வகிக்கவும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளது. நகராட்சிகள், பஞ்சாயத்துகள் போன்ற மாநில அளவிலான நகர்ப்புற அமைப்புகளுக்கான தேர்தல்களை இந்திய தேர்தல் ஆணையம் மேற்பார்வையிடாததால், தனி மாநில தேர்தல் ஆணையம் உள்ளது.  

அரசியல் நிர்ணய சபையில் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கரின் அறிவுறுத்தல்களின்படி, அடிப்படை உரிமைகளைக் கையாள்வதற்காக நியமிக்கப்பட்ட ஒரு குழு,  தேர்தல்களின் சுதந்திரம் மற்றும் சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் நிர்வாகத் தலையீட்டைத் தடுப்பது ஆகியவை அடிப்படை உரிமையாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்றும்,  அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதிகள் (parts of indian constitution) வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் முன்மொழிந்தது சுவாரஸ்யமானது.  

இந்தக் கருத்துக்கு சபையில் எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை என்றாலும், சிலர் இது அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதிகள் (parts of indian constitution) பதிலாக அரசியலமைப்பின் வேறு பிரிவில் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். சபையின் முடிவைத் தொடர்ந்து, வரைவுக் குழு இந்தப் பிரச்சினையை அடிப்படை உரிமைகள் என்ற வகையிலிருந்து நீக்கி மற்றொரு பகுதியில் வைத்தது.  

அரசியலமைப்பில் தேர்தல் ஆணையம் 

தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கவும், அரசியலமைப்பில் பின்வரும் பிரிவுகள் (பிரிவுகள் 324-329) உள்ளன.  

பிரிவு 324: ‘

ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் நாடாளுமன்றம் மற்றும் சட்டமன்றத்திற்கான அனைத்து தேர்தல்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் பதவிகளுக்கான தேர்தல்களுக்கான வாக்காளர் பட்டியல்களைத் தயாரிப்பது மற்றும் நடத்துவது ஆகியவற்றை மேற்பார்வை செய்தல், வழிநடத்துதல் மற்றும் கட்டுப்படுத்துதல். 

பிரிவு 325: 

மதம், இனம், சாதி, பாலினம் அல்லது இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றின் அடிப்படையில் எந்தவொரு தனிநபரையும் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து விலக்கக்கூடாது.  

பிரிவு 326: 

மக்களவைக்கும் மாநிலங்களின் சட்டமன்றங்களுக்கும் தேர்தல்களுக்கு வயது வந்தோர் வாக்குரிமை அடிப்படையாக இருக்கும். 

பிரிவு 327: 

இந்த அரசியலமைப்பின் விதிகளின்படி, நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநிலங்களின் சட்டமன்றங்களுக்கான தேர்தல்கள் தொடர்பான அனைத்து விஷயங்களுக்கும் நாடாளுமன்றம் அவ்வப்போது சட்டங்களை இயற்றலாம். 

பிரிவு 328: 

ஒரு மாநிலத்தின் சட்டமன்றம் சட்டமன்றத்தின் தேர்தல்கள் தொடர்பான அல்லது அது தொடர்பான அனைத்து விஷயங்களுக்கும் ஏற்பாடு செய்யலாம். 

பிரிவு 329: 

தேர்தல் விவகாரங்களில் நீதிமன்றங்கள் தலையிடுவதைத் தடை செய்கிறது. தேர்தல் ஆணையத்தின் அதிகார வரம்புகள் மற்றும் செயல்பாடுகளை ஆலோசனை, அரை-நீதித்துறை மற்றும் நிர்வாக என வகைப்படுத்தலாம். 

ஆலோசனை:

தேர்தலுக்குப் பிந்தைய நாடாளுமன்ற மற்றும் மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை தகுதி நீக்கம் செய்வது குறித்து தேர்தல் ஆணையத்திற்கு ஆலோசனை வழங்கும் அதிகாரத்தை அரசியலமைப்பு வழங்குகிறது. தேர்தல்களின் போது ஊழல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் நபர்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களிலும் ஆணையம் நடவடிக்கை எடுக்கிறது. அவை உச்சநீதிமன்றம் மற்றும் உயர்நீதிமன்றங்களின் முன் கொண்டு வரப்படுகின்றன. அவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவதிலிருந்து தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட வேண்டுமா? இல்லையா? அப்படியானால், எந்த காலத்திற்கு என்பதை தீர்மானிக்கிறது. இதுபோன்ற எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும், குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநர், ஆணையத்தின் கருத்துக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள்.  

அரை-நீதித்துறை: 

குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் தனது தேர்தல் செலவுகளின் கணக்கை சமர்ப்பிக்கத் தவறும் ஒரு வேட்பாளர் தேர்தல் ஆணையத்தால் தகுதி நீக்கம் செய்யப்படலாம். பிற சட்ட தகுதியின்மைகளுடன், அத்தகைய தகுதியின்மைகளின் காலத்தை அகற்ற அல்லது குறைக்க ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளது.  

 அரசியல் கட்சிகளை அங்கீகரித்தல் மற்றும் அவர்களுக்கு தேர்தல் சின்னங்களை ஒதுக்குவது தொடர்பான முரண்பாடுகளையும் இது தீர்க்கிறது. தேர்தல் ஆணையம் ஒரு நடத்தை விதிகளை கொண்டுள்ளது மற்றும் அனைத்து வேட்பாளர்களும் அரசியல் கட்சிகளும் தேர்தல் காலம் முழுவதும் அதைப் பின்பற்றுவதை உறுதி செய்கிறது. 

எல்லை நிர்ணயம் என்பது மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றத் தொகுதிகளின் இடங்கள் மற்றும் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கும் செயல்முறையாகும்.  தகுதியுள்ள அனைத்து வாக்காளர்களையும் பதிவு செய்வதற்கும், வழக்கமான அடிப்படையில் வாக்காளர் பட்டியல்களைத் தயாரித்து புதுப்பிப்பதற்கும் பொறுப்பாகும். தேர்தல் ஆணையம் தேர்தல் அட்டவணைகள் மற்றும் தேதிகளை அனுப்புகிறது மற்றும் வேட்புமனு ஆவணங்களை மதிப்பாய்வு செய்கிறது.

 இது அரசியல் கட்சிகளை அங்கீகரித்து அவர்களுக்கு தேர்தல் சின்னங்களை ஒதுக்குகிறது. வன்முறை, வாக்குச்சாவடி கைப்பற்றல், முறைகேடு அல்லது பிற முரண்பாடுகள் இருந்தால் தேர்தல் ஆணையம் வாக்களிப்பதை செல்லாது என்று அறிவிக்கிறது. ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியும் ஒரு வேட்பாளரின் பிரச்சாரத்திற்காக செலவிடும் பணத்தின் அளவை பாரபட்சமின்றி இது கட்டுப்படுத்துகிறது. 

தேர்தல் நோக்கத்திற்காக அரசியல் கட்சிகளை பதிவு செய்வதற்கும், அவற்றின் வாக்குப்பதிவு செயல்திறனின் அடிப்படையில் தேசிய அல்லது மாநிலக் கட்சிகளின் அந்தஸ்தை வழங்குவதற்கும் தேர்தல் ஆணையம் பின்வரும் இடங்களை ஒதுக்குகிறது.

(i) தேர்தல்களுக்குப் பொறுப்பானவர் (charge of elections) 

(ii) மாவட்ட தேர்தல்களுக்கான அலுவலர் (Officer for District Elections)

(iii) தேர்தல் பதிவு மற்றும் தேர்தல் நடத்தும் அலுவலர் (Election Registration and   Returning Officer)

உட்கூறுகள்: 

1950–ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து தலைமை தேர்தல் ஆணையர் (Chief Electoral Commissioner (CEC) மட்டுமே தேர்தல் ஆணையத்தின் உறுப்பினராக உள்ளார். 1989–ஆம் ஆண்டில் வாக்களிக்கும் வயதை 21 இலிருந்து 18 ஆகக் குறைத்ததைத் தொடர்ந்து, கணிசமான எண்ணிக்கையிலான புதிய வாக்காளர்கள் சேர்க்கப்பட்டனர். ஒரு தேர்தல் ஆணையர் மீதான சுமையைத் தணிக்க, மேலும் இரண்டு ஆணையர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். பின்னர், இந்த அமைப்பு மூன்று தேர்தல் ஆணையர்களை உள்ளடக்கி விரிவுபடுத்தப்பட்டது.  

