நல்லாட்சி தினம் (Good Governance Day) - ரோஷினி யாதவ்

 முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு நல்லாட்சி தினத்தை நாடு கொண்டாடும் நிலையில், இந்த நாளைப் பற்றி நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அனைத்தும் இங்கே குறிப்பிட்டுள்ளது. மேலும், நல்லாட்சி குறியீடு (Good Governance Index) மற்றும் பிரகதி (PRAGATI) பற்றி அறிந்து கொள்ளலாம்.

 

ஒவ்வொரு ஆண்டும் டிசம்பர் 25-ம் தேதி நல்லாட்சி தினமாகக் (Good Governance Day) கொண்டாடப்படுகிறது. அரசு ஊழியர்களிடையே "நல்லாட்சி" நடைமுறையை ஊக்குவிக்கும் அதே வேளையில், அரசாங்கத்தின் பொறுப்புத் தன்மை மற்றும் திறமையான நிர்வாகம் குறித்து குடிமக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதை இந்த நாள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. 


முக்கிய அம்சங்கள் : 

1. 2014-ம் ஆண்டில், ஒன்றிய அரசு டிசம்பர் 25 ஐ "நல்லாட்சி தினமாக" கொண்டாடுவதாக அறிவித்தது. இந்த நாள் முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் பிறந்த நாளாகும். 

2. பணியாளர், பொதுமக்கள் குறைகள் மற்றும் ஓய்வூதிய அமைச்சகத்தின் நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் குறைதீர்ப்புத் துறைக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட நல்லாட்சி குறியீட்டு அறிக்கையின்படி, "நல்லாட்சி என்பது முடிவெடுப்பதற்கான ஒரு பயனுள்ள மற்றும் திறமையான செயல்முறை மற்றும் குடிமக்களின் மேம்பாட்டை முதன்மையான முன்னுரிமையாக வைத்து முடிவுகள் செயல்படுத்தப்படும் (அல்லது செயல்படுத்தப்படாத) செயல்முறை என்று குறிப்பிடப்படலாம். வள ஒதுக்கீடு, முறையான நிறுவனங்களை உருவாக்குதல், விதிகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைகளை அமைத்தல் போன்றவை இந்த இலக்கை அடைவதற்கான ஒரு பகுதியாகும். 

நல்லாட்சி வாரம் (Good Governance Week)


          நல்லாட்சி வாரம் டிசம்பர் 19 முதல் டிசம்பர் 24, 2024 வரை அனுசரிக்கப்பட்டது. இந்த வாரத்தில், "பிரஷாசன் கோன் கி ஓரே" (Prashasan Gaon Ki Ore) என்ற தேசிய பிரச்சாரம் தொடங்கப்பட்டது. இந்த பிரச்சாரம் பொதுமக்களின் குறைகளை நிவர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்தியாவின் அனைத்து மாவட்டங்கள், மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் சேவை வழங்கலை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தியது.


அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் 

1. அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் 1924-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 25 ஆம் தேதி, தற்போது மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள குவாலியரில் பிறந்தார். அவர் ஒரு கவிஞர் மற்றும் அரசியல்வாதி ஆவார். வாஜ்பாய் அவர்கள் 1939-ம் ஆண்டில் ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தில் (Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS)) சேர்ந்தார். பின்னர் 1947-ம் ஆண்டில், அவர் ஒரு பிரச்சாரப் (முழுநேர ஊழியர்) பணியில் சேர்ந்தார். எழுத்துத் திறமையால், சங் பரிவாரத்தின் தலைவரான (head of the Sangh Parivar) தீன் தயாள் உபாத்யாயாவுடன் இணைந்து பல்வேறு வெளியீடுகளில் பணியாற்றினார்.

2. 1968-ல் ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தின் (RSS) புதிய அரசியல் கட்சியான ஜனசங்கத்தின் தேசியத் தலைவரானார். 1975-ம் ஆண்டில் மொரார்ஜியின் அவசரநிலை அரசாங்கத்தில் வெளியுறவு அமைச்சராக தனது முதல் பெரிய தேசிய பதவியை வகித்தார். அந்த அரசாங்கம் விரைவில் (1977 இல்) வீழ்ச்சியடைந்தாலும், வாஜ்பாய் தனது பதவிக்காலத்திற்காக பெரும் பாராட்டுக்களைப் பெற்றார். ஐ.நா பொதுச் சபையில் அவர் இந்தியில் ஆற்றிய உரை அனைத்து தரப்பினரிடமிருந்தும் பாராட்டுக்களைப் பெற்றது. 

3. அவர் முதன்முதலில் 1996-ம் ஆண்டில் (16 நாட்கள்) பிரதமரானாலும், அவரது 1998-1999 மற்றும் 1999-2004 பதவிக்காலங்கள் நாட்டில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. 

4. அவரது பதவிக்காலத்தில், மேற்கத்திய நாடுகளின் குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனங்கள் இருந்தபோதிலும், இந்தியா முறையாக அணுசக்தி துறையில்  மிகமுக்கிய சக்தியாக மாறியது. இது, பாகிஸ்தானுடன் போரையும் அமைதியையும் திறம்பட எதிர்கொண்டது, சர்வ சிக்ஷய அபியான் (Sarva Shikshya Abhiyaan) மற்றும் பிரதமர் கிராமின் சதக் யோஜனா (PM Gramin Sadak Yojana) உள்ளிட்ட பெரியளவிலான பொது நலத் திட்டங்களை மேற்கொண்டது. மேலும், வெளிநாட்டு முதலீடு மற்றும் சர்வதேச உறவுகளின் புதிய காலகட்டத்தை உருவாக்கியது, குறிப்பாக அமெரிக்காவுடன். 

5. 2014-ம் ஆண்டில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி புதிய "நல்லாட்சி தினத்தை" அறிவித்தபோது, இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டன. முதலாவதாக அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் வாழ்க்கையை நினைவுகூருவது ஆகும். 

6. இரண்டாவதாக, அரசாங்க சேவைகள் மற்றும் மக்களிடையே பொறுப்புணர்வு குறித்த விழிப்புணர்வை அதிகரிப்பதற்கான ஒரு வழியாக இந்த நாளைப் பயன்படுத்துவதும், அரசு ஊழியர்களுக்கு "நல்லாட்சியை" ஒரு வழக்கமான  நிர்வாகமாகவும் வளர்ப்பதுமாகும். நாட்டின் குடியிருப்பாளர்கள் அரசாங்கத்தால் நியாயமாக நடத்தப்படுவதையும், அவர்கள் பல்வேறு அரசாங்க சேவைகளின் நன்மைகளைப் பெறுவதையும் உறுதி செய்வதற்காக இந்த நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. 


நல்லாட்சி குறியீடு (Good Governance Index) மற்றும் பிரகதி (PRAGATI)

நல்லாட்சி குறியீடு (Good Governance Index)

1. 2019-ம் ஆண்டில், அரசாங்கம் நல்லாட்சி குறியீட்டை (Good Governance Index(GGI)) அறிமுகப்படுத்தியது. GGI என்பது நல்லாட்சியின் பல்வேறு அளவுருக்களின் அடிப்படையில் அறிவியல் பூர்வமாக தயாரிக்கப்பட்ட கருவியாகும். இது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் எந்தவொரு மாநிலத்தின் நிலையையும் மதிப்பிடுகிறது மற்றும் எதிர்கால வளர்ச்சியை கட்டமைக்க உதவுகிறது. 