மேலும், 1990–ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் தேர்தல் ஆணையத்தின் அமைப்பில் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. தேர்தல் ஆணையம் மீண்டும் அதன் முன்பு இருந்த நிலைக்கு மாற்றப்பட்டது. ஆனால், அரசியல் அரங்கில் நடந்த விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்களுக்குப் பிறகு, இறுதியில், 1993–ஆம் ஆண்டு குடியரசுத்தலைவரால் மேலும் இரண்டு தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். இது ஆணையத்தின் இறுதி அமைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.  

நியமனம்: 

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் அனைத்து தேர்தல் ஆணையர்களும் குடியரசுத்தலைவரால் நியமிக்கப்படுகிறார்கள்.  குடியரசுத்தலைவர் அவர்களுக்கான பதவிக்காலம் மற்றும் ஒவ்வொரு ஆணையாளருக்குமான நிபந்தனைகளை தீர்மானிக்கிறார். தலைவரும் மற்ற இரண்டு தேர்தல் ஆணையர்களும் அதே அதிகாரிகளுடன் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு இணையான ஊதியம் மற்றும் சலுகைகளைப் பெறுகிறார்கள். 

பதவிக்காலம்: 

மூன்று உறுப்பினர்களுக்கிடையில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படும்போது, ஆணைக்குழு பெரும்பான்மையுடன் தீர்மானிக்கும். தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்களை குடியரசுத் தலைவர் நியமிக்கிறார். அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு அந்தப் பதவியில் சேவை செய்கிறார்கள். அவர்களின் பதவிக்காலம் ஆறு ஆண்டுகள் அல்லது 65 வயது வரை பதவியில் இருப்பர். அவர்கள் இந்திய உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு சமமானவர்கள். 

நீக்கம்: 

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரை பதவியில் இருந்து நீக்குவதற்கான ஒரே வழி, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியை நீக்கும் அதே நடைமுறை மூலம்தான். இதன் விளைவாக, தவறான நடத்தை அல்லது திறமையின்மையின் அடிப்படையில் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளின் சிறப்பு பெரும்பான்மையால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தீர்மானத்துடன் குடியரசுத் தலைவர் அவரை பதவி நீக்கம் செய்யலாம். 

அரசியலமைப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, குடியரசுத் தலைவர், துணை குடியரசுத் தலைவர், மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நாடாளுமன்ற பதவிகளுக்கான தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடவும், நிர்வகிக்கவும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளது. நகராட்சிகள், பஞ்சாயத்துகள் போன்ற மாநில அளவிலான நகர்ப்புற அமைப்புகளுக்கான தேர்தல்களை இந்திய தேர்தல் ஆணையம் மேற்பார்வையிடாததால், தனி மாநில தேர்தல் ஆணையம் உள்ளது. இதன் விளைவாக, ஜனநாயகம் செயல்படுவதற்கான அடிப்படை செயல்முறைக்கு இது ஒரு அத்தியாவசிய நிறுவனமாக மாறுகிறது. நமது நாட்டின் அரசியல் முறைமைக்குப் பொறுப்பான அனைத்து முக்கியப் பதவிகளுக்கும் சுதந்திரமான மற்றும்  நியாயமான தேர்தல்களை நடத்துவதற்கு அதிகாரம் பெற்றுள்ளது.  

டாக்டர் மதுகர் ஷியாம், உதவி பேராசிரியர், நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகம் டெல்லி.

Original article:

https://indianexpress.com/article/upsc-current-affairs/upsc-essentials/election-commission-of-india-powers-and-functions-upsc-9525675/ 

Read More →

பாலியல் வன்முறை தொடர்பான சட்டங்கள் ஏன் பெண்களுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நியாயமற்றவையாக இருக்கின்றன - பிரதிக்ஷா பாக்ஸி

 பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு எதிராக போராடுபவர்களுக்கு எதிரான பின்னடைவு இப்போது நீதிமன்றங்கள் மற்றும் பணியிடங்களில்கூட பரவலாக உள்ளது. கருத்து வேறுபாடுகள் தீர்க்கப்படாமல்  பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகளை முடிவுக்கு கொண்டு வர முடியாது.

அரசியல், சட்ட மற்றும் சமூக ஒழுங்கு, பாலியல் வன்முறையின் உச்சக்கட்ட எல்லையை சகித்துக்கொள்வது, நமது அரசியலில் பாலியல் தண்டனையின்மையின் அளவை மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்படுத்துகிறது.   கொல்கத்தாவில் உள்ள ஆர்.

ஜி கார் மருத்துவக் கல்லூரி மற்றும் மருத்துவமனையில் ஒரு மருத்துவர் கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டு பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டது, அதிர்ச்சி, கோபம் மற்றும் துக்கத்தின் வெளிப்பாடுகளுக்கு வழிவகுத்தது. இது மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் சாதாரண குடிமக்கள் நீதி கோரி சக்திவாய்ந்த போராட்டங்களுக்கு வழிவகுத்தது. கொல்கத்தா உயர்நீதிமன்ற உத்தரவுப்படி இந்த வழக்கு சிபிஐக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது. 

பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)) பாலின நீதியின் அடிப்படையில் நியாயப்படுத்தப்பட்டது. தொடக்கத்தில் தண்டனைச் சட்டத் தொகுப்புகள் பெருந்திரளான பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களை முன்வைத்தது. இருப்பினும், உத்தரகண்ட், பீகார் அல்லது மகாராஷ்டிராவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இது ஒரு பொருட்டல்ல. மறு எண்ணிடுதல் தடுப்பு கலாச்சாரத்தை உருவாக்காது. மரண தண்டனையும் இல்லை. 

பெண்ணிய பரிந்துரைகளை நிராகரித்த பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS), பாலியல் வன்புணர்வு சட்டத்தில் மரண தண்டனையை அறிமுகப்படுத்தியது. இது பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட அனைவரின் உடல் சுயாட்சியைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, பாலியல் ஒழுங்குமுறையை விரிவுபடுத்தியது. பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS) மணிப்பூரில் வெகுஜன அளவிலான மற்றும் அமைப்பு ரீதியான பாலியல் வன்முறைகளின் போது வரைவு செய்யப்பட்டது. டெல்லியில் 2012-ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் நடந்த கூட்டு பாலியல் வன்கொடுமைக்குப் பிறகு அமைக்கப்பட்ட வர்மா குழு (Verma Committee), பாலியல் வன்முறையைத் தடுக்கும் கடமையை மாநிலங்கள் புறக்கணிக்கும் போது, வழக்குத் தொடருமாறு பரிந்துரைத்தது. பாலியல் வன்முறைகளைத் தடுப்பதற்கான பெண்கள் குழுக்களின் முக்கியமான பரிந்துரைகளை பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS) பலமுறை புறக்கணித்தது. 

விஷாகா தீர்ப்பிற்கு மாறாக, பாலியல் துன்புறுத்தல்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கான பெண்களின் முயற்சிகள், பெரும்பாலும் துன்புறுத்தலைத் தடுக்கவோ அல்லது நிவர்த்தி செய்யவோ விருப்பமில்லாத முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு எதிராக போராடுபவர்களுக்கு எதிரான பின்னடைவு இப்போது நீதிமன்றங்கள் மற்றும் பணியிடங்களில்கூட பரவலாக உள்ளது. கருத்து வேறுபாடும் விமர்சனமும் மௌனமாக்கப்பட்டாலோ, தண்டிக்கப் பட்டாலோ அல்லது குற்றமாக்கப்பட்டாலோ பாலியல் துன்புறுத்தல் குற்றங்களில் மாற்றம் சாத்தியமற்றது. ஆணாதிக்க மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான உத்தரவை சட்டம் எவ்வாறு செயல்படுத்த முடியும் என்பதைக் காட்டும் ஹத்ராஸ் வழக்கில், எதிர்ப்புகள் குற்றமாக்கப்பட்டன.

பாலியல் வன்கொடுமையில் இருந்து தப்பியவர்கள் மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான வன்முறையை நிவர்த்தி செய்த பெண்கள் குழுக்களின்  நிதியுதவி  பெருமளவில் மறுக்கப்பட்டு உள்ளது. இது அவர்களின் அனுபவம் மற்றும் நிபுணத்துவத்தில் குறிப்பிடத்தக்க இழப்பை ஏற்படுத்தியது.

நிதிக்குறைப்பு என்பது நிறுவன கையகப்படுத்துதலுடன் கைகோர்த்துச் செல்கிறது, இதில் சேர்க்கை, பணியமர்த்தல், பணிமூப்பு, மற்றும் உள்ளடக்கிய ஆளுகை ஆகியவற்றில் கொள்கைகள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. அவை உறவுமுறை மற்றும் தன்னிச்சையான முடிவுகளுக்கு ஆதரவாக உள்ளன. நிறுவனங்கள் தண்டனையின்றி செயல்படும்போது, ​​அது பெண்களுக்கு குறிப்பாக ஆபத்தானதாக மாறும்.

ஆண் ஆதிக்கம் செலுத்தும் தடயவியல் துறைக்கு அரசு அதிக நிதியுதவி அளிக்கிறது. ஆனால், தடயவியல் ஆய்வுக்கு அவர்களின் உடமைகளை எடுத்துச் செல்லும்போது, ​​பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உடைகள், சானிட்டரி நாப்கின்கள் அல்லது செருப்புகள் போன்ற அடிப்படைப் பொருட்களை வழங்குவதில்லை. இவற்றை வழங்குவது வாழ்வதற்கான உரிமையின் ஒரு பகுதியாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.

நிதி தொழில்நுட்பத்தில் அரசு அதிக முதலீடு செய்துள்ளது. நிர்பயா நிதியை பொது இடங்களில் சிசிடிவி கேமராக்களை நிறுவ பயன்படுத்தியது. பெண்களுக்கு எந்தவொரு தரவு பாதுகாப்பும் இல்லாமல் சி.சி.டி.வி அல்லது பயோமெட்ரிக்ஸை நிறுவுவது, பாதுகாப்பு தணிக்கை இல்லாமல் ஆன்லைன் நீதிமன்றங்களை (அல்லது நேரடி ஸ்ட்ரீமிங்) வடிவமைப்பது அல்லது பாதுகாப்பு, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் தடுப்புக்கு பதிலாக, பாதிப்புகள் மற்றும் தீங்குகளை உருவாக்கும் அதிகாரத்தின் தடயவியல் நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவது போன்றவற்றிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

தங்கும் வீடுகள், பாதுகாப்பான வீடுகளை உருவாக்க அல்லது உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு நிதி உதவி வழங்க அரசிடம் நிதி இல்லை. இழப்பீடு முறை மிகவும் பலவீனமாக உள்ளது. அது பாதிக்கப்பட்ட நபரின் தீங்குக்கான உரிமையாக பார்க்கக் கூடாது. மாறாக பெண்கள் பணம் பெறுவதற்காக பொய் சொல்கிறார்கள் என்று அடிக்கடி வாதிடப்படுகிறது. 

கொல்கத்தாவில் பாலியல் வன்முறை மற்றும் கொலைக்குப் பிறகு, மருத்துவ வல்லுநர்கள் மற்றும் நோயாளிகளுக்கு பாலின பாதுகாப்பு விதிமுறைகளை நிறுவுவதற்கு மருத்துவர்களின் தேசிய பணிக்குழுவை உச்சநீதிமன்றம் உருவாக்கியது. எவ்வாறாயினும், பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் நிதிப் பற்றாக்குறை மற்றும் தண்டனையின்மை போன்ற பிரச்சினைகளையும் உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். பாலியல் மற்றும் பாலின பாதுகாப்பின்மை நிலைமைகள் ஒன்றாக வேலை செய்யும் "தண்டனை விதிக்கப்படாத நிறுவனங்களால்" உருவாக்கப்படுகின்றன.

பாதுகாப்பு பிரச்சனைகளை உள்ளடக்கும் வகையில் கொடுமைச் சட்டம்  (tort law) உருவாக்க  முடியுமா? பெண்களுக்கு பாதுகாப்பை வழங்க நிறுவனங்கள் தவறும் போது ஏன் அரசியலமைப்பு வன்கொடுமை சட்டம் பயன்படுத்தப்படவில்லை? பணியிடங்கள், வேலை, ஓய்வு அல்லது அடிப்படைத் தேவைகளுக்குப் பாதுகாப்பான சூழலை வழங்கவில்லை என்றால் பணியிடங்கள் பொறுப்பா? பணியிடத்தில் பாலியல்வன்முறை மற்றும் கொலைக்கு வன்கொடுமைச் சட்டம் கொண்டு வருவதில், தடுக்கும் மாற்றுமுறை கட்டமைக்கப்படுமா?

பாலியல் வன்முறையில் இருந்து  தப்பியவர்களின் உரிமைகள் பற்றிய அரசியலமைப்பு கோட்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. தண்டனையின்மையை நீக்கும் போதுதான் அது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். வழக்கமான வெறுப்பு பிரச்சாரங்களை எதிர்கொள்ளும் முஸ்லிம் பெண்கள், காவல் நிலையங்கள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் நீதிமன்றங்களில் பாதுகாப்பாக உணர நீதிமன்றங்கள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். தலித் பெண்கள் தங்கள் மனதிலும், உடலிலும், நடத்தையிலும் தங்கள் நிலையயை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் உணருவதற்கும் நீதிபதிகளுக்கு கடினமான மற்றும் தீவிரமான போராட்டங்களை அடிக்கடி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆவணங்கள், பெயர்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் வீடியோக்கள் பெரும்பாலும் மாநில மற்றும் அரசு சாரா நபர்களால் கசிந்துள்ளன. பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்ட பெண்களின் வீடியோக்கள் அரசியல் நோக்கத்திற்காக பரப்பப்படுகின்றன. சில நேரங்களில், இந்த வீடியோக்கள் மக்களிடையே  சீற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன அல்லது குற்றவாளிகளைப் பாதுகாக்கும் நிறுவனங்களை அம்பலப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் பெண்களின் மதிப்பை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகின்றன.

பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையானது விந்தணுவின் அளவு போன்ற விவரங்களைப் பற்றிய பொது விவாதங்களைத் தூண்டும் போது, ​​அது தடயவியல் முறைகள் பற்றிய உண்மையான விவாதம் இல்லாமல், அது ஆபாசத்தின் ஒரு வடிவமாக மாறுகிறது. ஆண் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அரசின் செல்வாக்கு டிஜிட்டல் நெட்வொர்க்குகள் மூலம் பரவலாகப் பரவி, கருத்தியல் மற்றும் அரசியல் எல்லைகளைக் கடந்து  செல்கிறது.

சட்டத்தை அதன் சூழலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெரும்பான்மைச் சட்டங்கள், மாநிலங்கள் மற்றும் சமூகங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் பெரும்பாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, நீதிமன்றங்கள் தங்கள் சொந்த முயற்சியில் (suo moto) செயல்படும்போது, ​​பாலியல் வன்முறை குறித்த பெண்ணிய முன்னோக்குகள் பெரும்பாலும் கருதப்படுவதில்லை. நீதிமன்றங்கள் சில சமயங்களில் பாலியல் வன்முறையை "பாலியல் வக்கிரம்" என்று குறிப்பிடுகின்றன அல்லது குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை "விலங்கு போன்ற" சொற்களால் விவரிக்கின்றன. இது கற்பழிப்பு எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் மற்றும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற பெண்ணியக் கருத்துக்களைப் புறக்கணிக்கிறது.

பெண்ணிய வழக்கறிஞர்களின் முயற்சிகள் இருந்தபோதிலும், ஆணாதிக்க மற்றும் முக்கிய சட்ட மொழிகள் இன்னும் பாலியல் வன்முறை பற்றிய விவாதத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இது ஒரு சிக்கலான யதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கிறது: பாலியல் வன்முறை என்பது பெரும்பான்மை சமூக, அரசியல் மற்றும் சட்ட அமைப்புகளை பராமரிக்க பயன்படுத்தப்படும் ஆணாதிக்க வன்முறையின் ஒரு கருவியாகவே உள்ளது.

பிரதிக்ஷா பாக்ஸி, பேராசிரியர், நேரு பல்கலைக்கழகம், புது தில்லி.

Original article:

https://indianexpress.com/article/opinion/columns/sexual-violences-law-women-9526341/?ref=opinion_hp 

Read More →

நீர்மின் திட்டங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் குறித்து…

 நீர்மின் திட்டங்கள் சுற்றுச்சூழல் செலவுகளையும் காரணியாக கொள்ள வேண்டும்.

கேரளாவின் வயநாடு கடந்த மாதம் ஏற்பட்ட நிலச்சரிவுக்குப் பிறகு மெதுவாக இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி வருகிறது. இதற்கிடையில், ஆகஸ்ட் 20, 2024ல் சிக்கிமில் ஏற்பட்ட நிலச்சரிவு ஆறு வீடுகள் மற்றும் கேங்டாக்கில் உள்ள அதன் டீஸ்ட -5 நீர்மின் நிலையத்தில் (Teesta-5 hydropower station ) உள்ள தேசிய நீர்மின் கழகத்தின் (National Hydroelectric Power Corporation (NHPC)) கட்டிடத்தை சேதப்படுத்தியது. வயநாடு மற்றும் சிக்கிமில் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளுக்கு இடையே எந்த ஒப்பீடும் இல்லை. ஏனெனில், சிக்கிமில் உயிர் இழப்புகள் எதுவும் பதிவாகவில்லை. இருப்பினும், சிக்கிம் நிலச்சரிவு கவலைக்குரியது. ஏனெனில், இது டீஸ்டாவில் ஒரு நீர்மின் திட்டத்தை பாதிக்கும். இரண்டாவது இயற்கை பேரழிவைக் குறிக்கிறது. 