2. நல்லாட்சி குறியீடு (GGI) என்பது ஆளுகையின் நிலை மற்றும் மாநில அரசுகள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களின் பல்வேறு தலையீடுகளின் தாக்கத்தை மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு சீரான கருவியாகும். 

உலகளாவிய ஆளுகை குறிகாட்டிகள் (Worldwide Governance Indicators)

      உலக வங்கியின் உலகளாவிய ஆளுகை குறிகாட்டிகள் 215 நாடுகள் மற்றும் பிரதேசங்களை வரிசைப்படுத்துகின்றன. இந்தத் தரவரிசையானது ஆளுகையின் ஆறு பரிமாணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த பரிமாணங்கள்: 'குரல் மற்றும் பொறுப்புத் தன்மை,' 'அரசியல் நிலைத்தன்மை மற்றும் வன்முறை இல்லாமை,' 'அரசாங்கத்தின் செயல்திறன்,' 'ஒழுங்குமுறை தரம்,' 'சட்ட விதி,' மற்றும் 'ஊழல் கட்டுப்பாடு' போன்ற பரிமாணங்களைக் கொண்டது.

3. இந்தக் குறியீட்டின் முறையின்படி, வேளாண்மை மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய துறைகள், வர்த்தகம் மற்றும் தொழில்கள், மனிதவள மேம்பாடு, பொது சுகாதாரம், பொது உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பயன்பாடுகள், பொருளாதார நிர்வாகம், சமூக நலன் மற்றும் மேம்பாடு, நீதித்துறை மற்றும் பொது பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் குடிமக்களை மையமாகக் கொண்ட ஆளுமை ஆகிய 10 துறைகளில் மாநிலங்களின் செயல்திறன் தொடர்பாக மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது. 

பிரகதி (PRAGATI)


1. ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் Saïd வணிகப் பள்ளி (Saïd Business School), கேட்ஸ் அறக்கட்டளையுடன் (Gates Foundation) இணைந்து நடத்திய ஆய்வில், பாரம்பரிய உள்கட்டமைப்பு சவால்களை சமாளிக்க டிஜிட்டல் நிர்வாகம் எவ்வாறு நாடுகளுக்கு உதவும் என்பதைக் காட்டுகிறது. டிஜிட்டல் ஆளுகையானது மிக உயர்ந்த அரசியல் தலைமையால் வழிநடத்தப்படும் போது இது சாத்தியமாகும்.

 

2. பிரகதி (Pro-Active Governance and timely implimentation(PRAGATI)) 2015-ம் ஆண்டில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் தொடங்கப்பட்டது. இது தலைமைத்துவம், வீடியோ கான்பரன்சிங், ஆளில்லா விமானங்களின் ஊட்டங்கள் மற்றும் தரவு மேலாண்மை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறது. இந்த கலவையானது முக்கியமான உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களை மேற்பார்வையிட உதவுகிறது.

 

3. பிரகதி குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. நீண்டகாலமாக தாமதமாகி வந்த திட்டங்களை முடிக்க உதவியது. இதில் மகாராஷ்டிராவில் உள்ள 8 தேசிய நெடுஞ்சாலை, ஜம்மு காஷ்மீரில் உள்ள செனாப் பாலம் (இப்போது உலகின் மிக உயரமான ரயில் பாலம்) மற்றும் அசாமில் உள்ள போகிபீல் பாலம் (Bogibeel Bridge) ஆகியவை அடங்கும். 10  ஆண்டுகளுக்கு மேலாக முடங்கிக் கிடந்த போகிபீல் பாலம், பிரகதியின் மதிப்பாய்வுக்குப் பிறகு மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் கட்டி முடிக்கப்பட்டது.




Original article:

Share:

1924-ஆம் ஆண்டின் பெலகாவி அமர்வு ஏன் வரலாற்று சிறப்புமிக்கதாகக் கருதப்படுகிறது? - பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள் : 


காங்கிரஸின் தற்போதைய நிலையானது 1924-ஆம் ஆண்டைப் போன்று உள்ளதாகவும், மேலும் இந்த நிலை காங்கிரஸுக்கு 1924-ஆம் ஆண்டிலிருந்தது போன்ற மறுமலர்ச்சிக்கான தேவை உள்ளது  காங்கிரஸின் மூத்த தலைவர் ஒருவர் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், கட்சியானது முக்கியமான மாற்றங்களைச் செய்து வெற்றிப் பாதைக்குத் திரும்பும் என்று கட்சித்தலைவர் நம்பிக்கை தெரிவித்தார். இந்தக் கட்சி தீவிர சுயபரிசோதனை செய்து வருவதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.


உங்களுக்கு தெரியுமா ? 


1. மகாத்மா காந்தி பிப்ரவரி 1924-ஆம் ஆண்டில் அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு சிறையில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டப் பின், சுதந்திரப் போராட்டத்தில் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே ஒற்றுமை இல்லாததால் அவர் அதிருப்தி அடைந்தார். இதை நிவர்த்தி செய்ய, அவர் செப்டம்பர் 18 முதல் அக்டோபர் 8, 1924 வரை 21 நாள் உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கினார். இரு சமூகங்களுக்கிடையில் பிளவைக் குறைப்பதே அவரது முக்கியக் குறிக்கோளாக இருந்தது. மேலும், காங்கிரஸுக்குள் நிலவும் பரவலானப் பிரச்சினையையும் தீர்க்க விரும்பினார்.


2. கட்சித் தலைவராக காந்தி தலைமையில் நடைபெற்ற ஒரே காங்கிரஸ் மாநாடு இதுவாகும். காந்தி டிசம்பர் 1924-ஆம் ஆண்டு முதல் ஏப்ரல் 1925-ஆம் ஆண்டு வரை காங்கிரஸ் தலைவராக பதவி வகித்தார். முந்தைய பம்பாய் மாநிலத்தில் நடந்த இந்த அமர்வில்தான் காந்தி அகிம்சை, வகுப்புவாத நல்லிணக்கம் மற்றும் "சுயராஜ்யம் (சுயாட்சி)" பற்றிய தனது கருத்துக்களை முன்வைத்தார். 


3. ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், காந்தி தனது அகிம்சை பற்றிய யோசனையை விரிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். மேலும், இந்த இயக்கம் திட்டமிட்டபடி நடக்கவில்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொண்டார். ஏனென்றால், பிப்ரவரி 1922-ம் ஆண்டில் சௌரி சௌரா காவல் நிலைய சம்பவத்திற்குப் பிறகு அது நிறுத்தப்பட்டது. இருப்பினும், அகிம்சையே சுதந்திரத்திற்கான ஒரு பயனுள்ள பாதையாக இருந்தது என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.


4. இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை மற்றும் தீண்டாமையை எதிர்த்துப் போராடுவது குறித்து பேசிய காந்தி, தீண்டாமை சுயராஜ்யத்திற்கு மற்றொரு தடையாக உள்ளது என்று எடுத்துரைத்தார். "இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையை அடைவதைப் போலவே சுயராஜ்யத்திற்கு தீண்டாமையை அகற்றுவது அவசியம் என்று குறிப்பிட்டார். குறிப்பாக, காந்தி இதை இந்து பிரச்சினை என்று அழைத்தார். பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் உரிமைகளை மீட்டெடுக்கும் வரை இந்துக்கள் சுயராஜ்ஜியத்தைக் கோர முடியாது என்று அவர் மேலும் வலியுறுத்தினார்.


5. சுயராஜ்ஜியத்தைப் பொறுத்தவரை, இறுதி மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தை லண்டனில் இருந்து டெல்லிக்கு மாற்ற வேண்டும் என்றும், மாகாண அரசாங்கங்கள், சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நீதிமன்றங்களின் அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக இந்துஸ்தானி இருக்க வேண்டும் என்றும் காந்தி பரிந்துரைத்தார். 


6. மக்கள் "சரியான சத்தியாக்கிரகிகளாக" மாற வேண்டும் என்றும் அவர் அழைப்பு விடுத்தார். "சத்தியாகிரகம் என்றுமே தோல்வியடைவதில்லை என்றும், உண்மையை மெய்ப்பிப்பதற்கு ஒரே ஒரு சரியான சத்தியாகிரகி போதும் என்றும் நான் திரும்பத் திரும்பக் கூறியிருக்கிறேன் என்று குறிப்பிட்டார். 


7. இந்த அமர்வில் ஜவஹர்லால் நேரு, சர்தார் வல்லபாய் படேல், சரோஜினி நாயுடு மற்றும் கிலாபத் இயக்கத் தலைவர்கள் முகமது அலி ஜவ்ஹர் மற்றும் சவுகத் அலி உள்ளிட்ட பல மூத்த காங்கிரஸ் தலைவர்கள் கலந்து கொண்டனர். 


8. இந்த அமர்வு விவசாயிகளின் உணர்வை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு படியாக இருந்தது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் நம்புகின்றனர். இதன் விளைவாக கர்நாடகா மற்றும் நாட்டின் பிற பகுதிகளில் கிராமத் தொழில்கள் ஈர்க்கப்பட்டு காதி திட்டம் பரவியது. காங்கிரஸ் தலைமையிலான முன்னெடுப்புகளில் விவசாயிகளின் பங்கேற்பு அதிகளவில் இணைந்ததையும் இது மேற்கோள்காட்டியது.




Original article:

Share:

தீண்டாமை குறித்து அம்பேத்கர்-காந்தி விவாதம் -திலீப் பி.சந்திரன்

 தீண்டத்தகாதவர்களின் அரசியல் உரிமைகள் குறித்து மகாத்மா காந்திக்கும் பி.ஆர்.அம்பேத்கருக்கும் இடையிலான முக்கிய கருத்தியல் வேறுபாடுகள் யாவை? 'ஹரிஜனங்கள்' மற்றும் 'தலித்துகள்' என்ற சொற்கள் சாதி மற்றும் சமூக சீர்திருத்தம் குறித்த அவர்களின் மாறுபட்ட தத்துவங்களை அவை எவ்வாறு பிரதிபலிக்கின்றன? 


அம்பேத்கர் காந்தியை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது


காந்தியின் அழைப்பின் பேரில், அம்பேத்கர் காந்தியை முதன்முதலில் 1931 ஆகஸ்ட் 14 அன்று மகாராஷ்டிராவில் உள்ள மணி பவனில் சந்தித்தார். ஆனால், காந்தி அவருக்கு அலட்சியமாக பதிலளித்தார்.  சிறிது நேரம் அவர் இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சிறிது காலம் கழித்து, தீண்டத்தகாதோரின் பிரச்சினைகள் குறித்து அம்பேத்கருக்கும் காங்கிரசுக்கும் எதிரான அம்பேத்கரின் குறைகளுக்கு காந்தியின் பதிலுடன் உரையாடல் தொடங்கியது.  


அம்பேத்கர் பெரிய தலைவர்களையோ அல்லது மகாத்மாக்களையோ நம்பவில்லை என வெளிப்படுத்தினார். மேலும், தீண்டாமைக்கு தீர்வு காண காங்கிரசை சிறிய முயற்சிகளை மட்டுமே மேற்கொண்டதாக விமர்சித்தார். “காந்திஜி, எனக்கு தாயகம் இல்லை” என்றும், “சுயமரியாதையுள்ள எந்த தீண்டத்தகாதவனும் இந்த மண்ணைப் பற்றி பெருமைப்பட மாட்டான்” என்றும் அவர் கூறினார். அம்பேத்கர் நாட்டின் சுதந்திரத்தை விட தீண்டாமை மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளை ஒழிப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தினார்.


புறப்படுவதற்கு முன், அம்பேத்கர் காந்தியிடம் முதல் வட்டமேசை மாநாட்டில்  (first Round Table Conference) பட்டியலிடப்பட்ட வகுப்பினரின் அரசியல் உரிமைகளை அங்கீகரிப்பது குறித்த அவரது கருத்தை காந்தியிடம் கேட்டார். அம்பேத்கர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார், காந்தியும் காங்கிரஸும் அதை புறக்கணித்தனர். காந்தி, தீண்டத்தகாதவர்கள் மீது அனுதாபம் கொண்டிருந்தாலும், அவர்களுக்கென தனித் தொகுதிகளை எதிர்த்தார். மேலும், இந்து சமுதாயத்தை பிளவுபடுத்தும் என்று நம்பினார்.

 

1931-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இரண்டாவது வட்ட மேசை மாநாட்டின் போது, ​​தீண்டத்தகாதவர்களின் அரசியல் உரிமைகள் குறித்து காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்கும் கடும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. “தீண்டத்தகாதவர்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பற்றி பேசுபவர்களுக்கு அவர்களின் இந்தியா தெரியாது” என்று காந்தி கூறியதை மேற்கோள் காட்டினார்.

 

தலித்துகளுக்கான தனித் தொகுதிகளை காந்தி கடுமையாக எதிர்த்தார். "தீண்டாமை வாழ்ந்ததை விட இந்து மதம் அழிந்து போவதை நான் விரும்புகிறேன்" என்று காந்தி கூறினார். இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து தீண்டத்தகாதவர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக அம்பேத்கரின் கூற்றையும் அவர் ஏற்கவில்லை. அது இந்து சமுதாயத்தை பிளவுபடுத்தும் என்று அஞ்சினார்.


இருப்பினும், காந்தியின் அணுகுமுறை மற்றும் தீண்டாமையை ஒழிப்பதில் காங்கிரஸின் அர்ப்பணிப்பு குறித்து அம்பேத்கர் சந்தேகம் கொண்டிருந்தார். இந்து ஒற்றுமையை விட பட்டியலிடப்பட்ட வகுப்பினரின் சுயமரியாதை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதில் அவர் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். இந்த விவாதம் அவர்களின் மாறுபட்ட தத்துவங்களைக் காட்டியது. காந்தி தீண்டத்தகாதவர்களை "ஹரிஜன்கள்" (கடவுளின் குழந்தைகள்) என்று அழைத்தார். அதே நேரத்தில் அம்பேத்கர் "தலித்துகள்" (உடைந்த மக்கள்) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.  வட்ட மேசை மாநாட்டில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு தீர்வு இல்லாமல் முடிந்தது.