கடந்த அக்டோபரில், வடக்கு சிக்கிமில் உள்ள தெற்கு லோனாக் பனிப்பாறையில் இருந்து ஏற்பட்ட வெள்ளம் டீஸ்டா -3 மின் நிலையத்திற்கு முக்கியமான சுங்தாங் அணையை அடித்துச் சென்றது. 1,200 மெகாவாட் திறன் கொண்ட டீஸ்டா -3 திட்டம் (Teesta-3 power project) பேரழிவு ஏற்படும் வரை சிக்கிமில் மிகப்பெரிய நீர்மின் திட்டமாக இருந்தது. வெடிப்புக்குப் பிறகு, இத்திட்டத்தின் மூலம் முதலில் வழங்கப்பட்ட மின்சாரத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு மட்டுமே தற்போது கிடைக்கிறது. 510 மெகாவாட் திறன் கொண்ட டீஸ்டா -5 திட்டமும் பனிப்பாறை வெடிப்புக்குப் பிறகு செயல்படாமல் உள்ளது. 

 இந்த பேரழிவு நீர்மின் திட்டங்களில் உள்ள குறைபாட்டினை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஏறக்குறைய 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சிக்கிம் மற்றும் மேற்கு வங்கத்தில் டீஸ்டா நதிக்கரையில் 47 மின் திட்டங்களுக்கான முன்மொழிவுகள் இருந்தன. இன்று, ஐந்து திட்டங்கள் மட்டுமே உள்ளன. சுமார் 16 திட்டங்கள் பல்வேறு கட்டங்களில் பரிசீலனையில் உள்ளன. பிரம்மபுத்திராவின் துணை நதியான டீஸ்டா நதி, வடக்கு சிக்கிமில் சுமார் 5,280 மீட்டர் தொலைவில் உள்ள சோ லாமோ ஏரியில் இருந்து உருவாகிறது. 

இந்த நதி கூச் பெஹார் மாவட்டத்தில் உள்ள மெக்லிகுஞ்சில் இருந்து பங்களாதேஷுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு சிக்கிமில் 150 கி.மீ மற்றும் மேற்கு வங்கத்தில் 123 கி.மீ பயணிக்கிறது. பின்னர் வங்க விரிகுடாவில் இணைவதற்கு முன்பு வங்கதேசத்தில் மேலும், 140 கி.மீ.  சீரற்ற நிலப்பரப்பு வழியாகச் செல்கிறது. பல ஆண்டுகளாக, பல நிறுவனங்கள் இந்த திட்டங்களுக்கு ஏலம் எடுத்துள்ளன. ஆனால், இதன் செயல்முறை சிக்கலாக உள்ளது. இது சுற்றுச்சூழல் அபாயங்கள், அந்த அபாயங்களுக்கு எதிராக காப்பீடு செய்வதற்கான செலவு, பொதுமக்கள் கருத்து மற்றும் இலாப இலக்குகளை சமநிலைப்படுத்துவதை உள்ளடக்கியது.

 டீஸ்டா -3 திட்டத்தின் பணியாளர்கள், செலவுகளைச் சேமிக்க, கான்கிரீட் அணைக்கு பதிலாக கான்கிரீட் முகம் கொண்ட பாறை நிரப்பு அணையைக் கட்டியதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. அணை முற்றிலுமாக அடித்துச் செல்லப்பட்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இப்பகுதியில் உள்ள நீர்மின் திட்டங்களின் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடுகள் உண்மையான செலவுகளின் தெளிவான மதிப்பீட்டை வழங்க வேண்டும்.  இது இந்த திட்டங்களில் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை அதிகரிப்பது மட்டுமல்லாமல், அவை சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்தவை என்பதையும் உறுதி செய்யும்.

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/editorial/%E2%80%8Bpower-play-on-hydropower-projects-and-the-environment/article68550629.ece  

Read More →

தேர்தல் அறிக்கை தருணம் முதல் பட்ஜெட் ஏமாற்றம் வரை -அனிஷ் கவாண்டே

 2024 தேர்தலுக்கு முந்தைய அரசியல் வாக்குறுதிகள் “பால் புதுமையினர்” (Lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBTQ+)) சமூகத்திற்கு நம்பிக்கையை அளித்தாலும், ஒன்றிய பட்ஜெட்டின் ஒதுக்கீடுகள் ஏமாற்றமளிக்கின்றன.

2024 பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னர் பல முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் LGBTQ+ சமூகத்திற்கு ஆதரவளிப்பதாக உறுதியளித்தன. இருப்பினும், 2024 ஒன்றிய  பட்ஜெட் தேசிய அரசியலில் அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்த இந்த சமூகத்திற்கு ஏமாற்றம் அளித்தது.

 

LGBTQ+ உரிமைகளுக்கான அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில் பெரிய மாற்றம் ஏற்படவில்லை. குறிப்பாக, சொலிசிட்டர் ஜெனரல் கடந்த ஆண்டு ஒரே பாலின திருமணத்தை கடுமையாக எதிர்த்தார். இருப்பினும், பாரதிய ஜனதா கட்சி தனது தேர்தல் அறிக்கையில் திருநங்கைகளின் உரிமைகள் பற்றி குறிப்பிட்டது. மோடி 3.0 அரசாங்கத்தின் முன்னேற்றத்திற்கான நம்பிக்கை அளித்தது.

மாறாக, LGBTQ+ சமூகத்தை பற்றி பட்ஜெட்டில் பெயரளவு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. சமூக நீதி மற்றும் அதிகாரமளித்தல் அமைச்சகம் வாழ்வாதாரம் மற்றும் நிறுவனத்திற்கான விளிம்புநிலை தனிநபர்களுக்கான ஆதரவு (Support for Marginalized Individuals for Livelihood and Enterprise (SMILE)) திட்டத்தின் கீழ் "திருநங்கைகள் நலனுக்கான விரிவான மறுவாழ்வுக்கான” நிதி அளித்தது. இந்த திட்டம் தங்குமிடம் (கரிமா கிரஹாஸ்), உதவித்தொகை மற்றும் திருநங்கைகளுக்கான தேசிய ஆணையத்திற்கு (National Council for Transgender) நிதியளிக்கும்.

 

முக்கியமான திட்டங்களுக்கு அற்ப நிதி (Meagre funding)   

காகிதத்தில், திருநங்கைகள் நலனுக்கான பட்ஜெட் நிதியாண்டில் ₹52.91 கோடியிலிருந்து 2025-ஆம் நிதியாண்டில் ₹68.46 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. இருப்பினும், 2024-ஆம் நிதியாண்டில் ₹22.82 கோடி மட்டுமே செலவிடப்பட்டுள்ளது. பல கரிமா கிரஹாக்கள் (தங்கும் இல்லங்கள்) நிதிப் பற்றாக்குறையால் மூடப்பட்டிருப்பதாலும், திருநங்கைகளுக்கான தேசிய ஆணையம் (National Council for Transgender Persons (NCTP)) அரிதாகவே செயல்படுவதாலும் இந்த இடைவெளி தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்த ஆண்டுக்கான நிதியில் ஒரு சிறிய அதிகரிப்பு மட்டுமே இருப்பதால், பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கையான சங்கல்ப் பத்ராவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கரிமா கிரஹாக்கள் (தங்கும் இல்லங்கள்) உருவாக்குவதற்கான வாக்குறுதியை யார் நிறைவேற்றுவார்கள் என்று தெரியவில்லை. வாழ்வாதாரம் மற்றும் நிறுவன திட்டத்திற்கான விளிம்புநிலை தனிநபர்களுக்கான ஆதரவு (Support for Marginalized Individuals for Livelihood and Enterprise (SMILE)) பாதிக்கப்படும் ஒரே திட்டம், புன்னகை அல்ல. மற்றொரு கவலை என்னவென்றால், தேசிய எய்ட்ஸ் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புக்கான (National AIDS Control Organisation (NACO)) நிதி குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது 2024-ஆம் நிதியாண்டில் ₹3,079.97 கோடியிலிருந்து 2025-ஆம் நிதியாண்டில்  ₹2,892.00 கோடியாகக் குறைந்துள்ளது.

நோயெதிர்ப்பு குறைபாடு நோய்க்குறி எதிர்த்துப் போராடுவதற்கும் பாலியல் ரீதியாக பரவும் நோய்த்தொற்றுகளைத் தடுப்பதற்கும் தேசிய எய்ட்ஸ் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு முக்கியமானது. முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், இந்தியா இன்னும் உலகளவில் மிகப்பெரிய மனித நோயெதிர்ப்பு குறைபாடு வைரஸ் (HIV) தொற்றுநோய்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. LGBTQ+ இந்தியர்கள் அதிக ஆபத்தில் உள்ளனர்.தற்போது, ​​இந்தியாவில் 2.4 கோடி மக்ககளில்  மனித நோயெதிர்ப்பு குறைபாடு வைரஸ் (HIV) நோய்க்கு கிட்டத்தட்ட 900,000 பேர் சிகிச்சை பெறவில்லை. மேலும், அரை கோடிக்கும் அதிகமானவர்களுக்கு தாங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது கூட தெரியாது.

 

உரிமை மறுப்பு (denial of rights) 

நிதிப் பற்றாக்குறை என்பது மோசமான முன்னுரிமைகள் அல்லது நம்பிக்கைகளில் உள்ள வேறுபாடுகள் மட்டுமல்ல. இது கோடிக்கணக்கான LGBTQ+ இந்தியர்களின் உரிமைகளை முறையாக மறுப்பது, நாட்டின் வளங்களில் சமமான பங்கை அவர்கள் பெறமுடியாமல்  தடுக்கிறது. எண்கள் சிக்கலை வெளிப்படுத்துகின்றன. 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 4.9 லட்சம் திருநங்கைகள் இந்தியர்கள். 2024-ஆம் பட்ஜெட்டில் திருநங்கைகளுக்கு ₹1,400 மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. திருநங்கைகளின் எண்ணிக்கை சுமார் 1.22 கோடி என்று மிகவும் துல்லியமான மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. அதாவது ஒரு திருநங்கைக்கு நிதியானது ₹56 மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

அரசியலமைப்புச் சட்டம் அனைவரையும் பாதுகாக்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் சமீபத்திய நீதிமன்ற தீர்ப்புகளில் ஊக்குவிக்கப்பட்ட இளம் இந்தியர்களுக்கு, பள்ளிகளில் துன்புறுத்தலைத் தடுக்க பாதுகாப்பான இடங்களை உருவாக்கும் அரசாங்கம் தேவை. LGBTQ+ இளைஞர்களிடையே அதிகரித்து வரும் தற்கொலை விகிதங்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கும், கல்வி மற்றும் வேலைகளுக்கு சமமான அணுகலைப் பெறுவதற்கும் உள்ளடங்கிய மனநலப் பாதுகாப்பு அவர்களுக்குத் தேவைப்படுகிறது.

2020-ஆம் ஆண்டில் மகாராஷ்டிராவில் திருநங்கைகள் நல வாரியத்தை நிறுவியது மற்றும் 2024-ல் தமிழ்நாட்டின் LGBTQ+ (Tamil Nadu’s LGBTQ+ policy) கொள்கையை வரைவு செய்தது போன்ற சமீபத்திய தீர்ப்புகள், நீதித்துறை முன்னேற்றம் குடிமை சமூக அழுத்தத்தால் ஆதரிக்கப்படும்போது நிர்வாக நடவடிக்கைக்கு வழிவகுக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. 

 

அனிஷ் கவாண்டே, தேசிய செய்தித் தொடர்பாளர், தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சி (சரத்சந்திர பவார்) மற்றும் நிறுவனர், பிங்க் லிஸ்ட் இந்தியா

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/op-ed/after-manifesto-moment-budgetary-disappointment/article68551390.ece 

Read More →

இறக்குமதி இந்திய மருந்துத் துறையை பலவீனப்படுத்துகிறது - சேத்தாலி ராவ், கே.எம்.கோபகுமார், பிஸ்வஜித் தார்

 இறக்குமதியை நம்பியிருப்பது மருந்துத் தொழிலில் ஒரு உறைய வைக்கும் விளைவை ஏற்படுத்தக்கூடும், இது தொடர்புடையதாக இருக்கும் திறனை பலவீனப்படுத்துகிறது.

2021-ஆம் ஆண்டில் மொத்த சுகாதாரச் செலவில் 47.1%-க்கு வெளியே சுகாதாரச் செலவுகள் இருக்கும் நிலையில், குறிப்பாக இந்தியாவில் மருத்துவச் செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்த மருந்துகளின் மலிவுத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துவது அவசியம். தற்போதுள்ள மருந்துகளின் விலைகள், உள்ளூர் உற்பத்தியை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் முக்கியமான மருந்துகளுக்கான போட்டி சூழலை ஏற்படுத்துவதே சிறந்த வழி. எவ்வாறாயினும், இறக்குமதிகள் மூலம் உள்நாட்டு தேவைகளை பூர்த்திசெய்ய அரசாங்கம் இரண்டு முயற்சிகளை எடுத்துள்ளது, இது உள்நாட்டு தொழில்துறையில் உறையவைக்கும் விளைவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

முதல் முயற்சியாக செலவினத் துறை (Department of Expenditure (DoE)) மூலம்  முதலில் ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. இந்த  ஆணை  மத்திய அரசுத் திட்டங்களுக்கு உலகளாவிய டெண்டர்கள் மூலம் 120 மருந்துகளை வாங்க சுகாதார அமைச்சகத்திற்கு அனுமதி அளித்தது. இந்த பட்டியலில் அதிகம் விற்பனையாகும், பல நீரிழிவு எதிர்ப்பு மற்றும் புற்றுநோய் எதிர்ப்பு மருந்துகள் உள்ளன. தற்போது, இந்த மருந்துகளை விற்கும் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் சந்தை விற்பனை முற்றுரிமை வைத்திருக்கின்றன. இதற்கு முக்கியமான காரணங்கள் காப்புரிமை பாதுகாப்பு, ஒழுங்குமுறை தடைகள் போன்றவை ஆகும்.  கூடுதலாக,  இந்த  120 மருந்துகளில் 

40க்கும் மேற்பட்டவற்றிற்கு, வாங்க வேண்டிய ஒரு குறிப்பிட்ட பிராண்டை செலவினத் துறை குறிப்பிடுகிறது. இது வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் விற்பனை முற்றுரிமை கட்டுப்பாட்டை மேலும் வலுப்படுத்தக்கூடும். 

இரண்டாவது முயற்சி 2024-25-ஆம் ஆண்டிற்கான நிதிநிலை அறிக்கையில் முன்மொழியப்பட்டது. அஸ்ட்ராஜெனெகா(AstraZeneca) விற்பனை செய்யும் மூன்று புற்றுநோய் மருந்துகளுக்கான 10-12% சுங்க வரியை நீக்க பரிந்துரைத்தது. இதற்கு காரணம் இந்த மருந்துகளில் சிலவற்றின் விலை மிக அதிகமாக இருப்பதால், இறக்குமதி வரி குறைப்பு, அவற்றை மலிவு விலையில் மாற்றுவதற்கு சிறிதளவு பங்களிக்கும்.

இந்த நடவடிக்கைகள் உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களை ஊக்குவிப்பதில்லை மற்றும் நாடும் இறக்குமதியை சார்ந்தே இருக்கும். அவை தயாரிப்பு காப்புரிமை மற்றும் உயிரி சிகிச்சைகளின் சந்தைப்படுத்தல் ஒப்புதலுக்கான ஒழுங்குமுறை வழிகாட்டுதல்கள் போன்ற உள்நாட்டு தொழில்துறை எதிர்கொள்ளும் இரண்டு தடைகளை மேலும் வலுப்படுத்தக் கூடும் . 

புதிய மருந்துகள் பொதுவாக காப்புரிமை பாதுகாப்பின் கீழ் உள்ளன. இது இந்திய நிறுவனங்கள் மலிவு விலையில் மரபியல்சார் / உயிரியல்சார் (generics biosimilars) உற்பத்தி செய்வதைத் தடுக்கிறது. இதற்கிடையில், உயிரியல்சார் சந்தைப்படுத்தல் ஒப்புதலைப் பெறுவதற்கு விலையுயர்ந்த மற்றும் நேரத்தைச் செலவழிக்கும் தேவைகளை விதிக்கும் ஒழுங்குமுறை வழிகாட்டுதல்கள் உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களை மோசமாகப் பாதிக்கலாம்.  இது உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களை எதிர்மறையாகப் பாதிக்கும். எவ்வாறாயினும், ஆக்கப்பூர்வமான அரசாங்க நடவடிக்கை இரண்டு தடைகளையும் கடக்க முடியும். காப்புரிமைச் சட்டத்தில் பல பொதுநல விதிகள் உள்ளன. அவை உள்ளூர் உற்பத்தியை ஊக்குவிக்க செயல்படுத்தப்படலாம். இதேபோல், உள்நாட்டு நிறுவனங்களின் சுமையைக் குறைக்க, உயிரி சிகிச்சை முறைகளின் சந்தைப்படுத்தல் ஒப்புதலுக்கான ஒழுங்குமுறை வழிகாட்டுதல்களை பொருத்தமான முறையில் திருத்தலாம்.