காந்தியின் எதிர்ப்பையும் மீறி, தலித் தலைவர்கள் தலித்துகளுக்கு தனித் தொகுதிகளைக் கோரி வந்தனர். அம்பேத்கர் ஆங்கிலேய அமைச்சரவை உறுப்பினர்களுடன் இது பற்றி பேச லண்டன் சென்றார். இறுதியில், ஆங்கிலேய பிரதம மந்திரி ராம்சே மெக்டொனால்ட் 1932-ஆம் ஆண்டு கம்யூனல் விருதை (Communal Award) அறிவித்தார். இது மெக்டொனால்டு விருது (MacDonald Award) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த விருது பட்டியலிடப்பட்ட வகுப்பினர், முஸ்லிம்கள் உட்பட பிற சிறுபான்மையினருக்கும் தனித் தொகுதிகளை வழங்கியது.


இதற்குப் பதிலடியாக, பூனாவில் உள்ள எரவாடா சிறையில் இருந்த காந்தி, தீண்டத்தகாதவர்களுக்கான தனித் தொகுதிகள் ரத்து செய்யப்படும் வரை காலவரையற்ற உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கினார். காந்தியின் உண்ணாவிரதத்திற்கு உடன்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று கருதி அம்பேத்கர் செப்டம்பர் 24, 1932 அன்று பூனா ஒப்பந்தத்தில் (Poona Pact) கையெழுத்திட்டார். காந்தியின் சார்பாக மதன் மோகன் மாளவியா கையெழுத்திட்டார். இந்த ஒப்பந்தம் பட்டியலிடப்பட்ட வகுப்பினருக்கான இடஒதுக்கீட்டுடன் தனித் தொகுதிகளை மாற்றியது.


உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு, காந்தி தனது உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக் கொண்டு, தீண்டாமைக்கு எதிராக தொடர்ந்து போராட தீண்டாமை எதிர்ப்பு கழகத்தை (Anti-Untouchability League) உருவாக்க முன்மொழிந்தார். இருப்பினும், சாதி மற்றும் சமூக சீர்திருத்தம் குறித்த மாறுபட்ட கருத்துக்கள் காரணமாக காந்தி மற்றும் அம்பேத்கர் இடையே பதற்றம் நீடித்தது.


அம்பேத்கர் 1936-ஆம் ஆண்டில் சாதி ஒழிப்பு (Annihilation of Caste) என்ற நூலை வெளியிட்டார். இது காந்தியை கோபப்படுத்தியது. ஏனெனில், அது இந்து மதத்தையும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளையும் விமர்சித்தது. இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, காந்தி தனது செய்தித்தாளில் (ஹரிஜன் 11 மற்றும் 18 ஜூலை 1936இல்) இரண்டு கட்டுரைகளை வெளியிட்டார். அந்தக் கட்டுரைகள் டாக்டர். அம்பேத்கரின் குற்றச்சாட்டு என்றதலைப்பில் இருந்தது. அம்பேத்கர் விளம்பரம் தேடுவதாக காந்தி குற்றம் சாட்டினார். 


மதத்திற்கும் சாதிக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று காந்தி கூறினார். அம்பேத்கர் வேதங்களை தவறாக மேற்கோள் காட்டியதற்காகவும், துறவிகள் மற்றும் ஞானிகளின்  விளக்கங்களை புறக்கணிப்பதாகாகவும் அவர் குற்றம் சாட்டினார். காந்தி அம்பேத்கரை 'இந்து மதத்திற்கு சவால்' என்று கூட அழைத்தார். காந்தியின் கடுமையான விமர்சனங்கள் இருந்தபோதிலும், சாதி ஒழிப்பு ஒரு முக்கியமான புத்தகமாக இருந்தது. பூனா ஒப்பந்தத்தில் ஏற்பட்ட அம்பேத்கரின் ஏமாற்றத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது.


1937-ஆம் ஆண்டு வெளியான சாதி ஒழிப்பு (Annihilation of Caste) புத்தகத்தில், அம்பேத்கர் காந்தியின் பதில்களைச் சேர்த்து விரிவான பதிலை அளித்தார். இந்துக்களை சிந்திக்க வைப்பதே தனது நோக்கமே தவிர விளம்பரம் பெறுவது அல்ல என்று விளக்கினார். இந்து நூல்களின் நம்பகத்தன்மை மற்றும் விளக்கம் பற்றிய காந்தியின் சந்தேகங்களை அம்பேத்கர் நிராகரித்தார். உண்மையான நூல்களுக்கும் மற்றும் பிற்காலத்தில் அந்த நூல்களில் இணைக்கப்பட்ட கருத்துகளுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாட்டை பொதுமக்களால் சொல்ல முடியாது என்று அவர் வாதிட்டார்.


  துறவிகளின் அதிகாரம் குறித்து அம்பேத்கர் சந்தேகம் கொண்டிருந்தார். ஏனெனில், அவர்கள் சாதி அமைப்பு மற்றும் தீண்டாமையை ஒருபோதும் எதிர்க்கவில்லை. துறவிகளும் மகாத்மாக்களும் "கற்றறிந்த சிலரிடமிருந்தும் அறியாத பலரிடமிருந்தும் வித்தியாசமாக சாஸ்திரங்களைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்" என்று அவர் கூறினார். அம்பேத்கர் காந்தியை மகாத்மா மற்றும் அரசியல்வாதி என இரட்டை வேடம்  போடுவதாக விமர்சித்தார்.


அம்பேத்கர் காந்தியின் வாதத்தை ஏற்கவில்லை. மதம் அதன் சிறந்த உதாரணங்களால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். அதன் மோசமான நடைமுறைகள் அல்ல. காந்தி வர்ணத்தைப் பற்றிய தனது சொந்த போதனைகளைப் பின்பற்றவில்லை என்றும், வர்ணத்தை சாதியிலிருந்து தெளிவாகப் பிரிக்கவில்லை என்றும் அவர் குற்றம் சாட்டினார்.


மதமாற்றம், கிராமக் குடியரசுகள், சத்தியாக்கிரக முறைகள் போன்ற விஷயங்களில் அம்பேத்கருக்கும் காந்திக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு தொடர்ந்தது. அம்பேத்கர் சாதி அடிப்படையிலான இந்து சமுதாயத்தை "படிக்கட்டு மற்றும் நுழைவாயில் இல்லாத பல மாடி கோபுரத்துடன்" ஒப்பிட்டார். அதன் நியாயமற்ற கட்டமைப்பைக் காட்டுகிறது. இதன் காரணமாக, அவர் இந்து மதத்தை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தார். மேலும், 1935-ஆம் ஆண்டில் நாசிக்கில் நான் இந்துவாக இறக்க மாட்டேன் என்று அறிவித்தார். 1956-ஆம் ஆண்டில், அவர் புத்த மதத்திற்கு மாறினார்.


இந்து மதத்தை விட்டு வெளியேறும் அம்பேத்கரின் முடிவை நம்புவது காந்திக்கு நம்பமுடியாததாக இருந்தது. ஏனெனில், மதம் சாதியுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்று அவர் நினைக்கவில்லை.  கிராமக் குடியரசுகள் பற்றிய அவர்களின் கருத்துகளும் வேறுபட்டன. காந்தி கிராமங்களை இந்தியாவின் இதயமாகப் பார்த்தார். அதே சமயம் அம்பேத்கர் கிராமங்களை தீண்டாமை மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகள் செழித்தோங்கிய இடங்களாகக் கண்டார். நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான அம்பேத்கரின் விருப்பம் அவரை நகரமயமாக்கல், நவீனத்துவம் மற்றும் தொழில்மயமாக்கலை ஆதரிக்க வழிவகுத்தது. இருப்பினும் காந்தி நவீனத்துவத்தை விமர்சித்தார்.


மேலும், 1927-ஆம் ஆண்டில், தீண்டத்தகாதவர்கள் பொதுத் தண்ணீர்த் தொட்டியைப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமையைக் கோரி மஹத்தில் சத்தியாகிரகத்தை (Mahad satyagraha) அம்பேத்கர் வழி நடத்தினார். இருப்பினும், காந்தி தீண்டத்தகாதவர்களை சத்தியாக்கிரகத்தைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று எச்சரித்தார். அது "துராக்ரஹா" (பிடிவாதமான வலியுறுத்தல்) ஆக மாறும் என்று அவர் நம்பினார். சாதிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும் மோதலைத் தவிர்க்கவும் "இனிமையான தூண்டுதலை" (sweet persuasion) பயன்படுத்த காந்தி பரிந்துரைத்தார். இது சமூக நீதியை அடைவதற்கான அவர்களின் அணுகுமுறைகளில் உள்ள முக்கிய வேறுபாட்டைக் காட்டியது.




Original article:

Share:

மாநில சட்டமன்ற செயல்பாட்டில் ஆளுநரின் பங்கு என்ன? - பிரியா குமாரி சுக்லா

 • அரசியலமைப்பின் 153வது பிரிவு "ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரு ஆளுநர் இருக்க வேண்டும்" என்று கூறுகிறது. அரசியலமைப்பு தொடங்கி சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1956-ஆம் ஆண்டில் ஒரு திருத்தம் செய்யப்பட்டது. அதில், "இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களுக்கு ஒரே நபரை ஆளுநராக நியமிப்பதை இந்த பிரிவு எதுவும் தடுக்காது" என்று கூறியது.

 

• அரசியலமைப்பின் பிரிவு 155, "ஒரு மாநிலத்தின் ஆளுநர் குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படுவார். குடியரசுத் தலைவர் தனது கையொப்பம் மற்றும் முத்திரையின் கீழ் ஓர் ஆணையின்  மூலம் ஆளுநர் நியமிக்கப்படுவார்" என்று கூறுகிறது. 


• பிரிவு 156 இன் கீழ், "குடியரசுத் தலைவரின் விருப்பத்தின் பேரில் ஆளுநர் பதவி வகிப்பார். இருப்பினும், பதவிக்காலம் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும். ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் குடியரசுத் தலைவர் தனது விருப்பத்தைத் திரும்பப் பெற்றால், ஆளுநர் பதவி விலக வேண்டும்.  பிரதமர் மற்றும் மத்திய அமைச்சர்கள் குழுவின் ஆலோசனையின்படி குடியரசுத் தலைவர் செயல்படுகிறார். ஆளுநரை ஒன்றிய அரசு நியமிக்கலாம்  மற்றும்  நீக்கலாம் என்று குறிப்பிடுகிறது. 


• அரசியலமைப்பின் பிரிவு 157 மற்றும் 158 வது பிரிவுகள் ஆளுநரின் தகுதிகள் மற்றும் அவரது அலுவலக நிபந்தனைகளை வரையறுக்கின்றன. 


 •  ஆளுநர் இந்தியக் குடிமகனாகவும், 35 வயதை பூர்த்தி செய்தவராகவும் இருக்க வேண்டும். ஆளுநர் நாடாளுமன்றத்திலோ அல்லது மாநில சட்டமன்றத்திலோ உறுப்பினராக இருக்கக் கூடாது. வேறு எந்த ஆதாயம் தரும் பதவியையும் வகிக்கக் கூடாது. 

   • 2001-ஆம் ஆண்டில், அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் அரசாங்கத்தால் அமைக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பின் செயல்பாட்டை மறுஆய்வு செய்வதற்கான தேசிய ஆணையம், ஆளுநரின் நியமனமும் பதவிக்காலமும் ஒன்றிய அமைச்சர்கள் குழுவைப் பொறுத்தது என்பதால், ஆளுநர் அவர்களின் அறிவுறுத்தல்களின் அடிப்படையில் செயல்படக்கூடும் என்ற நிலை உள்ளது. இதன் காரணமாக, ஆளுநர்கள் பெரும்பாலும் “ஒன்றிய அரசின் முகவர்கள்” என்று எதிர்மறையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்.





Original article:

Share:

பேரிடர் மேலாண்மை மசோதாவில் உள்ள குறைகள் -அமிதா சிங்

 பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டம் (Disaster Management Act), 2005-ல் உள்ள இடைவெளிகளை குறைப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த மசோதா பங்கேற்பு ஆளுகை, பொறுப்புடைமை, செயல்திறன் ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்பை சட்டத்திலிருந்து நீக்கியுள்ளது. 


டிசம்பர் 24, 2024 அன்று, தமிழ்நாட்டின் வேளாங்கண்ணி பகுதியில்  செருத்தூர் கிராமத்தில் கைவிடப்பட்ட வீட்டின் மங்கலான சுவரில் கடல் பயணத்தின் குறியீடுகள் (seafaring graffiti) காணப்படுகிறது. 2004-ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பெருங்கடலில் ஏற்பட்ட சுனாமி இந்தியாவில் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக 10,000க்கும் மேற்பட்ட உயிரிழந்துள்ளனர் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கானோர் பாதிக்கப்பட்டனர். சுனாமி, குறிப்பாக தமிழ்நாடு மற்றும் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் போன்ற கடலோரப் பகுதிகளில் உட்கட்டமைப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரங்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க சேதத்தை ஏற்படுத்தியது.


பேரிடர் மேலாண்மை (திருத்த) மசோதா (Disaster Management (Amendment) Bill) (2024), கடுமையான சிக்கல்களை எழுப்புகிறது. பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டம் 2005-ல் உள்ள இடைவெளிகளை குறைப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த மசோதா பங்கேற்பு ஆளுகை, பொறுப்புடைமை மற்றும் செயல்திறனுக்கான வாய்ப்பை சட்டத்திலிருந்து நீக்கியுள்ளது. 


குறைகள் 


முதலாவதாக, அதில் பயன்படுத்தப்படும் சொற்பொருள்கள். இந்த மசோதாவானது “கண்காணித்தல்” மற்றும் “வழிகாட்டுதல்” போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறது. அவை, மேலிருந்து கீழாகவும் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. மாறாக, “மேற்பார்வை” மற்றும் “வழிகாட்டுதல்” போன்ற சொற்கள் சமூகங்கள் மற்றும் உள்ளூர் அரசாங்கங்களுடன் அதிக நம்பிக்கையையும் ஒத்துழைப்பையும் ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். 