காப்புரிமைச் சட்டத்தின் 83வது பிரிவு, "கண்டுபிடிப்புகளை ஊக்குவிப்பதற்காகவும், கண்டுபிடிப்புகள் இந்தியாவில் வணிக ரீதியாகவும், தாமதமின்றி நியாயமான முறையில் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய முழு அளவிற்கும் செயல்படுவதைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும், அவை  சாதரணமாக வழங்கப்படவில்லை. காப்புரிமை பெற்ற கண்டுபிடிப்பின் பயனை பொதுமக்களுக்கு நியாயமான மலிவு விலையில் கிடைக்கச் செய்ய காப்புரிமைகள் வழங்கப்படுகின்றன என்றும் கூறுகிறது. இந்த முக்கிய வலியுறுத்தல்கள் கணிசமான விதிகளால் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. காப்புரிமை வைத்திருப்பவர்கள் சட்டத்தின் கீழ் அவர்களின் உரிமைகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் பொது நலனுக்கு பாதகமான முறையில் செயல்பட முடியாது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

காப்புரிமை பெற்ற மருந்து "நியாயமான மலிவு விலையில் பொதுமக்களுக்கு கிடைக்கவில்லை என்றால்," இந்தியாவில் தயாரிப்பை தயாரிக்க விரும்பும் எந்தவொரு நிறுவனத்திற்கும் கட்டாய உரிமங்கள் (compulsory licences (CL)) வழங்கப்படலாம். கட்டாய உரிமங்கள் (CL) வழங்குவது மருந்து மலிவு விலையை உறுதி செய்வதற்கான மிகச் சிறந்த வழியாகும். ஆனால், இது ஒரு முறை மட்டுமே செய்யப்பட்டுள்ளது. ஒரு மருந்துக்கு கிட்டத்தட்ட மூன்று லட்சம் ரூபாய் வசூலிக்கும் போது, ஒரு இந்திய நிறுவனம் கட்டாய உரிமங்கள் (CL) மூலம் 8,000 ரூபாய்க்கு தயாரிக்க பயன்படுத்தியது. மருந்துகளின் விலை உயர்ந்த போதிலும், காப்புரிமை அலுவலகம் வேறு எந்த மருந்துக்கும் கட்டாய உரிமங்கள் (CL) வழங்கவில்லை. தொற்றுநோய்களின் போது கட்டாய உரிமங்கள் (CL) வழங்குவதை அரசாங்கம் எதிர்த்தது. இது அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. இது தொற்றுநோய்களின்போது பல காப்புரிமைகளுக்கு உரிமங்களை வழங்கியது. 

இந்தியாவின் காப்புரிமைச் சட்டம் (Patents Act) அரசாங்க பயன்பாட்டு உரிமங்களை வழங்கவும் அனுமதிக்கிறது என பிரிவு 100 கூறுகிறது, "வழங்கப்பட்ட காப்புரிமைகள் பொது சுகாதாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதை  இந்திய அரசு எந்த வகையிலும் தடுக்கவில்லை." காப்புரிமை பெற்ற மருந்துகளின் பொதுவான பதிப்புகளை உள்நாட்டு உற்பத்தியை செயல்படுத்த அரசாங்க பயன்பாட்டு உரிமங்களை வழங்க இந்த பிரிவு அனுமதிக்கிறது. 

உயிரியல்சார்  வழிகாட்டுதல்கள் 

இந்தியாவில் உயிரியல்சார் மருந்துகளைச் சந்தைப்படுத்தலுக்கான ஒப்புதல்கள் மற்றும்  வழிகாட்டுதல்கள் காலாவதியானவை. உதாரணமாக, தற்போதைய வழிகாட்டுதல்களுக்கு கட்டாய ஆய்வுகள் தேவைப்படுகின்றன. அவை அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் போன்ற கடுமையான ஒழுங்குமுறை தரநிலைகளைக் கொண்ட வளர்ந்த நாடுகளில் கூட இனி தேவையில்லை. மேலும், உயிரியல்சார்   சந்தைப்படுத்தல் ஒப்புதலுக்கான உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) மற்றும் ஐக்கிய இராச்சியம் (united kingdom) வழிகாட்டுதல்கள் மருத்துவ சோதனை தேவைகளை விதிவிலக்காகக் கருதுகின்றன.  அதே நேரத்தில்,  இந்திய வழிகாட்டுதல்கள் இன்னும் கட்டாய மருத்துவ பரிசோதனைகளை வலியுறுத்துகின்றன. இந்த தேவைகள் இந்திய உற்பத்தியாளர்களுக்கு மற்றொரு தடையை உருவாக்குகின்றன. சர்வதேச பொதுவான மற்றும் உயிரியல்சார் மருந்துகள் சங்கம் (International Generic and Biosimilar Medicines Association) சமீபத்தில் "இந்த நகல் தேவைகளை நீக்குவதிலிருந்து நேரத்தையும் வளங்களையும் சேமிப்பது நோயாளி அணுகலில் அர்த்தமுள்ள தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்" என  குறிப்பிட்டது. 

புற்றுநோய் மருந்துகள் மீதான முன்மொழியப்பட்ட வரி தள்ளுபடி மற்றும் முக்கியமான மருந்துகளுக்கான உலகளாவிய டெண்டர் ஆகியவை காப்புரிமைச் சட்டத்தின் விதிகளைப் பயன்படுத்தி, உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மூலம் மருந்துகளின் அணுகல் மற்றும் மலிவு விலையை மேம்படுத்துவதற்கான நாடாளுமன்றத்தின் உத்தரவுகளுக்கு முரணாக உள்ளன. இறக்குமதியை நம்பியிருப்பது மருந்துத் தொழிலுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். அரசாங்கம் அதன் சமீபத்திய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மேலும், முக்கியமாக, உள்நாட்டு மருந்துத் துறையின் வளர்ச்சியை ஆதரிக்க அதன் கொள்கைகளை சீரமைக்க வேண்டும். 

பிஸ்வஜித் தார், பேராசிரியர், சமூக மேம்பாட்டு கவுன்சில், புது தில்லி. தேர்ட் வேர்ல்டு நெட்வொர்க் அமைப்பில் கே.எம்.கோபகுமார், ஆராய்ச்சியாளராகவும்  சேத்தாலி ராவ், ஆலோசகராகவும் உள்ளனர்.

Original article:

https://www.thehindu.com/opinion/op-ed/imports-weaken-indian-pharma/article68550272.ece   

Read More →

3 ஆண்டுகளில் 8 கோடி புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டதா? -பி.சி.மோகனன், ஆர்.ராமகுமார்

 இந்தியா-KLMES [மூலதனம் (Capital (K)), தொழிலாளர் (Labour (L)), ஆற்றல் (Energy (E)), பொருள் (Material (M)) மற்றும் சேவைகள் (Services (S))] தரவுத்தளத்தின் தரவுகளின் அடிப்படையில், கடந்த மூன்று முதல் நான்கு ஆண்டுகளில் இந்தியாவில்  8 கோடி பேருக்கு புதிய வேலை வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாக பிரதமர் மோடி பேசினார்.  இந்த எண்கள் எவ்வாறு கணக்கிடப்பட்டது என்று சில நிபுணர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். இந்த ஆண்டுகளில் தேவையான வேலை வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படவில்லை என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

 

இந்தியாவில் பொருளாதார வல்லுநர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களிடையே சமீபகாலமாக வேலை வாய்ப்புகள் போதிய அளவு இல்லாதது  பெரிய விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. ரிசர்வ் வங்கி வழங்கும் இந்தியா-KLEMS தரவுத்தளத்தின் தரவுகளின் அடிப்படையில், கடந்த மூன்று முதல் நான்கு ஆண்டுகளில் இந்தியா 8 கோடி பேருக்கு புதிய வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி பேசினார். 