இதற்கு நேர்மாறாக, யோகோஹாமா உத்திகள், ஹியோகோ ஃபிரேம்வொர்க் ஃபார் ஆக்ஷன் (Hyogo Framework for Action) மற்றும் செண்டாய் ஃபிரேம்வொர்க் ஃபார் பேரழிவு அபாயக் குறைப்பு (Sendai Framework for Disaster Risk Reduction) போன்ற உலகளாவிய சட்ட ஆவணங்கள், உள்ளூர் சமூகங்களை பேரழிவுகளுக்கு “முதலில் எதிர்கொள்பவர்கள்” (‘first responders’) என்று குறிப்பிடுகின்றன. இதன் காரணமாக, உள்ளூர் சமூகங்களின் திறன்களையும் அறிவையும் வலுப்படுத்துவது அவசியம். 


இரண்டாவதாக, இந்த மசோதா 'ஆபத்து', 'பின்னடைவு' மற்றும் 'பாதிப்பு' ஆகிய சொற்களை வரையறுக்கிறது என்றாலும், இந்த வரையறைகள் பேரழிவு மேலாண்மையில் உள்ளூர் சமூகங்கள், பஞ்சாயத்துகள், வார்டுகள் மற்றும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களின் முக்கிய பங்கை ஒப்புக் கொள்ளாமல் வெறும் இயந்திரத்தனமான வார்த்தைகளாக அவர்கள் அங்கீகரிக்காததால் அவை முக்கியத்துவம் பெறவில்லை. 2009-ஆம் ஆண்டில் சுந்தரவனத்தில் ஏற்பட்ட ஐலா புயலின் (Cyclone Aila) போதும், 2013-ஆம் ஆண்டு கேதார்நாத் பனிப்பாறை ஏரி வெடித்த வெள்ளத்தின் போதும் அல்லது 2018-ஆம் ஆண்டில் கேரளாவில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தின் போதும், கிராம மக்கள் மற்றும் மீனவர்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். தேசிய பேரிடர் மீட்புப் படை அல்லது கடலோரக் காவல்படையினர் பாதிக்கப்பட்ட இடங்களுக்கு செல்வதற்குள் அவர்கள் மக்களை மீட்கத் தொடங்கினர். 


2004 இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமி 


  இந்த மசோதா ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவுகளின் (intersectional discrimination) பிரச்சனைகளை நிவர்த்தி செய்யவில்லை.  அதிகாரிகள் பாகுபாடு மற்றும் பாதிப்புக்கு நியாயமான அணுகுமுறையை எடுக்கும்போது, ​​தரவு கணிசமாக மாறுகிறது. சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், உள்பிரிவினர் பாதிப்பைப் புறக்கணிப்பது, முழுமையான மற்றும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கும் மசோதாவின் கூற்றை பலவீனப்படுத்துகிறது. பெண்கள், ஊனமுற்றோர், பட்டியலிடப்பட்ட சமூககங்கள் மற்றும் பால் புதுமையின சமூகங்கள் (LGBTQIA) தாங்கள் எதிர்கொள்ளும் பாகுபாட்டின் பல அடுக்குகளை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கலாம்.


இந்த மசோதாவில் மாவட்ட அதிகாரிகளின் செயல்திறன் மதிப்பீடு பற்றி குறிப்பிடப்படவில்லை. அதிகாரிகள் பேரழிவிற்குத் தயாராகத் தவறினால், அது ஏற்பட்டால், அவர்கள் தனிப்பட்ட தொண்டு முயற்சிகளை முன்னிலைப்படுத்துவதன் மூலம் தங்கள் தவறுகளிலிருந்து திசைதிருப்ப முயற்சி செய்யலாம். இது வாக்காளர்களை அரசியல் ரீதியாக கையாள்வதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது.


இந்த மசோதா சட்டத்தில் இருந்து “சட்ட ஒழுங்கை” விலக்குகிறது. “மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட காரணங்கள்” சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கவில்லை என்று குறிப்பிடுகிறது. அப்படியானால், மாநிலச் செயற்குழுக்களில் (State Executive Committees (SECs)) மாநில காவல்துறை இயக்குநர்களை ஏன் சேர்க்க வேண்டும்?

 

பொறுப்புடைமை அடுத்த பிரச்சினை. பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டத்தின் (Disaster Management Act) 12 மற்றும் 13 பிரிவுகள் நீக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த பிரிவுகள் பேரிடர் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நிவாரணம் மற்றும் கடன் திருப்பிச் செலுத்தும் நிவாரணத்தின் குறைந்தபட்ச நிலைகளை கையாள்கின்றன. மாநில அரசுகள் நிவாரண வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற பிரிவு 19ம் கைவிடப்பட்டது. இந்த பிரிவுகளில் விதவைகள், ஆதரவற்றோர், வீடற்றோர் ஆகியோருக்கான சிறப்பு ஏற்பாடுகள் மற்றும் உயிர் இழப்பு, வீடு சேதம் மற்றும் வாழ்வாதார மறுசீரமைப்பு ஆகியவற்றிற்கான உதவிகளும் அடங்கும். மசோதாவில் இதற்கு மாற்று இல்லை. 


பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டம், பேரிடர் மேலாண்மை விதிகளை சிறப்பாகச் செயல்படுத்துவதற்கான கட்டாயத் தேவைகளை அமைத்துள்ளது. இந்திய அரசின் கீழ் உள்ள பல்வேறு துறைகள் மற்றும் அமைச்சகங்கள் இவற்றைப் பின்பற்ற வேண்டும். இருப்பினும், திட்டங்களில் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தயார்நிலையை உறுதி செய்த பிரிவு 35(2b) மற்றும் பிரிவு 35(2d) ஆகியவை மசோதாவில் நீக்கப்பட்டுள்ளன. கூடுதலாக, மசோதாவின் மற்றொரு பகுதியில், மாநில செயற்குழு இனி தயார்நிலைக்கான அடிப்படைகளைச் செய்ய வேண்டியதில்லை என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.  


பிரிவு 22இன் துணைப்பிரிவுகள் (2a) மற்றும் (2b) மசோதாவில் இருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளன. நல்லாட்சியின் அடிப்படை  இந்த மசோதாவில் சிறிதளவே உள்ளது. துறையில் அதிகாரிகளின் செயல்திறனை மதிப்பிடுவதற்கான அதன் அளவிடக்கூடிய குறியீடுகளில் பெரும்பாலானவை தெளிவாக இல்லை அல்லது துல்லியமாக குறிப்பிடப்படவில்லை.


இந்த மசோதாவும் இனவாதத்தால் பாதிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பேரழிவுக்குப் பிறகும் இறக்கும் ஆயிரக்கணக்கான விலங்குகளின்  நலனையும் புறக்கணிக்கிறது. அதே அரசாங்கத்தால் கொண்டு வரப்பட்ட விலங்குகள் பிறப்பு கட்டுப்பாடு (Animal Birth Control (ABC)) விதிகள், 2023ஐ அமல்படுத்துவதில் மாவட்ட பேரிடர் மேலாண்மை அதிகாரிகளுக்கு (District Disaster Management Authorities (DDMA)) சிறிய பொறுப்பு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்த இடைவெளியானது விதிகளை பாதிக்கிறது மற்றும் பேரழிவு தயார்நிலையையும் பலவீனப்படுத்துகிறது.

 

இந்த மசோதா 41A பிரிவின் கீழ் நகர்ப்புற பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையத்தை (Urban Disaster Management Authority (UDMA)) பரிந்துரைக்கிறது. இந்தக் கூடுதல் அதிகாரத்தின் தேவை எதனால் ஏற்பட்டது? என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. நிலம், கட்டிடங்கள், மற்றும் சொத்து வரிவிதிப்பு ஆகியவற்றைக் நிர்வகிப்பதன் மூலம் மட்டுமே மாநகராட்சி அதிக வருவாய் ஈட்டுகிறது. ஆனால், நீர்நிலைகள், நகரத்தில் உள்ள காடுகள், ஆற்றுப் படுகைகள், சந்தைகள் ஆகியவற்றின் மீது ஆக்கிரமிப்புகளை அனுமதிப்பதன் மூலம் நகர்ப்புற வெள்ளத்தை,  பேரிடர் மேலாண்மை  மூலம் எவ்வாறு மேம்படுத்த முடியும்?


பிராந்திய ஒத்துழைப்பு 


இறுதியாக, விலங்குகளிடமிருந்து மனிதர்களுக்கு பரவும் நோய்களை (epizootic diseases) உலகம் எதிர்கொள்கிறது. இந்த சூழ்நிலையில், அதிகரித்த நம்பிக்கை, ஒத்துழைப்பு மற்றும் அவசரகால உத்திகள் மூலம் ஒரு பிராந்திய செயல் திட்டம் தேவைப்படுகிறது. இந்த மசோதாவில் தெற்காசிய நாடுகளின் பிராந்தியக் கூட்டமைப்பு அல்லது சார்க் (South Asian Association for Regional Cooperation, (SAARC)), மற்றும் வங்காள விரிகுடா பல்துறை தொழில்நுட்ப பொருளாதார கூட்டுறவிற்கான முன்னெடுப்பு (Bay of Bengal Initiative for Multi Sectoral Technical and Economic Cooperation (BIMSTEC)) போன்றவை பேரிடர்களின் போது உதவுவதற்காக அணுக வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம். 


 இந்த மசோதா தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையத்தின் பங்கு மற்றும் பொறுப்புகளின் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு, ஜனநாயகமயமாக்கல் மற்றும் பரவலாக்கத்தை ஊக்குவிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இயற்கை பேரழிவுகளுக்கு விரைவான பதிலளிப்பு குறித்த 2011 SAARC ஒப்பந்தத்தை அதில் குறிப்பிட்டிருக்கலாம். தெற்காசிய நாடுகளின் நுண்ணிய எல்லைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, பிராந்திய ஒத்துழைப்பைப் புறக்கணிப்பது ஒரு கடுமையான குறைபாடாகும். 


அமிதா சிங், நிறுவனர் மற்றும் தலைவர், பேரிடர் ஆராய்ச்சிக்கான சிறப்பு மையம் மற்றும் முன்னாள் பேராசிரியர், சட்டம் மற்றும் ஆளுகை மையம், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் (JNU).




Original article:

Share:

முக்கிய கூட்டாண்மை: இந்தியா மற்றும் குவைத் உறவுகள்

 இந்தியாவும் குவைத்தும் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தங்கள் உறவுகளை வலுப்படுத்த முயற்சிக்கின்றன. 


பிரதமர்  நரேந்திர மோடியின் குவைத் பயணம் 1981 ஆண்டுக்குப் பிறகு ஒரு இந்தியப் பிரதமரின் முதல் பயணமாகும். மேலும், குவைத் பிரதமர் இந்தியாவிற்கு வருகை தந்து ஏறக்குறைய 12 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தன. இந்தப் பயணம் வளைகுடா நாடுகளுடன் இந்தியாவின் உறவை வலுப்படுத்துகிறது. குவைத், வளைகுடா கூட்டுறவுக் குழுவில் (Gulf Cooperation Council (GCC)) முக்கிய உறுப்பினராக உள்ளது. அரை மில்லியன் இந்தியர்கள் குவைத்தில் பணிபுரிகின்றனர். இது அவர்களை குவைத்தில் மிகப்பெரிய புலம்பெயர்ந்த சமூகமாக (expatriate community) மாற்றுகிறது. 


இந்த சமூகம் நீண்ட கால வர்த்தகம் மற்றும் பயண தொடர்புகளிலிருந்து வளர்ந்தது. பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியில் மேற்கு ஆசியாவில் இந்தியாவின் வர்த்தகப் பாதைகளுக்கு குவைத் ஒரு முக்கிய நிறுத்தமாக இருந்தது என்பது பலருக்குத் தெரியாது. குவைத்தில் இருந்த செல்வந்தர்களுக்கு மும்பையில் சொந்த வீடுகள் இருந்தன. 


1961-ஆம் ஆண்டு குவைத் சுதந்திரம் அடையும் வரை இந்திய ரூபாய் தான் அங்கு பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்தியாவிற்கும் குவைத்துக்கும் இடையிலான இருதரப்பு வர்த்தகம் $10 பில்லியனைத் தாண்டியுள்ளது. இது குவைத்தின் வர்த்தகத்தில் சிறிய அளவு பங்களிப்பாகும். குவைத் நாடு இந்தியாவின் ஆறாவது பெரிய கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியாளர் மற்றும் நான்காவது பெரிய திரவமாக்கப்பட்ட பெட்ரோலிய வாயு இறக்குமதியாளர் நாடு ஆகும்.  மேலும்,   குவைத் இந்தியாவின் ஆற்றல் தேவைகளில் 3% பூர்த்தி செய்கிறது.


வர்த்தகம் மற்றும் மக்கள் தொடர்புகள் தொடர்ந்தாலும், இந்தியாவிற்கும் குவைத்துக்கும் இடையிலான உறவு, ராஜதந்திர மற்றும் பாதுகாப்பு போன்ற துறைகள் அதிகம் முன்னேறவில்லை.  சதாம் ஹுசைனின் ஈராக் உடனான இந்தியாவின் கடந்தகால நெருங்கிய உறவின்  காரணமாக சில சிக்கல்கள் உள்ளன. பிரதமர் மோடியின் பயணம், குவைத்துடன் புதிய கூட்டாண்மையை அறிவிப்பதன் மூலம் இந்த இடைவெளியை நிவர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டது. பிராந்தியத்தில் இந்தியாவின் புதிய ராஜதந்திர கூட்டாண்மை இதுவாகும். 


குவைத் எமிர், ஷேக் மெஷல் அல்-அஹ்மத் அல்-ஜாபர் அல்-சபா உடனான பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு, இரு தரப்பினரும் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்தும் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டனர். பிரதமர்  நரேந்திர மோடிக்கு குவைத்தின் உயரிய விருதான “தி ஆர்டர் ஆஃப் முபாரக் அல் கபீர்” (the Order of Mubarak Al-Kabeer) வழங்கப்பட்டது. இது இந்த  பயணத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது.


இந்த பயணம் பிராந்தியத்தில் ஒரு முக்கியமான நேரத்தில் நடந்தது. காஸா மீதான இஸ்ரேலிய தாக்குதல்கள், லெபனான் மற்றும் ஏமன் மீதான தாக்குதல்களுடன் சேர்ந்து, மேற்கு ஆசியாவின் அமைதியை மிகவும் கடினமாகவும் தொலைவில் இருப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. சிரியாவில் அசாத் ஆட்சி அகற்றப்பட்டது. மேலும், வன்முறைக்கு வழிவகுக்கும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகளுக்கும் அதிகாரம் அளித்துள்ளது. 