இந்தியாவில் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 2020-21-ல் 56.6 கோடி பேரிலிலிருந்து 2023-24ல் 64.3 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. அதாவது 7.8 கோடி தொழிலாளர்கள் வேலை வாய்ப்புகளை பெற்றுள்ளதாக KLEMS தரவின் ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து, பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் ஆய்வுக் குழு இந்தத் தரவை ஆதரிக்கும் அறிக்கையை வெளியிட்டது. இந்தியா-KLEMS தரவுத்தளத்தில் உள்ள தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை, தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகத்தின் 2022-2023 சிறு, பதிவு செய்யப்படாத வணிகங்களின் கணக்கெடுப்பில் (Annual Survey of Unincorporated Sector Enterprises (ASUSE)) காணப்பட்ட எண்ணிக்கையுடன் ஒத்துப்போகிறது.  

ஆசியா மற்றும் பசிபிக் நாடுகளில் வேலை விகிதங்கள் ஒரே மாதிரியாக இருந்தபோதிலும், கோவிட்-19 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதற்குப் பின்னரும் இந்தியாவின் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது என்று சர்வதேச தொழிலாளர் (International Labour Organization (ILO)) அமைப்பு கூறியுள்ளது. 2019 மற்றும் 2023-க்கு இடையில் வேலை வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவாக இருந்தது. மற்ற இடங்களில் இந்த போக்குகள் இருப்பதால், இந்தியாவின் வேலை வளர்ச்சி வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிகமாக இருப்பதைக் காட்ட இந்தியா-KLEMS தரவுத்தளத்தை நம்புவது குறித்து நிபுணர்கள் சந்தேகத்தை எழுப்புகின்றனர்.

இந்தியா-KLEMS திட்டம் 2009-ஆம் ஆண்டில் ரிசர்வ் வங்கி நிதியுதவியுடன் ஒரு ஆராய்ச்சித் திட்டமாகத் தொடங்கப்பட்டது. 2022 முதல், ரிசர்வ் வங்கி தரவுத்தளத்தை நிர்வகித்து வருகிறது. KLEMS என்பது மூலதனம் (Capital (K)), தொழிலாளர் (Labour (L)), ஆற்றல் (Energy (E)), பொருள் (Material (M)) மற்றும் சேவைகள் (Services (S)) ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. தொழில் மட்டத்தில் "மொத்த காரணி உற்பத்தித்திறனை" (total factor productivity" (TFP)) அளவிடுவதற்கு இந்தியா-KLEMS கட்டமைப்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது. முக்கிய பொருளாதார வல்லுநர்கள் தொழில்கள் எவ்வளவு திறமையாக செயல்படுகின்றன என்று மதிப்பிடுவதற்கு மொத்தக் காரணி உற்பத்தித்திறனைப் பயன்படுத்துகின்றனர். 

KLEMS கட்டமைப்பானது வேலைவாய்ப்பு தரவை வழங்க வடிவமைக்கப்படவில்லை. மாறாக, அதன் மாதிரியின் ஒரு பகுதியாக வேலைவாய்ப்பு புள்ளிவிவரங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. ரிசர்வ் வங்கி வேலைவாய்ப்பு அல்லது பிற உள்ளீடுகள் குறித்த தரவுகளை நேரடியாக சேகரிப்பதில்லை. மாறாக, மத்திய புள்ளியியல் அலுவலகம் (Central Statistics Office), இந்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு, தொழில்துறையின் வருடாந்திர ஆய்வு மற்றும் காலமுறை தொழிலாளர் படை ஆய்வுகள் (Periodic Labour Force Surveys (PLFS)) போன்ற அதிகாரப்பூர்வ ஆய்வுகள் மூலம் இந்தத் தகவலைப் பெறுகிறது. மற்ற அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களில் இருந்து ரிசர்வ் வங்கியால் சேகரிக்கப்பட்ட தரவு மற்றும் உற்பத்தித்திறனை மதிப்பிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் தரவு சில சமயங்களில் வேலை உருவாக்கம் பற்றிய அரசியல் உரிமைகோரல்களைச் செய்ய "ரிசர்வ் வங்கி வேலைகள் தரவு" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

 இந்தியாவில் (India-KLEMS) முறை

 

இந்தியா-KLEMS காலமுறை தொழிலாளர் படை ஆய்வுகளில், வேலைவாய்ப்புத் தரவைப் பயன்படுத்துகிறது. ஆனால், இது தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதம் (Worker Population Ratio (WPR)) எனப்படும் மக்கள்தொகையில் உள்ள தொழிலாளர்களின் சதவீதத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது. தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையைப் பெற, இந்த சதவீதம் மொத்த மக்கள்தொகையால் பெருக்கப்படுகிறது. பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்தியாவில் 2011-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தபடவில்லை. இது இந்தக் கணக்கீட்டைக் கடினமாக்குகிறது.

மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புகளுக்கு இடையில் பல ஆண்டுகளாக மக்கள்தொகையை மதிப்பிடுவதற்கு, மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள் வழக்கமாக கடந்த மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பில் இருந்து இடைக்கணிப்பைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இருப்பினும், இந்தியா-KLEMS தரவு ஒரு மாறுபாடான அணுகுமுறையை எடுத்தது. இது 2017-18, 2018-19 மற்றும் 2019-20க்கான பொருளாதார ஆய்வு (Economic Survey (ES)) 2021-22-ன் மக்கள்தொகை மதிப்பீடுகளைப் பயன்படுத்தியது. பொருளாதார ஆய்வு 2001 முதல் 2011 வரையிலான வளர்ச்சி விகிதங்கள் அதே விகிதத்தில் தொடர்ந்ததாகக் கருதி, 2011-க்குப் பிறகு ஆண்டுகளுக்கான மக்கள் தொகையை மதிப்பிட்டுள்ளது. தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதங்கள் (Worker Population Ratios (WPRs)) ஒவ்வொரு ஆண்டும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் கண்டறிய இந்த மக்கள்தொகை மதிப்பீடுகளால் பெருக்கப்பட்டது.

 

2020-21 மற்றும் 2023-24-க்கு இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில், இந்தியா-KLEMS தரவு வேறுபட்ட முறையைப் பயன்படுத்தியது. இது 2020-ல் சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகத்தால் (Ministry of Health & Family Welfare (MoHFW)) வெளியிடப்பட்ட 2011 முதல் 2036 வரையிலான மக்கள்தொகை கணிப்புகளை நம்பியுள்ளது. இந்த கணிப்புகள் 2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டன மற்றும் மாதிரி பதிவு முறையிலிருந்து (Sample Registration System (SRS)) பிறப்பு விகிதம் மற்றும் இறப்பு விகிதங்களைக் கருத்தில் கொண்டு மக்கள்தொகை மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தியது. 2017-ஆம் ஆண்டு. பிரச்சனை என்னவென்றால், 2020-21-க்கு முந்தைய ஆண்டுகளில் சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம்  கணிப்புகளை இந்தியா-KLEMS பயன்படுத்தவில்லை. ரிசர்வ் வங்கி புதிய ஆண்டுகளுக்கான தரவைப் புதுப்பிக்கும் போது, ​​பழைய மதிப்பீடுகளைத் திருத்தவில்லை என்று தெரிகிறது. 

  இரண்டு முக்கிய பிரச்சனைகள் உள்ளன. முதலாவதாக, பொருளாதார ஆய்வு மற்றும் சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம் ஆகியவற்றின் மக்கள்தொகை கணிப்புகள் கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவில் கருவுறுதல் விகிதங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வீழ்ச்சியைக் கணக்கிடவில்லை. வழக்கமான மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (Total fertility rate) ஒரு பெண்ணுக்கு 2.1 குழந்தைகள் ஆகும். ஆனால், சமீபத்திய தரவு 2019-21-க்குள் இந்தியாவின் விகிதம் 2.0 ஆகக் குறைந்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. 2027-ஆம் ஆண்டளவில் இந்தியா மற்றும் வங்கதேசத்தில் கருவுறுதல் விகிதங்கள் 1.75-க்கு கீழே குறையக்கூடும் என்றும் 2024-ஆம் ஆண்டு ஆய்வு கணித்துள்ளது. இந்த சரிவுகள் பொருளாதார ஆய்வு அல்லது சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம் பயன்படுத்தும் மக்கள்தொகை கணிப்புகளில் பிரதிபலிக்கவில்லை.

இரண்டாவதாக, பொருளாதார ஆய்வு மற்றும் சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகத்தின் மக்கள்தொகை கணிப்புகள் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கான தரவைப் பிரிக்கவில்லை. எனவே, இந்தியா-KLEMS தேசிய மக்கள்தொகை எண்களைப் பயன்படுத்தியது. கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கான வளர்ச்சி விகிதங்களைக் கணித்து, தனித்தனி கணிப்புகளை உருவாக்கியது. ஆனால், நகர்ப்புறங்களை விட கிராமப்புறங்கள் மெதுவாக வளர்ந்து வருகின்றன. எனவே, இரண்டிற்கும் ஒரே வளர்ச்சி விகிதத்தைப் பயன்படுத்துவது கிராமப்புற மக்களை குறைத்து மதிப்படுவதற்கு வழிவகுக்கும். இந்தச் சிக்கல்கள் காரணமாக, இந்தியா-KLEMS தரவு மூலம் கணக்கிடப்பட்ட தொழிலாளர் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இருக்கலாம்.

 

வேலைவாய்ப்பு கட்டமைப்பில் மாற்றங்கள் 

காலமுறை தொழிலாளர் வள ஆய்வுகளில் (In Periodic Labor Force Surveys (PLFS)) தரவு  உடனடியாகக் கிடைக்கும் நிலையில், வேலைவாய்ப்புப் போக்குகளைப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கு ஏன் இந்தியா-KLEMS தரவை நம்பியிருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இந்தியாவின் தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதம் 2011-12-ல் 38.6% ஆக இருந்து 2017-18-ல் 34.7% ஆகக் குறைந்துள்ளது. பின்னர், 2022-23-ல் 41.1% ஆக அதிகரித்துள்ளது என்று காலமுறை தொழிலாளர் வள ஆய்வுகளின் தரவு காட்டுகிறது. 2017-18-ல் 17.5%-ஆக இருந்த கிராமப்புற பெண்களுக்கான தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அதிகரிப்பு, 2022-23-ல் 30% ஆக அதிகரித்ததன் காரணமாக இந்த அதிகரிப்பு முக்கியமாகும். மற்ற குழுக்களும் தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகித அதிகரிப்பைக் கண்டன. ஆனால், கிராமப்புறப் பெண்களைப் போல் இல்லை.

 

இந்த மாற்றங்கள் இரண்டு அரசாங்க கூற்றுக்களுக்கு அடிப்படையாக அமைகின்றன: முதலாவதாக, தொற்றுநோய்களின் போது மற்றும் அதற்குப் பிறகு கோடிக்கணக்கான புதிய வேலைகள் உருவாக்கப்பட்டன. இரண்டாவதாக, இந்த வேலைகளில் பெரும்பாலானவை கிராமப்புறங்களில் ஆண்கள் விட்டுச்சென்ற பணிகளை பெண்கள் மேற்கொள்கின்றனர். இது பாலின (gender friendly) இணக்கமாகும்.

இரண்டு கூற்றுக்களும் தவறானவை. கிராமப்புற பெண்கள் வேலைவாய்ப்பு பங்கேற்பு விகிதம் அதிகரிப்பதற்கு முதன்மையான காரணம் விவசாயத்தில் கிராமப்புற பெண்களிடையே ஊதியம் பெறாத சுயவேலைவாய்ப்பு அதிகரித்ததே ஆகும். 2018-19 மற்றும் 2022-23 க்கு இடையில், விவசாயத்தில் பணிபுரியும் கிராமப்புற பெண்களின் பங்கு 71.1% முதல் 76.2% ஆகவும், சுயதொழில் செய்யும் கிராமப்புற பெண்களின் பங்கு 67.8% முதல் 78.1% ஆகவும் அதிகரித்துள்ளது. பெண் விவசாயத் தொழிலாளர்களிடையே, முற்றிலும் துணை அடிப்படையில் பணிபுரிபவர்களின் பங்கு (ஒழுங்கற்ற முறையில் மற்றும் சிறிய அளவில் வேலை செய்பவர்கள்) 2018-19 ஆம் ஆண்டில் 15.6% ஆக இருந்து, 2022-23ஆம் ஆண்டில் 27.7% ஆக அதிகரித்தது. விவசாயத்தில் உள்ள அனைத்து துணை வேலைகளிலும், ஊதியம் பெறாத குடும்ப வேலைகளின் பங்கு 2022-23ஆம் ஆண்டில் சுமார் 65% ஆக இருந்தது. 

 போதுமான முறையான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படுகிறதா? 

ஊதியம் பெறாத, ஒழுங்கற்ற பணியின் அதிகரிப்பு பெண்களுக்கான தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதத்தை அதிகமாகக் காட்டலாம். இந்த உயர் தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதங்கள் அதிகரித்து வரும் மக்கள்தொகை மதிப்பீட்டில் பயன்படுத்தப்படும்போது, ​​மொத்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையில் நிலையான உயர்வைக் காட்டுகிறது. தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதங்கள் அப்படியே இருந்தாலும், பெருகிவரும் மக்கள்தொகை காரணமாக தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகரிக்கும். இது இந்தியாவில் அதிகரித்து வரும் தொழிலாளர் எண்ணிக்கையை KLEMS தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகிறது.  2017-18-க்குப் பிறகு, இந்தியாவில் அர்த்தமுள்ள, ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் சிறிதளவு வளர்ச்சியே இருந்தது. மேலும், விவசாயத்திலிருந்து ஆண்கள் வெளியேறுவது கிராமப்புற வேலை செய்யும் பெண்களின் நிலைமையை கணிசமாக மேம்படுத்தவில்லை.

 

இணைக்கப்படாத துறை நிறுவனங்களின் வருடாந்திர (Annual Survey of Unincorporated Sector Enterprises (ASUSE)) கணக்கெடுப்பு ஒப்பீடு 

  இந்திய KLEMS-தரவில் உள்ள தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ASUSE 2022-23 தரவுகளுடன் பொருந்துகிறது என்ற பாரத ஸ்டேட் வங்கி அறிக்கையின் கூற்றில் ஒரு முக்கிய சிக்கல் உள்ளது. பல துறைகளைத் தவிர்த்து, உற்பத்தி, வர்த்தகம் மற்றும் சேவைகளில் பதிவு செய்யப்படாத விவசாயம் அல்லாத வணிகங்களை மட்டுமே ASUSE உள்ளடக்கியது. இது 2022-23ல் 11 கோடி தொழிலாளர்களை அறிவித்தது. இருப்பினும், பாரத ஸ்டேட் வங்கி அறிக்கை ASUSE-ன் மொத்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 56.8 கோடி என மதிப்பிடுகிறது மற்றும் அது இந்தியா-KLEMS தரவுகளுடன் பொருந்துவதாகக் கூறுகிறது.

பாரத ஸ்டேட் வங்கி அறிக்கையானது விவசாயம், கட்டுமானம், பதிவுசெய்யப்பட்ட தொழிற்சாலைகள் மற்றும் அரசாங்க வேலைகள் போன்ற ASUSE-ன் கீழ் இல்லாத துறைகளைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள் பல்வேறு ஆய்வுகளைப் பயன்படுத்தி உள்ளடக்கியதாகத் தெரிகிறது. இந்த முறைக்கு அறிவியல் ஆதரவு இல்லை மற்றும் 56.8 கோடி தொழிலாளர் மதிப்பீட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது, இது நம்பகமான சரிபார்ப்பு அல்ல. ஆனால், இந்த மறைமுக முறையைப் பயன்படுத்துவதற்கு எந்த அறிவியல் அடிப்படையும் இல்லை. குறிப்பாக இது ஒரு சார்பான வழியில் தரவை நியாயப்படுத்தும் முயற்சியாகத் தெரிகிறது.

 

சுருக்கமாக, இந்தியா-KLEMS [மூலதனம் (Capital (K)), தொழிலாளர் (Labour (L)), ஆற்றல் (Energy (E)), பொருள் (Material (M)) மற்றும் சேவைகள் (Services (S)] தரவு என்பது, வெவ்வேறு நோக்கங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட மற்றும் கேள்விக்குரிய முறைகளைப் பயன்படுத்துகிறது. இது வேலை உருவாக்கம் குறித்த ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பார்வையை ஆதரிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. புதிய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பை நடத்துவதில் இந்திய அரசு தவறியதன் முக்கியப் பிரச்சினை, பொருளாதார விவாதங்களை அரசியல் வாதங்களாக மாற்றி, இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முக்கியப் போக்குகளை முறையாகப் படிப்பதை கடினமாக்குகிறது.

 

பி.சி.மோகனன், முன்னாள் உறுப்பினர், தேசிய புள்ளியியல் (National Statistical Commission) ஆணையம். ஆர்.ராமகுமார், பேராசிரியர், மும்பை டாடா சமூக அறிவியல் (Tata Institute of Social Sciences) நிறுவனம்.

Original article:

https://www.thehindu.com/business/Economy/were-8-crore-new-jobs-created-in-three-years/article68551862.ece 

Read More →