கூடுதலாக, இந்தியா-இஸ்ரேல்-அமெரிக்கா-ஐக்கிய அரபு அமீரகம்  (India, Israel, United Arab Emirates, and the United States (I2U2)) மற்றும் இந்தியா-மத்திய கிழக்கு-ஐரோப்பா பொருளாதார வழித்தடம் (India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC)) போன்ற முக்கிய இந்திய திட்டங்கள் நிலைமை சீராகும் வரை எந்த முன்னேற்றத்தையும் காணாது.  ரஷ்யா-உக்ரைன் போரில் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவின் புதிய டிரம்ப் நிர்வாகம் கவனம் செலுத்துவது மற்ற பிரச்சனைக்குரிய பகுதிகளுக்கு ஆதரவிலும் தலைமையிலும் இடைவெளியை ஏற்படுத்தலாம். 


பிராந்தியத்தில் உள்ள நாடுகளுடன் உறவுகளை வலுப்படுத்தவும், எரிசக்தி மற்றும் போக்குவரத்து வழிகளைப் பாதுகாக்கவும், அங்கு வசிக்கும் மற்றும் பணிபுரியும் 8 மில்லியனுக்கும் அதிகமான இந்தியர்களின் நலன் மற்றும் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் இந்தியாவுக்கு இது ஒரு முக்கிய வாய்ப்பாக உள்ளது. பிரதமர்  நரேந்திர மோடியின் வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் குறித்து கட்சிகள் விமர்சனம் செய்தாலும், எதிர்காலத்தில் பிரதமருக்கு இது போன்ற பல பயணங்களை புதுடெல்லி திட்டமிட வேண்டியிருக்கும்.

 

Original article:

Share:

நலத்திட்டங்களின் அரசியல், நன்மைகள் மற்றும் நலன்சார் நடவடிக்கைகள் குறித்து…

 நலத்திட்டங்கள் முழுமையான நலனுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. 


காங்கிரஸ் கட்சி "தேர்தல் வாக்குறுதிகளை" அறிமுகப்படுத்திய பிறகு, நேரடி பணப் பரிமாற்றத்தை நலன்சார் நடவடிக்கையாகப் பயன்படுத்துவது பிரபலமானது. பின்பு, பிற கட்சிகளும், மாநில அரசாங்கங்களும் தங்கள் வாக்காளர்களின் ஆதரவைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள இதைப் பயன்படுத்தின. மகாராஷ்டிராவில் “லட்கி பஹின்” (‘Ladki Bahin’) திட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  மத்தியப் பிரதேசத்தில், “லாட்லி பெஹ்னா” (‘Ladli Behna’) திட்டம் நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த திட்டங்கள் ஆளும் கட்சிக்கு மீண்டும் ஆட்சியை தக்கவைக்க உதவியுள்ளன. தமிழ்நாட்டில் “கலைஞர் மகளிர் உரிமை தொகை” (Kalaignar Magalir Urimai Thogai) திட்டத்தை அரசு அறிமுகப்படுத்தியது. ஆளும் கட்சியின் வழக்கமான வாக்காளர் தளத்திற்கு வெளியே உள்ள குழுக்களின் ஆதரவைப் பெறுவதே திட்டத்தின் நோக்கமாகும். டெல்லியில் உள்ள ஆம் ஆத்மி கட்சி மக்கள் ஆதரவைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக நலத்திட்ட உதவிகளை எப்போதும் ஆதரிக்கிறது. தற்போது, முன்மொழியப்பட்ட “முதலமைச்சரின் மகிளா சம்மன் யோஜனா” (‘Mukhyamantri Mahila Samman Yojana’) திட்டத்தின் கீழ் பெண்களுக்கு மாதம் ₹2,100 வழங்கப்படும் என உறுதியளித்துள்ளது. நேரடி பணப் பரிமாற்றம் ஏழைப் பெண்கள் மற்றும் ஏழைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும். குடும்ப உறுப்பினர்களாக பெண்கள் வீட்டில் செய்யும் ஊதியமில்லாத பணிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. பணவீக்கம் காரணமாக இந்த தொகைகள் சிறியதாக இருந்தாலும், ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களுக்கு நிதி சுதந்திரத்தை அளிக்கின்றன. குடும்ப தலைவரை சார்ந்து இருக்காமல், இந்த பணத்தை அத்தியாவசிய தேவைகளுக்கு செலவிடலாம் அல்லது சேமிக்கலாம்.  இந்த பலன்கள் பெண்களுக்கு கண்ணியத்தை அளிக்கின்றன. அவர்களில் பலர் வேலையில்லாமல் உள்ளனர். ஆனால், இன்னும் வீட்டில் அல்லது முறைசாரா அமைப்புகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இதனால், இந்த திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்படும் மாநிலங்களில் இவை பிரபலமாக இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.


பணப்பரிமாற்றம் மட்டும் முழுமையான நலனுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. அரசாங்கமும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கி, மக்களின் தேவைகளின் அடிப்படையில் வளர்ச்சியை ஆதரிக்க வேண்டும். மகாராஷ்டிரா மற்றும் மத்திய பிரதேசத்தில் வேலை வாய்ப்பு உருவாக்கம் குறைந்துள்ளது.  இருப்பினும், இதற்கான காரணங்கள் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் வேறுபடுகின்றன. மகாராஷ்டிரா இந்தியாவின் மிகவும் தொழில்மயமான மற்றும் நகரமயமாக்கப்பட்ட மாநிலங்களில் ஒன்றாகும். இருப்பினும், கடந்த பத்தாண்டுகளை ஒப்பிடுகையில் இது மெதுவான பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் குறைவான வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளது. தெளிவான பிராந்திய மற்றும் பொருளாதார சமத்துவமின்மையும் உள்ளது. மறுபுறம், மத்தியப் பிரதேசம் இந்தியாவின் ஏழை மாநிலங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. இந்த மாநிலத்தில் போதிய வேலை வாய்ப்புகள் இல்லை. இரு மாநிலங்களிலும் ஆளும் கட்சிகள் பிரபலமான திட்டங்கள் மூலம் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளன. இருப்பினும், இந்த திட்டங்கள் தற்காலிக தீர்வுகளாக மட்டுமே உள்ளன. வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும், பொருளாதாரத்தை பல்வகைப்படுத்தும் மற்றும் அதிக வாய்ப்புகளை வழங்கும் உண்மையான பொருளாதாரக் கொள்கைகளைப் போல அவை பயனுள்ளதாக இல்லை. ஆம் ஆத்மி கட்சி கடந்த காலத்தில் சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியில் கவனம் செலுத்தி மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டது. இப்போது, ​​பாஜக மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளின் பெண்களுக்கான திட்டங்களை பின்பற்ற முயற்சிக்கிறது. இது டெல்லியை மேம்படுத்துவதற்கான  சிந்தனைகள் ஆம் ஆத்மிக்கு இல்லை என்பதை இது உணர்த்துகிறது.




Original article:

Share: